Tibetan
བོན་ཐམས་ཅད་པ་དེ་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པའི་ཆོས་དེ་དག་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུ་ཉིད་དུ་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་ཉེ་བར་གནས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །འབྲས་བུ་ཉིད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ནི་དེ་ཉིད་ཀྱི་ལས་ཀྱི་ནུས་པ་ཉིད་དུ་བྱུང་བ་སྟེ། གང་འཇུག་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པས་བསྡུས་པའི་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པའི་ཆོས་ཀུན་དུ་འབྱུང་བ་དེ་དག་གིས་བག་ཆགས་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་དེ་ནི་ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་འབྲས་བུའི་མཚན་ཉིད་དེ། ཕན་ཚུན་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོག་ནས་ཀྱང༌། ཆོས་རྣམས་བརྗོད་པའི་བག་ཆགས་ལས། །བྱུང་སྟེ་དེ་དག་ཉིད་ལས་དེ། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་འབྱུང་ངོ༌། །བག་ཆགས་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཅི་ཞིག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་བག་ཆགས་ཀྱི་རང་བཞིན་གཏན་ལ་དབབ་པའི་ཕྱིར་འདྲི་བར་བྱེད་པའོ། །ཆོས་དེ་དག་ལྷན་ཅིག་འབྱུང་བ་དང་འགགས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་དེ་འབྱུང་བའི་རྒྱུ་མཚན་ཉིད་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་བརྗོད་པར་བྱ་བ་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བག་ཆགས་སྒོ་བར་བྱེད་པ་དེ་དག་དང་ལྷན་ཅིག་དུས་གཅིག་ཏུ་སྐྱེ་བ་དང་འགག་པ་ཡུན་རིང་དུ་རྙེད་ནས་བག་ཆགས་སྒོ་བར་བྱེད་པ་དེ་དག་ཉེ་བར་མ་གྱུར་ཀྱང་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བའི་རྒྱུ་མཚན་ཉིད་ནི་ བག་ཆགས་བསྒོ་བར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་བག་ཆགས་བསྒོ་བར་བྱ་བ་དང་སྒོ་བར་བྱེད་པ་ལས་བག་ཆགས་ལོགས་ཤིག་ཏུ་ཕྱུང་བ་ལྟ་བུར་དངོས་པོའི་རྐྱེན་གྱིས་སྟོན་ཏོ། །དཔེར་ན་ཏིལ་དག་ལ་མེ་ཏོག་གིས་བསྒོས་ན་ཏིལ་དང་མེ་ཏོག་ལྷན་ཅིག་འབྱུང་ཞིང་འགགས་ཀྱང་ཏིལ་རྣམས་དེའི་དྲི་གཞན་འབྱུང་བའི་རྒྱུ་མཚན་ཉིད་དུ་འབྱུང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གྲགས་པའི་དཔེ་དཔེར་བརྗོད་པའོ། །དཔེར་ན་ཏིལ་རྣམས་སྣ་མའི་མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པ་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་ཡུན་རིང་དུ་སྐྱེ་བ་དང་འགག་པ་རྙེད་པར་གྱུར་ནས་མེ་ཏོག་བསལ་ཀྱང་དེའི་དྲི་འབྱུང་བའི་རྒྱུ་མཚན་ཉིད་ཡིན་པ་དང༌། དཔེར་ན་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་ལ་སྤྱོད་པ་རྣམས་ཀྱི་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་བག་ཆགས་ལྷན་ཅིག་འབྱུང་བ་རྣམས་དང་འགག་པའི་རྒྱུ་ལས་བྱུང་བ་རྣམས་དང༌། མང་དུ་ཐོས་པ་རྣམས་ཀྱི་མང་དུ་ཐོས་པའི་བག་ཆགས་ཀྱང་ཐོས་པ་དང་ལྷན་ཅིག་འབྱུང་བ་དང་འགག་པ་ལས་འབྱུང་སྟེ། དེས་ཆོས་འཛིན་པའི་བློ་དང་སྒྲ་དག་བྱས་པ་ལྟར་ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་ཡང་ཚུལ་དེ་བཞིན་དུ་བལྟ་བར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། གཞན་ལ་གྲགས་པ་ལ་ལྟོས་ནས་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཉིད་སྟོན་ཏོ། །དཔེར་བརྗོད་པ་མང
Chinese
因为经中说，一切法都恒时与烦恼法作为其因相伴随。果的自性就是从其业力中产生的。凡是与能趣入的识所摄的贪欲等一切烦恼法共同生起的，那些能产生习气的就是阿赖耶识的果的自性，因为它们互相作为因和果。下面也会说：“诸法由言说习气生，即从彼等生。”等等。 所谓“习气”是什么呢？这是为了确定习气的自性而提出的问题。经中说，与那些法一同生起和灭亡，作为它们生起的原因的自性是什么，应该说，就是习气所熏染的。也就是说，与那些熏染习气的法同时生起和灭亡，经过很长时间的积累，即使那些熏染习气的法不再接近，也能产生的原因的自性，就是习气所要熏染的。所谓“自性”，就是说从习气所要熏染的和熏染的之中，像把习气单独分离出来一样，通过事物的因缘来显示。例如，用花熏染芝麻，芝麻和花一同生起和灭亡，但芝麻产生其他气味的因的自性，这就是一个著名的例子。例如，芝麻与茉莉花等一同长时间生起和灭亡，即使移开花，也能产生其气味的因的自性。又如，行于贪欲等者，贪欲等的习气从一同生起和灭亡的因中产生。多闻者，多闻的习气也从听闻一同生起和灭亡中产生。就像它清净了执持法的智慧和声音一样，也应以同样的方式看待阿赖耶识。也就是说，依靠其他著名的例子，以阿赖耶识的自性来显示阿赖耶识的自性。例子很多。
English
