Tibetan
དས་པ་དང་མ་འོངས་པར་རབ་ཏུ་གཞག་པའི་རྒྱུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ད་ལྟར་བྱུང་བ་ལ་བརྟེན་ཏེ། །འདས་པ་དང་མ་འོངས་པར་བཏགས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། །གང་དེའི་གནས་སྐབས་ཐོབ་པར་འགྱུར་བ་དེ་ནི་མ་འོངས་པའོ། །གང་ཐོབ་ཟིན་པ་དེ་ནི་འདས་པའོ། །བྱེད་པ་ཉེ་བར་གནས་པས་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མིག་ལ་སོགས་པ་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་གནས་ལ་སོགས་པར་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདས་པ་ལ་སོགས་པ་བཤད་པའི་སྐབས་ཀྱིས་འདིའང་སྟོན་ཏེ། །ཅིའི་ཕྱིར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་འདས་པ་ལ་སོགས་པ་གསུམ་པོ་ཉིད་གཏམ་གྱི་གཞིར་གཏམ་གཞིར་རྣམ་པར་གཞག་གི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཞེ་ན། མྱ་ངན་ལས་འདའ་བ་ནི་སོ་སོ་རང་གི་རིག་པར་བྱ་བ་དང༌། བརྗོད་དུ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཏེ། བརྗོད་པར་མུ་ནུས་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ ། བྱུང་བ་དང་འབྱུང་བ་དང་ད་ལྟར་ནི་མཐོང་བ་དང་ཐོས་པ་དང་བྱེ་བྲག་ཕྱེད་པ་དང༌། རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཐ་སྙད་རྣམས་ཀྱི་གནས་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁམས་བཅུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཁམས་དང༌། གཟུགས་དང་སྒྲ་དང་ཆོས་ཀྱི་ཁམས་སོ། །སྐྱེ་མཆེད་བཞི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཟུགས་དང་སྒྲ་དང་ཡིད་དང་ཆོས་ཀྱི་སྐྱེ་མཆེད་དོ། །དེ་དག་ཉིད་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དད་པ་ལ་སོགས་པའོ། །རང་བཞིན་གྱིས་སོ་སོར་མ་བརྟགས་པར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་གི་དང་གིས་ཏེ། དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་ལ་སོགས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་མ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །འདོད་པ་ཀུན་ཏུ་གནས་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྐྱེ་བས་ཐོབ་པའི་འདོད་པ་འབའ་ཞིག་མ་ཡིན་གྱི། །དད་པ་ལ་སོགས་པ་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུའོ། །དགེ་བ་སྒོམ་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐོས་པ་ལས་བྱུང་བ་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་དགེ་བའི་ཆོས་རྣམས་སུ་རིག་པར་བྱའོ། །མཐོ་རིས་དང་ཕྱུག་པོའི་རིགས་སུ་སྐྱེ་བ་ཡོངས་སུ་འཛིན་པ་གཉིས་ཀྱིས་ནི་མངོན་པར་མཐོ་བའི་རྒྱུ་སྟོན་ཏོ། །རྣམ་པར་བྱང་བའི་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་ཡོངས་སུ་འཛིན་པས་ནི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཐོབ་པའི་རྒྱུ་སྟོན་ཏོ། །རྣམ་པར་སུན་འབྱིན་པའི་གཉེན་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ནི་འོག་ནས་འཆད་དོ། །དེ་དག་ཀྱང་གང་ཞེ་ན། དེ་ལ་རྣམ་པར་སུན་འབྱིན་པའི་གཉེན་པོ་ནི་ཟག་པ་དང་བཅས་པའི་འདུས་བྱས་རྣམས་ལ་ཉེས་དམིགས་སུ་ལྟ་བ་སྟེ། དེས་ནང་དང་འབྲས་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པས་ཉེ་བར་ལེན་པའི་ཕུང་པོ་སུན་འབྱིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྤོང་བའི་གཉེན་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྦྱོར་བ་དང་དེ་མ་ཐག་པའི་ལམ་སྟེ། དེ་དག་གིས་ཉོན་མོངས་པ་སྤོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཞིའི་གཉེན་པོ་ནི་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་ལམ་རྣམ
Chinese
所谓“对过去和未来进行安立之因”，是依赖于现在所发生的。因为是对过去和未来进行假立。获得那个状态的，就是未来。已经获得的，就是过去。所谓“以作用而安住”，是因为眼等存在于识的处所等。讲述过去等的场合也显示了这个。为什么世尊将过去等三者作为谈论的基础进行安立，而不是涅槃呢？因为涅槃是各自自己所能觉知的，并且是不可言说的。这是“不可言说”的同义词。 发生、将要发生和现在，不是见、闻、辨别和识等名称的处所。所谓“十界”，是识界，以及色、声、法界。所谓“四生处”，是色、声、意和法生处。所谓“就在那些之中”，是指信心等。所谓“不是自性分别”，是指自己的和以，不是以善知识等的力量，这是同义词。所谓“欲普遍存在”，不是仅仅由生而获得的欲，而是与信心等在一起。所谓“修善”，是指听闻所生等一切都应理解为善法。以受持生于天界和富裕之家这二者，显示了增上生的因。以受持与清净随顺之法，显示了获得涅槃之因。所谓“破斥的对治”等，将在下面讲述。那些又是什么呢？其中，破斥的对治，是对具有漏洞的组合事物视为过患，因此以内部和果实等方式破斥取蕴。所谓“断除的对治”，是加行道和无间道，因为它们断除烦恼。基础的对治是解脱道。
English
