Tibetan
། །གསུམ་པ་ནི་དབང་པོ་རྟུལ་པོ་དངོས་གཞིའི་བསམ་གཏན་ཐོབ་པའིའོ། །བཞི་པ་ནི་དབང་པོ་རྣོན་པོ་དངོས་གཞིའི་བསམ་གཏན་ཐོབ་པའིའོ། །དེ་ལ་དཀའ་བའི་ལམ་ནི་མི་ལྕོགས་པ་མེད་པ་དང༌། གཟུགས་མེད་པ་ལ་བརྟེན་པ་སྟེ། གོ་རིམས་བཞིན་དུ་ཞི་གནས་དང༌། ལྷག་མཐོང་ཞན་པའི་ཕྱིར་རོ། །སླ་བ་ནི་བསམ་གཏན་ལ་བརྟེན་པ་སྟེ། ཟུང་དུ་འབྲེལ་བར་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །མངོན་པར་ཤེས་པ་བུལ་བ་ནི། དཀའ་བ་དང་སླ་བའི་གནས་འདི་གཉིས་པ་སྟེ། དབང་པོ་རྟུལ་པོ་རྣམས་ཀྱིའོ། །མངོན་པར་ཤེས་པ་མྱུར་བ་ནི། འདི་ཉིད་ལ་བརྟེན་ཏེ་དབང་པོ་རྣོན་པོ་རྣམས་ཀྱིའོ། །ཆོས་ཀྱི་གནས་བཞི་གང༌། བརྣབ་སེམས་མེད་པ་དང༌། གནོད་སེམས་མེད་པ་དང༌། ཡང་དག་པའི་དྲན་པ་དང༌། ཡང་དག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏེ། དེ་ལ་བརྣབ་སེམས་མེད་པ་དང༌། གནོད་སེམས་མེད་པ་ནི། ལྷག་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་བསླབ་པ་རྣམ་པར་སྦྱོང་ངོ༌། །རྗེས་སུ་ཆགས་པ་དང་ཁོང་ཁྲོ་བའི་སྒོ་ནས་བསླབ་པའི་གནས་མི་ཉམས་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་དག་པའི་དྲན་པ་ནི་ལྷག་པའི་སེམས་སོ། །དམིགས་པ་མ་བརྗེད་ན་སེམས་མཉམ་པར་འཇོག་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་དག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་ལྷག་བའི་ཤེས་རབ་བོ། །སེམས་མཉམ་བར་གཞག་པ་ལས་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཤེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞི་གནས་གང༌། འདི་ལྟ་སྟེ། ནང་ཉིད་ལ་སེམས་འཇོག་པ་དང༌། རྒྱུན་དུ་འཇོག་པ་དང༌། བླན་ཏེ་འཇོག་པ་དང༌། ཉེ་བར་འཇོག་པ་དང༌། འདུལ་བར་བྱེད་པ་དང༌། ཞི་བར་བྱེད་པ་དང༌། རྣམ་ པར་ཞི་བར་བྱེད་པ་དང༌། རྩེ་གཅིག་ཏུ་བྱེད་པ་དང༌། མཉམ་པར་འཇོག་པའོ། །ཞི་གནས་ནི་སེམས་གནས་པ་རྣམ་པ་དགུ་སྟེ། དེ་ལ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དམིགས་པ་རྣམས་ལས་བསྡུས་ནས་དེ་ནང་དུ་མི་གཡེང་བར་གང་དང་པོ་ཉིད་དུ་སེམས་ཉེ་བར་འདོགས་པ་ནི་འཇོག་པའོ། །དེ་ལྟར་སེམས་གཡོ་བ་རགས་པ་ཐོག་མ་དེ་ཉིད་དུ་ཉེ་བར་བཏགས་པ་དེ་དམིགས་པ་དེ་ཉིད་ལ་རྒྱུན་གྱི་ཚུལ་དང༌། ཕྲ་བར་བྱེད་པས་མངོན་པར་སྡུད་པ་ནི་རྒྱུན་དུ་འཇོག་པའོ། །དྲན་པ་བརྗེད་ནས་ཕྱི་རོལ་ཏུ་གཡེང་བར་གྱུར་པ་དེ་དྲན་པས་བཀུག་པ་ནི་བླན་ཏེ་འཇོག་པའོ། །སེམས་ཕྱི་རོལ་དུ་མི་འཕྲོ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཐོག་མ་ཉིད་དུ་དྲན་པ་ཉེ་བར་གནས་པ་ནི་ཉེ་བར་འཇོག་པའོ། །སྔར་ལྟར་རྣམ་པར་གཡེང་བའི་རྒྱུ་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལ་ཉེ་བར་དམིགས་ཀྱི་འདུ་ཤེས་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་ནས་ཐོག་མ་ཉིད་དུ་སེམས་རབ་ཏུ་འཕྲོར་མི་སྟེར་བ་ནི་འདུལ་བར་བྱེད་པའོ། །སེམས་འཁྲུག་པར་བྱེད་པ་ཉེ་བའི་ཉོན་མོངས་པ
Chinese
第三是根器迟钝者获得真实禅定的（途径）。第四是根器敏锐者获得真实禅定的（途径）。其中，困难的道路是无有不能胜任的，以及依赖于无色界（的禅定），这是因为按照次第，止（奢摩他）和观（毗钵舍那）较弱的缘故。容易的道路是依赖于禅定，这是因为（止观）双运的缘故。神通迟缓是困难和容易这两种情况，是根器迟钝者的（特点）。神通迅速是依赖于此（容易的道路），是根器敏锐者的（特点）。四法处为何？无贪、无嗔、正念、正定。其中，无贪和无嗔是增上戒学，为了通过随后的贪恋和愤怒，使学处不退失的缘故。正念是增上心学，如果不错失所缘，则为了使心平等安住的缘故。正定是增上慧学，为了从心平等安住中，如实了知的缘故。止（奢摩他）为何？即于内本身安住心，持续安住，返回安住，近安住，调伏，寂静，极寂静，专注一境，平等安住。止（奢摩他）是心安住的九种方式，即从外境的所缘收摄，不向内散乱，最初使心靠近（所缘）是安住。如是，心粗大的动摇，最初就使之靠近，以持续的方式和微细的方式，专注于该所缘，是持续安住。如果忘失正念，向外散乱，用正念拉回，是返回安住。为了不让心向外散乱，最初就使正念靠近，是近安住。像之前一样，对于散乱之因的色等，靠近所缘的意识，最初不让心完全散乱，是调伏。使心烦乱的近取烦恼
