Tibetan
མ་མ་སྤངས་པ་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། དེ་འབྱུང་བ་དང་མཐུན་པའི་སྡུག་པའི་མཆན་མ་ཡིད་ལ་བྱེད་པས་སོ་སོར་རྟོག་པ་ནི་དཔྱོད་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པའོ། །དེས་དེ་ལྟར་དཔྱད་ནས་གཉེན་པོ་བསྒོམས་པས་དུས་དེ་སྲིད་ཅིག་པའི་ཚུལ་གྱིས་འདོད་པ་ན་སྤྱོད་པའི་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་སྤང་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བསམ་གཏན་དང་པོ་ལ་སྦྱོར་བའི་མཐར་ཐུག་པའི་གཉེན་པོ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ནི་སྦྱོར་བའི་མཐའོ། །དེའི་འོག་ཏུ་དངོས་གཞིའི་བསམ་གཏན་དང་པོར་གྱུར་བ་ནི་སྦྱོར་བའི་མཐའི་འབྲས་བུ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ལ་མཚན་ཉིད་རབ་ཏུ་རིག་པས་ནི་སྤང་བར་བྱ་བ་དང༌། ཐོབ་པར་བྱ་བ་ལེགས་པར་ཡོངས་སུ་ཤེས་ནས་སྤང་བ་དང་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་སེམས་འཇོག་གོ །མོས་པ་ལས་བྱུང་བ་ནི་དེའི་འོག་ཏུ་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བ་ཙམ་མོ། །རབ་ཏུ་དབེན་པ་ལས་བྱུང་བས་ནི་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་ཆེན་པོ་རྣམས་རབ་ཏུ་སྤོང་ངོ༌། །དགའ་བ་སྡུད་པས་ནི་ཉོན་མོངས་པའི་རྣམ་པ་འབྲིང་དུ་སྤོང་ངོ༌། །དཔྱོད་པས་ནི་ཐོབ་པར་མངོན་པའི་ང་རྒྱལ་མེད་པ་ལ་སེམས་འཇོག་པར་བྱེད་དོ། །སྦྱོར་བའི་མཐས་ནི་ཉོན་མོངས་པའི་རྣམ་པ་ཆུང་ངུ་རབ་ཏུ་སྤོང་ངོ༌། །སྦྱོར་བའི་མཐའི་འབྲས་བུས་ནི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ལེགས་པར་བསྒོམས་པ་འདི་དག་གིས་བསྒོམས་པའི་འབྲས་བུ་མྱོང་བར་བྱེད་དོ། །བསམ་གཏན་དང་པོ་ལ་སྙོམས་པར་འཇུག་པའི་ཕྱིར་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་རྣམ་པ་བདུན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་འདུ་ཤེས་མེད་འདུ་ཤེས་མེད་མིན་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་བར་ལ་སྙོམས་པར་འཇུག་པའི་ཕྱིར་ཡང་ཇི་ལྟར་མཐུན་མཐུན་དུ་སྦྱར་བར་བྱའོ། །རགས་པའི་མཚན་ཉིད་ནི་ས་འོག་མ་ཐམས་ཅད་དེ། ཅི་ཡང་མེད་པའི་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་བར་དུའོ། །མདོར་བསྡུ་ན་རྣམ་པ་གཉིས་སུ་རིག་པར་བྱ་སྟེ། རབ་ཏུ་མ་ཞི་བར་གནས་པས་ཤིན་ཏུ་སྡུག་བསྔལ་བར་གནས་པ་དང༌། ཤིན་ཏུ་ཚེ་ཐུང་བའོ། །དེ་ལས་བཟློག་སྟེ་ས་གོང་མ་ནི་ཞི་བའི་མཚན་ཉིད་དུ་རིག་པར་བྱའོ། །ཚད་རྣམ་པར་གཞག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། བསམ་གཏན་རྣམས་ནི་ཆུང་ངུ་དང་འབྲིང་དང་ཆེར་ཡོངས་སུ་བསྒོམ་པའི་ཕྱིར་རོ། །རེ་རེ་ལ་ཡང་བསམ་གཏན་གྱི་སྐྱེ་བ་གསུམ་གསུམ་ནི་འབྲས་བུ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟ་སྟེ་ཚངས་རིས་དང༌། ཚངས་པ་མདུན་ན་འདོན་དང༌། ཚངས་པ་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཇི་ལྟར་གོང་དུ་བཤད་པའོ། །གཟུགས་མེད་པ་རྣམས་ན་ནི་གཞལ་མེད་ཁང་གི་གནས་གཞན་གནས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་སྐྱེ་བའི་བྱེ་བྲག་རྣམ་པར་གཞག་པ་མེད་དེ། འོན་ཀྱང་དེ་དག་ཆུང་དུ་ལ་སོགས་པ་ཡོངས་སུ་བསྒོམས་པ་རྣམས་ཀྱིས་སྐྱེ་བ་ལ་ཚེ་ལ་སོགས་པའི་ཁྱད་པར་གྱིས་མཐོན་པོ་དང་དམའ་བ་དང༌། ཉོན་མོངས་པ་ཅན་དང་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་མ་ཡིན་པ་མང་བའི་ཁྱད་པར་གྱིས་ངན་པ་དང་བཟང་པོ་ནི་ཡོད་དོ། །མིང་དུ་གདགས་པ་རྣམ་པར་གཞག་པ་ནི་བསམ་གཏན་བཞིའི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་རྣམས་ཀྱི་མིང་གྲངས་མེད་པ་དང་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་རྣམས་ཏེ། འདི་ལྟར་བསམ་གཏན་དང་པོས་བསྡུས་པ་ཇི་སྙེད་ལ་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམས་དང༌། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་མཐུ་ཆེན་པོ་ཐོབ་པ་རྣམས་སྙོམས་པར་འཇུག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་དག་གི་མིང་ཡང་ཉན་ཐོས་རྣམས་དང་རང་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་མི་ཤེས་ན། དེ་དག་གི་གྲངས་ཤེས་པར་འགྱུར་བའམ་སྙོམས་པར་འཇུག་པར་ལྟ་ག་ལ་འགྱུར་ཏེ། ཇི་ལྟར་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལས་ཏིང་ངེ་འཛིན་བརྒྱ་ལྷ་གཅིག་བསྟན་པ་དང༌། དེ་བཞིན་དུ་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་མདོ་སྡེ་གཞན་དེ་དང་དེ་དག་ནས་འབྱུང་བའོ། །རྣམ་པར་དག་པས་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། རབ་ཀྱི་མཐའི་ཆ་ལས་བྱུང་བའི་བསམ་གཏན་དང་གཟུགས་མེད་པ་རྣམས་ནི་རྣམ་པར་དག་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། ཡོན་ཏན་ཁྱད་པར་ཅན་མངོན་པར་བསྒྲུབ་བའི་ཕྱིར་འདོད་པ་བཞིན་དུ་འཐོབ་པ་ལ་སོགས་པས་ལས་སུ་རུང་བ་མཆོག་ཏུ་ཕྱིན་པར་ཁྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ལམ་གྱི་བསྒོམ་པའི་ལམ་ལ་བརྒྱད་དེ། སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཆོས་དང་རྗེས་སུ་རྟོག་པའི་ཤེས་པ་རྣམས་ཏེ། ཇི་ལྟར་མཐོང་བའི་ལམ་ལ་བསྟན་པ་རྣམས་ཏེ། ཇི་ལྟར་མཐོང་བའི་ལམ་ལ་བསྟན་པ་རྣམས་སོ། །དེ་དག་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་མི་ལྕོགས་པ་མེད་པས་བསྡུས་པའམ། བསམ་གཏན་དང་པོ་ནས་ཅི་ཡང་མེད་པའི་སྐྱེ་མཆོད་ཀྱི་བར་དུའོ། །འདུ་ཤེས་མེད་འདུ་ཤེས་མེད་མིན་སྐྱེ་མཆེད་ནི་འདུ་ཤེས་ཀྱི་རྒྱུ་བ་ཡོངས་སུ་མི་གསལ་བས་འཕགས་པའི་ལམ་མཆོག་ཏུ་གསལ་བའི་གནས་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ གཅིག་ཏུ་འཇིག་རྟེན་པར་རིག་པར་བྱའོ། །དེའི་ཕྱིར་དེའི་འདུ་ཤེས་དམན་པས་དམིགས་པ་ལ་མཚན་མར་མི་བྱེད་པའི་ཕྱིར་མཚན་མ་མེད་པ་ཞེས་བྱའོ། །འདུ་ཤེས་མེད་འདུ་ཤེས་མེད་མིན་སྐྱེ་མཆེད་ལ་འཕགས་པའི་ལམ་མེད་པ་དེ་ཇི་ལྟར་ཤེས་ཤེ་ན། འདི་ལྟར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཇི་ཙམ་དུ་འདུ་ཤེས་ཀྱི་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་དེ་ཙམ་དུ་ཀུན་ཤེས་པས་རྟོགས་སོ་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འགོག་པའི་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་ནི་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པ་སྟེ། འཕགས་པའི་ལམ་གྱི་རྗེས་ལ་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །མི་རྣམས་ཀྱི་ནང་དུ་མངོ
Chinese
为了完全理解尚未断除的（烦恼），通过对与此相应的痛苦的特征进行作意，个别地进行观察，这就是寻思的作意。像这样寻思之后，通过修习对治法，以持续不断的方式，为了断除在欲界中活动的一切烦恼，将与第一禅相联的最终对治法进行作意，这就是加行边。在此之后，成为真实的第一禅，这被称为加行边的果作意。对于此，通过完全了解其特征，从而很好地了解应断除的和应获得的，为了断除和获得而安住于心。由胜解所生起，仅仅是在此之后如实地修习。由极度寂静所生起，能够极度地断除一切大烦恼。通过摄集喜乐，能够断除中等程度的烦恼。通过寻思，能够使心安住于没有获得之显现的慢。通过加行边，能够极度地断除微细的烦恼。通过加行边的果，这些作意被很好地修习，从而体验修习的果。为了入于第一禅，七种作意如其所是，同样为了入于无所有处乃至非想非非想处，也应如何相应地结合。粗大的特征是所有下层地，直至无所有处。简而言之，应了解为两种，即由于没有完全寂静而处于极度痛苦的状态，以及极其短寿。与此相反，应了解上层地是寂静的特征。关于安立量，禅定是为了小、中、大而完全修习。每一个禅定都有三种生，这是果，例如梵众、梵辅、大梵等，如前所述。在无色界中，由于没有其他无量宫的住所，因此没有像这样安立生的差别，然而它们是小等。
English
In order to fully understand what has not been abandoned, by attending to the characteristics of suffering that correspond to this, individually observing, this is the attention of investigation. Having investigated in this way, by cultivating the antidote, in a continuous manner, in order to abandon all the afflictions that operate in the desire realm, attending to the ultimate antidote associated with the first dhyana, this is the limit of application. After that, becoming the actual first dhyana, this is called the fruit attention of the limit of application. Regarding this, by fully understanding its characteristics, thereby well understanding what should be abandoned and what should be attained, one abides in the mind for the sake of abandoning and attaining. What arises from aspiration is merely practicing correctly after that. What arises from extreme solitude is able to extremely abandon all great afflictions. By gathering joy, one is able to abandon afflictions of medium degree. Through investigation, one is able to make the mind abide in the absence of manifest pride of attainment. Through the limit of application, one is able to extremely abandon subtle afflictions. Through the fruit of the limit of application, these attentions are well cultivated, thereby experiencing the fruit of cultivation. In order to enter the first dhyana, the seven types of attention are