Tibetan
ས་པ་ལས་བྱུང་བ་ནི་གོ་རིམས་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་སྨིན་པ་དང༌། ལུང་དང་རྟོགས་པའི་ཤེས་པར་རིག་པར་བྱའོ། །བརྟན་པ་དང་བཅས་པའི་ཤེས་རབ་ནི་སོ་སོར་བརྟགས་པའོ། །དགེ་བའི་ཆོས་རྣམས་ལ་མཐུ་དང་ལྡན་པ་དང༌། བརྩོན་འགྲུས་དང་ལྡན་པ་དང༌། སྤྲོ་བ་དང་ལྡན་པ་དང༌། བརྟུལ་བ་བརྟན་པ་དང༌། བརྩོན་པ་མི་འདོར་བ་ཞེས་འབྱུང་བ་མདོའི་ཚིག་འདི་རྣམས་ནི་གོ་ཆ་ལ་སོགས་པ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་སྤྲོ་ བའི་དངོས་པོ་རྣམས་དང་གོ་རིམས་བཞིན་དུ་སྦྱར་རོ། །ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱེད་པ་ནི། ཇི་ལྟར་དངོས་གཞི་ལ་འཇུག་པ་ལྟ་བུའོ། །ཡོངས་སུ་བསྒྲུབ་པ་ནི་དེ་ཉིད་ལེགས་པར་ཡོངས་སུ་སྦྱོང་བ་བྱས་པའོ། །སྒྲིབ་པ་ཐམས་ཅད་སེལ་བ་ནི་དེའི་དབང་གིས་གནས་འགྱུར་བར་བལྟའོ། །དགེ་བ་ཐམས་ཅད་བསྒོམ་པའི་སྔོན་དུ་བརྩོན་འགྲུས་ལ་སོགས་པ་བཞི་པོ་འགྲོ་བས། དེ་དག་ལ་བག་ཡོད་པར་གདགས་ཏེ། ཟག་པ་དང་བཅས་པའི་ཆོས་རྣམས་ནི་འདིར་ཟག་པ་རྣམས་དང་ཟག་པའི་གནས་ཀྱི་ཡུལ་རྣམས་སུ་རིག་པར་བྱའོ། །སེམས་མཉམ་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་བཏང་སྙོམས་ཀྱི་ཐོག་མ་དང་ཐ་མའི་གནས་སྐབས་བཤད་དེ། །འདི་ལྟར་བཏང་སྙོམས་དང་ལྡན་པའི་སེམས་ལ་བྱིང་བ་ལ་སོགས་པའི་མི་མཉམ་པ་མེད་པས་ཐོག་མར་མཉམ་པའོ། །དེའི་འོག་ཏུ་མངོན་པར་བྱ་བ་མེད་པར་རྣལ་དུ་འདུག་པའོ། །དེའི་འོག་དུ་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པའི་དོགས་པ་མེད་པར་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པར་གནས་སོ། །རྣམ་པར་མི་ཚེ་བ་ནི་ཞེ་སྡང་མེད་པ་ལས་གུད་ན་མེད་པའི་ཕྱིར་བཏགས་པའི་ཡོད་པར་རིག་པར་བྱའོ། །སྡུག་བསྔལ་བསྐྱེད་པའི་ལས་ཅན་ཞེས་བྱ་ནི་སྲེད་པའི་དབང་གི་ཉེ་བར་ལེན་པའི་ཕུང་པོ་ལྔ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །རེག་པར་མི་གནས་པ་ནི་ཀུན་ནས་མནར་བའི་སེམས་ཡོད་པ་སྡུག་བསྔལ་བར་གནས་པའི་ཕྱིར་རོ། །མི་གུས་པ་ནི་བླ་མ་རྣམས་དང་ཡོན་ཏན་ཅན་རྣམས་ལ་འགྱིང་བའོ། །སྡུག་བསྔལ་འབྱུང་བ་ནི་ཡང་སྲིད་བ་འབྱུང་བར་རིག་པར་བྱའོ། །ལོག་པར་ངེས་པ་ནི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་ཤེས་པའོ། །ཐེ་ཚོམ་ནི་སོམ་ཉིའོ། །ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་འབྱུང་བ་ནི་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་ཉོན་མོངས་པ་ཀུན་ཏུ་འབྱུང་བའོ། །དེའི་རྟེན་བྱེད་པ་ནི་རྨོངས་པར་འགྱུར་ན་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །བདེན་པ་རྣམས་ལ་ཡིད་གཉིས་ཟ་བ་ནི་ལས་ཀྱི་བདེན་པ་དང་འགོག་པའི་བདེན་པ་ལ་ཇི་ལྟར་མཐུན་མཐུན་དུ་སྦྱར་རོ། །དེས་དགེ་བའི་ཕྱོགས་ལ་མི་འཇུག་སྟེ། ངེས་པ་མ་རྙེད་ན་མ་རྩོལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དབུ་མའི་ལམ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། རྟ
Chinese
从地而生起的是次第成熟，应知是教证和证悟的智慧。具有稳固的智慧是各自观察。对于善法具有力量，具有精进，具有欢喜，行为稳固，不舍弃精进，这些经部的词句，应与执着于盔甲等欢喜的事物次第相应。完全成办就像进入正行一样。完全成就是指将它好好地完全调伏。消除一切障碍，应看作是依靠它的力量而转变处所。在修习一切善法之前，先行精进等四者，应对它们施加谨慎，具有漏的法在此应知为漏以及漏的处所之境。所谓心平等性等，是说舍的最初和最后的阶段。像这样，具有舍心的心没有沉没等不平等，所以最初是平等。在那之后，没有显现而安住。在那之后，没有一切烦恼的疑虑而任运成就地安住。不嗔怒是因为没有与嗔恨分离，所以应知是假立的存在。所谓能生痛苦的业，是因为由贪爱的力量而取受五蕴成就的缘故。不触及是因为具有普遍恼害的心，安住在痛苦之中。不恭敬是对上师们和具有功德者傲慢。痛苦生起应知是再次生起。邪确定是颠倒地了知。怀疑是犹豫。一切烦恼生起是贪欲等烦恼普遍生起。它的所依是如果变得愚痴，一切烦恼都会生起。对真理犹豫不决，应将业之真理和灭之真理如何相应地结合起来。因此不进入善的一方，如果没有获得定解，就不会努力。所谓中道，是
English
That which arises from the earth is maturation in due order, and should be understood as the wisdom of scripture and realization. Wisdom that is steadfast is individual examination. For virtuous dharmas, having power, having diligence, having joy, steadfast conduct, and not abandoning diligence, these words from the sutras should be applied in order to objects of delight, such as attachment to armor. To accomplish completely is like entering the main practice. To completely achieve is to have thoroughly tamed it well. To eliminate all obscurations is