English
Those without are the three types other than the limbs. How are the limbs established? The first dhyana has five limbs. The five limbs are: vitarka (寻，梵文：vitarka，罗马：vitarka，汉语：寻), vicara (伺，梵文：vicāra，罗马：vicāra，汉语：伺), joy (喜，梵文：prīti，罗马：prīti，汉语：喜), happiness (乐，梵文：sukha，罗马：sukha，汉语：乐), and one-pointedness of mind. The second dhyana also has four limbs. The four limbs are: inner clarity, joy, happiness, and one-pointedness of mind. The third dhyana also has five limbs. The five limbs are: equanimity, mindfulness, awareness, happiness, and one-pointedness of mind. The fourth dhyana also has four limbs. The four limbs are: complete purity of equanimity, complete purity of mindfulness, the feeling of neither suffering nor happiness, and one-pointedness of mind. By what power are only vitarka etc. definitively established, even though other dharmas also exist? Because only that much of the antidote, benefit, and the limb of the place of those two are complete. Thus it is said, because of the limb of the antidote, the limb of the benefit, and the limb of the place of those two. In the first dhyana, vitarka and vicara are the limbs of the antidote, because they abandon the discrimination of desire, malice, harm, etc. Joy and happiness are the limbs of benefit, because they obtain the joy and happiness born from being separated from the opposing side that has been made an antidote by the two, vitarka and vicara. One-pointedness of mind is the limb of the place of those two, because by the power relying on samadhi, it enters into vitarka etc. Likewise, in the second dhyana, inner clarity is the limb of the antidote, because it acts as an antidote to vitarka and vicara. Joy, happiness, and one-pointedness of mind are like the former for the remaining two limbs. In the third dhyana, equanimity, mindfulness, and awareness are the limbs of the antidote, because they act as an antidote to joy. Happiness and one-pointedness of mind are like the remaining two limbs and the order. In the fourth dhyana, complete purity of equanimity and complete purity of mindfulness are the limbs of the antidote. Those two are of happiness.
Tibetan
ཉེན་པོ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྡུག་བསྔལ་ཡང་མ་ཡིན་པ་བདེ་བ་ཡང་མ་ཡིན་པ་ནི་ཕན་ཡོན་གྱི་ཡན་ལག་གོ །སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་ཉིད་ནི་གཉི་གའི་གནས་ཀྱི་ཡན་ལག་གོ །གཟུགས་མེད་པ་རྣམས་ནི་ཞི་གནས་སུ་རོ་གཅིག་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཡན་ལག་རྣམ་པར་གཞག་པ་མེད་དོ། །སྙོམས་པར་འཇུག་པ་རྣམ་པར་བཞག་པས་ཇི་ལྟ་བུ། ཡིད་ལ་བྱེད་པ་བདུན་གྱིས་བསམ་གཏན་དང་པོ་ལ་སྙོམས་པར་འཇུག་སྟེ། འདུ་ཤེས་མེད་འདུ་ཤེས་མེད་མིན་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་བར་དུ་ཡང་དེ་བཞིན་ནོ། །ཡིད་ལ་བྱེད་པ་བདུན་གང༌། མཚན་ཉིད་རབ་ཏུ་རིག་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དང༌། མོས་པ་ལས་བྱུང་བ་དང༌། རབ་ཏུ་དབེན་པ་ལས་བྱུང་བ་དང༌། དགའ་བ་སྡུད་པ་དང༌། དཔྱོད་པ་དང༌། སྦྱོར་བའི་མཐའ་དང་སྦྱོར་བའི་མཐའི་འབྲས་བུ་ཡིད་ལ་བྱེད་པའོ། །ཇི་ལྟར་ན་བསམ་གཏན་དང་པོ་ལ་སྙོམས་པར་འཇུག་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་བདུན་དུ་འགྱུར་ཞེ་ན། མཉམ་བར་གཞག་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་གང་གིས་འདོད་པ་རྣམས་ལ་ཉེས་དམིགས་ལ་སོགས་པར་བལྟ་བས། རགས་པའི་མཚན་ཉིད་དུ་རིག་པར་བྱེད་པ་དེ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བསམ་གཏན་དང་པོ་ལ་ཞི་བའི་མཚན་ཉིད་དུ་རབ་ཏུ་རིག་བ་མཚན་ཉིད་རབ་ཏུ་རིག་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེའི་ཐོས་པ་དང༌། སེམས་པ་འདྲེས་པར་རིག་པར་བྱའོ། །དེའི་འོག་ཏུ་ཐོས་པ་དང༌། སེམས་པ་ལས་འདས་ནས་གཅིག་ཏུ་བསྒོམ་པའི་རྣམ་པར་དེའི་རིགས་པ་དང་ཞི་བའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་མཚན་མ་ལ་དམིགས་པའི་ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་བསྒོམ་ཞིང༌། ཡང་ཡང་ཇི་ལྟར་ཡོངས་སུ་བཙལ་བར་རགས་པ་དང་ཞི་བ་ཉིད་དུ་མོས་ཏེ། །འདི་ནི་མོས་པ་ལས་བྱུང་བ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་གོམས་པས་ཐོག་མ་ཁོ་ནར་སྤོང་བའི་ལམ་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ནི་རབ་ཏུ་དབེན་པ་ལས་བྱུང་བ་སྟེ། དེས་ཉོན་མོངས་པའི་རྣམ་པ་ཆེན་པོ་སྤངས་པ་ཡང་དེའི་ཕྱོགས་ཀྱི་གནས་ངན་ལེན་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །རྣལ་འབྱོར་བ་དེའི་འོག་ཏུ་སྤོང་བ་ལ་དགའ་བར་འགྱུར་ཞིང༌། སྤོང་བ་ལ་ཕན་ཡོན་དུ་བལྟ་སྟེ། རབ་ཏུ་དབེན་པའི་དགའ་བ་དང༌། བདེ་བ་ཆུང་དུས་རེག་པ་དང༌། དུས་དུས་སུ་དད་པར་འགྱུར་བའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པས་ཇི་ཙམ་དུ་རྨུགས་པ་དང༌། གཉིད་དང༌། རྒོད་པ་དང་བྲལ་བར་བྱས་པའི་ཕྱིར། རབ་ཏུ་དགའ་བར་བྱེད་པ་འདི་ནི་དགའ་བར་སྡུད་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ལྟར་ལེགས་པར་ཞུགས་པ་དེ་དགེ་བའི་ཕྱོགས་ལ་སྦྱོར་བས་ལྡན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདོད་ པ་ན་སྤྱོད་པའི་ཉོན་མོངས་པའི་དགའ་བ་དང་བདེ་བ་ཀུན་དུ་མི་འབྱུང་བས། དེ་སྤངས་ས་མ་མ་སྤངས་པར་ཁོང་དུ་ཆུད་པ
Chinese
是为了谨慎的缘故。非痛苦也非快乐是利益的支分。心一境性是二者的处所的支分。无色界诸天，因为在寂止中味道相同，所以没有安立支分。如何安立等持？以七种作意入于初禅，乃至无所有处，也是如此。七种作意是什么？相极为了解的作意，以及从胜解生起的，以及从极寂静生起的，以及欢喜摄集，以及观察，以及结合的边际和结合的边际的果的作意。如何成为入于初禅的七种作意呢？以平等安住的作意，观察欲等过患，因为没有了知粗相的缘故。对于初禅，极为了知寂静的相，称为相极为了解的作意，要知道那是听闻和思维混合的。在那之后，超越听闻和思维，以一种方式修习，缘于其道理和寂静之相的相，修习止观，并且再三地如何完全寻求粗和寂静本身，信解道：这称为从胜解生起的。由于串习，最初仅仅具有舍弃之道的作意是从极寂静生起的，因为他也舍弃了烦恼的大部分，远离了那一方的恶趣。瑜伽士在那之后，对于舍弃感到欢喜，并且视舍弃为利益，由于极寂静的欢喜和微小快乐的触及，以及时时生起信心的作意，无论何时从昏沉、睡眠和掉举中解脱出来，所以极度欢喜，这称为欢喜摄集。像那样善于进入，是因为具有与善法结合的缘故。因为在欲界中行持的烦恼的欢喜和快乐不会普遍生起，所以通达了那未舍弃的舍弃之处。
English
It is for the sake of caution. Neither suffering nor happiness is a branch of benefit. Single-pointedness of mind is a branch of the abode of both. The formless realms, because they have the same taste in quiescence, have no established branches. How is absorption established? With seven types of attention, one enters the first dhyana, and so on up to the realm of neither perception nor non-perception. What are the seven types of attention? The attention of thoroughly understanding characteristics, and that arising from aspiration, and that arising from extreme solitude, and gathering joy, and investigation, and the edge of union and the attention to the fruit of the edge of union. How do they become the seven types of attention that enter the first dhyana? With the attention of equanimity, looking at the faults of desires, etc., because there is no knowing of the coarse characteristics. For the first dhyana, thoroughly understanding the characteristic of peace is called the attention of thoroughly understanding characteristics, and it should be known that it is a mixture of hearing and thinking. After that, transcending hearing and thinking, in a manner of meditating as one, meditating on quiescence and insight, focusing on the reason and the sign of the characteristic of peace, and again and again how to fully seek coarseness and peace itself, believing: this is called arising from aspiration. Because of habituation, the attention that initially possesses the path of abandonment alone arises from extreme solitude, because he also abandons most of the afflictions, being separated from the bad destinations of that side. The yogi then becomes happy with abandonment, and sees abandonment as beneficial, because of the joy of extreme solitude and the touch of small happiness, and the attention that generates faith from time to time, whenever he is freed from dullness, sleep, and agitation, so he is extremely joyful, this is called gathering joy. Being well entered in that way is because he has the union with virtue. Because the joy and happiness of afflictions practiced in the desire realm do not arise universally, he understands that unabandoned place of abandonment.