as they are, similarly, in order to enter the realm of nothingness up to the realm of neither perception nor non-perception, one should also combine them as appropriate. The characteristic of coarseness is all the lower grounds, up to the realm of nothingness. In short, it should be understood as two types, namely, being in a state of extreme suffering due to not being completely pacified, and being extremely short-lived. Conversely, the higher grounds should be understood as the characteristic of peace. Regarding the establishment of measure, the dhyanas are for fully cultivating small, medium, and large. For each one, there are three births of dhyana, which are the fruits, such as the multitude of Brahma, the attendant of Brahma, the great Brahma, etc., as mentioned above. In the formless realms, since there is no other dwelling place of immeasurable palaces, there is no establishment of the difference of births in this way, however, they are small, etc.
Chinese
已经串习纯熟的修行者们，由于其生命等方面的差别，有高低之分；由于烦恼和非烦恼的多少差别，有善恶之分。设立名称的安立，即四禅的细致分类中，有无数和不可思议的等持之名。例如，有多少为初禅所摄，诸佛世尊以及获得大神通的菩萨们所入定的等持，其名称连声闻和缘觉们都无法知晓，更何况知晓其数量或入定呢？正如《般若波罗蜜多》中所说的，有一百零八种等持，同样，其他大乘经藏中也有记载。何为清净呢？从最高的顶点部分产生的禅定和无色定被称为清净，为了显现殊胜的功德，能够如愿获得等等，为了引导至最圆满的堪能性。出世间道的修道有八种，即对痛苦等进行法和随念的智慧，正如在见道中所阐述的那样。与这些相应的等持，要么被无间所摄，要么从初禅到无所有处。非想非非想处，由于意识的流动完全不清晰，因此不是圣道最清晰的处所，因此应被视为纯粹的世间道。因此，由于其意识低下，不以所缘作为相，因此被称为无相。如何得知在非想非非想处没有圣道呢？例如，世尊曾说，无论意识的入定有多深，都能被一切智所证悟。灭尽定是出世间的，因为它是获得圣道之后的境界。在人们之中，
English
Those who have become thoroughly familiar with practice, due to the differences in their lives and so on, there are high and low; due to the differences in the amount of afflictions and non-afflictions, there are good and bad. The establishment of names, namely, in the detailed classification of the four dhyanas, there are countless and inconceivable names of samadhis. For example, how many are included in the first dhyana, the samadhis that the Buddhas, the Bhagavat, and the Bodhisattvas who have attained great power enter into, even the Shravakas and Pratyekabuddhas do not know their names, let alone know their number or enter into them? Just as it is said in the Prajnaparamita, there are one hundred and eight samadhis, similarly, other Mahayana sutras also mention them. What is purity? The dhyana and formless states that arise from the highest peak are called purity, in order to manifest excellent qualities, to be able to obtain as desired, etc., in order to lead to the most perfect capability. The path of meditation of the transcendental path has eight aspects, namely, the wisdom of contemplating the Dharma and following after suffering, etc., as explained in the path of seeing. The samadhi that corresponds to these is either included in the uninterrupted, or from the first dhyana to the realm of nothingness. The realm of neither perception nor non-perception, because the flow of consciousness is completely unclear, therefore it is not the clearest place for the noble path, therefore it should be regarded as purely mundane. Therefore, because its consciousness is low, it does not take the object as a sign, therefore it is called signless. How is it known that there is no noble path in the realm of neither perception nor non-perception? For example, the Bhagavan said that no matter how deep the samadhi of consciousness is, it can be realized by the all-knowing. Cessation samadhi is transcendental, because it is the state after obtaining the noble path. Among people,