The so-called "cause for establishing the past and future" relies on what is happening now. It is because the past and future are nominally established. That which will attain that state is the future. That which has already been attained is the past. The so-called "abiding by function" is because the eye and so on exist in the place of consciousness and so on. The occasion of speaking about the past and so on also shows this. Why did the Blessed One establish the three, such as the past, as the basis of discussion, and not Nirvana? Because Nirvana is something to be known by each individual, and it is inexpressible. This is a synonym for "inexpressible." Occurring, will occur, and the present are not the places for the names of seeing, hearing, distinguishing, and consciousness. The so-called "ten realms" are the realm of consciousness, and the realms of form, sound, and dharma. The so-called "four sources of birth" are the sources of birth of form, sound, mind, and dharma. The so-called "within those themselves" refers to faith and so on. The so-called "not naturally distinguished" refers to one's own and with, not by the power of virtuous friends and so on; this is a synonym. The so-called "desire universally exists" is not just the desire obtained by birth, but together with faith and so on. The so-called "cultivating virtue" means that everything arising from hearing and so on should be understood as virtuous dharmas. By upholding birth in heaven and wealthy families, these two show the cause of higher rebirth. By upholding that which accords with purification, it shows the cause of attaining Nirvana. The so-called "antidote of refutation" and so on will be explained below. What are those? Among them, the antidote of refutation is to view compounded things with outflows as faults, and therefore to refute the aggregates of grasping with aspects such as internal and fruit. The so-called "antidote of abandonment" is the path of application and the immediately following path, because they abandon afflictions. The antidote of the basis is the path of liberation.
Tibetan
ས་ཏེ། དེ་དག་གིས་སྤོང་བའི་ཐོབ་པ་ཀུན་ཏུ་འཛིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཐག་བསྲིང་བའི་གཉེན་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེའི་གོང་མའི་ལམ་སྟེ། དེ་སྔར་སྤངས་པའི་ཉོན་མོངས་པ་ཐག་བསྲིང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལས་གཞན་པའི་ཉོན་མོངས་པ་དང༌། ཉེ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་དང༌། ཉེས་པར་སྤྱོད་པ་ཀུན་ནས་སློང་བའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདོད་པ་ན་སྤྱོད་པའི་རང་འཁྲུངས་མ་ཡིན་པ་གང་ཡིན་པ་དང༌། རང་འཁྲུངས་ལས་ནི་ཉེས་པར་སྤྱོད་པ་ཀུན་ནས་སློང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་མི་དགེ་བའོ། །དེ་ལས་གཞན་པ་ནི་བསྒྲིབས་པའི་ལུང་དུ་མ་བསྟན་པར་རིག་པར་བྱའོ། །འཚེ་བ་སྔོན་དུ་བཏང་ནས་གང་དུ་ལུག་དང་མ་ཧེ་ལ་སོགས་པ་གསོད་པ་དང༌། ལྟ་བ་ངན་པ་སྔོན་དུ་བཏང་ནས་བསོད་ ནམས་འདོད་པ་དང༌། མཆོག་འདོད་པའི་ཕྱིར་གང་དུ་ཟས་མི་ཟ་བ་ལ་སོགས་པས་ཉོན་མོངས་པ་དེར་ལྷ་རྟེན་བྱེད་པའོ། །འཕེན་པའམ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ངན་འགྲོའི་དབང་དུ་བྱས་པའོ། །བདེ་འགྲོར་ནི་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དེ། གང་གིས་འདིར་སྐྱེས་ནས་དབུལ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྡུག་བསྔལ་མྱོང་བའོ། །དགེ་བའི་བར་ཆད་བྱེད་པའི་ཆོས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྒྱུན་མི་འཆད་པར་ཚོགས་ཀྱི་ནང་དུ་འདུ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །ཁམས་བརྒྱད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་མིག་དང༌། རྣ་བ་དང༌། སྣ་དང༌། ལྕེ་དང༌། ལུས་དང༌། དྲི་དང༌། རོ་དང་རེག་བྱའི་ཁམས་སོ། །སྐྱེ་མཆེད་བརྒྱད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་དེ་དག་ཉིད་དོ། །སྡང་བ་ཡང་མ་ཡིན་དང་བ་ཡང་མ་ཡིན་པའི་སེམས་སུ་གྱུར་པ་ཞེས་བྱ་བས་ནི་དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བ་ལས་བཟློག་པ་སྟོན་ཏོ། །དེ་དག་ཉིད་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