Tibetan
ཐོས་པ་ལས་བྱུང་བ་ལ་སོགས་པའི་སེམས་ཐམས་ཅད་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་དེ་དག་གིས་རིམ་གྱིས་ས་བོན་ཡོངས་སུ་གསོ་བར་བྱེད་པ་ན་མཇུག་ཏུ་གཟུགས་ན་སྤྱོད་པའི་སེམས་པར་ཆད་མེད་པར་འབྱུང་ངོ༌། །དེ་བཞིན་དུ་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་སྙོམས་པར་འཇུག་པའི་ས་བསམ་གཏན་གཉིས་པ་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་ཡང་ཅི་རིགས་སུ་སྦྱར་བར་བྱའོ། །འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་རྣམ་པར་བྱང་བ་དང་པོའི་དབང་དུ་མཛད་ནས། ཅི་ལྟར་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། གཞན་གྱི་སྒྲ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སངས་རྒྱས་དང་དེའི་ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པ་ཆོས་བསྟན་པའོ། །སོ་སོ་རང་གི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣ་བའི་རྣམ་པར་ཤེས་པས་ཚིག་ངེས་པར་བཟུང་ནས་དེའི་རྗེས་ལ་ཐོབ་པ་རྗོད་པ་དང་བརྗོད་པར་བྱ་བའི་རྣམ་པ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའི་བདག་ཉིད་དུ་ཡོངས་སུ་གཅོད་པར་བྱེད་པ་ཉེ་བར་རྟོག་པའི་རྣམ་པར་ཞུགས་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་རིགས་པ་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་གཙོར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་སོ་སོ་རང་གི་ཚུལ་བཞིན་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེའི་རྒྱུ་ལས་ཡང་དག་པའི་ལྟ་བ་འབྱུང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཟག་པ་མེད་པའི་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དང་པོའོ། །གཞན་གྱི་སྒྲ་ལས་ཡིད་ ལ་བྱེད་པ་དེས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་དེ་ཡང་ཇི་ལྟར་གཞན་གྱི་ལྟ་བ་ལ་རྒྱུ་དང་བདག་པོའི་རྐྱེན་མེད་པས་མི་སྐྱེ་བ་དེ་སྟོན་པར་བྱེད་དེ། དེ་ལ་ཇི་རེ་ཞིག་བདག་པོའི་རྐྱེན་ཆོས་ཀྱི་མཆོག་ཅེས་བྱ་བ་སེམས་ཀྱི་རབ་ཏུ་གྱུར་པ་དེ་མེད་པར་སྟོན་པར་བྱེད་དོ། །དེ་ལ་སོ་སོ་རང་གི་ཚུལ་བཞིན་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དེས་རྣ་བའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་འབའ་ཞིག་གམ་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་འབའ་ཞིག་གཉི་ག་འདུས་པ་ལ་བག་ཆགས་བསྒོ་བར་འགྱུར་གྲང༌། སྔ་མ་གཉིས་ལ་མི་འཐད་ན་གཉི་ག་ཡང་བསྒོ་བར་བྱ་བ་ཉིད་དུ་མི་འཐད་པར་བསྟན་པར་འགྱུར་བས་སྔ་མ་གཉིས་ཁོ་ན་བསྟན་པར་དེ་ལ་ཆོས་དེ་དག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་སོ། །རེ་ཞིག་རྣ་བའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་མེད་པའི་ཕྱིར་སྒོ་བར་མི་བྱེད་དོ། །ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཡང་ཚུལ་བཞིན་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཚུལ་བཞིན་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དེ་དང་ལྷན་ཅིག་སྐྱེ་བ་དང་འགག་པས་སྒོ་བར་བྱེད་མོད་ཀྱི་འོན་ཀྱང་རང་གི་རིགས་དང་མཐུན་པའི་འབྲས་བུ་བསྐྱེད་པར་ནུས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེའི་མཇུག་ཐོགས་སུ་ཆོས་ཀྱི་མཆོག་སྐྱེ་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཆོས་ཀྱི་མཆོག་རྣམས་ནི་དུས་རིང་མོ་ཞིག་ཏུ་མངོན་དུ་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་ཞིག་མྱུར་དུ་ཐར་པ་དེ་ཡང་ཚེ་གཅིག་ཏུ་ཐར་པའི་ཆ་དང་མཐུན་པ་ཐོས་པ་ལས་བྱུང་བ་གོམས་པར་བྱས་པས་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་ཚུལ་བཞིན་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པའི་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྒྲ་ལ་དམིགས་པ་དེ་ནི། དེ་ལས་གཞན་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་རྣམ་པར་གཡེང་བ་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་དང་ལུང་དུ་མ་བསྟན་པ་དག་གིས་ཡུན་རིང་མོ་ཞིག་བར་དུ་ཆོད་དོ། །ཚུལ་བཞིན་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པའི་སེམས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆོས་ཀྱི་མཆོག་ཅེས་བྱ་བའི་སེམས་གང་ཡིན་པ་དེ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །འདིས་ནི་སྟོན་ཏེ་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཡང་དག་པའི་ལྟ་བའི་བདག་པོའི་རྐྱེན་གྱི་ཆོས་ཀྱི་མཆོག་ཅེས་བྱ་བའི་སེམས་ཡིན་ལ། དེའི་ཡང་ས་བོན་ནི་གཞན་གྱི་ལྟ་བས་སྒྲ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པའི་སེམས་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ས་བོན་ཉིད་དུ་རྟོག་ན་དེ་ནི་རུང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། འགགས་ནས་ཡུན་རིང་དུ་ལོན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་བདག་པོའི་རྐྱེན་ས་བོན་མེད་པར་ཅི་ལྟར་རུང་བར་འགྱུར། བདག་པོའི་རྐྱེན་མེད་པའི་ཕྱིར་ཡང་དག་པའི་ལྟ་བ་ཡང་མེད་དེ་དེ་ལྟར་ རེ་ཞིག་བདག་པོའི་རྐྱེན་མེད་པར་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །རྒྱུའི་རྐྱེན་ཡང་མེད་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། གང་ཡང་ཚུལ་བཞིན་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པའི་འཇིག་རྟེན་པའི་སེམས་དེ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་སོ། །དེ་ལ་ཚུལ་བཞིན་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པའི་འཇིག་རྟེན་པའི་སེམས་ཆོས་ཀྱི་མཆོག་ཅེས་བྱ་བ་དེ་ནི་ས་བོན་ཡོངས་སུ་འཛིན་པར་མི་རུང་བས་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་སེམས་ཀྱི་བག་ཆགས་མ་བསྒོས་པའི་ཕྱིར་དེའི་ས་བོན་མ་ཡིན་པས་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་སེམས་ཀྱི་ས་བོན་མེད་པའི་ཕྱིར་རྒྱུའི་རྐྱེན་མེད་དོ། །གལ་ཏེ་ཡང་ཐོས་པའི་བག་ཆགས་སྒྲ་ཡིད་ལ་བྱེད་པས་བསྐྱེད་པ་བརྒྱུད་ནས་ཆོས་ཀྱི་མཆོག་རྣམས་ལ་འོངས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་སེམས་ཀྱི་ས་བོན་དུ་འགྱུར་རོ་སྙམ་ན། དེ་ལ་ཐོས་པའི་བག་ཆགས་ཀྱི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་སྨོས་པ་ཐོས་པའི་བག་ཆགས་ནི་ཆོས་ཀྱི་མཆོག་དེ་ལ་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པ་དེའི་ཆེད་དུ་ས་བོན་ཉིད་དུ་ཡོངས་སུ་འཛིན་པར་རུང་བ་མ་ཡིན་ཏེ་ཇི་སྐད་སྔར་བསྟན་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་འདིར་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཕྱོགས་ལ་རྒྱུ་དང་བདག་པོའི་རྐྱེན་དག་མ་ཚང་བ་མེད་པར་གཞན་ལ་བསྟན་པར་བྱ་གནས་པ་དེ་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཉུང་བའི་ཕྱིར་དང་རྒྱུའི་རྐྱེན་དཔྱད་པའི་སྐབ
Chinese
所有从听闻等产生的（心），就像这些逐渐滋养种子，最终在色界中行持的（心）无间断地产生。同样，为了脱离贪欲，进入禅定的处所，对于第二禅等所有（禅定），也应各自相应地结合。以超越世间的第一个解脱为例，就像所说的“如何超越世间”等等。所谓“其他的声音”，是指佛陀及其声闻等宣说佛法。所谓“各自”，是指耳识确定了词语，并在其后获得，完全断定言说和所言说的形态不颠倒，进入近取分别的识，因为与理智相应的作意成为主要，所以称为各自如理作意。所谓“从其因产生正确的见解”，是所有无漏智慧的开始。从其他的声音作意，等等，也说明了如何从其他的见解中，没有原因和主因而不产生。其中，首先说明了没有主因，即所谓的“法的殊胜”，也就是心的极致。对于此，各自如理作意，是仅仅耳识，还是仅仅意识，或者两者结合而熏习习气呢？如果前两者不合理，那么也显示了两者都不应熏习，因此仅仅显示了前两者，为此说了“那些法”等等。暂时来说，因为没有耳识，所以不熏习。意识也与如理作意相似地相应，虽然与如理作意一同生灭而熏习，但是却不能产生与自己同类的果。为什么呢？因为在其后不会产生法的殊胜，法的殊胜需要在很长的时间里才能显现。
English
All minds arising from hearing, etc., are such that, as these gradually nourish the seeds, eventually the mind that acts in the realm of form arises without interruption. Similarly, in order to be free from desire, the place of entering into meditative absorption, all the second dhyana, etc., should also be applied appropriately. Taking the first transcendence of the world as an example, as it is said, "How to transcend the world," and so on. The so-called "other's sound" refers to the Buddha and his disciples, etc., teaching the Dharma. The so-called "individual" refers to the ear consciousness grasping the words definitively, and after that, obtaining the expression and what is to be expressed in a non-inverted manner, the consciousness that enters into close discernment, because the reasoning-related attention becomes the main thing, it is called individual proper attention. The so-called "from its cause arises right view" is the beginning of all uncontaminated wisdom. From the other's sound, attention, etc., it also shows how from other views, without cause and