Tibetan
པར་གཞག་གོ །དེ་བཞིན་ཉིད་རྣམ་པ་གསུམ་ནི་གནས་ཀྱི་རྣམ་པས་ཐ་དད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཐ་དད་པ་ནི་མ་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ། །གཞན་དུ་མི་འགྱུར་བ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་རྟག་ཏུ་དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་བདག་མེད་པ་ཉིད་དུ་བལྟ་བར་བྱའོ། །ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་མི་རྒྱུ་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་ལ་དམིགས་པས་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པའི་དངོས་པོ་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པས་སྟོངས་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་གི་ཚེ་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་ཞེས་བྱ་བ་དེའི་ཚེ་ཡང་དེ་ལ་གློ་བུར་གྱི་ཉེ་བའི་ཉོན་མོངས་པར་རིག་པར་བྱ་སྟེ། ཆོས་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བའོ། །མཚན་མ་རྣམས་ནི་གཟུགས་དང་ཚོར་བ་ནས་བྱང་ཆུབ་ཅེས་བྱ་བའི་བར་དུ་སྤྲོས་པ་རྣམས་ཏེ། དེ་ལ་དེ་དག་ཉེ་བར་ཞི་བའི་ཕྱིར་མཚན་མ་མེད་པའོ། །ཡང་དག་པ་ནི་གང་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའོ། དེའི་མཐའ་ནི་མུར་ཐུག་པ་སྟེ། བདག་མེད་པ་ལས་ཕ་རོལ་ཏུ་དེ་ཁོ་ན་བཙལ་དུ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ནམ་མཁའ་ནི་གཟུགས་མེད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་གཟུགས་ཉིད་ལས་བཟློག་པ་གཟུགས་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཆོས་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཡུལ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ནམ་མཁའོ། ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཡུལ་ནི་ཆོས་ཀྱི་ཁམས་ཀྱི་སྐབས་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ། །གཟུགས་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཚོར་བ་ལ་སོགས་པ་དང་ཐུན་མོང་བའི་དེ་བཞིན་ཉིད་དང༌། སོ་སོར་བརྟགས་པ་མ་ཡིན་པ་དང༌། སོ་སོར་བརྟགས་པའི་འགོག་པ་དང༌། མི་རྟག་པ་ཉིད་སེལ་ཏོ། །རི་བོང་གི་རྭ་ལ་ སོགས་པ་ནི་གཏན་མེད་པ་སྟེ། དེ་དག་ལས་བཟློག་པར་ནི་མི་ཤེས་སོ། །དེ་ལྟར་དེ་དག་ནི་གཏན་ནས་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རི་བོང་གི་རྭ་ལ་སོགས་པ་དེ་དག་ནི་གཟུགས་ཡོད་པ་འདི་ལས་བཟློག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཚོར་བ་ལ་སོགས་པ་དང་ཐུན་མོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་གཟུགས་ཉིད་ལས་བཟློག་པ་ཞེས་བྱའོ། །གང་གཟུགས་མ་ཡིན་པ་ཞེས་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། མེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཚིག་གིས་ཚོར་བ་ལ་སོགས་པ་གཟུགས་ཅན་མ་ཡིན་པ་རྣམས་གསལ་ཏེ། དེ་དག་ནི་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གང་འགོག་ལ་བྲལ་བ་མ་ཡིན་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བག་ལ་ཉལ་མ་བཅོམ་པའོ། །བཟློག་པ་ནི་བྲལ་བའོ། །སྤང་པར་བྱ་བ་དེ་ནི་གཉིས་ཏེ། ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་དང༌། དེའི་གནས་སུ་གྱུར་པ་ཚོར་བའོ། ཚོར་བ་དེ་ཡང་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། འགྱུར་བར་བྱེད་པ་དང༌། འགྱུར་བར་མི་བྱེད་པ་སྟེ། བདེ་བ་དང༌། སྡུག་བསྔལ་དང༌། བདེ་བ་ཡང་མ་ཡིན་སྡུག་བསྔལ་ཡང་མ་ཡིན་པ་དང༌
