Tibetan
། ཐ་མལ་བས་བརྩམས་ཏེ་ལེགས་པར་ སྦྱར་བས་མཐར་ཕྱུང་བའོ། །ཚིག་རྒྱུན་ཆགས་པ་མ་ཡིན་པ་ནི། གང་བར་སྐབས་སུ་ཚིག་དང་སྤོབས་པ་ཐོགས་པ་དང༌། རྒྱུན་ཆད་པའོ། །སྨྲ་བ་ལས་བྱུང་བ་ནི། གང་གིས་སྨྲ་བ་ལས་བྱུང་བ་སྟེ། སྨྲ་བའི་ཡོན་ཏན་དང་ཉེས་པ་བརྟགས་ནས་མི་ཕྱེད་པས་འབྱུང་བ་ནི་ཆད་པའི་གནས་སུ་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །བྱེད་པས་འབྱུང་བ་ནི། མི་གཞོལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་ཕྱིར་རྒོལ་བ་སྣོད་མ་ཡིན་པ་དང༌། འཁོར་ཡོན་ཏན་མེད་པ་དང༌། བདག་ཀྱང་མི་མཁས་པར་རིག་ནས་སྨྲ་བར་མི་བྱ་བ་དང༌། ཕྱིར་རྒོལ་བ་སྣོད་དུ་གྱུར་པ་ཞིག་གམ། འཁོར་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་ནམ། བདག་ཀྱང་མཁས་པར་རིག་ནས་སྨྲ་བར་བྱེད་དོ། །དེ་ལ་ཕྱིར་རྒོལ་བ་སྣོད་མ་ཡིན་པ་ནི། མི་དགེ་བའི་གནས་ནས་བླངས་ཏེ་དགེ་བའི་གནས་སུ་གཞག་པར་མི་ནུས་པའོ། །འཁོར་ཡོན་ཏན་མེད་པ་ནི་ཚོགས་པ་རུང་བ་མ་ཡིན་པ་དང༌། མངོན་པར་ཞེན་པ་ཅན་དང་ཕྱོགས་སུ་ལྷུང་བ་ལ་སོགས་པའོ། །བདག་ཀྱང་མི་མཁས་པ་ནི། སྨྲ་བ་ནས་སྨྲ་བའི་རྒྱན་གྱི་བར་ལ་མ་བྱང་བའོ། །དེ་ལས་བཟློག་བ་ནི་འཁོར་སྣོད་དུ་གྱུར་པ་ལ་སོགས་པར་རིག་པར་བྱའོ། །སྨྲ་བ་ལ་གཅེས་སྤྲས་བྱེད་པའི་ཆོས་རྣམས་ནི། གང་དག་སྨྲ་བ་རྣམས་ལ་ནི་གདོན་མི་ཟ་བར་དགོས་པ་སྟེ། འདི་ལྟ་སྟེ། བདག་དང་གཞན་གྱི་གཞུང་ལུགས་ལ་མཁས་པ་སྟེ། བདག་དང་གཞན་གྱི་གཞུང་ལུགས་ལ་མཁས་པ་ནི་སྨྲ་བ་ལ་གཅེས་སྤྲས་བྱེད་པའི་ཆོས་སོ། །དེས་ཐམས་ཅད་དུ་སྨྲ་བར་བྱེད་དོ། །དེས་གཏམ་གྱི་གཞི་ཐམས་ཅད་སྨྲ་བར་བྱེད་དོ། །མི་འཇིགས་པ་ནི་གང་གིས་འཁོར་ཐམས་ཅད་སྨྲ་བར་བྱེད་དོ། །སྤོབས་པ་ནི་གང་གིས་ཐམས་ཅད་དུ་ལན་གདབ་པ་ཤེས་པའོ། །གང་གི་འཁོར་ཐམས་ཅད་ལན་འདེབས་པའོ། །ཡང་བདག་ལེགས་པར་འདོད་པར་སྨྲ་བའི་ཚུལ་ཤེས་པར་བྱའི་བཅད་ཅིང་སྨྲ་བར་ནི་མི་བྱ་སྟེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཆོས་མངོན་པའི་མདོ་ལས་ཇི་སྐད་གསུངས་པ་ལྟ་བུ་སྟེ། གནས་བཅུ་གཉིས་མཐོང་བའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དགེ་བའི་ཕྱོགས་ལ་བརྩོན་པ་ནན་ཏན་སྙིང་པོར་བྱེད་པ། སེམས་ཅན་ཡོངས་སུ་སྡུད་བ་དང༌། མྱུར་དུ་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་མངོན་པར་རྫོགས་པར་འཚང་རྒྱ་བར་འདོད་པས་གཞན་དག་དང་རྩོད་པར་སྨྲ་བར་མི་བྱའོ། །བཅུ་གཉིས་གང༌། དམ་པའི་ཆོས་དོན་གྱི་མཆོག་དང་ལྡན་པའི་བཤད་པ་ཀུན་ཤེས་པ་དཀོན་པ་དང༌། ཀུན་ཤེས་པར་བྱ་བའི་བསམ་པས་སྨྲ་བ་དཀོན་པ་དང༌། ཚོགས་པས་མཁས་པ་དང༌། རྟོག་པ་དང་ལྡན་པ་རྣམས་དཀོན་པ་དང༌། སྤོང་བའི་སྨྲ་བ
Chinese
由凡夫俗子所著，经过精心修饰最终完成。 词句不连贯是指：有时在中间词语和勇气受阻，以及中断。 从说话中产生是指：凭借说话而产生，审视说话的优点和缺点后不加以区分而产生，因为不会变成中断之处。 由行为产生是指：不倾斜的缘故。 对此，不应在认识到反驳者不是法器、眷属没有功德、自己也不聪明的情况下进行辩论，而应在反驳者是法器、眷属具有功德、自己也聪明的情况下进行辩论。 对此，反驳者不是法器是指：不能从不善之处提取并安置于善之处。 眷属没有功德是指：不是合适的集会，以及具有明显的执着和偏袒等等。 自己也不聪明是指：从说话到说话的庄严之间没有精通。 与此相反，应理解为眷属变成法器等等。 珍视说话的诸法是：哪些对于说话者来说是不可或缺的呢？例如：精通自己和他人的宗派，精通自己和他人的宗派是珍视说话的法。因此在一切处都能说话。因此能说出一切话语的基础。无畏是指凭借它能使一切眷属说话。勇气是指凭借它能知晓在一切处回答。凭借它一切眷属都能回答。此外，应知晓想要自己变得优秀的说话方式，不应断章取义地说话。如世尊在《法句经》中所说：见到十二处的菩萨，精勤于善的方面，以努力为核心，完全摄集众生，想要迅速现证无上圆满正等觉，不应与他人争论。十二处是什么？具备殊胜的圣法意义的讲述全部知晓是稀少的，以及以全部知晓的想法来说话是稀少的， 集会中的智者，以及具备思辨的人们是稀少的，舍弃的说法
