Tibetan
། །ཀུན་ཏུ་འགྲོ་བར་བྱུང་བ་ནི་འགྲོ་བའི་དུས་ནའོ། །ས་བོན་དང་བཅས་པར་བྱུང་བ་ནི་དགྲ་བཅོམ་པའི་ཐ་མའི་ཕུང་པོ་མ་གཏོགས་པའོ། །ས་བོན་མ་ཡིན་པར་བྱུང་བ་ནི་ཕུང་པོ་ཐ་མ་པ་རྣམས་སོ། །གཟུགས་བརྙན་དང་དབང་འབྱོར་བ་དང༌། ངེས་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་བྱུང་བ་ནི་ཤེས་བྱའི་དངོས་པོ་དང་མཐུན་པ་དང༌། རྣམ་པར་ཐར་བ་ལས་གྱུར་བ་དང༌། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་གཟུགས་ཏེ་གོ་རིམས་བཞིན་ནོ། །གཅིག་ནས་གཅིག་ཏུ་བྱུང་བ་ཚེ་རབས་ཀྱི་རྒྱུན་ནོ། །སྐད་ཅིག་གཅིག་ནས་བྱུང་བ་ནི་འདུ་བྱེད་རྣམས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་སྐད་ཅིག་སོ་སོའིའོ། །ཕྲད་པ་དང་བྲལ་ནས་བྱུང་བ་ནི་སྡུག་པ་དང་མི་སྡུག་པ་དང་ཕྲད་པ་དང་བྲལ་བའི་དུས་དང༌། སེམས་འདོད་ཆགས་དང་བཅས་པ་དང༌། འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བའི་དུས་ནའོ། །གནས་སྐབས་གཞན་དུ་བྱུང་བ་ནི་མེར་མེར་བོ་ལ་སོགས་པའི་གནས་སྐབས་རྣམས་དང༌། ནད་ལ་སོགས་པའི་གནས་སྐབས་རྣམས་སུའོ། །འཆི་འཕོ་བ་དང་སྐྱེ་བར་བྱུང་བ་ནི་སེམས་ཅན་གྱི་འཇིག་རྟེན་ནོ། ། འཇིག་པ་དང་ཆགས་པར་བྱུང་བ་ནི་སྣོད་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་ནོ། །སྔོན་གྱི་དུས་ན་བྱུང་བ་ནི་སྔོན་གྱི་དུས་ཀྱི་སྲིད་པའོ། །འཆི་བའི་དུས་ན་བྱུང་བ་ནི་འཆི་བའི་སྲིད་པའོ། །བར་དུ་བྱུང་བ་ནི་བར་མ་དོའི་སྲིད་པའོ། །ཉིད་མཚམས་སྦྱོར་བའི་དུས་ན་བྱུང་བ་ནི་སྐྱེ་བའི་སྲིད་པའོ། །གཟུགས་དང་འདུ་བྱེད་ཀྱི་ཕུང་པོའི་ཕྱོགས་གཅིག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་དབང་པོའི་མཚན་ཉིད་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པའི་མཚན་ཉིད་དེ་གོ་རིམས་བཞིན་ནོ། །ཆོས་ཀྱི་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་ཕྱོགས་གཅིག་གོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཚུངས་པར་ལྡན་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དོ། །ཟ་བ་པོ་ནི་བདག་སྟེ་འདོད་པ་དང་མི་འདོད་པའི་ཡུལ་རྣམས་ལ་དམིགས་པར་རིག་པར་བྱའོ། །མ་ཕྲད་པར་འཛིན་པ་ནི་མིག་དང་རྣ་བ་དང་ཡིད་དོ། །ཕྲད་ནས་འཛིན་པ་ནི་དེ་ལས་གཞན་པའི་དབང་པོའོ། །ད་ལྟར་གྱི་རང་གི་མཚན་ཉིད་སོ་སོ་བ་ཡུལ་སོ་སོར་ངེས་པ་འཛིན་པ་ནི་དབང་པོ་ལྔ་ལས་བྱུང་བའོ། །རང་དང་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་དུས་ཐམས་ཅད་པའི་ཡུལ་ཐམས་ཅད་འཛིན་པ་ནི་དབང་པོ་དྲུག་ལས་བྱུང་པའོ། །རྐྱེན་ཚོགས་ནས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལས་བྱུང་བའི་དབང་དུ་བྱས་ཏེ་བཏགས་ནས་འཛིན་པའི་ཉེ་བར་འདོགས་པར་རིག་པར་བྱ་བའི་ཡང་དག་པའི་དོན་དུ་ན་ཆོས་རྣམས་བྱེད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འཛིན་པ་གང་ཡིན་པ་གཟུང་བ་ཡང་དེ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མིག་ལ་སོགས་པ་ཡང་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པས་གཟུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །འཛིན་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཉིད་ཅེས་བསྣན་པ་
Chinese
普遍产生是在行走的时候。具有种子的产生是不包括阿罗汉的最后蕴。不是种子的产生是最后的蕴们。为了形象和权势以及明确指示而产生的是与所知事物相符，以及从解脱中转变，以及如来佛的形象，这是按照顺序。从一个到另一个的产生是世代的延续。从一个刹那产生的，是诸行之相，各个刹那的。相遇和分离而产生的是痛苦和不痛苦以及相遇和分离的时候，心有贪欲和没有贪欲的时候。在其他状态中产生的是如闪烁等状态，以及疾病等状态中。死亡和转生中产生的是有情世间。 坏灭和形成中产生的是器世间。过去的时候产生的是过去时候的有。死亡的时候产生的是死亡的有。中间产生的是中阴的有。连接的时候产生的是出生的有。称为色蕴和行蕴的一部分，是具有与根的自性相同之自性，这是按照顺序。称为法界和处的一部分，是具有相同之自性。能吃者是我，应当认知为以想要和不想要之境为目标。不接触而执取的是眼、耳和意。接触后执取的是除此之外的根。现在各自的自性，在各自的境上确定执取，是从五根产生的。自己和共相的自性，在一切时的一切境上执取，是从六根产生的。从因缘聚合而从识产生，作为它的主导，假立而执取的近取，应当认知为真实的意义，因为诸法没有作者。执取者是什么，所执取也是那个，这是因为眼等也是被意的识所执取。增加了“执取的行境本身”这句话
English
Universally arising occurs at the time of going. Arising with seeds excludes the final aggregates of an Arhat. Arising without seeds refers to those final aggregates. Arising for the sake of images, power, and definite instruction is in accordance with knowable objects, transformed from liberation, and the form of the Thus-Gone One, in that order. Arising from one to another is the continuum of lifetimes. Arising from one instant is the characteristic of conditioned phenomena, each individual instant. Arising from encounter and separation is at the time of encountering and separating from suffering and non-suffering, and at the time when the mind has