Tibetan
ང་ངོ༌། །ཡང་མངོན་པར་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཡོན་ཏན་ཁྱད་པར་ཅན་རྣམས་མངོན་པར་བསྒྲུབ་པའམ་སྐྱེད་པ་ལ་སོགས་པ་དེ་དག་གིས་གནས་པའི་ལམ་གང་ཡིན་པའོ། །དེ་ལྟར་བསྒོམ་པའི་ལམ་རྒྱ་ཆེར་བཤད་ནས། དེའི་ཞར་ལ་བྱུང་བ་ནི་ལམ་བསྒོམ་པ་གང༌། ཐོབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ལམ་བསྒོམ་པ་དང༌། བསྟེན་པའི་ཕྱིར་བསྒོམ་པ་དང༌། བསལ་བའི་ཕྱིར་བསྒོམ་པ་དང༌། གཉེན་པོ་བསྒོམ་པའོ། །ཐོབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བསྒོམ་པ་གང༌། དགེ་བའི་ཆོས་མ་སྐྱེས་པ་རྣམས་སྐྱེད་པའི་ཕྱིར་བསྒོམ་པའོ། །བསྟེན་པའི་ཕྱིར་བསྒོམ་པ་གང༌། དགེ་བའི་ཆོས་སྐྱེས་པ་རྣམས་གནས་པ་དང༌། མི་ཉམས་པ་དང༌། ཕྱིར་ཞིང་འབྱུང་བ་དང༌། འཕེལ་བ་དང༌། སྤང་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་གང་བསྒོམ་པའོ། །བསལ་བའི་ཕྱིར་བསྒོམ་པ་གང༌། སྡིག་པ་མི་དགེ་བའི་ཆོས་སྐྱེས་པ་རྣམས་སྤང་བའི་ཕྱིར་གང་བསྒོམ་པའོ། །གཉེན་པོ་བསྒོམ་པ་གང༌། །སྡིག་པ་མི་དགེ་བའི་ཆོས་མ་སྐྱེས་པ་རྣམས་མི་སྐྱེད་པའི་ཕྱིར་གང་བསྒོམ་པའོ། །ལམ་བསྒོམ་པ་རྣམ་པ་བཞི་ཡང་དག་པར་སྤོང་བའི་དབང་དུ་བྱས་པ་སྟེ། ཇི་ལྟར་མཐུན་མཐུན་དུ་སྦྱར་རོ། །དེ་ལ་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བསྒོམ་པ་ནི། ཐོབ་པར་བྱ་བའི་དོན་དུ་བསྒོམ་པ་སྟེ། དེས་དགེ་བའི་ཆོས་མ་ཐོབ་པ་རྣམས་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །བསྟེན་པའི་བསྒོམ་པ་ནི་བསྟན་པ་ཉིད་བསྒོམ་པ་སྟེ། དགེ་བའི་ཆོས་ཐོབ་པ་གོམས་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བསལ་བའི་ཕྱིར་བསྒོམ་པ་ནི་བསལ་བའི་དོན་དུ་བསྒོམ་པ་སྟེ། ཀུན་ཏུ་འབྱུང་བའི་གནས་སྐབས་སུ་མི་དགེ་བའི་ཆོས་སེལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཉེན་པོ་བསྒོམ་པ་ནི། གཉེན་པོ་ལ་བསྒོམ་པ་སྟེ། མ་འོངས་པའི་མི་དགེ་བའི་ཆོས་མི་སྐྱེ་བའི་ཆོས་ཅན་དུ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་ལམ་སྐྱེ་བ་ན་རང་གི་བག་ཆགས་འཇོག་པ་དེ་ནི་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བསྒོམ་མོ། །དས་དེའི་རྒྱུ་ལས་བྱུང་བ་རྣམས་ཆེར་འབར་བར་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་མངོན་དུ་གྱུར་ནས་བསྒོམ་པར་འགྱུར་བ་དེ་ནི་བསྟེན་པའི་ བསྒོམ་པའོ། །ལམ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཀུན་དུ་སྦྱོར་བ་དེ་ཉིད་མངོན་དུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་རོ། །རང་གི་སྒྲིབ་པ་སྤོང་བ་དེ་ནི་བསལ་བའི་ཕྱིར་བསྒོམ་པའོ། །དེས་རང་གི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཀྱི་གནས་ངན་ལེན་འགོག་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྒྲིབ་པ་སྤང་ནས་ཀྱང་ཕྱི་མ་ལ་མི་སྐྱེ་བའི་ཆོས་ཅན་དུ་འཇོག་པ་དེ་ནི་གཉེན་པོ་བསྒོམ་པའོ། །གནས་གྱུར་པའི་ཕྱིར། སྦྱོར་བ་དང་བར་ཆད་མེད་པའི་ལམ་དེ་རྣམས་ཀྱིས་ཉོན་མོངས་པ་སྤངས་ནས་ཕྱི་མ་ལ་མི་སྐྱེ
Chinese
