Tibetan
་གནས་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཕྱིའི་ཚོར་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཕྱི་རོལ་གྱི་ལུས་ལ་བརྟེན་ ནས་འབྱུང་བ་རྣམས་ཏེ། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལ་དམིགས་པ་དང་གཞན་གྱི་གནས་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ནང་དང་ཕྱིའི་ཚོར་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ནང་དང་ཕྱིའི་ལུས་ལ་བརྟེན་ནས་འབྱུང་བ་རྣམས་ཏེ། རང་གི་རྒྱུད་ལ་ཡོད་པའི་ཕྱིའི་སྐྱེ་མཆེད་ལ་དམིགས་པ་དང༌། གཞན་གྱི་རྒྱུད་ལ་ཡོད་པའི་ནང་གི་སྐྱེ་མཆེད་ལ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཚོར་བ་ལ་སོགས་པའི་རྗེས་སུ་ལྟ་བ་ཡང་དེ་བཞིན་ཏེ། ཅི་རིགས་སུ་སྦྱར་རོ་ཞེས་བ་ནི་བློ་ལ་སྣང་བ་དང་ཁྱད་པར་མེད་པ་བསྒོམ་པ་ཞེས་བྱའོ། །འདུན་པ་ལ་སོགས་པ་དགུ་པོ་འདི་དག་ནི་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པའི་ཡན་ལག་གོ །སེམས་ཞུམ་པ་ནི་ཁྱད་པར་ཐོབ་པར་བྱ་བ་ལ་བདག་དམན་པར་སེམས་པའི་སྒོ་ནས་སྒྱིད་ལུག་པའོ། །གནོད་པས་ཡོངས་སུ་སྐྱོ་བ་ནི་ཤ་སྦྲང་དང་སྦྲང་བུ་ལ་སོགས་པའི་གནོད་པས་ཉེན་པ་མི་བཟོད་པའོ། །ཅུང་ཟད་ཙམ་གྱིས་ཆོག་པར་འཛིན་པ་ནི་དགེ་བའི་ཕྱོགས་འདི་ཙམ་གྱིས་ཆོག་གོ་ཞེས་ཕྱིར་བཟློག་པའོ། །ལྟུང་བས་ཡིད་ལ་གཅགས་པས་ནི་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཤེས་བཞིན་མེད་པར་སྤྱོད་པ་སྟེ། སྔར་བསླབ་པ་དང་འགལ་ནས་ཕྱིས་འགྱོད་པའོ། །བརྩོན་པ་འདོར་བ་ནི་བག་མེད་པའི་ཉེས་པས་དགེ་བའི་ཕྱོགས་ཇི་ལྟར་བརྩམས་པ་ལ་སྦྱོར་བ་མཐར་མི་འབྱིན་པའོ། །འབྲས་བུ་ནི་གོ་རིམས་བཞིན་དུ་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་རྣམས་ལ་གཙང་བ་དང༌། བདེ་བ་དང༌། རྟག་པ་དང༌། བདག་ཏུ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་སྤང་བ་སྟེ། མི་སྡུག་པ་བསྒོམ་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་ཅི་ཚོར་ཡང་རུང་སྟེ། དེ་ནི་འདི་ལྟར་སྡུག་བསྔལ་བར་ཤེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གནས་དང་དམིགས་པ་ལ་སོགས་པའི་བྱེ་བྲག་གིས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྐད་ཅིག་རེ་རེ་ལ་གཞན་དུ་འགྱུར་བར་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་དང་རྣམ་པར་བྱང་བ་ཆོས་ཙམ་དུ་ཟད་དེ་བྱེད་པ་མེད་པར་ཡོངས་སུ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་འདི་དག་གི་འབྲས་བུ་ནི་གོ་རིམས་བཞིན་དུ་བདེན་པ་བཞི་ལ་འཇུག་སྟེ། ལུས་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པས་ནི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་བདེན་པ་ལ་འཇུག་སྟེ། ལུས་ནི་འདུ་བྱེད་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་མཚན་ཉིད་གནས་ངན་ལེན་གྱིས་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་དེའི་གཉེན་པོར་གྱུར་པ་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་ནི་ལུས་ཉིད་ལ་ཁྱད་པར་ཅན་དུ་འབྱུང་ངོ༌། །ཚོར་བ་དྲན་པ་ཉེ་བར་ གཞག་པས་ནི་ཀུན་འབྱུང་གི་བདེན་པ་ལ་འཇུག་སྟེ། ཕྲད་པ་ལ་སོགས་པར་སྲིད་པ་ནི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཚོར་བའི་གནས་
Chinese
是因为从处所生起的缘故。外在的感受等等，是依赖于外在的身体而生起的那些，因为缘于色等等和从他者的处所生起的缘故。内在和外在的感受等等，是依赖于内在和外在的身体而生起的那些，因为缘于自己相续中存在的外部生处，以及缘于他人相续中存在的内部生处的缘故。随观感受等等也是如此，适当地结合，说是观修与显现于心识中没有差别。欲等这九者是安住近念的支分。心灰意冷是指对于应该获得的殊胜，以自认卑劣的心态而懈怠。被损害完全困扰是指无法忍受蚊蝇等损害的侵扰。以少许为满足是指认为仅凭这少许善法就足够了而退却。因堕罪而心怀悔恨是指在行走和返回等行为中，没有正知地行事，违背了先前的学处，之后感到后悔。舍弃精进是指由于放逸的过失，对于如何开始的善法，不彻底完成。果实是依次地，对于安住近念者来说，舍弃不净、痛苦、无常、无我的颠倒，因为修习不净观的缘故。无论感受什么，都是因为了知这是痛苦。因为了知以处所和所缘等差别，每一刹那的识都转变为其他。因为完全了知烦恼和清净仅仅是法，没有作者。再者，这些的果实是依次地进入四谛，以身安住近念进入苦谛，因为身体是行苦的自性，被恶趣彻底区分的缘故。如此，作为其对治的极度串习，会在身体本身上产生殊胜。以感受安住近念进入集谛，因为接触等存在是乐等感受的处所
English