་ཟིན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེའི་རྣམ་པ་ཡིད་ལ་བརྗོད་པའི་སྒོ་ནས་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་དག་ཉིད་བརྗོད་པའི་བག་ཆགས་སོ། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་མིང་གི་ཚོགས་ལ་སོགས་པས་ཕྱི་མ་ལ་མངོན་བར་བརྗོད་པ་འབྱུང་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར། སེམས་ལ་བག་ཆགས་བསྒོས་པའོ། །དེ་དག་གིས་ཡོངས་སུ་ཟིན་པའི་སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བའི་ཆོས་རྣམས་ཀྱིས་གང་ཀུན་ནས་སློང་བའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྡང་བ་ཡང་མ་ཡིན། དང་བ་ཡང་མ་ཡིན་པའི་སེམས་སུ་གྱུར་པའི་མིང་ལ་སོགས་པ་མངོན་བར་བརྗོད་པའི་རྣམ་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཀུན་ནས་སློང་བའོ། །ཉོན་མོངས་པ་ཅན་ཡང་མ་ཡིན་དགེ་བ་ཡང་མ་ཡིན་པའི་སེམས་དང་ལྡན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། གལ་ཏེ་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་ཡང་མ་ཡིན་ལ། དགེ་བ་ཡང་མ་ཡིན་པའི་སེམས་སུ་གྱུར་ན། དེའི་ཕྱིར་སྤྱོད་ལམ་ལ་སོགས་པ་ལུང་དུ་མ་བསྟན་པར་འགྱུར་རོ། །གཞན་དུ་ན་དགེ་བའམ་མི་དགེ་བར་འགྱུར་
Chinese
是故，彼等以舍断之获得而普执持故。所谓“远避之对治”者，乃彼之高位之道也，其为远避先前所舍断之烦恼故。所谓“由彼之外之烦恼，及近边之烦恼，及诸恶行皆生起”者，谓于欲中行之非自生者为何，及由自生者乃生起诸恶行者，彼为不善也。由彼之外者，当知为隐蔽之无记。于何处先置损害而杀羊及水牛等，及先置恶见而欲福德，及欲胜妙之故，于何处以不食等而于彼烦恼中视神为所依也。所谓“投掷或令圆满”者，乃随恶趣之权势也。于善趣则为令圆满也，由何于此处生后而受贫穷等之痛苦也。所谓“障碍善法之法”者，乃不间断地集于僧团之中等也。所谓“八界”者，乃眼、耳、鼻、舌、身、香、味、触之界也。所谓“八处”者，乃彼等自身也。所谓“非嗔亦非喜悦之心”者，乃显示从善与不善所转变者。所谓“彼等自身所遍摄”者，乃为由忆念彼之相而趣入故。所谓“彼等自身宣说之习气”者，乃为由名之聚集等，于后时令显说生起之故，于心上熏染习气也。所谓“由彼等所遍摄之心及心所法等所生起者”者，乃由非嗔亦非喜悦之心所变之名等显说之相所生起也。所谓“具有非烦恼性亦非善性之心”者，若为非烦恼性，亦非善性之心所变，则因此行路等将成无记也。否则将成善或不善也。
English
Therefore, they universally hold onto the attainment of abandonment. The so-called "antidote of distancing" is the path of its higher position, for it distances the afflictions previously abandoned. The so-called "from afflictions other than that, and afflictions nearby, and all misconduct arises" means whatever is not self-born that engages in desire, and whatever misconduct arises from self-born, that is unwholesome. Other than that, it should be known as obscured and unspecified. Where harm is prioritized and sheep and buffalo, etc., are killed, and where evil views are prioritized and merit is desired, and for the sake of desiring excellence, where one relies on gods in those afflictions by not eating, etc. The so-called "throwing or perfecting" is under the power of bad destinies. In good destinies, it is perfecting itself, by which one experiences suffering such as poverty after being born here. The so-called "dharma that obstructs virtue" is gathering in the sangha without interruption, etc. The so-called "eighteen realms" are the realms of eye, ear, nose, tongue, body, smell, taste, and touch. The so-called "eight sources" are those themselves. The so-called "mind that is neither hatred nor joy" shows the transformation from virtue and non-virtue. The so-called "completely seized by those themselves" is because it enters through remembering its appearance. The so-called "habitual patterns of those themselves being spoken" is for the sake of causing manifest speech to arise in the future through the collection of names, etc., imprinting habitual patterns on the mind. The so-called "whatever arises from the mind and mental factors completely seized by those" arises from the aspects of manifest speech such as names transformed into a mind that is neither hatred nor joy. The so-called "having a mind that is neither afflicted nor virtuous" means that if it is transformed into a mind that is neither afflicted nor virtuous, then actions such as walking will become unspecified. Otherwise, it will become virtuous or non-virtuous.