desire and is without desire. Arising in other states is in states such as flickering, and in states such as illness. Arising in dying and being born is the sentient world. Arising in destruction and formation is the vessel world. Arising in the past is the existence of the past. Arising at the time of death is the existence of death. Arising in between is the existence of the intermediate state. Arising at the time of connection is the existence of birth. That which is called one aspect of the form and formation aggregates is the characteristic of possessing the same nature as the faculties, in that order. That which is called one aspect of the dharma realm and sense bases is the nature of possessing the same essence. The eater is the self, which should be recognized as aiming at desirable and undesirable objects. Grasping without contact is the eye, ear, and mind. Grasping after contact is the other faculties besides those. Grasping the distinct individual characteristics of the present, definite in their respective objects, arises from the five faculties. Grasping all objects at all times, the characteristics of self and generality, arises from the six faculties. Taking the aggregation of causes and conditions as the basis for arising from consciousness, the approximation of grasping by imputation should be understood as the true meaning, because phenomena have no maker. That which is the grasper is also that which is grasped, because the eye and so forth are also grasped by the consciousness of mind. The phrase "the very field of activity of grasping" is added.
Tibetan
ནི་སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བ་བསལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཐོས་པ་ལས་བྱུང་བ་དང༌། བསམ་བ་ལས་བྱུང་བ་དང༌། དེའི་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ཆོས་སྒྲུབ་པས་ཡོངས་སུ་བསྡུས་པ་ནི་ཕྱི་རོལ་ཏུ་བལྟས་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དེ། རྒྱུ་མཐུན་པའི་ཆོས་ཀྱི་རྒྱུ་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་དབང་གིས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་དམིགས་པར་བལྟའོ། །རྒྱུ་མཐུན་པའི་རྒྱུ་ལས་བྱུང་བའི་ཆོས་ནི་སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་པས་ཐུགས་སུ་ཆུད་པའི་རྒྱུ་ལས་བྱུང་བའི་བརྟན་པར་རིག་པར་བྱའོ། །ཁམས་བཞི་ནི་སྣའི་རྣམས་པར་ཤེས་པའི་ཁམས་དང༌། ལྕེའི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཁམས་དང༌། དྲིའི་ཁམས་དང༌། རོའི་ཁམས་སོ། །སྐྱེ་མཆེད་གཉིས་ནི་དྲི་དང་རོའི་སྐྱེ་མཆེད་དོ། །དེ་ལས་གཞན་པ་དག་གི་ཕྱོགས་གཅིག་ནི་གང་འདོད་པའི་ཁམས་སུ་བསྡུས་པའོ། །ཁམས་བཅུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཁམས་བདུན་དང༌། གཟུགས་ དང་སྒྲ་དང་ཆོས་ཀྱི་ཁམས་སོ། །སྐྱེ་མཆེད་བཞི་ནི་གཟུགས་དང་སྒྲ་དང་ཡིད་དང་ཆོས་ཀྱི་སྐྱེ་མཆེད་དོ། །རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་སྤྱད་ཟིན་དང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྐྱེས་ཟིན་པ་དང༌། འགགས་ཟིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ་གོ་རིམས་བཞིན་ནོ། །ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་དང༌། རྣམ་པར་བྱང་བར་བྱེད་པ་ཡང་དག་པ་ཤིན་ཏུ་འདས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ད་ལྟར་བྱུང་བའི་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་དང༌། དད་པ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་སེམས་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་དང༌། རྣམ་པར་བྱང་བར་བྱེད་པའི་མཐུ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྒྱུ་ཡོངས་སུ་བཟུང་ནས་ཞིག་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བག་ཆགས་གཞན་ནས་ཞིག་པའི་ཕྱིར་རོ།། འབྲས་བུ་དང་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ན་དི་ལྟར་གྱི་དུས་ན་དེས་བསྐྱེད་པའི་བག་ཆགས་ཡོད་པ་དང༌། དེ་འཇོག་པར་བྱེད་པའི་རྫས་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དྲན་པའི་ཀུན་ཏུ་རྟོག་པའི་མཚན་མ་ལ་སོགས་པ་ནི་མཚན་མ་ནི་དམིགས་པ་ཙམ་དུ་ཡོད་པར་རིག་པར་བྱའོ། །ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཕྱོགས་གཅིག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་མ་འོངས་པ་དང༌། ད་ལྟར་བྱུང་བ་དང༌། འདུས་མ་བྱས་མ་གཏོགས་པའོ། །རྒྱུ་ཡོད་ཀྱང་མ་བྱུང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདུས་མ་བྱས་ལས་བྱེ་བྲག་ཏུ་དབྱེ་བའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ནི་མ་བྱུང་ལ་རྒྱུ་དང་ལྡན་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །རང་གི་མཚན་ཉིད་མ་ཐོབ་པ་ནི། རང་བཞིན་གྱིས་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་མ་སྤྱད་པ་ནི་དེའི་ས་བོན་གྱི་བྱ་བ་མ་བྱས་པ་དང༌། དེ་འང་མ་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་སྤྱད་ཟིན་པ་དང་སྤྱད་མ་ཟིན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡང་མི་འགྲུབ་པ་དང་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འ
Chinese
这是为了消除心和心所生起的缘故。听闻所生、思惟所生，以及与其相顺的法，以修习而完全摄持，这并非是向外观察，因为是从同类法的因所生起的缘故。依此之力，应观涅槃等为所缘。从同类因所生的法，应知是佛陀等所证悟之因所生的坚固之法。四界是鼻识界、舌识界、香界、味界。二处是香处和味处。除此之外的其他部分，则摄于任何所欲之界中。所谓十界，是指七种识界，以及色、声、法界。四处是指色处、声处、意处和法处。所谓“已用因果”，是指已经产生和已经灭尽，次第如此。所谓“遍染污和令清净，真实极超胜”，是指如现在生起的贪欲等，以及信心等，因为心没有遍染污和令清净的力量。所谓“执持因已坏灭”，是指从其他习气中坏灭的缘故。所谓“果和自有体性存在与不存在”，是指在那样的时侯，由它所产生的习气存在，以及没有能安立它的实物之缘故。所谓忆念的周遍分别之相等等，应知相只是存在于对境之中。所谓“一切的一个方面”，是指未来、现在和非缘起之外。所谓“有因而未生起”，是为了从非缘起中进行区分，因为它没有生起，也没有具足因。所谓“未获得自性”，是因为自性不成立的缘故。所谓“未用因果”，是指没有做它的种子的作用，以及它也没有生起的缘故。所谓“已用因果和未用因果”，是指不成立和存在的缘故。
English
This is to eliminate the arising of mind and mental factors. What arises from hearing, what arises from thinking, and the Dharma that accords with them, are completely encompassed by cultivation. This is not looking outward, because it arises from the cause of similar Dharma. By the power of this, one should view Nirvana and so on as objects of focus. The Dharma that arises from a similar cause should be known as the stable Dharma that arises from the cause realized by the Buddhas and so on. The four realms are the realm of nose consciousness, the realm of tongue consciousness, the realm of smell, and the realm of taste. The two sources are the source of smell and the source of taste. The other parts besides these are included in any desired realm. The so-called ten realms refer to the seven consciousness realms, as well as the realms of form, sound, and Dharma. The four sources refer to the source of form, the source of sound, the source of mind, and the source of Dharma. The so-called "cause and effect already used" refers to what has already arisen and what has already ceased, in that order. The so-called "completely defiled and purifying, truly surpassing," refers to things like desire and so on that arise in the present, as well as faith and so on, because the mind has no power to completely defile and purify. The so-called "having grasped the cause, it is destroyed" means that it is destroyed from other habitual tendencies. The so-called "fruit and own nature existing and not existing" means that at such a time, the habitual tendencies produced by it exist, and there is no substance to establish it. The so-called characteristics of pervasive discrimination of memory and so on, one should know that characteristics only exist in the object. The so-called "one aspect of all" refers to the future, the present, and what is unconditioned. The so-called "having a cause but not arisen" is to distinguish it from the unconditioned, because it has not arisen and does not possess a cause. The so-called "not having obtained its own nature" is because its own nature is not established. The so-called "cause and effect not used" means that the function of its seed has not been done, and it has not arisen. The so-called "cause and effect already used and not used" refers to what is not established and what exists.