Tibetan
བའོ། །དེ་ལ་རང་གི་དོན་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ། མིག་གི་གཟུགས་སོ། །ཡོད་པ་སྨོས་པ་ནི། བུམ་པ་ལ་སོགས་པའི་རྫས་འཇིག་རྟེན་ན་མངོན་སུམ་དུ་གྲགས་པ་རྣམས་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་པར་བསལ་བའི་ཕྱིར་ཏེ་བཏགས་ པ་ཙམ་གྱི་ཕྱིར་རོ། །སྣང་བ་སྨོས་པ་ནི་བསྒྲིབས་པ་ལ་སོགས་པ་མི་དམིགས་པའི་རྒྱུ་རྣམས་ཀྱིས་མི་སྣང་བར་འགྱུར་བའི་ཡུལ་བསལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །མ་ནོར་བ་སྨོས་པ་ནི་མགལ་མེ་བསྐོར་བ་དང༌། སྒྱུ་མ་དང་སྨིག་རྒྱུ་ལ་སོགས་པ་བསལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི་མངོན་སུམ་གྱི་ལྷག་མ་ལ་ཡིད་ཆེས་པའོ། །མངོན་སུམ་ལས་གཞན་པ་གང་ཡིན་པ་ནི་ལྷག་མ་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་པ་སྟེ། ངེས་པ་དེ་དང་ལྷན་ཅིག་གནས་པར་མངོན་པར་མཐོང་བ་པོ་ལ་སྔར་རབ་ཏུ་གྲུབ་པའོ། །མངོན་སུམ་དུ་དེ་ལ་དེ་ལྟ་བས་ན་དེ་ལས་གཞན་པ་ལྷག་མ་ལ་འདིར་ནི་འདི་དེ་དང་ལྷན་ཅིག་གནས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཡིད་ཆེས་པ་ལས་བྱུང་བ་དེ་མངོན་སུམ་མངོན་དུ་སོང་བའི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་སྟེ། དཔེར་ན་དུ་བ་མཐོང་བ་ལ་མེ་ལྟ་བུའོ། །ཡིད་ཆེས་པའི་ལུང་ནི་དེ་གཉི་ག་དང་མི་འགལ་བར་སྟོན་པའོ། །ཉེ་བར་བསྟན་པ་གང་ལ་མངོན་སུམ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་སྟེ། རྣམ་པར་ཐམས་ཅད་དུ་འགལ་བ་མེད་ཅིང་འཁྲུལ་བ་མེད་པ་སྟེ། ཡིད་ཆེས་པར་བྱེད་པའི་ལུང་དེ་ནི་ཡིད་ཆེས་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྨྲ་བའི་རྒྱན་ནི། གང་དང་ལྡན་ན་སྨྲ་བར་བྱེད་པའི་རྩོད་པའི་ཚིག་ཤིན་ཏུ་མཛེས་པའོ། །དཔེས་བདག་དང་གཞན་གྱི་གཞུང་ལུགས་ཤེས་པ་དང༌། ཚིག་ཟུར་ཕྱིན་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་གང༌། མི་འཇིགས་པ་དང༌། བསྟན་པ་དང༌། མཐུན་པར་བྱེད་པ་དང༌། སྨྲ་བ་ཆད་པས་བཅད་པ་ནི། དེ་ལ་བདག་དང་གཞན་གྱི་གཞུང་ལུགས་ཤེས་པ་ནི། རང་གི་གྲུབ་པའི་མཐའ་དང༌། གཞན་གྱི་གྲུབ་པའི་མཐའ་ལས་བརྩམས་ཏེ། ཚིག་དང་དོན་སྔ་ཕྱི་རྒྱུན་ཆགས་པར་རྣམ་པར་སྟོན་པར་ལྕོགས་པའོ། །ཚིག་ཟུར་ཕྱིན་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ནི་སྒྲ་སྨྲ་བ་འོག་ནས་འབྱུང་བའི་གཏམ་གྱིས་ཉེས་པ་ལས་བཟློག་སྟེ་ཅལ་ཅོལ་ལ་སོགས་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མི་འཇིགས་པ་ནི་དཔེར་བརྗོད་དུ་མ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་ཅན་མཁས་པ་འདུས་པར་ཡང་སྨྲ་ཞིང་བག་ཚ་བ་མེད་ལ་ཞུམ་པ་མེད་པའོ། །བརྟན་པ་ནི་ཕྱིར་རྒོལ་བའི་ཚིག་མཇུག་ཏུ་ཕྱིན་པར་བསྡད་ནས་ཡིད་དལ་དུ་སྨྲ་བའོ། །མཐུན་པར་བྱེད་པ་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་བཟང་བས་གཟུ་བོ་དང་ཕྱིར་རྒོལ་བའི་སེམས་དང་མཐུན་པའོ། །སྨྲ་བ་ཆད་པས་གཅད་པ་ནི། གཏམ་རྗེས་གཅད་པ་དང༌། གཏམ་ལ་འཕྲོ་ལུས་པ་དང༌། གཏམ་གྱི་ཉེས་པའོ། །དེ་རྣམ
Chinese
