Chinese
再者，忍和智的这两种情况，是按照次第，就完全了知和断除的道的清净方面来说的。应当理解为无尘垢和无垢染。所谓见法等等，也应当理解为就见道本身来说的。因为调伏者们是在“现证真谛”之后宣说的。其中，对法之忍，能见法，因为他们能如实证悟。对法之智，能得法，因为对法之智者，能现量获得转依。随寻思之忍，能知法，因为他们能了知这二者是圣法之因。随寻思之智，能证法，因为他们能圆满所有应知。所有忍和智都能超越疑惑，因为获得出世间道之果，长久以来自己所希望的都能获得，所以没有怀疑。所有都能超越对他人获得的疑惑，因为在那时，对其他人获得殊胜之果也没有疑惑。修道不依赖他人，是因为即使没有接受过他人的教导，自己也是智者。不被他人引诱，是因为了知并首先获得，所以不会被其他外道从导师的教法中夺走，即使在其他世。获得对法的无畏，是因为从获得出发，对于所有应询问的法和应宣说的法，都能像贪求罪恶、显露我慢者一样，内心没有怯懦。第六品。修道是与圣者声闻现证真谛相应的。在那之前的是入流，因为断除了剩余的一切结合。那是世间道等等。其中，世间道是禅定和无色定。这些禅定和无色定也应当从遍染、净分、建立和清净来理解。什么是遍染呢？经中
English
Furthermore, these two instances of patience and wisdom are considered in terms of the purity of the path of complete knowledge and abandonment in sequence. It should be understood as being without dust and free from defilement. The so-called seeing the Dharma, etc., should also be understood as referring to the path of seeing itself. Because the tamers proclaim after "manifestly realizing the truth." Among them, the patience towards the Dharma sees the Dharma, because they truly realize it. The wisdom towards the Dharma attains the Dharma, because those with wisdom towards the Dharma manifestly attain the transformation of the basis. The patience of subsequent reflection knows the Dharma, because they know that these two are the cause of the noble Dharma. The wisdom of subsequent reflection realizes the Dharma, because they perfect all that is to be known. All patience and wisdom transcend doubt, because having obtained the fruit of the supramundane path, they have no doubt that they will obtain what they have long desired. All transcend doubt about the attainment of others, because at that time, there is no doubt that others will also attain superior results. Cultivating the path does not depend on others, because even without receiving the teachings of others, one is wise oneself. Not being led astray by others is because, having known and first attained, one will not be taken away from the teachings of the teacher by other non-Buddhists, even in other lives. Obtaining fearlessness towards the Dharma is because, starting from attainment, one has no timidity in one's heart towards all the Dharma that should be asked and the Dharma that should be proclaimed, just like those who crave evil and reveal their pride. Sixth Chapter. The path of cultivation is in accordance with the manifest realization of the truth by the noble Hearers. Before that is entering the stream, because it has abandoned the remaining connections. That is the mundane path, etc. Among them, the mundane path is the dhyanas and the formless absorptions. These dhyanas and formless absorptions should also be understood from the perspectives of all-pervading defilement, pure division, establishment, and purity. What is all-pervading defilement? In the sutras,
Chinese
未示之四根为贪欲、见、慢和无明。由于它们使心完全被烦恼所染污，因此通过烦恼的禅定之门，所有在色界和无色界中行持的烦恼和近烦恼都不会在经文中显示出来。其中，贪欲以品尝滋味的完全染污而染污，因为它使人品尝到极度调伏的安乐滋味。见以见解为主的禅定者而完全染污，因为它依赖于禅定而生起对前际的分别等见解。慢以慢心为主的禅定者而完全染污，因为它若获得殊胜之境则会骄傲自满。无明以怀疑为主的禅定者而完全染污，因为唯有彼等希求解脱者，才会怀疑获得此殊胜之境是否为解脱。何为清净？即清净的禅定以及世间界的无色界，由于其为善，故远离一切缠缚的垢染，因此称为清净。何为安立？禅定以支分、等至、量和施设名称的差别而安立为四种。无色界则除了支分之外，有三种。以何为依据，即使有其他法，也唯有分别等才被安立为禅定的支分呢？因为仅凭此等就能圆满对治、利益以及二者之所依的支分。初禅中的寻和伺是能对治的支分，因为二者能舍弃欲、嗔恚和害的分别等。喜和乐是利益的支分，因为通过寻和伺二者对治后，能获得从远离彼等不相顺品所生的喜和乐。心一境性是二者之所依的支分，因为凭借三摩地的力量，寻等得以生起。
English
The four roots that are not shown are desire, view, pride, and ignorance. Because they completely defile the mind with afflictions, all afflictions and near afflictions that are practiced in the form and formless realms through the gate of afflictive meditation will not be shown in the scriptures. Among them, desire is defiled by the complete defilement of tasting flavors, because it makes one taste the bliss of extreme subdual. View is completely defiled by the meditator who is mainly of views, because it relies on meditation to generate views such as discrimination of the past extreme. Pride is completely defiled by the meditator who is mainly of pride, because if he obtains a superior state, he will become arrogant. Ignorance is completely defiled by the meditator who is mainly of doubt, because only those who desire liberation will doubt whether obtaining this superior state is liberation or not. What is purification? It is the pure meditation and the formless realm of the mundane world, because it is virtuous and free from all entangling stains, therefore it is called purification. What is establishment? Meditation is established as four kinds by the difference of limbs, samadhi, measure, and designation of names. The formless realm has three kinds except for limbs. Based on what, even though there are other dharmas, only discrimination and so on are established as the limbs of meditation? Because only by these can the limbs of antidote, benefit, and the basis of both be perfected. In the first dhyana, investigation and analysis are the limbs of the antidote, because they abandon discrimination of desire, malice, and harm, and so on. Joy and happiness are the limbs of benefit, because after investigation and analysis have acted as the antidote, one can obtain the joy and happiness born from being separated from those unfavorable qualities. One-pointedness of mind is the limb of the basis of both, because by the power of samadhi, investigation and so on can arise.
