Tibetan
་དང་མི་དགེ་བ་གཉིས་སུ་སྤྱད་ནའམ། ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པའམ་རྣམ་པར་བྱང་བ་གཉིས་སུ་དཔྱད་ན་མི་གསལ་ཏེ་ལུང་དུ་མ་བསྟན་ཏོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དེ་ལ་ཕྱིའི་ས་བོན་ནི་ལུང་དུ་བསྟན་པ་སྟེ་ལུང་དུ་མ་བསྟན་པ་ཉིད་ཀྱིས་མི་གསལ་བ་ཡིན་ནོ། །ནང་གི་ཡང་དགེ་བ་ལ་སོགས་པའི་ངོ་བོར་མི་དམིགས་པའི་ཕྱིར་མི་གསལ་བ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ན་ཕྱིའི་ས་བོན་ནི་ལུང་དུ་མ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ནང་གི་ཡང་ཆུང་ཟད་ཅིག་མི་གསལ་ཏེ་ནང་གི་དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བའི་ཆོས་ཀྱིས་སྐྱེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་དང་ཀུན་རྫོབ་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱིའི་སྟེ་ཐ་སྙད་པའི་ཤེས་པའི་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ ཡོངས་སུ་མ་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །དམ་པའི་དོན་ནི་ནང་གི་སྟེ། བརྟག་བཟོད་པ་གཉིས་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྐད་ཅིག་པ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་ས་བོན་རྣམ་པ་དྲུག་སྟོན་ཏོ། །དེ་ལ་རྟག་པ་ལས་འབྲས་བུ་མི་དམིགས་པའི་ཕྱིར་ཕྱི་དང་ནང་གི་ས་བོན་གཉི་ག་སྐད་ཅིག་མ་ཡིན་ནོ། །ནང་གི་འབྲས་བུ་དང་ལྷན་ཅིག་འབྱུང་ངོ་ཞེས་སྔར་བསྒྲུབས་ཟིན་ཏོ། །ཕྱིའི་ཡང་ཆུང་ཟད་ཅིག་ལྷན་ཅིག་འབྱུང་བར་གྲགས་ཏེ་དཔེར་ན་ཨུཏྤལའི་རྩ་བ་དང་ཆུ་ཤེལ་དང་སྒྲོན་མ་དང་གྲིབ་པ་མ་དང་མྱུ་གུ་ལ་སོགས་པ་ལྟ་བུའོ། །ཡང་ན་ཕྱིའི་ས་བོན་ཐམས་ཅད་ཀྱང་འབྲས་བུ་དང་ལྷན་ཅིག་འབྱུང་བ་ཡིན་ནོ། །ས་བོན་དང་མྱུ་གུ་ལ་སོགས་པ་གང་ལ་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོར་དུས་མི་མཉམ་པའི་ངོ་བོར་གྲགས་པ་དེར་ཡང་མྱུ་གུའི་གནས་སྐབས་ན་ས་བོན་སཱ་ལུའི་འབྲུའི་རྒྱུན་འཇུག་པས་འབྱུང་ངོ༌། །དེ་ནི་དེ་ལྟ་ཡིན་ཏེ་འདི་ལྟར་མྱུ་གུ་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུན་གྱི་མཐར་ཐུག་པའི་དུས་སུ་ཡང་འབྲས་བུ་མངོན་པར་འགྲུབ་པས་སོ། །རྒྱུན་གྱིས་འཇུག་པས་འབྱུང་བ་དེ་ཡང་མྱུ་གུ་ལ་སོགས་པ་མེད་ན་མི་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་མཚུངས་པར་ལྡན་པའི་རྒྱུ་བཞིན་དུ་རྒྱུ་ཡང་ཡིན་ལ། ལྷན་ཅིག་འབྱུང་བ་ཡང་ཡིན་ཏེ་མི་འགལ་ལོ། །ཕྱིའི་ས་བོན་ནི་འགལ་བའི་རྒྱུ་དང་མ་ཕྲད་ཀྱི་བར་དུ་རྗེས་སུ་འཇུག་པ་ཙམ་གྱིས་རྒྱུན་ཆགས་སུ་འབྱུང་བ་ཡིན་ནོ། །ནང་གི་ཡང་སྲིད་པའི་ཡན་ལག་གི་བག་ཆགས་ཀྱི་ས་བོན་ནི་རྣམ་པར་སྨིན་པའི་འབྲས་བུ་མ་བྱུང་གི་བར་དུའོ། །འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བའི་ས་བོན་དང་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་གྱི་སྤྲོས་པའི་བག་ཆགས་ཀྱི་ས་བོན་ནི་གཉེན་པོ་མ་བྱུང་གི་བར་དུའོ། །དགེ་བ་དང་ལུང་དུ་མ་བསྟན་པའི་སྤྲོས་པའི་བག་ཆགས་ཀྱི་ས་བོན་ཡང་ཉན་ཐོས
Chinese
或者运用在善与非善二者之上吗？或者考察在遍染与净治二者之上，则不明显，因为是未记别之义。对此，外在的种子是已记别的，正是因为未记别才不明显。内在的也不明显，因为不观察善等自性。或者，外在的种子是因为未记别。内在的也稍微不明显，因为由内在的善与非善之法所生的，那是因为是善与非善的缘故。二者与世俗，是指外在的，因为是名言识的对境，所以是不成立的。胜义谛是指内在的，因为由二种堪忍成立的缘故。刹那性等显示了六种种子。对此，因为从常法中不观察到果，所以内外二种种子都是刹那性的。内在的与果同时生起，如前已成立。外在的也稍微有与果同时生起的说法，譬如莲花的根、水晶、灯、影、母和苗等。或者，一切外在的种子也都是与果同时生起的。种子和苗等，在何处显现为因与果的事物在时间上不一致的自性，在那里，在苗的阶段，也有种子萨鲁米的谷穗相续生起。那是这样的，因为即使在苗等相续的最终阶段，果也显现成立。以相续而生起，也因为没有苗等就不会生起，如同具有同等力量的因一样，既是因，也是同时生起的，所以不相违。外在的种子是在未遇到违品因之前，仅仅以随顺的方式相续生起。内在的也是，有支的习气种子是在异熟果未生起之前。坏聚见之种子和烦恼性的戏论习气种子是在对治未生起之前。善与未记别的戏论习气种子也是声闻
English
Or is it applied to the two, virtue and non-virtue? Or if examined in terms of the two, complete affliction or complete purification, it is not clear, because it is the meaning of being unstated. In this regard, the external seed is what has been stated, and it is precisely because it is unstated that it is not clear. The internal is also unclear because the nature of virtue and so on is not observed. Alternatively, the external seed is because it is unstated. The internal is also slightly unclear, because whatever is produced by the internal dharmas of virtue and non-virtue is virtue and non-virtue. The two and the conventional are external, because they are objects of nominal consciousness, so they are not established. The ultimate meaning is internal, because it is established by the two tolerances. The momentary and so on show the six kinds of seeds. Because the result is not observed from the permanent, both external and internal seeds are momentary. The internal arises simultaneously with the result, as has already been established. It is also said that the external arises slightly simultaneously with the result, such as the root of a lotus, crystal, lamp, shadow, mother, and sprout. Alternatively, all external seeds also arise simultaneously with the result. Wherever seeds and sprouts are known as entities of cause and effect that are not simultaneous in time, there, in the stage of the sprout, the continuity of the seed, the Sālu grain, also arises. It is so, because even at the final stage of the sprout and so on, the result is manifestly accomplished. What arises by continuity also does not arise without the sprout and so on, so like a cause with equal power, it is both a cause and arises simultaneously, so there is no contradiction. The external seed arises continuously only by following until it encounters the opposing cause. The internal is also the seed of the habitual tendencies of the limb of existence until the fruit of maturation arises. The seed of the view of the perishable aggregate and the seed of the habitual tendencies of afflictive elaboration are until the antidote arises. The seed of the habitual tendencies of virtue and the unstated is also the Śrāvaka.