lordly condition, it does not arise. Among them, first, it shows the absence of the lordly condition, the so-called "excellence of Dharma," which is the ultimate of mind. For this, does individual proper attention impress habits only on ear consciousness, or only on mind consciousness, or on both combined? If the former two are not reasonable, then it is shown that neither should be impressed, therefore only the former two are shown, for which it is said "those dharmas," etc. For the time being, because there is no ear consciousness, it does not impress. Mind consciousness also corresponds similarly to proper attention, although it arises and ceases together with proper attention and impresses, but it is not able to produce a result similar to its own kind. Why? Because the excellence of Dharma does not arise after it, the excellence of Dharma needs to be manifested for a long time.
Chinese
是故。何者速疾解脱，彼亦一生解脱之分与闻所生串习相应故。如是故，如理作意与相应之心之识，缘于声者，由彼之外之识，散乱有染污及无记性者，久远时中断绝。如理作意与相应之心，名为法之胜者，即是何者之心，是彼之义。此乃显示，出世间之真实见之增上缘之法之胜者之心也。而彼之种子，乃由他之见，声作意与相应之心也。设若于种子自体作念，则彼不容有，以已灭坏久远故。是故无增上缘种子，云何容有？无增上缘故，真实见亦无，如是 且说无增上缘也。为显示因缘亦无故。何者如理作意与相应之世间心，是名为等而说。于此，如理作意与相应之世间心，名为法之胜者，彼不容有执持种子，以未熏染出世间心之习气故，非彼之种子故，以无出世间心之种子故，无因缘也。设若又闻习气，由声作意所生，辗转而来至诸法之胜者，何者是耶？彼成为出世间心之种子耶？于此，说闻习气之名为等，闻习气者，于法之胜者，为出世间彼之因，不容有执持种子自体，如前所显示也。如是故，于此阿赖耶识之分位，因与增上缘等无不具足，为显示于他，应安住者，以所应说者少故，及因缘观察之时
English
Therefore. Whoever quickly attains liberation, it is also because the part of liberation in one lifetime is in accordance with the habit arising from hearing. Therefore, the consciousness of the mind that is in accordance with proper attention, which focuses on sound, is interrupted for a long time by other consciousnesses that are distracted, defiled, and neutral. The mind that is in accordance with proper attention, called the best of Dharma, is the meaning of what is called the mind. This shows that it is the mind of the best of Dharma, which is the dominant condition of the true view of transcendence. And its seed is the mind that is in accordance with sound attention by other views. If one contemplates the seed itself, then it is not permissible, because it has been destroyed for a long time. Therefore, without the dominant condition of the seed, how can it be permissible? Because there is no dominant condition, there is also no true view, so for the time being, it is said that there is no dominant condition. To show that there is no causal condition either. Whatever worldly mind is in accordance with proper attention, it is said as being equal. Here, the worldly mind that is in accordance with proper attention, called the best of Dharma, cannot hold the seed, because it has not been influenced by the habits of the transcendental mind, so it is not its seed, because there is no seed of the transcendental mind, there is no causal condition. If, again, the habit of hearing, born from sound attention, comes to the best of all Dharmas through transmission, what is it? Does it become the seed of the transcendental mind? Here, it is said that the habit of hearing is called equal, the habit of hearing, for the best of Dharma, for the sake of the transcendental, it is not permissible to hold the seed itself, as shown before. Therefore, in this aspect of the Alaya consciousness, there is nothing lacking such as cause and dominant condition, to show to others, one should abide, because there are few things to be said, and at the time of causal condition analysis.