English
Composed by ordinary people and meticulously refined to completion. Incoherent wording refers to: sometimes being obstructed in the middle by words and courage, as well as interruptions. Arising from speech refers to: arising by means of speech, examining the merits and demerits of speech and not distinguishing them, because it will not become a place of interruption. Arising from action refers to: because of not being biased. In this regard, one should not debate when recognizing that the opponent is not a vessel, the retinue has no merits, and oneself is not intelligent, but should debate when the opponent is a vessel, the retinue possesses merits, and oneself is also intelligent. In this regard, the opponent not being a vessel refers to: not being able to extract from an unwholesome place and place it in a wholesome place. The retinue having no merits refers to: not being a suitable gathering, as well as having obvious attachments and biases, and so on. Oneself not being intelligent refers to: not being proficient from speech to the adornment of speech. Conversely, it should be understood as the retinue becoming a vessel, and so on. The dharmas that cherish speech are: what are indispensable for speakers? For example: being proficient in one's own and others' doctrines, being proficient in one's own and others' doctrines is a dharma that cherishes speech. Therefore, one can speak everywhere. Therefore, one can speak of the basis of all words. Fearlessness refers to being able to make all the retinue speak by means of it. Courage refers to being able to know how to answer in all places by means of it. By means of it, all the retinue can answer. Furthermore, one should know the way of speaking that desires oneself to become excellent, and should not speak disjointedly. As the Blessed One said in the Dharma Collection Sutra: A Bodhisattva who sees the twelve places, diligently striving in the aspect of virtue, making effort the core, completely gathering beings, desiring to quickly realize the unexcelled, perfect, and complete enlightenment, should not argue with others. What are the twelve places? It is rare to know all the explanations that possess the supreme meaning of the holy Dharma, and it is rare to speak with the intention of knowing all, Wise people in the assembly, as well as those who possess speculation, are rare, the speech of abandonment.