to be seen as transforming the place by its power. Before meditating on all virtues, the four, such as diligence, go first, and mindfulness should be applied to them. Defiled dharmas should be understood here as defilements and the objects of the place of defilements. What is called equanimity of mind, etc., speaks of the initial and final stages of equanimity. Like this, the mind with equanimity is initially equal because there is no inequality such as sinking. After that, it abides naturally without manifestation. After that, it abides spontaneously without the doubt of all afflictions. Non-anger is known as an imputed existence because it is not separate from non-hatred. What is called karma that produces suffering is because of the accomplishment of the five aggregates taken by the power of craving. Not touching is because having a universally tormented mind, it abides in suffering. Disrespect is arrogance towards the lamas and those with qualities. The arising of suffering should be understood as arising again. Wrong determination is knowing in a reversed way. Doubt is hesitation. The arising of all afflictions is the universal arising of afflictions such as desire. Its basis is that if one becomes foolish, all afflictions will arise. Doubting the truths should combine the truth of karma and the truth of cessation in accordance with how they fit together. Therefore, one does not enter the side of virtue, because if one does not find certainty, one will not strive. What is called the Middle Way is
Tibetan
ག་བ་དང་ཆད་པ་སྤངས་ཏེ་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་ཤེས་པའོ། །ཚུལ་ཁྲིམས་དང་བརྟུལ་ ཞུགས་ནི་ལྟ་བ་ངན་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བར་རིག་པར་བྱའོ། །ངལ་བ་འབྲས་བུ་མེད་པ་ནི་དེས་ངེས་པར་མི་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །སྦྱིན་པ་མེད་དོ། །མཆོད་སྦྱིན་མེད་དོ། །སྦྱིན་སྲེག་མེད་དོ། །ལེགས་པར་སྤྱད་པ་མེད་དོ། །ཉེས་པར་སྤྱད་པ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདི་རྒྱུ་ལ་སྐུར་བ་འདེབས་པ་སྟེ། །ལེགས་པར་སྤྱད་པ་དང་ཉེས་པར་སྤྱད་པའི་ལས་རྣམས་ཀྱི་འབྲས་བུ་རྣམ་པར་སྨིན་པ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འབྲས་བུ་ལ་སྐུར་བ་འདེབས་པའོ། །འཇིག་རྟེན་འདི་མེད་དོ། །འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་མེད་དོ། །ཕ་མེད་དོ། །མ་མེད་དོ། །སེམས་ཅན་རྫུས་ཏེ་འབྱུང་བ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བྱེད་པ་ལ་སྐུར་བ་འདེབས་པ་སྟེ། འཇིག་རྟེན་གཞན་དུ་འགྲོ་བ་དང་འོང་བའི་བྱེད་པ་དང༌། ས་བོན་འདེབས་པའི་བྱེད་པ་དང༌། ཉིང་མཚམས་སྦྱོར་བའི་བྱེད་པ་ལ་སྐུར་བ་འདེབས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འཇིག་རྟེན་ན་དགྲ་བཅོམ་པ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཡོད་པའི་དངོས་པོ་འཇིག་པའོ། །དེ་ལས་གཞན་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་ལྟ་བ་གང་ཅི་ཡང་རུང་སྟེ། དེ་དག་ཐམས་ཅད་ནི་ལོག་པར་རྣམ་པར་རྟོག་པར་རིག་པར་བྱའོ། །དགེ་བའི་རྩ་བ་གཅོད་པ་ནི་ལོག་པར་ལྟ་བ་ཁྱད་པར་ཅན་ལས་འབྱུང་གི་ཐམས་ཅད་ལས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཕུང་པོ་ལྔའི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་བདག་དང་བདག་གི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་སྒྲོ་འདོགས་པ་ནི་འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བའོ། །བདག་རྟག་གོ་མི་རྟག་གོ་ཞེས་ཁྱད་པར་དུ་སྒྲོ་འདོགས་པ་ནི་མཐར་འཛིན་པར་ལྟ་བའོ། །ལྟ་བ་ངན་པ་ལ་མཆོག་ལ་སོགས་པར་སྒྲོ་འདོགས་པ་ནི་ལྟ་བ་མཆོག་ཏུ་འཛིན་པའོ། །དེ་ཉིད་ལ་བདག་པོ་ལ་སོགས་པར་སྒྲོ་འདོགས་པ་ནི་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་བརྟུལ་ཞུགས་མཆོག་ཏུ་འཛིན་པའོ། །གཅིག་ནི་ཕལ་ཆེར་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལོག་པར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་གདོན་མི་ཟ་བར་སྐུར་པ་འདེབས་པའི་ཕྱིར་རོ། །མཚན་ཉིད་ལ་བརྟགས་ན་ནི་མཐར་འཛིན་པ་དང་ལོག་པར་ལྟ་བ་གཉིས་ལས་འབྱུང་ངོ༌། །འཁོར་དང་བཅས་པ་ལ་བརྟགས་ན་ནི་ལྔ་པོ་ཐམས་ཅད་ལས་འབྱུང་ངོ༌། །གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ནི་བདག་མ་ཡིན་ཏེ། མཚན་ཉིད་དང་མི་མཐུན་པའི་ཕྱིར་དེ་དག་ནི་བདག་གི་མཚན་ཉིད་མ་ཡིན་པའོ། །དེ་དག་ལ་བདག་མེད་དེ། གནས་མེད་ན་གནས་ པར་མི་འགྱུར་བས་མི་རྟག་པ་ཉིད་ཀྱི་ཉེས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཟུགས་ནི་བདག་གི་བ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་ལ་དབང་བྱེད་པ་མེད་པས་རང་དབང་མེད་པའི་ཉེས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ
Chinese
断除有边和无边，就是了知缘起。持戒和苦行，应当了知是邪见先行的。徒劳无果，因为那不会必然产生。没有布施。没有祭祀。没有火供。没有善行。没有恶行，这是否定因。善行和恶行的业所产生的果报不存在，这是否定果。没有今世。没有来世。没有父亲。没有母亲。没有化生众生，这是否定作者，因为是否定去往他世和来世的作者，以及播种的作者，以及结生的作者。世间没有阿罗汉等等，这是毁灭已有的事物。除此之外，无论如何颠倒的见解，所有这些都应当了知是邪分别。断除善根是从特殊的邪见产生，不是从所有（邪见）产生。以五蕴的自性来说，执著我与我所的体性，这是有身见。执著我是常还是无常的差别，这是边执见。对于恶见执著为殊胜等等，这是见取见。对于那本身执著为主宰等等，这是戒禁取见。一个是对于大多数，这是邪分别，因为必定是否定。如果观察体性，则从边执见和邪见二者产生。如果观察眷属，则从五者全部产生。色等等不是我，因为与体性不符，那些不是我的体性。那些之中没有我，因为没有处所就无法安住，因此会变成无常的过失。色不是我的，因为对那些没有支配，因此会变成无自在的过失。那
English
Knowing dependent origination is to abandon extremes of existence and non-existence. Moral discipline and asceticism should be understood as preceded by wrong views. Labor is fruitless because it does not necessarily arise from it. There is no giving. There is no sacrifice. There is no burnt offering. There is no good conduct. There is no bad conduct, which is to deny the cause. The ripening of the fruits of good and bad actions does not exist, which is to deny the result. There is no this world. There is no other world. There is no father. There is no mother. There are no spontaneously born beings, which is to deny the agent, because it denies the agent of going to and coming from other worlds, as well as the agent of planting seeds, and the agent of connecting rebirth. There are no Arhats in the world, and so on, which is the destruction of existing things. Other than that, whatever inverted views, all of these should be understood as wrong discriminations. Cutting off the roots of virtue arises from specific wrong views, but not from all (wrong views). In terms of the nature of the five aggregates, clinging to the nature of self and what belongs to self is the view of the aggregates of existence. Clinging to the distinction of whether the self is permanent or impermanent is the view of holding to extremes. Clinging to wrong views as supreme, etc., is the view of holding views as supreme. Clinging to that itself as master, etc., is the view of holding moral discipline and asceticism as supreme. One is for the most part, which is wrong discrimination, because it is inevitably denial. If examining the characteristics, it arises from the two, holding to extremes and wrong views. If examining with retinue, it arises from all five. Form, etc., is not self, because it does not accord with the characteristics; those are not the characteristics of self. There is no self in those, because without a place, it cannot abide, therefore it becomes the fault of impermanence. Form is not mine, because there is no control over those, therefore it becomes the fault of no independence. That