English
The third is the (path) for those with dull faculties to attain actual meditative concentration. The fourth is the (path) for those with sharp faculties to attain actual meditative concentration. Among these, the difficult path is that there is nothing that cannot be overcome, and it relies on the formless realms, because, in order, calm abiding (shamatha) and insight (vipashyana) are weak. The easy path is that it relies on meditative concentration, because it engages in union. Slow direct perception is these two situations of difficulty and ease, which are characteristics of those with dull faculties. Quick direct perception relies on this (easy path), which is a characteristic of those with sharp faculties. What are the four abodes of dharma? Non-covetousness, non-harmfulness, right mindfulness, and right concentration. Among these, non-covetousness and non-harmfulness are higher discipline, in order to purify the trainings so that the places of training are not lost through subsequent attachment and anger. Right mindfulness is higher mind, because if the object is not forgotten, it is for the sake of placing the mind evenly. Right concentration is higher wisdom, because from placing the mind evenly, it is for the sake of knowing things as they truly are. What is calm abiding (shamatha)? It is like this: placing the mind on the inner self, continuously placing it, returning and placing it, closely placing it, taming it, pacifying it, completely pacifying it, making it one-pointed, and placing it evenly. Calm abiding is the nine modes of abiding of the mind, that is, gathering from external objects and not being distracted inward, initially bringing the mind close is placing. Thus, the gross movement of the mind, initially bringing it close, focusing on that object in a continuous manner and in a subtle manner, is continuously placing. If mindfulness is forgotten and becomes distracted outward, drawing it back with mindfulness is returning and placing. In order not to let the mind scatter outward, initially establishing mindfulness closely is closely placing. As before, for the causes of scattering, such as forms, focusing on the consciousness of the object, initially not allowing the mind to scatter completely is taming. The afflictions that disturb the mind
Tibetan
་རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྣམས་ལ་ཉེས་དམིགས་སུ་བལྟབས་འཕྲོར་མི་སྟེར་བ་ནི་ཞི་བར་བྱེད་པའོ། །དྲན་པ་བརྗེད་ནས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལ་སོགས་པ་ཀུན་དུ་འབྱུང་བས་ན་དེ་དང་དུ་མི་ལེན་པ་ནི་རྣམ་པར་ཞི་བར་བྱེད་པའོ། །མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་སྐབས་མེད་ཅིང་བར་མ་ཆད་པར་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་རྒྱུན་དུ་བླན་ཏེ་འཇོག་པ་ནི་རྩེ་གཅིག་པ་བྱེད་པའོ། །ཤིན་ཏུ་གོམས་པའི་རིམ་གྱིས་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་མེད་ཅིང་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པར་སེམས་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་རྒྱུན་གཡེང་བ་མེད་པར་བྱུང་བ་ནི་མཉམ་པར་བྱུང་བ་ནི་མཉམ་པར་འཇོག་པའོ། །ལྷག་མཐོང་གང༌། འདི་ལྟ་སྟེ། ཆོས་རྣམས་ལ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་དང༌། རབ་ཏུ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་དང༌། ཡོངས་སུ་རྟོག་པར་བྱེད་པ་དང༌། ཡོངས་སུ་དཔྱོད་པར་བྱེད་པ་སྟེ། དེ་ལ་སྤྱོད་པ་རྣམ་པར་སྤྱོད་པ་ལ་དམིགས་པའམ། མཁས་པ་ལ་དམིགས་པའམ། ཉོན་མོངས་པ་རྣམ་པར་སྦྱོར་བ་ཡང་རུང་སྟེ། ཇི་སྙེད་ཡོང་པས་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་དང༌། ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཡོད་བས་རབ་ཏུ་རྣམ་པར་འབྱེད་པའོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་བཅས་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཤེས་རབ་དང་བཅས་པས་མཚན་མར་བྱེད་པའི་ཡོངས་སུ་རྣམ་པར་རྟོག་པའོ། །ཀུན་དུ་རྟོག་པར་བྱེད་པ་ནི་ཡོངས་སུ་དཔྱོད་པར་བྱེད་པའོ། །གནས་ངན་ལེན་དང༌། མཚན་མའི་གཉེན་པོ་དང་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ལས་འབྱིན་པ་དང༌། ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་ལ་སེམས་འཇོག་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་ལ་བརྟེན་ནས་ལམ་བཞིར་འགྱུར་ཏེ། ལ་ལ་ནི་ཞི་གནས་ཐོབ་པ་ཡིན་གྱི་ལྷག་མཐོང་ནི་མ་ཐོབ་པ་སྟེ། དེ་ནི་ཞི་གནས་ ལ་བརྟེན་ནས་ལྷག་མཐོང་ལ་བརྩོན་པར་བྱེད་དོ། །ལ་ལ་ནི་ལྷག་མཐོང་ཐོབ་པ་ཡིན་གྱི་ཞི་གནས་ནི་མ་ཐོབ་སྟེ། དེ་ལྷག་མཐོང་ལ་བརྟེན་ནས་ནི་གནས་ལ་བརྩོན་པར་བྱེད་དོ། །ལ་ལ་ནི་ཞི་གནས་ཀྱང་ཐོབ་པ་མ་ཡིན་ལ། ལྷག་མཐོང་ཡང་ཐོབ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཆོས་ལ་རྒོད་པ་མངོན་པར་ཚར་གཅད་པའི་སེམས་ཀྱིས་གཉི་ག་ལ་བརྩོན་པར་བྱེད་དོ། །ལ་ནི་ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་ཡང་ཐོབ་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོན་འདྲེས་པར་འགྱུར་ནས་མཉམ་པར་ཟུང་དུ་འཇུག་གོ །ལམ་བཞི་བསྟན་པའི་དབང་དུ་བྱས་པ་སྟེ། དེ་ལ་དང་པོ་ནི་ཞི་གནས་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་འདུག་བཞིན་དུ་སེམས་འཇོག་པའི་བར་དང༌། ལྷག་མཐོང་མ་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་ཕྱིས་དེ་བཞིན་དུ་འདུག་ཏེ། ཆོས་དེ་དག་ལ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་ནས་ཡོངས་སུ་དཔྱོད་པར་བྱེད་པའི་བར་དུའོ། །གཉིས་པ་ནི་དེ་ལས་བཟློག་པར་རིག་པར་བྱའོ
Chinese