Chinese
已排版完毕。三种真如，要知道，是依处所的形态而有差别，并非依自性的本体而有差别。所谓“不可变异性”，应恒常视一切事物为无我。所谓“不生起一切烦恼”，是指缘于此，能使一切烦恼之事物，因烦恼而空尽。当被称为“具有一切烦恼”之时，也要知道那是突发的近烦恼，诸法的法性，自性是光明。相是指从色、受直到菩提之间的种种戏论，因此，那些得以寂灭，故为无相。真实是指如实而不颠倒。它的边际是究竟，因为除了无我之外，无法找到其他的彼岸。所谓虚空是无色，是指从色本身所逆反的，无色的体性的法，凡是意识的行境，那就是虚空。要知道，意识的行境是法界的范畴。所谓色本身，是为了区分，与受等共同的真如，以及非个别分析，个别分析的止灭，和无常性。兔角等是完全不存在的，因为无法从它们那里逆反。因此，它们是完全不存在的。兔角等并非从此有色的事物所逆反，因为与受等是共同的。因此称为从色本身所逆反。凡是可以被称为非色，以不存在的体性的词语，阐明了受等非色之事物，但它们并非不存在的体性。所谓未离于灭，是指习气未断。逆反即是分离。应断除的有二，即烦恼和成为其处所的受。受也有两种，即能变异的和不能变异的，也就是乐受、苦受和非乐非苦受。
English
Formatted. The three kinds of suchness should be understood as being different in terms of the aspect of the place, but not different in terms of the nature of their essence. What is called "immutability" should always be regarded as the selflessness of all things. What is called "not arising from all afflictions" means that by focusing on it, the object of all afflictions is emptied by afflictions. When it is called "having all afflictions," it should also be known that it is a sudden near affliction, and the Dharma nature of all Dharmas is naturally luminous. Signs refer to all the elaborations from form and feeling up to enlightenment. Therefore, they are without signs because they are nearly pacified. True is what is not reversed as it went. Its limit is the ultimate, because there is no other shore to be sought beyond selflessness. What is called space is formless, which means that the Dharma of the characteristic of formlessness, which is reversed from form itself, is the object of the consciousness of the mind, which is space. It should be known that the object of consciousness is the category of the realm of Dharma. What is called form itself is for the sake of distinction, suchness common to feeling and so on, as well as non-individual analysis, the cessation of individual analysis, and the elimination of impermanence. The horns of rabbits and so on are completely non-existent, because it is not known to be reversed from them. Therefore, they are completely non-existent. The horns of rabbits and so on are not reversed from this existing form, because they are common to feeling and so on. Therefore, it is called reversed from form itself. Whatever can be called non-form, the words of the nature of non-existence, clarify the non-form things such as feeling, but they are not the nature of non-existence. What is called not being separated from cessation means that the latent tendencies have not been destroyed. Reversal is separation. There are two things to be abandoned: afflictions and feeling, which has become their place. There are also two kinds of feeling: those that change and those that do not change, namely pleasure, pain, and neither pleasure nor pain.