It is because it arises from the place. External feelings, etc., are those that arise depending on the external body, because they are based on form, etc., and arise from the place of others. Internal and external feelings, etc., are those that arise depending on the internal and external body, because they are based on the external birth place existing in one's own continuum, and on the internal birth place existing in the continuum of others. Following the feelings, etc., is also the same, appropriately combined, it is said that meditating without difference from what appears in the mind. These nine, such as desire, are the limbs of mindfulness. Discouragement is laziness due to thinking of oneself as inferior in order to obtain distinction. Being completely distressed by harm is the inability to bear the harm of mosquitoes, flies, etc. Being content with a little is turning back, saying that this little virtue is enough. Being remorseful for falling into sin is acting without knowing in going and returning, etc., violating the previous training and regretting it later. Abandoning diligence is not bringing to an end the application to how the virtue was started due to the fault of carelessness. The fruit is, in order, abandoning the perversions of impurity, suffering, impermanence, and self for those who abide in mindfulness, because of meditating on ugliness. Whatever is felt, it is because of knowing that it is suffering. Because of knowing that with the difference of place and object, etc., consciousness changes to another in each moment. Because of completely knowing that defilement and purification are only dharma, without an agent. Furthermore, the fruit of these is to enter the four truths in order, entering the truth of suffering with mindfulness of the body, because the body is the nature of the suffering of conditioning, completely distinguished by bad states. Thus, extreme habituation, which is the antidote to it, will arise as special in the body itself. Entering the truth of origin with mindfulness of feeling, because existence in contact, etc., is the place of feelings such as pleasure
Tibetan
ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །སེམས་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་བས་ནི་འགོག་པའི་བདེན་པ་ལ་འཇུག་སྟེ། བདག་མེད་ཅིང་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཙམ་མེད་པར་འགྱུར་བ་ལྟ་བས་ན། བདག་ཆད་པར་འདོགས་པའི་སྒོ་ནས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ལ་སྐྲག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཆོས་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པས་ནི་ལམ་གྱི་བདེན་པ་ལ་འཇུག་སྟེ། མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་སྤོང་བ་དང༌། གཉེན་པོའི་ཆོས་ལ་བརྟེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་འདི་དག་གི་འབྲས་བུ་ནི་ལུས་དང་ཚོར་བ་དང་སེམས་དང་ཆོས་དང་བྲལ་བར་གོ་རིམས་བཞིན་དུ་རིག་པར་བྱ་སྟེ། དེ་དག་བསྒོམས་པས་ལུས་ལ་སོགས་པའི་ཕྱོགས་ཀྱི་གནས་ངན་ལེན་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་དག་པར་སྤོང་བ་རྣམས་ཀྱི་དང་པོའི་དམིགས་པ་ནི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་སྐྱེས་པ་སྟེ། དེས་སྡིག་པ་མི་དགེ་བའི་ཆོས་སྐྱེས་པ་རྣམས་སྤང་བའི་ཕྱིར་འདུན་པ་སྐྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པའི་དམིགས་པས་ནི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་མ་སྐྱེས་པ་དང༌། གསུམ་པའི་དམིགས་པ་ནི་གཉེན་པོ་མ་སྐྱེས་པ་དང༌། བཞི་པའི་དམིགས་པ་ནི་གཉེན་པོ་སྐྱེས་པ་སྟེ། ཇི་ལྟར་མདོ་སྡེ་ལས་འབྱུང་བ་བཞིན་དུ་སྦྱར་བར་བྱའོ། །འདུན་པ་སྐྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཚིག་རྣམས་ཀྱིས་ནི་བརྩོན་འགྲུས་བསྒོམ་པ་གནས་དང་བཅས་པ་ཡོངས་སུ་བསྟན་ཏོ། །དེ་ལ་གནས་ནི་འདུན་པ་སྟེ། དེ་ནི་བརྩོན་འགྲུས་རྩོམ་པའི་སྔོན་དུ་འགྲོ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གང་གི་ཚེ་ཞི་གནས་ཀྱི་མཚན་མ་ཡིད་ལ་བྱེད་པས་གཉེན་པོ་སྐྱོན་མེད་པ་འབའ་ཞིག་སྒོམ་པ་དེའི་ཚེ་འབད་པ་ཞེས་བྱའོ། །གང་གི་ཚེ་ཉེ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་བྱིང་བ་འབྱུང་བ་དེ་བསལ་བའི་ཕྱིར་དགའ་བར་གྱུར་པ་ལ་སོགས་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་རྣམས་ཀྱིས་སེམས་འབར་བར་བྱེད་པ་དང༌། ཉེ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་རྒོད་པ་བྱུང་བ་ན་ནང་དུ་སྡུད་པའི་སྒོ་ནས་སེམས་འཛིན་པ་དེའི་ཚེ་བརྩོན་འགྲུས་རྩོམ་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེའི་ཕྱིར་བྱིང་བ་དང་རྒོད་པ་བསལ་བའི་ཐབས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་དེའི་འོག་ཏུ་སེམས་རབ་ཏུ་འཛིན་པ་དང༌། རབ་ཏུ་འཇོག་པ་སྨོས་སོ། །འབྲས་བུ་ནི་ཡང་དག་པའི་སྤོང་བ་དང་པོ་དང་གཉིས་པའི་ནི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་མ་ལུས་ པར་ཉམས་པ་སྟེ། དེ་གཉིས་ཀྱིས་ཇི་ལྟར་མཐུན་མཐུན་དུ་སྡིག་པ་མི་དགེ་བའི་ཆོས་སྐྱེས་པ་དང་མ་སྐྱེས་པའི་ཆོས་རྣམས་ཉམས་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པའི་ནི་གཉེན་པོ་ཐོབ་པ་སྟེ། དེས་དགེ་བའི་ཆོས་མ་སྐྱེས་པ་སྐྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བཞི་པའི་ནི་གཉེན་པོ་ཐོབ་བས་འཕེལ་བ་སྟེ།། དེས་དགེ་བའི་ཆོས་སྐྱེས་པ་སྤོང
Chinese
因为如此。以心念住而言，是进入灭谛，因为观见无我且仅是识，所以不会以执著断灭我的方式，而对涅槃感到恐惧。以法念住而言，是进入道谛，因为舍弃不顺品之法，并且依止顺品之法。又，这些的果，应按顺序理解为与身、受、心、法分离，因为修习它们能脱离身等方面的恶趣。再者，正断的第一种目标是不顺品已生，因此为了舍弃已生的罪恶不善之法而生起欲乐。第二种目标是不顺品未生，第三种目标是顺品未生，第四种目标是顺品已生，应如经中所说的那样结合。生起欲乐等语，是完全显示了具有所依的精进修习。其中，所依是欲乐，因为它是发起精进之前行。何时以作意寂止之相，而仅仅修习无过患之顺品，彼时称为努力。何时生起近烦恼沉没，为了遣除它，以欢喜等作意使心炽燃，以及近烦恼掉举生起时，以内摄的方式摄持心，彼时称为发起精进。因此，为了显示遣除沉没和掉举之方便，所以在其后说心极摄持和极安住。果是正断的第一和第二种，是不顺品全部衰损，因为这二者以各自相应的方式，使已生和未生的罪恶不善之法衰损。第三种是获得顺品，因此它能生起未生的善法。第四种是因获得顺品而增长，因此它能舍弃已生的善法。
English
Because of this. With regard to mindfulness of mind, it enters into the truth of cessation, because it sees that there is no self and only consciousness, so it will not be afraid of nirvana by clinging to the annihilation of self. With regard to mindfulness of dharma, it enters into the truth of the path, because it abandons the dharma of the unfavorable side and relies on the dharma of the favorable side. Moreover, the results of these should be understood in order as being separated from body, feeling, mind, and dharma, because practicing them can free one from the bad states of body and so on. Furthermore, the first object of the right abandonments is the arising of the unfavorable side, so in order to abandon the sins and unwholesome dharmas that have arisen, desire is generated. The second object is the unfavorable side that has not arisen, the third object is the favorable side that has not arisen, and the fourth object is the favorable side that has arisen, which should be combined as it appears in the sutras. The words "generating desire" and so on, completely show the practice of diligence with its basis. Among them, the basis is desire, because it precedes the initiation of diligence. When one attends to the characteristics of calm abiding and only cultivates the faultless favorable side, it is called effort. When near afflictions of sinking arise, in order to dispel them, one makes the mind blaze with joy and other attentions, and when near afflictions of agitation arise, one holds the mind by way of internalizing, it is called initiating diligence. Therefore, in order to show the means of dispelling sinking and agitation, it is said after that to hold the mind firmly and to settle it firmly. The result is that the first and second of the right abandonments are the complete deterioration of the unfavorable side, because these two cause the sins and unwholesome dharmas that have arisen and not arisen to deteriorate in their respective ways. The third is the attainment of the favorable side, so it can generate the unarisen wholesome dharmas. The fourth is the increase due to obtaining the favorable side, so it abandons the wholesome dharmas that have arisen.