Tibetan
་དང༌། ཕྱོགས་ངན་པ་ཡོངས་སུ་འཛིན་ཅིང་མངོན་པར་ཞེན་པའི་ཉེས་པ་དང༌། ངན་གཡོ་སྨྲ་བའི་ཉེས་པ་དང༌། དུས་མ་ཡིན་པར་གཏམ་ལ་སྦྱོར་བའི་ཉེས་པ་དང༌། གཏམ་ཁྱད་དུ་གསོད་པའི་ཉེས་པ་དང༌། ཚིག་བརླང་པོའི་ཉེས་པ་དང༌། ཡིད་འཁྲུགས་པའི་ཉེས་པ་དང༌། གང་ཉེས་པ་དྲུག་རྣམས་པར་སྤངས་ཏེ་སྨྲ་བ་དཀོན་པ་དང༌། འཁྲུག་པ་མེད་པར་སྨྲ་བ་དཀོན་པ་དང༌། གཞན་གྱི་སེམས་སྲུང་ཞིང་སྨྲ་བ་དཀོན་པ་དང༌། རིང་ངེ་འཛིན་རྗེས་སུ་བསྲུང་ཞིང་སྨྲ་བ་དཀོན་པ་དང༌། རྒྱལ་བའམ་ཕམ་པའི་སེམས་མེད་པར་སྨྲ་བ་དཀོན་པ་དང༌། རྒྱལ་བའམ་ཕམ་པ་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་མེད་པར་སྨྲ་བ་དཀོན་པ་དང༌། ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པར་གྱུར་ན་རེག་པར་གནས་པ་དཀོན་པ་དང༌། རེག་པར་མི་གནས་ན་དགེ་བའི་ཆོས་རྣམས་ལ་རྒྱུན་དུ་བསྒོམ་པ་དཀོན་པ་དང༌། དགེ་བའི་ཆོས་རྒྱུན་དུ་མ་བསྒོམས་ན་སེམས་མཉམ་པར་མ་བཞག་པ་ལ་མཉམ་པར་གཞག་པ་དང༌། སེམས་མཉམ་པར་བཞག་པ་ལ་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་དཀོན་ནོ། །དགེ་བའི་ཕྱོགས་ལ་རྩོམ་ཞེས་གསུངས་ནས་ནན་ཏན་སྙིང་པོར་བྱེད་པ་ཞེས་བཀའ་སྩལ་བ་ནི་བསམ་པ་རྣམ་པར་དག་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། རྙེད་པ་དང༌། བཀུར་སྟི་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུར་ཐོས་པ་ལ་སོགས་པ་དགེ་བའི་ཕྱོགས་ལ་བརྩོན་པ་མ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །སེམས་ཅན་སྡུད་པ་ནི། ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པ་ལས་བྱེ་བྲག་ཏུ་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཏེ། གཞན་ལ་ཕན་པ་བསྒྲུབ་པ་ལྷུར་ལེན་ཅེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །དེ་ལྟར་བདག་ལ་ཕན་པ་དང༌། གཞན་ལ་ཕན་པ་ཞུགས་པ་ནི། མྱུར་དུ་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་མངོན་པར་རྫོགས་པར་འཚང་རྒྱ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་ཚིག་འདི་དག་གིས་མཚམས་སྦྱར་བར་རིག་པར་བྱའོ། །མི་རྩོད་པར་སྨྲ་བར་བྱེད་དུ་ཟིན་ཀྱང་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ཆོས་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་ཟབ་པའི་ཕྱིར། ཀུན་ཤེས་པ་དཀོན་ན་རྩོད་པས་ལྟ་སྨོས་ཀྱང་ཅི་དགོས། གང་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་རྩོད་པར་སྨྲ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར། སྨྲ་བ་དེ་དག་ཀུན་ཤེས་པར་བྱ་བའི་བསམ་པས་ཕྱིར་སྨྲ་བ་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་སྐྱོན་གདགས་པའི་བསམ་པས་སོ། །གཟུ་བོ་གང་དག་གི་མདུན་དུ་དེ་སྨྲ་བར་བྱ་བའི་ཚོགས་པ་དེ་དག་ཀྱང་རུང་བ་མ་ཡིན་ཞིང་བྱང་བ་མ་ཡིན་པའམ་མངོན་པར་ཞེན་པ་ཅན་དག་གོ ། སྨྲ་བར་བྱ་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཕལ་ཆེར་ཉེས་པ་དྲུག་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་སྨྲ་བར་བྱེད་པ་ནི་རེས་འགའ་བྱུང་རྒྱལ་དུ་ཕྱོགས་ངན་པ་ཡོངས་སུ་བཟུང་ནས་མངོན་པར་ཞེན་པ་དང༌། ཚིག་དོར་དང་ལྟག་ཆོད་ཆད་པའི་གནས་རྣམས་ལ་ཡང་སྦྱོར་བ་དང
Chinese