Tibetan
། གོ་རིམས་བཞིན་ནོ། །དེ་ལ་ཉོན་མོངས་པ་སྤོང་བས་སོ་སོར་བརྟགས་པའི་འགོག་པ་རྣམ་པར་གཞག་གོ །ཚོར་བ་རྣམ་པ་གཉིས་སྤོང་བས་མི་གཡོ་བ་དང༌། འདུ་ཤེས་དང་ཚོར་བ་འགོག་པ་དང་གོ་རིམས་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་གཞག་གོ །དེ་ལ་ཉོན་མོངས་པ་སྤོང་བས་ན་དེའི་ཕྱོགས་དང་མཐུན་པའི་གནས་ངན་ལེན་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་གནས་གྱུར་བའོ། །ཚོར་བ་སྤོང་བ་ནི་དེའི་གཉེན་པོར་གྱུར་པ་སྙོམས་པར་འཇུག་པའི་སྒྲིབ་པ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་གནས་གྱུར་བའོ། །དེའི་ཕྱིར་བསམ་གཏན་གཉིས་པར་སྡུག་བསྔལ་འགོག་པ་ལ་འདུས་མ་བྱས་རྣམ་པར་མི་གཞག་སྟེ། འགྱུར་བར་བྱེད་པའི་ཚོར་བ་མ་ལུས་པར་མ་སྤངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཟུགས་ཀྱི་ཕུང་པོས་ནི་ཁམས་གཟུགས་ཅན་བཅུ་བསྡུས་སོ། །ཆོས་ཀྱི་ཁམས་ཀྱིས་ནི་དེ་ཉིད་བསྡུས་སོ། །ཡིད་ཀྱི་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱིས་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཁམས་བདུན་བསྡུས་ཏེ། དེ་ལྟར་ན་ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་གསུམ་དུ་འགྱུར་རོ།། །།བམ་པོ་གཉིས་པ། ཕུང་པོ་དང་ཁམས་དང༌། སྐྱེ་མཆེད་དེ་ལྟར་རྣམ་པར་གཞག་པ་ལ་ཞར་ལས་འབྱུང་བ་དེ་བསྟན་པར་བྱའོ། །མིག་དང་རྣ་བ་དང་སྣ་རྣམས་སོ་སོ་ལ་ཡང་གཉིས་གཉིས་ཡོད་ན་ཁམས་ཉི་ཤུ་རྩ་གཅིག་ཏུ་ཇི་ལྟར་མི་འགྱུར་ཞེ་ན། དེ་དག་གཉིས་ གཉིས་ཡོད་དུ་ཟིན་ཀྱང༌། གཉི་ག་ཡང་མིག་གི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པས་མཚན་ཉིད་འདྲ་བ་དང༌། གཉི་གའི་བྱ་བ་མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཡིན་པར་གཅིག་པའི་ཕྱིར་བྱ་བ་མཐུན་པས་ཁམས་གཞན་མ་ཡིན་ནོ། །རྣ་བ་དང་སྣ་ལའང་དེ་བཞིན་དུ་སྦྱར་བར་བྱའོ། །གཉིས་སུ་གྲུབ་པ་ནི་གནས་མཛེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་ངོས་གཉིས་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་འབྱེད་ན་གནས་མཛེས་ཀྱི་གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཅི་མིག་རེ་རེ་ལ་བརྟེན་ཏེ་མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་རྟག་ཏུ་འབྱུང་བ་འོན་ཏེ་གཉི་ག་ལ་ཡང་བརྟེན། སྨྲས་པ་གསལ་བར་འཛིན་པའི་ཕྱིར། གཉི་ག་ལ་བརྟེན་ནས་འབྱུང་སྟེ། དཔེར་ན་མིག་གཉི་ག་ཕྱེ་ན་གཟུགས་འཛིན་པ་ལ་གསལ་བར་འགྱུར་གྱི། གཅིག་གིས་ནི་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ནོ། །དཔེར་ན་ཁང་པ་གཅིག་ཏུ་མར་མེ་གཉིས་བུས་ན། མར་མེ་གཉིས་ལ་བརྟེན་ནས་འོད་རྒྱས་པ་ཅིག་གིས་ཤིན་ཏུ་གསལ་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་འདིར་ཡང་ཚུལ་དེ་ལྟར་བལྟ་བར་བྱའོ། །དེའི་ཡུལ་སྣ་ཚོགས་ཉེ་བར་གནས་པར་གྱུར་ན་དེའི་རྣམ་པ་རྣམས་ལ་དབང་པོ་རེ་རེའི་སྒོ་ནས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་རྣམས་རིམ་གྱིས་འབྱུང་ངམ། །འོན་ཏེ་གཅིག་གིས་ཅིག་ཅར་འཛིན་ཞེ་ན། རྣམ་པར་ཤེས་པ་གཅིག་ཁོ་ནས་ཅིག་ཅར་འཛིན་ཏེ། རྣམ་པ་ནི་སྣ་ཚོགས་སུ་རིག་པར་བྱའོ། །ལྕེ
Chinese