Tibetan
ར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཏེ། འབྱུང་བ་དང་མཐུན་པའི་སྡུག་བསྔལ་བའི་མཚན་ཉིད་ལ་བྱེད་པས་སོ་སོར་རྟོགས་པ་ནི་དཔྱོད་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པའོ། །དེས་ནི་འདི་ལྟར་དཔྱད་ནས་གཉེན་པོ་བསྒོམས་པས་དུས་དེ་སྲིད་ཅིག་པའི་ཚུལ་གྱིས་འདོད་པ་ན་སྤྱོད་པའི་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ། བསམ་གཏན་དང་པོ་ལ་སྦྱོར་བའི་མཐར་ཐུག་པའི་གཉེན་པོ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ནི། སྦྱོར་བའི་མཐའོ། །དེའི་འོག་ཏུ་དངོས་གཞི་བསམ་གཏན་དང་པོ་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་པར་གྱུར་པ་ནི་སྦྱོར་བའི་མཐའི་འབྲས་བུ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ལ་མཚན་ཉིད་རབ་ཏུ་རིག་པས་ནི་སྤང་བར་བྱས་པ་དང༌། ཐོབ་པར་བྱ་བས་ལེགས་པར་ཡོངས་སུ་ཤེས་ནས། །སྤང་བ་དང་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་སེམས་འཇོག་གོ །མོས་པ་ལས་བྱུང་བས་ནི་དེའི་འོག་ཏུ་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བ་བརྩམ་མོ། །རབ་ཏུ་དབེན་པ་ལས་བྱུང་བས་ནི་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་ཆེན་པོ་རྣམས་རབ་ཏུ་སྤང་ངོ༌། །དགའ་བ་སྡུད་པ་ནི། ཉོན་མོངས་པའི་རྣམ་པ་འབྲིང་རབ་ཏུ་སྤོང་ངོ༌། །སྤྱོད་པས་ནི་ཐོབ་པའི་མངོན་པའི་ང་རྒྱལ་མེད་པ་ལས་སེམས་འཇོག་པར་བྱེད་དོ། །སྦྱོར་བའི་མཐའ་ནི་ཉོན་མོངས་པ་རྣམ་པ་ཆུང་ངུ་རབ་ཏུ་སྤོང་ངོ༌། །སྦྱོར་བའི་མཐའི་འབྲས་བུས་ནི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ལེགས་པར་བསྒོམས་པའི་འབྲས་བུ་མྱོང་བར་བྱེད་དོ། །བསམ་གཏན་དང་པོ་ལ་སྙོམས་པར་འཇུག་པའི་ཕྱིར། ཡིད་ལ་བྱེད་པ་བདུན་ཇི་ལྟ་བ་དེ་བཞིན་དུ། འདུ་ཤེས་མེད་འདུ་ཤེས་མེད་མིན་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་བར་ལ་སྙོམས་པར་འཇུག་པའི་ཕྱིར་ཡང་ཇི་ལྟར་མཐུན་མཐུན་དུ་སྦྱར་བར་བྱའོ། །རགས་པའི་མཚན་ཉིད་ནི་ས་འོག་མ་ཐམས་ཅད་དེ་ཅི་ཡང་མེད་པའི་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་བར་དུའོ། །མདོར་བསྡུ་ན་རྣམ་པ་གཉིས་སུ་རིག་པར་བྱ་སྟེ། རབ་ཏུ་མ་ཞི་བར་གནས་པས་ཤིན་ཏུ་སྡུག་བསྔལ་བར་གནས་པ་དང༌། ཤིན་ཏུ་ཚེ་ཐུང་བའོ། །དེ་ལས་བཟློག་པ་སྟེ། ས་གོང་མ་ལ་ནི་ཞི་བའི་མཚན་ཉིད་དུ་རིག་པར་བྱའོ། །ཚད་རྣམ་པར་གཞག་པས་ཇི་ལྟ་བུ། བསམ་གཏན་དང་པོ་ལ་ཆུང་ངུར་ཡོངས་སུ་བསྒོམ་པ་དང༌། འབྲིང་དུ་ཡོངས་སུ་བསྒོམ་པ་དང༌། ཆེན་པོར་ཡོངས་སུ་བསྒོམ་པའོ། །བསམ་གཏན་དང་པོ་ལ་ཇི་ལྟ་བར་བསམ་གཏན་ལྷག་མ་རྣམས་དང༌། གཟུགས་མེད་པ་རྣམས་ཀྱང་དེ་བཞིན་ནོ། །བསམ་གཏན་དང་པོ་ལ་ཆུང་ངུ་དང༌། འབྲིང་དང༌། ཆེར་ཡོངས་སུ་བསྒོམས་པའི་འབྲས་བུ་ ནི་བསམ་གཏན་དང་པོའི་སྐྱེ་བ་གསུམ་མོ། །བསམ་གཏན་དང་པོ་ལ་ཇི་ལྟ་བར། བསམ་གཏན་ལྷག་མ་རྣམས་ཀྱི་ཡང་དེ་བཞིན་ཏེ། བསམ་གཏན་གྱི་སྐྱེ་བ་རྣམ་
Chinese