འོ། །那么，自身的意义是这样的：眼睛的对境。说“存在”是为了排除世间以瓶子等事物而著称的那些非现量，因为它们仅仅是假立的。说“显现”是为了排除被遮蔽等不可见之因所导致的不显现之境。说“不错误”是为了排除旋转的火把、幻术和阳焰等。比量是对现量剩余部分的信任。什么是现量之外的呢？就是非现量的剩余部分，对于显见者来说，确定与此共存是先前已经完全成立的。因为现量中是如此，所以从现量之外的剩余部分中产生这样的信任：“这里，这个与那个共存”，这就是现量已经显现之后的比量，例如见到烟而推知有火。可信赖的教言是显示与那两者不相违背的。什么是近取呢？就是现量和比量，在任何方面都没有矛盾和错误，能使人信赖的教言，就是因为它是可信赖的。言说的庄严是：具备了什么，就能使言说的辩论之词非常优美。例如，通晓自方和他方的宗义，以及措辞圆满丰富，无所畏惧，坚定，和谐，以及用言语截断（对方的论点）。其中，通晓自方和他方的宗义是：从自己的宗派和他方的宗派出发，能够前后连贯地阐述词句和意义。措辞圆满丰富是指，通过避免声音言说中接下来出现的过失，而没有闲聊等。无所畏惧是指，对于众多比喻有明显执着，即使在聚集了众多智者的地方也能无所畏惧、不胆怯地说。坚定是指，在反驳者的言辞结束后，仍然坚持自己的观点，从容不迫地说。和谐是指，由于本性善良，而与公正者和反驳者的心意相符。用言语截断（对方的论点）是指：截断后续的言论，以及言论中留下未尽之意，以及言论的过失。那些
English
O. Now, the meaning of oneself is like this: the object of the eye. Saying "exists" is to eliminate those non-perceptual things that are known in the world as things like vases, because they are merely imputed. Saying "appears" is to eliminate the objects that become invisible due to causes of invisibility such as obscuration. Saying "not mistaken" is to eliminate things like whirling firebrands, illusions, and mirages. Inference is trust in the remainder of perception. What is other than perception? It is the remainder that is not perception, and for the seer, the certainty that it exists together with it is previously well established. Because it is so in perception, therefore, from the remainder other than perception, the trust that arises, "Here, this exists together with that," that is the inference following the manifestation of perception, like seeing smoke and inferring fire. Reliable scripture is that which shows no contradiction with those two. What is the proximate cause? It is perception and inference, which are completely without contradiction or error. The scripture that makes one trust is because it is trustworthy. The adornment of speech is: what one possesses that makes the words of debate very beautiful. For example, knowing one's own and others' tenets, and having complete and abundant wording, fearlessness, steadfastness, harmony, and cutting off speech. Among these, knowing one's own and others' tenets is: starting from one's own and others' tenets, being able to explain words and meanings in a continuous sequence. Complete and abundant wording means avoiding faults in the speech that follows, and being without idle chatter and the like. Fearlessness means having obvious attachment to many examples, and being able to speak without fear or timidity even in a gathering of many wise people. Steadfastness means remaining steadfast after the words of the opponent have ended, and speaking calmly. Harmony means being in accord with the minds of the impartial and the opponent because of one's good nature. Cutting off speech means: cutting off subsequent speech, and leaving unfinished meanings in speech, and faults of speech. Those