Tibetan
་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་བསམ་གཏན་གཉིས་པ་ལ་ནང་རབ་ཏུ་དང་བ་ནི་གཉེན་པོའི་ཡན་ལག་སྟེ། དེ་རྟོག་པ་དང་དཔྱོད་པའི་གཉེན་པོ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དགའ་བ་དང་བདེ་བ་དང་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་ཉིད་ནི་ཡན་ལག་ལྷག་མ་གཉིས་ལ་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། །བསམ་གཏན་ གསུམ་པ་ལ་བཏང་སྙོམས་དང་ངན་པ་དང༌། ཤེས་བཞིན་ནི་གཉེན་པོའི་ཡན་ལག་སྟེ། དེ་དག་དགའ་བའི་གཉེན་པོ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བདེ་བ་དང་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་ཉིད་ནི་ཡན་ལག་ལྷག་མ་གཉིས་དང་གོ་རིམས་བཞིན་ནོ། །བསམ་གཏན་བཞི་པ་ལ་བཏང་སྙོམས་ཡོངས་སུ་དག་པ་དང་དྲན་པ་ཡོངས་སུ་དག་པ་ནི་གཉེན་པོའི་ཡན་ལག་སྟེ། དེ་གཉིས་བདེ་བའི་གཉེན་པོ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྡུག་བསྔལ་ཡང་མ་ཡིན་བདེ་བ་ཡང་མ་ཡིན་པ་ནི་ཕན་ཡོན་གྱི་ཡན་ལག་གོ །སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་ཉིད་ནི་དེ་གཉི་གའི་གནས་ཀྱི་ཡན་ལག་གོ །ཇི་ལྟར་ན་བསམ་གཏན་དང་པོ་ལ་སྙོམས་པར་འཇུག་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་བདུན་དུ་འགྱུར་ཞེ་ན། མཉམ་པར་གཞག་པའི་ས་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་གང་གི་འདོད་པ་རྣམས་ལ་ཉེས་དམིགས་ལ་སོགས་པར་ལྟ་བས་རགས་པའི་མཚན་ཉིད་རབ་ཏུ་རིག་པ་སྟེ། དེ་མེད་པའི་ཕྱིར་བསམ་གཏན་དང་པོ་ལ་ཞི་བའི་མཚན་ཉིད་དོ། །འདི་ནི་མཚན་ཉིད་རབ་ཏུ་རིག་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེ་ནི་ཐོས་པ་དང་སེམས་པ་དང་འདྲེས་པར་རིག་པར་བྱའོ། །དེའི་འོག་ཏུ་ཐོས་པ་དང་སེམས་པ་ལས་འདས་ནས་གཅིག་ཏུ་བསྒོམ་པའི་རྣམ་པས་དེའི་རགས་པ་དང་ཞི་བའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་མཚན་མ་ལ་དམིགས་པའི་ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་བསྒོམ་ཞིང་ཡང་ཇི་ལྟར་ཡོངས་སུ་བསལ་བ་རགས་པ་དང་ཞི་བ་ཉིད་དུ་མོས་ཏེ། འདི་ནི་མོས་པ་ལས་བྱུང་བ་ཞེས་བའོ། །དེ་གོམས་པས་ཐོག་མ་ཁོ་ནར་སྤོང་བའི་ལམ་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ནི་རབ་ཏུ་དབེན་པ་ལས་བྱུང་བ་སྟེ། དེས་ཉོན་མོངས་པའི་རྣམ་པ་ཆེན་པོ་སྤངས་པ་དང༌། དེའི་ཕྱོགས་ཀྱི་གནས་ངན་ལེན་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །རྣལ་འབྱོར་བ་དེ་དེའི་འོག་ཏུ་སྤོང་བ་ལ་དགའ་བར་འགྱུར་ཞིང༌། སྤོང་བ་ལ་ཕན་ཡོན་དུ་ལྟ་སྟེ། རབ་ཏུ་དབེན་པའི་དགའ་བ་དང་བདེ་བ་ཆུང་དུ་རེག་ནས་དུས་དུས་སུ་དང་བར་འགྱུར་བའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཇི་ཙམ་དུ་རྨུགས་པ་དང་གཉིད་དང་རྒོད་པ་དང་བྲལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རབ་ཏུ་དགའ་བར་བྱེད་པར་འདི་ནི་དགའ་བ་སྡུད་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ལྟར་ལེགས་པར་ཞུགས་པ་དེ་དགེ་བའི་ཕྱོགས་ལ་སྦྱོར་བས་བརྟེན་པའི་ཕྱིར་འདོད་པ་ན་སྤྱོད་པའི་ཉོན་མོངས་པའི་ཀུན་ནས་དཀྲིས་པ་ ཀུན་ནས་མི་འབྱུང་བས། དེ་སྤངས་ས
Chinese