这是为了“拉”的缘故，由于将与生俱来的痛苦的特征作为所为，因此个别地领悟就是思择的作意。因此，像这样思择后修习对治，以如彼一时的方式，为了使与欲望相应的所有的烦恼都分离。初禅的结合的究竟对治作意，是结合的边际。在其后，实际安住于初禅，这被称为结合的边际的果。对此，以特征完全了知，则已断除，以应获得的善为了知后，为了断除和应获得而安住心。由信解所生，在其后发起真实结合。由极度寂静所生，则极度断除一切大烦恼。聚集喜乐，则极度断除中等烦恼。由行持，从无有获得的现观我慢而安住心。结合的边际，则极度断除微小烦恼。结合的边际的果，则体验作意善修的果。为了安住于初禅，七种作意如何，同样地，为了安住于无想无非想处之间，也应如何相应地结合。粗大的特征是所有下地，直至无所有处。简而言之，应了知为两种，由于未完全寂静而住，因此处于极度痛苦之中，并且极其短命。与此相反，对于上地，应了知为寂静的特征。如何安立量，如初禅中小修习，中修习，大修习。如何于初禅，其余禅定以及无色定也同样。初禅中小，中，大修习的果，是初禅的三种生。如何于初禅，其余禅定也同样，禅定的生
English
This is for the sake of 'ra', because taking the characteristic of suffering that comes with birth as what is to be done, individual understanding is the attention of discernment. Therefore, having discerned in this way and cultivated the antidote, in such a way as to be like that time, in order to separate from all the afflictions that correspond to desire. The ultimate antidote attention of the union of the first dhyana is the limit of union. After that, actually abiding in the first dhyana, this is called the fruit of the limit of union. Regarding this, by fully knowing the characteristics, it has been abandoned, and after knowing well what should be obtained, the mind abides for the sake of abandoning and obtaining. Born from faith, after that, truly initiate union. Born from extreme solitude, then extremely abandon all great afflictions. Gathering joy, then extremely abandon intermediate afflictions. By conduct, the mind abides from the absence of manifest pride of attainment. The limit of union, then extremely abandon subtle afflictions. The fruit of the limit of union, then experience the fruit of well-cultivated attention. In order to abide in the first dhyana, how are the seven attentions, similarly, in order to abide between the realm of neither perception nor non-perception, how should they be combined accordingly. The characteristic of coarseness is all the lower grounds, up to the realm of nothingness. In short, it should be known as two types, because it remains without being completely pacified, therefore it is in extreme suffering, and it is extremely short-lived. Conversely, for the upper grounds, it should be known as the characteristic of peace. How to establish the measure, such as small cultivation, medium cultivation, and large cultivation in the first dhyana. How is it in the first dhyana, the remaining dhyanas and the formless realms are also the same. The fruit of small, medium, and large cultivation in the first dhyana is the three births of the first dhyana. How is it in the first dhyana, the remaining dhyanas are also the same, the birth of dhyana