Tibetan
ས་ནི་སྨྲ་བ་ཆད་པས་གཅོད་པ་རྣམ་པ་གསུམ་མོ། །དེ་རྣམས་ཀྱི་སྨྲ་བ་ཆད་པས་གཅད་པར་བྱའོ། །དེ་ལ་གཏམ་རྗེས་ གཅད་པ་ནི། རང་གི་སྨྲ་བའི་སྐྱོན་ཁས་བླངས་པ་དང༌། གཞན་གྱི་སྨྲ་བའི་ཡོན་ཏན་ཁས་བླངས་པའོ། །བདག་གིས་མ་ལེགས་སོ་ཞེས་ཁྱོད་ཀྱིས་ལེགས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་རྣམས་ཀྱིས་རང་དང་གཞན་གྱི་སྨྲ་བའི་སྐྱོན་དང་ཡོན་ཏན་ཁས་བླངས་པའོ། །གཏམ་འཕྲོ་ལུས་པ་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ། གཞན་ནས་གཞན་དུ་བརྒྱུད་པའམ། གཏམ་གཞན་སྨྲ་བ་སྟེ་མདོ་ལས་ཇི་སྐད་འབྱུང་བ་བཞིན་ནོ། །གཞན་ནས་གཞན་དུ་འཕྲོས་པ་ནི། ཕྱི་རོལ་གྱི་གཏམ་གྱི་ཚུལ་ཏེ་ཇི་ལྟར་མདོ་ལས་གཞན་ནས་གཞན་དུ་བརྒྱུད་པ་ལ་སོགས་པས་གཡེང་བར་བྱེད་པའི་ཐ་ཚིག་གོ །མདོ་ལས་ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཙྪནྡི་ཀ་མུ་སྟེགས་རྣམས་དང་ལྷན་ཅིག་རྩོད་པར་མི་བྱའོ། །རྩོད་པ་མི་ཤེས་པ་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཏེ་མི་ཤེས་པ་དང་མི་རྩོད་དོ་ཞེས་གང་གསུངས་སོ། །གཏམ་གྱིས་ཉེས་པ་ནི། ཅལ་ཅོལ་དང༌། འཁྲུགས་པ་དང༌། བརྡ་ཕྲད་དུ་མི་རུང་བ་དང༌། རན་པ་མ་ཡིན་པ་དང༌། དོན་དང་ལྡན་པ་མ་ཡིན་པ་དང༌། དུས་ཚིགས་མ་ཡིན་པར་སྨྲ་བ་གང༌། མི་བརྟེན་པ་དང༌། མི་གསལ་བ་དང། ཚིག་རྒྱུན་ཆགས་པ་མ་ཡིན་པའོ། །དེ་ལ་ཅལ་ཅོལ་ནི་གང་སྐབས་བོར་ཏེ་གཏམ་སྣ་ཚོགས་རྒྱས་པར་བྱེད་པའོ། །འཁྲུགས་པ་ནི་གང༌། ཁྲོས་པས་གཡེངས་པ་དང༌། དགའ་བས་གཡེངས་པའོ། །བརྡ་ཕྲད་དུ་མི་རུང་བ་ནི། གང་ཆོས་དང་དོན་འཁོར་དང་ཕྱིར་རྒོལ་བ་རྣམས་ཀྱིས་མ་ཟིན་པའོ། །རན་པ་མ་ཡིན་པ་ནི། གང་ལྷག་པ་དང་ཟློས་པ་དང་ཉུང་བའོ། །དོན་དང་ལྡན་པ་མ་ཡིན་པ་ནི། དེ་རྣམ་པ་བཅུར་བལྟ་བར་བྱ་སྟེ། དོན་མེད་པ་དང༌། དོན་དང་བྲལ་བ་དང༌། རིགས་དང་བྲལ་བ་དང༌། བསྒྲུབ་པར་མཚུངས་པ་དང༌། ལྟག་ཆོད་དང་ལྡན་པ་སྟེ་དོན་མི་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་དང་མི་འབྲེལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །མ་ངེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྒྲུབ་པ་ཡང་བསྒྲུབ་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཚུལ་བཞིན་མ་ཡིན་པ་དང༌། ཚོགས་པར་བྱུང་བ་མ་ཡིན་པ་དང༌། སྨྲ་བ་ཐམས་ཅད་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དུས་ཚིགས་མ་ཡིན་པར་སྨྲ་བ་ནི། གང་སྔར་སྨྲས་པ་སྟེ་ཕྱིས་སྨྲ་བ་དང༌། ཕྱིས་སྨྲ་བ་དེ་སྡར་སྨྲ་བའོ། །མི་བརྟན་པ་ནི། གང་དམ་བཅས་ནས་སྨོད་པ་དང༌། སྨད་ནས་དམ་བཅའ་བ་དང༌། མྱུར་ཆེས་པས་ཧ་ཅང་རྟབ་རྟབ་པོར་གྱུར་ཏེ་མི་གསལ་བའོ། །ཚིག་མི་གསལ་བ་ནི་གང་སྒྲའི་མཚན་ཉིད་འགལ་བ་དང༌། ཕྱི་མ་བཟླས་པར་ལན་སྨྲ་བ་དང༌། ལེགས་པར་སྦྱར་བ་ལ་བརྩམས་ཏེ་ཐ་མལ་བས་མཐར་བྱུང་བ་དང༌
Chinese
地的以言语断绝而断除有三种。彼等的以言语断绝而断除。其中，言后断除是：承认自己的言语过失，以及承认他人的言语功德。自己说“不好”，而你说“好”等，以各种方式承认自己和他人的言语过失和功德。言语中断是这样，从他处传到他处，或者说其他话，如经中所说。从他处传到他处是，外道的言语方式，如经中所说，从他处传到他处等，是使人散乱的无意义之语。经中说，具寿阐提迦（藏文：ཙྪནྡི་ཀ་，梵文天城体：च्छन्दक，梵文罗马拟音：cchandaka，汉语字面意思：阐提迦）不应与外道一同争论。为了知晓不知争论，即不与不知者争论，如是所说。言语的过失是：杂乱语，争吵，不合用语，不恰当，不合义，非时语，不稳固，不清晰，以及语句不连贯。其中，杂乱语是，舍弃场合而广说各种话。争吵是，因愤怒而散乱，以及因喜悦而散乱。不合用语是，不被佛法、意义、眷属和反驳者所理解的。不恰当是，过多、重复和过少。不合义是，应从十个方面观察，即无意义，离义，离理，与应证相同，以及具有后患，因为不观察意义。因为与意义无关。因为不确定。因为证明也需要被证明。不如法，以及不是集会所生，因为与一切言语相合。非时语是，先说后说，以及后说即是胆怯之语。不稳固是，发誓之后诽谤，以及诽谤之后发誓，以及因为太快而变得非常仓促而不清晰。语句不清晰是，声音的特征相违背，以及重复前句而回答，以及以善巧的组合为基础，最终以庸俗的方式出现等。