次第是这样。由此，通过断除烦恼，就安立了各个分别的止息。通过断除两种感受，就安立了不动。以及次第安立了断除知觉和感受。由此，因为断除了烦恼，所以远离了与其相应的恶趣，因此是处所的转变。断除感受，是因为作为其对治的等持的障碍得以去除，因此是处所的转变。因此，在第二禅中，不将苦的止息安立为非复合，因为没有完全断除导致变化的感受。色蕴包含了十个有色界。法界包含了它本身。意处包含了七个识界。这样，一切法就变成了三个。 第二品。在这样安立蕴、界、处之后，接下来要说明由此产生的关联。如果眼睛、耳朵和鼻子各自都有两个，那怎么不会变成二十一个界呢？即使它们各自有两个，但两者都是眼睛的特征，因此特征相同。两者的作用都是眼睛的意识，因此作用相同，所以不是不同的界。耳朵和鼻子也应如此类推。形成两个是为了处所美观。像这样，如果两个面非常分明，那就是处所美观，否则就不是。是依靠每个眼睛而总是产生眼睛的意识，还是依靠两个眼睛？回答说，为了清晰地把握，是依靠两个眼睛而产生的。例如，如果睁开两只眼睛，就能清晰地把握所见之物，而一只眼睛就不是这样。例如，如果在一个房间里点燃两盏灯，依靠两盏灯，光芒会更加明亮，一盏灯则不会那么明亮。同样，在这里也应该这样理解。如果它的对境是多种多样的，那么是通过每个根门依次产生对它的各种形象的意识吗？还是一次性地把握？回答说，只有一个意识一次性地把握，但形象应该被理解为多种多样的。舌头
English
It is in order. Accordingly, the cessation of individual discrimination is established by abandoning afflictions. The immovable is established by abandoning two kinds of feelings. And the cessation of perception and feeling are established in order. Accordingly, because afflictions are abandoned, one is separated from the evil destinies that are in accordance with them, therefore it is a transformation of place. The abandonment of feeling is a transformation of place because the obscurations of meditative absorption, which are the antidote to it, are removed. Therefore, in the second dhyana, the cessation of suffering is not established as uncompounded, because the feelings that cause change are not completely abandoned. The form aggregate includes the ten form realms. The dharma realm includes itself. The mind-sphere includes the seven consciousness realms. Thus, all dharmas become three. Chapter Two. After thus establishing the aggregates, realms, and sources, the related arising from them will be shown. If the eyes, ears, and noses each have two, how could they not become twenty-one realms? Even though they each have two, both are characteristics of the eye, so the characteristics are the same. The function of both is the consciousness of the eye, so the function is the same, so they are not different realms. The same should be applied to the ears and nose. The reason for having two is for the beauty of the location. Like this, if the two sides are very distinct, then it is for the beauty of the location, otherwise it is not. Does the consciousness of the eye always arise relying on each eye, or does it rely on both? It is said that in order to grasp clearly, it arises relying on both. For example, if both eyes are opened, it becomes clear to grasp forms, but it is not so with one. For example, if two lamps are lit in one room, relying on the two lamps, the light will be more abundant, but it will not be so clear with one. Likewise, here too, that principle should be viewed in that way. If its object is situated nearby in various ways, do the consciousnesses of its various aspects arise sequentially through each sense faculty? Or does one grasp them all at once? It is said that only one consciousness grasps them all at once, but the aspects should be understood as various. Tongue