，以及，完全执持并显现耽著于恶方的过患，以及，说恶劣欺骗之语的过患，以及，非时宜地介入言谈的过患，以及，轻蔑言谈的过患，以及，粗暴之语的过患，以及，心意扰乱的过患，以及，断除以上六种过患后，说（真实语）是稀少的，无有争论地说（真实语）是稀少的，守护他人心意而说（真实语）是稀少的，长时忆持后随顺而说（真实语）是稀少的，无有胜或负之心而说（真实语）是稀少的，胜或负无有烦恼而说（真实语）是稀少的，如果成为烦恼，安住于触是稀少的，不安住于触，对于善法恒常修习是稀少的，如果善法不恒常修习，未令心平等安住而令平等安住，心平等安住而获得解脱是稀少的。于善法方面努力，如是说后，精勤作为心要，如是教诫是为了显示心清净的缘故。获得以及恭敬等之因，听闻等对于善法方面不是精勤，这是它的同义词。摄集有情，是为了从声闻等中作区分，成办利益他人之事作为重任，这是它的同义词。如是于自利以及他利进入后，迅速于无上圆满正等菩提现证圆满成佛，要知道这些词句是这样连接的。即使能够做到不争论而说，然大乘之法自性甚深之故，如果通晓一切是稀少的，争论更不用说了。为了和谁一起争论而说呢？不是为了以通晓那些所说之语的心而说，而是以施加过失的心。在哪些公正者面前说呢？那些集会也是不合适的，不是清净者或者具有明显耽著的人。 所有要说的话，大多数都具有六种过患，例如，说话者有时会偶然完全执持恶劣的一方而显现耽著，并且还会介入词语颠倒和前后矛盾之处。
English
, and, the fault of completely holding and manifestly clinging to the evil side, and, the fault of speaking evil deception, and, the fault of engaging in speech at an inappropriate time, and, the fault of despising speech, and, the fault of harsh words, and, the fault of mental disturbance, and, after abandoning these six faults, speaking (truthfully) is rare, speaking (truthfully) without contention is rare, protecting the minds of others and speaking (truthfully) is rare, remembering for a long time and then speaking (truthfully) accordingly is rare, speaking (truthfully) without a mind of victory or defeat is rare, speaking (truthfully) without affliction in victory or defeat is rare, if it becomes afflicted, abiding in contact is rare, if not abiding in contact, constantly meditating on virtuous dharmas is rare, if virtuous dharmas are not constantly meditated upon, causing the mind to abide equally when it has not been made to abide equally, and attaining liberation when the mind has been made to abide equally is rare. Striving in the direction of virtue, having said this, and making diligence the essence, this instruction was given in order to show that the mind is pure. The cause of attainment and respect, etc., hearing, etc., is not diligence in the direction of virtue, this is its synonym. Gathering sentient beings is to differentiate them from the Shravakas, etc., taking the accomplishment of benefiting others as a major task, this is its synonym. Thus, after entering into one's own benefit and the benefit of others, quickly manifest complete enlightenment in the unexcelled, perfect, and complete Bodhi, one should know that these words are connected in this way. Even if one can speak without arguing, because the Dharma of the Great Vehicle is profound by nature, if omniscience is rare, what need is there to mention arguing? With whom should one argue and speak? It is not speaking with the intention of understanding all those words, but with the intention of imposing faults. In front of which impartial people should one speak? Those assemblies are also unsuitable, those who are not pure or who have obvious attachments. Almost all that is to be said is possessed of six faults, for example, the speaker sometimes accidentally completely grasps the evil side and manifests attachment, and also intervenes in places where words are reversed and contradictory.