Because it is said in the scriptures that all dharmas are constantly accompanied by the afflicted dharmas as their cause. The nature of the fruit is what arises from the power of its karma. Whatever arises together with all the afflicted dharmas such as desire, which are included in the consciousness that can enter, those that produce habits are the nature of the fruit of the Alaya-consciousness, because they act as cause and effect to each other. It will also be said below: "Dharmas arise from the habits of speech, they arise from those themselves," and so on. What is meant by "habit"? This is a question raised in order to determine the nature of habit. It is said in the scriptures, what is the nature of the cause of their arising, which arises and ceases together with those dharmas, that should be said, is what is to be perfumed by habit. That is to say, arising and ceasing at the same time as those dharmas that perfume habits, after a long period of accumulation, even if those dharmas that perfume habits no longer approach, the nature of the cause that can arise, is what is to be perfumed by habit. The so-called "nature" means that from what is to be perfumed by habit and what perfumes, it is shown by the cause of things, as if separating the habit alone. For example, if sesame is perfumed with flowers, sesame and flowers arise and cease together, but the nature of the cause of sesame producing other odors, this is a famous example. For example, sesame arises and ceases together with jasmine flowers and so on for a long time, even if the flowers are removed, it can produce the nature of the cause of its odor. Also, for those who practice desire and so on, the habits of desire and so on arise from the cause of arising and ceasing together. For those who have heard much, the habits of hearing much also arise from hearing arising and ceasing together. Just as it purifies the wisdom and sound of holding the Dharma, the Alaya-consciousness should also be viewed in the same way. That is to say, relying on other famous examples, the nature of the Alaya-consciousness is used to show the nature of the Alaya-consciousness. There are many examples.
Tibetan
་པོ་འཇིག་རྟེན་དང་བསྟན་བཅོས་ལ་ལྟོས་པ་དང༌། ཕྱི་དང་ནང་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང་ས་བོན་དེ་དག་གི་རྫས་དེ་དག་ཐ་དད་དམ། འོན་ཏེ་ཐ་དད་པ་མེད་པར་གནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཉིས་འགེག་ཏུ་གཞུག་པར་རྟོགས་པ་སྙིང་ལ་བཞག་སྟེ། གཉི་ག་ལ་སྐྱོན་གདགས་པར་འདོད་ནས་དྲི་བའོ། །གལ་ཏེ་སོ་སོ་ན་ནི་དེས་ན་དགེ་བ་དང༌། མི་དགེ་བ་དང༌། ལུང་དུམ་བསྟན་པ་བག་ཆགས་སྒོ་བར་བྱེད་པའི་ཆོས་དེ་དག་ཇི་ལྟ་བ་དེ་བཞིན་དུ་དེ་དག་གི་བག་ཆགས་ཀྱང་ཐ་དད་པའི་ཕྱོགས་སུ་འགྱུར་བའི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་རོ། །ཇི་སྟེ་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་ན་ནི་དེ་དག་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་མི་འཐད་དེ། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་དག་དང་རྫས་སུ་ན་ཐ་དད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཐ་མི་དད་པ་ཡང་མ་ཡིན་མོད་ཀྱི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐ་དད་པ་དང་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་པ་ལས་ཡང་དག་པར་འདས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་བག་ཆགས་རྣམས་གནས་ པར་བརྗོད་དེ། ནུས་པའི་ཁྱད་པར་གྱི་རང་བཞིན་གྱི་ཕྱིར་རོ། །བག་ཆགས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ནུས་པའི་ཁྱད་པར་ཏེ། ནུས་པ་ཡང་ནུས་པ་ཅན་དང་དེ་ཉིད་དམ་གཞན་ཞེས་བརྗོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་དག་དང་ཕན་ཚུན་ཐ་དད་དམ་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་ཞེས་འདྲི་བ་ནི་ཚུལ་བཞིན་མ་ཡིན་པ་སྟེ། ནུས་པ་ཅན་རྒྱུར་བྱས་ནས་བཏགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །མདོ་སྡེ་པའི་ལྟར་ན་དོན་གྱི་རྣམ་པར་འཛིན་པའི་བློ་འབྱུང་བ་དང༌། རྣམ་པར་རྣམས་ཕན་ཚུན་ཐ་དད་པ་དང་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་པར་བསམ་པའི་སྐབས་མི་རྙེད་དེ། དེ་གཉི་ག་ཡང་ཉེས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་ལྟ་ཞེ་ན་ཤིང་རྣམས་ཞེས་བྱ་བའི་བློ་དེ་ནི་གཅིག་ཡིན་ལ་རྣམ་པ་ནི་མང་སྟེ། རྣམ་པར་རྣམས་རེ་ཞིག་གཅིག་པ་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། མང་པོ་ཉིད་དུ་རང་རང་གིས་རིག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དུ་མ་ཉིད་ཀྱང་མ་ཡིན་ཏེ། ཅིག་ཅར་ཤེས་བ་དུ་མ་མི་འབྱུང་བ་དང༌། རྣམ་པར་ཤེས་པའི་དེ་ཁོ་ན་གཅིག་ལས་མི་འདའ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་གནས་པའི་བག་ཆགས་རྣམས་ཀྱང་ཐ་དད་པ་དང༌། ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་པ་ལས་ཡང་དག་པར་འདས་པར་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱའོ། །ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པའི་ཆོས་དེ་དང་དུས་མཉམ་དུ་གཅིག་གི་རྒྱུ་ཉིད་དུ་གཅིག་འགྱུར་བས་ཇི་ལྟར་ལྟ་ཞེ་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཅིག་ལ་གཅིག་རྒྱུ་དང་ལྡན་པར་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དཔེར་ན་མར་མེ་འབར་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རིགས་པས་ཤེས་པར་བྱེད་དོ། །ཤིང་ཚིག་ན་མེ་ལྕེ་འབྱུང་སྟེ་དེའི་ཡན་ལག་ཚིག་པ་མེ
Chinese
是由于依赖世间和论典，以及外和内有差别的缘故。阿赖耶识和那些种子的体性是各别的吗？或者说安住于无有各别，将此理解为置于双重否定之中，铭记于心，想要对两者加以责难而提问的。如果各自是不同的，那么善、不善、以及经文片段所说的作为习气之门的法，正如它们一样，它们的习气也会变成各别一方的过失。如果不是各别的，那么它们不是各别本身就不合理，因为因和果是各别的缘故。它们和体性上既不是各别也不是不各别，这指的是以完全超越各别和不各别的方式，说习气安住在阿赖耶识中，是因为能力差别的自性缘故。习气指的是能力的差别，能力也不能说是与有能力者相同或相异。询问它们之间是互相各别还是不各别是不如法的，因为是以有能力者作为因而假立的缘故。按照经部宗的观点，产生执持对境之相的智慧，以及诸相之间互相各别和不各别的情况是找不到的，因为这两种情况都会变成过失。例如，名为“树木们”的智慧是一个，而相则是多个，诸相暂时不是一个，因为各自以多种方式认知。也不是多个，因为不会同时产生多个知识，并且不会超出唯一的识。同样，对于安住在阿赖耶识中的习气们，也应当理解为完全超越了各别和不各别。阿赖耶识和一切烦恼法，同时成为一个的因，一个变成另一个，这是如何看待的呢？这是因为一个不可能具有另一个的因。例如，蜡烛燃烧，这是通过理智可以理解的。木头燃烧时会产生火焰，它的分支燃烧是火。
English
It is because of relying on the world and treatises, and because of the difference between outer and inner. Are the alaya-consciousness and the substance of those seeds different? Or, residing without difference, understanding this as being placed in a double negation, keeping it in mind, wanting to blame both, one asks. If they are separate, then the virtues, non-virtues, and the Dharma that the sutra fragments speak of as the door to habits, just as they are, the habits of those will also become the fault of turning to separate sides. If they are not separate, then it is unreasonable that they are not separate themselves, because cause and effect are separate. That they and the substance are neither separate nor non-separate, this refers to the way in which the habits reside in the alaya-consciousness in a way that completely transcends separate and non-separate, because of the nature of the difference in abilities. Habit refers to the difference in abilities, and ability cannot be said to be the same as or different from the one with ability. Asking whether they are mutually separate or non-separate is not in accordance with the Dharma, because it is established by taking the one with ability as the cause. According to the Sūtra School's view, the arising of wisdom that grasps the appearance of objects, and the occasion to think of the appearances as mutually separate and non-separate, cannot be found, because both of these situations will become faults. For example, the wisdom called "trees" is one, but the appearances are many, and the appearances are temporarily not one, because each recognizes in many ways. Nor is it many, because multiple knowledges do not arise simultaneously, and because it does not go beyond the one and only consciousness. Similarly, for the habits residing in the alaya-consciousness, it should also be understood that they completely transcend separate and non-separate. The alaya-consciousness and all afflicted dharmas, at the same time become the cause of one, one becomes another, how is this viewed? This is because it is impossible for one to have the cause of another. For example, a burning candle, this is understood through reason. When wood burns, flames arise, and the burning of its branches is fire.