不对各种分别念给予可乘之机，即是寂止。因忘失正念而生起各种分别念等，不予接纳即是极寂止。无间断地持续专注于三摩地，即是专注一境。通过极度串习，无需刻意造作，自然而然地，心之三摩地持续不断，不散乱，即是平等安住。何为胜观？即是对诸法进行辨别、详细辨别、完全了知、完全观察。于此，行持是专注于各种行持，或专注于智者，或专注于烦恼的各种调伏，无论如何，以何种方式进行辨别，以及如实存在的详细辨别。与分别念相关的作意，以智慧为伴，以相为特征的完全分别念。普遍了知即是完全观察。为了从恶劣处境、相的对治以及颠倒中解脱，并将心安住于不颠倒之处。此外，依靠止观，会转变为四种道。有些人获得了止，但未获得观，因此，他们依靠止而努力修习观。有些人获得了观，但未获得止，因此，他们依靠观而努力修习止。有些人既未获得止，也未获得观，因此，他们以调伏对法的散乱之心而努力修习两者。有些人既获得了止，也获得了观，因此，止观融合，达到双运。这是从显示四道的角度而言的。其中，第一种是，为了获得止，持续安住，直至心安住；由于未获得观，因此依靠该三摩地，之后如是安住，对这些法从辨别直至完全观察。第二种情况，应理解为与此相反。
English
Not giving opportunity to various conceptualizations is pacification. Because of forgetting mindfulness, various conceptualizations and so on arise, not accepting them is extreme pacification. Continuously focusing on samadhi without interruption is making it one-pointed. Through extreme habituation, without intentional effort, naturally, the continuity of the mind's samadhi arises without distraction, which is equal abiding. What is vipashyana? It is discriminating dharmas, thoroughly discriminating, completely understanding, completely observing. Here, conduct is focusing on various conducts, or focusing on the wise, or focusing on various subduings of afflictions, in whatever way, discriminating in what way, and thoroughly discriminating as it truly exists. The mental activity associated with conceptualization, accompanied by wisdom, is complete conceptualization characterized by signs. Universal understanding is complete observation. It is for the sake of liberating from bad situations, the antidote to signs, and inversion, and placing the mind in what is not inverted. Furthermore, relying on shamatha and vipashyana, it will transform into four paths. Some have attained shamatha but have not attained vipashyana, therefore, they rely on shamatha and strive to practice vipashyana. Some have attained vipashyana but have not attained shamatha, therefore, they rely on vipashyana and strive to practice shamatha. Some have neither attained shamatha nor attained vipashyana, therefore, they strive to practice both with a mind that subdues the scattering of dharmas. Some have attained both shamatha and vipashyana, therefore, shamatha and vipashyana merge, attaining union. This is from the perspective of showing the four paths. Among them, the first is, in order to attain shamatha, continuously abide until the mind abides; because vipashyana has not been attained, therefore relying on that samadhi, later abide in that way, from discriminating these dharmas up to completely observing. The second situation should be understood as the opposite of this.