我等。又，为了现证或生起神通等殊胜功德，以那些功德所依之道为何？如是广说修道后，随之而来的是，何为修道？为获得而修道，为修习而修道，为遣除而修道，为对治而修道。何为为获得而修道？为生起尚未生起的善法而修道。何为为修习而修道？为已生起的善法安住、不衰退、增长、增广，以及为舍弃而修道。何为为遣除而修道？为舍弃已生起的罪恶不善法而修道。何为对治而修道？为不生起尚未生起的罪恶不善法而修道。四种修道是就断除而言，如何随顺而结合。其中，为获得而修道，是为获得之义而修道，由此能获得尚未获得的善法。修习之修道，是修习本身，由此能使已获得的善法纯熟。为遣除而修道，是为遣除之义而修道，由此能在相续生起之际遣除不善法。对治之修道，是对治而修道，由此能使未来不善法成为不生之法。又，道生起时，安立自之习气，此乃为获得而修道。由此，从彼之因所生者，能令大为炽燃。彼者现前而转为修习，此乃修习之修道。彼道之相续结合，由此能令彼者现前。舍弃自之障碍，此乃为遣除而修道。由此能遮止自之相违品之恶趣。舍弃障碍后，亦安立为未来不生之法，此乃对治之修道。为转变处所之故，以彼等加行道与无间道，断除烦恼后，未来不生
English
We. Also, what is the path that relies on those qualities, such as manifesting or generating special qualities like clairvoyance? Having extensively explained the path of meditation in this way, what arises along with it is: What is the path of meditation? Meditating to attain, meditating to cultivate, meditating to eliminate, and meditating on antidotes. What is meditating to attain? Meditating to generate virtuous qualities that have not yet arisen. What is meditating to cultivate? Meditating for the sake of the virtuous qualities that have arisen to abide, not decline, increase, expand, and to be abandoned. What is meditating to eliminate? Meditating to abandon sinful and non-virtuous qualities that have arisen. What is meditating on antidotes? Meditating so that sinful and non-virtuous qualities that have not yet arisen will not arise. The four types of path meditation are considered in terms of complete abandonment, and how they are combined accordingly. Among them, meditating to attain is meditating for the sake of attainment, so that one can attain virtuous qualities that have not yet been attained. The meditation of cultivation is cultivating itself, so that the virtuous qualities that have been attained become familiar. Meditating to eliminate is meditating for the sake of elimination, so that non-virtuous qualities can be eliminated when they arise in continuity. The meditation of antidotes is meditating on antidotes, so that future non-virtuous qualities become of a nature that does not arise. Furthermore, when the path arises, establishing its own imprints is meditating to attain. Thus, what arises from that cause can cause it to blaze greatly. When that itself becomes manifest and turns into meditation, that is the meditation of cultivation. The continuous combination of that path itself allows that to become manifest. Abandoning one's own obscurations is meditating to eliminate. Thus, it prevents the suffering of one's own opposing side. Having abandoned obscurations, it also establishes the nature of not arising in the future, which is meditating on antidotes. For the sake of transforming the place, with those paths of application and non-interruption, having abandoned afflictions, they will not arise in the future.