的缘故。同样，第二禅的内澄净是能对治的支分，因为它能对治寻和伺。喜和乐以及心一境性本身，对于剩余的两个支分也如前一样。第三禅的舍和厌恶以及正知是对治的支分，因为它们能对治喜。乐和心一境性本身，与剩余的两个支分及其顺序一样。第四禅的舍清净和念清净是对治的支分，因为它们能对治乐。非苦非乐是利益的支分。心一境性本身是那二者的处所的支分。如果问：如何第一禅有七种等持的作意呢？答：等持地的作意，即对于诸欲等见为过患等，而极为了知粗相的体性，因为没有它，对于第一禅就是寂静的体性。这称为极为了知体性的作意，它应当了知为与听闻和思维相杂。在那之后，超越听闻和思维，以唯一修习的方式，以它的粗相和寂静的体性，缘于相而修习止观，并且也如何完全遣除，信解为粗和寂静本身，这称为从信解生。由于串习它，具有最初仅是断除之道的作意，是从极远离生，因为它断除了烦恼的大部分相，并且远离了它的方面的恶趣。瑜伽士在那之后会欢喜断除，并且视断除为利益，接触到极远离的喜和乐，逐渐地变得悦意，为了从昏沉和睡眠以及掉举中脱离，而极度欢喜地作意，这称为摄集喜。如是善于进入它，因为它依于将它与善的方面结合，因此欲界中行走的烦恼的遍缠 不会遍生，所以断除了它。
English
Therefore. Similarly, in the second dhyana, inner clarity is the limb of the antidote, because it acts as an antidote to vitarka and vicara. Joy, happiness, and one-pointedness of mind itself are the same as before for the remaining two limbs. Equanimity, disgust, and mindfulness in the third dhyana are the limbs of the antidote, because they act as an antidote to joy. Happiness and one-pointedness of mind itself are the same as the remaining two limbs and their order. Purity of equanimity and purity of mindfulness in the fourth dhyana are the limbs of the antidote, because they act as an antidote to happiness. Neither suffering nor happiness is the limb of benefit. One-pointedness of mind itself is the limb of the abode of those two. If asked, how does the first dhyana have seven types of meditative attention? The attention of the meditative ground, which is the complete understanding of the coarse characteristics by viewing faults, etc., in desires, etc., because without it, the first dhyana is the nature of peace. This is called the attention of completely understanding the characteristics, which should be understood as mixed with hearing and thinking. After that, transcending hearing and thinking, in the manner of meditating on one, meditating on shamatha and vipassana by focusing on the characteristics of its coarse and peaceful nature, and also how to completely eliminate, believing in coarse and peacefulness itself, this is called arising from belief. Because of familiarizing with it, the attention that possesses the path of abandoning only at the beginning is arising from extreme solitude, because it has abandoned the great aspect of afflictions, and is separated from the evil destinies of its aspects. The yogi then becomes happy to abandon, and sees abandonment as a benefit, touching the joy and happiness of extreme solitude, gradually becoming pleasant, in order to be free from dullness, sleep, and agitation, he makes attention with extreme joy, this is called collecting joy. Thus, being well entered into it, because it relies on combining it with the aspect of virtue, therefore the pervasive entanglements of afflictions that walk in the desire realm will not pervasively arise, so it is abandoned.