English
There are three types of severance by cutting off speech. These are to be severed by cutting off speech. Among them, cutting off speech after it has occurred is: acknowledging one's own faults in speech, and acknowledging the virtues of others' speech. Acknowledging one's own and others' faults and virtues in speech through various means, such as saying "I am not good," and you say "You are good." Interruption of speech is like this: passing from one place to another, or speaking other words, as it is said in the sutras. Passing from one place to another is the way of speaking of outsiders, as it is said in the sutras, passing from one place to another, etc., are meaningless words that cause distraction. It is said in the sutras that the venerable Chhandaka (藏文：ཙྪནྡི་ཀ་，梵文天城体：च्छन्दक，梵文罗马拟音：cchandaka，汉语字面意思：阐提迦) should not argue with the heretics. In order to know what is not known in argument, that is, not to argue with those who do not know, as it is said. The faults of speech are: rambling, quarreling, unsuitable language, inappropriate, meaningless, untimely speech, instability, unclearness, and incoherent sentences. Among them, rambling is speaking extensively on various topics, abandoning the occasion. Quarreling is being distracted by anger and being distracted by joy. Unsuitable language is that which is not understood by the Dharma, meaning, retinue, and opponents. Inappropriate is that which is excessive, repetitive, or too little. Meaningless is to be viewed from ten aspects, namely, being without meaning, devoid of meaning, devoid of reason, the same as what is to be proven, and having consequences, because meaning is not observed. Because it is unrelated to meaning. Because it is uncertain. Because proof also needs to be proven. Improper, and not arising from an assembly, because it is in accordance with all speech. Untimely speech is speaking before or after, and speaking after is cowardly speech. Instability is reviling after making a vow, and making a vow after reviling, and becoming too hasty and unclear because of being too quick. Unclear speech is that which contradicts the characteristics of sound, and answering by repeating the previous sentence, and being based on skillful composition, and ultimately appearing in a vulgar way, etc.