Tibetan
པ་ནི་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ན། དེའི་གཉེན་པོ་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་སེམས་ཀྱི་ས་བོན་དུ་ཇི་ལྟར་རུང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་རྣམ་པར་སྨིན་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དེ་ཉིད་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཀྱི་རྒྱུར་གྱུར་པ་ཡིན་ན་གཉེན་པོའི་ཕྱོགས་ཀྱི་རྒྱུ་ཉིད་དུ་ཡང་མི་རུང་ངོ༌། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་སེམས་ནི་མ་འདྲེས་པ་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་དང༌། དེ་ནི་སྔར་མ་སྐྱེས་པས་དེའི་གང་དེའི་བག་ཆགས་ནི་མེད་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་སེམས་དེའི་བག་ཆགས་ནི་མེད་པ་ཉིད་དུ་ཐེ་ཚོམ་མེད་དོ། །ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པའི་རྒྱུ་མཐུན་པ་ཐོས་པའི་བག་ཆགས་ཀྱི་ས་བོན་ལས་དེ་འབྱུང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པ་ལས་བྱེ་བྲག་ཏུ་བྱས་པ་ནི། །ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པའི་རྒྱུ་མཐུན་པ་ཐོས་པའི་བག་ཆགས་སོ། །གང་གི་ཕྱིར་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པ་ནི་ཉོན་མོངས་པ་དང་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་རབ་ཏུ་སྤང་པའོ། །ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་ངག་པ་གང་ཡིན་པ་དེའི་རྒྱུ་མཐུན་པ་ནི་བསྟན་པའི་ཆོས་ཏེ་མདོ་སྡེ་ལ་སོགས་པའོ། །ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་རྒྱུ་མཐུན་པ་མདོས་དེ་ལ་སོགས་པ་ཐོས་པ་ནི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་རྒྱུ་མཐུན་པ་ཐོས་པའོ། །དེ་ཐོས་པའི་བག་ཆགས་ནི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་རྒྱུ་མཐུན་པ་ཐོས་པའི་བག་ཆགས་སོ། །ཡང་ན་ཐོས་པ་ཉིད་ཀྱི་བག་ཆགས་ནི་ཐོས་པའི་བག་ཆགས་ཏེ། དེའི་བག་ཆགས་གང་ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་གནས་པ་དེའི་རྒྱུ་ཅན་དེ་ལས་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་སེམས་འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ། །ཐོས་པའི་བག་ཆགས་གང་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་ཀུན་ གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་ནམ། འོན་ཏེ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཅིར་འགྱུར། ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་ནོ། དེ་ཇི་ལྟར་ཀུན་གཞི་ལྟར་ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དེའི་གཉེན་པོའི་ས་བོན་ཉིད་དུ་འགྱུར། འོན་ཏེ་དེའི་ངོ་བོ་མ་ཡིན་ནོ། །ཐོས་པའི་བག་ཆགས་ཀྱི་ས་བོན་དེའི་གཞི་གཞན་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་ལ་བརྟེན་ནས་ཐོས་པའི་བག་ཆགས་འཇུག་པར་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པའི་རྒྱུ་མཐུན་པ་ཐོས་པའི་བག་ཆགས་དེ་ཉིད་དོ་བརྟེན་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་གི་རྒུད་ལས་འཇུག་པ་སྟེ། དེ་ཡང་ལྷན་ཅིག་འདུག་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཆུ་དང་འོ་མ་བཞིན་དུ་ངོ་བོ་གཅིག་པར་འཇུག་པར་འགྱུར་ན་ཡང་དེ་དེའི་ངོ་བོ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དེ། ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་མ་
Chinese
如果“贪”是一切烦恼的因，那么它怎么能成为出世间心的种子呢？如果异熟识本身变成了不顺品的因，那么它也不可能成为顺品的因。出世间心是无杂染的，并且它以前没有产生过，所以它的习气是不存在的。对于出世间心的习气不存在这一点，是没有疑问的。从法界极度清净的同类因，听闻的习气种子中产生它。与声闻等有所区别的是：法界极度清净的同类因，是听闻的习气。因为法界极度清净是彻底断除了烦恼和所知二障。法界极度清净的同类因是教法，即经部等。听闻法界的同类因，经部等，就是听闻法界的同类因。听闻它的习气，就是听闻法界的同类因的习气。或者，听闻本身的习气就是听闻的习气，它的习气存在于阿赖耶识中，以它为因，出世间心就会产生。听闻的习气既然如此，那么它是阿赖耶识的自性吗？或者不是？它会变成什么？它是阿赖耶识的自性。那样的话，它怎么会像阿赖耶识一样，变成阿赖耶识的对治品的种子呢？或者它不是它的自性。听闻的习气种子的基础会变成其他的。依靠诸佛的菩提，听闻的习气会进入，意思是说法界极度清净的同类因，听闻的习气本身，依靠它，意思是说从它的衰损中进入，即使它以共同存在的方式，像水和牛奶一样融入为一个本体，但它仍然不是它的自性，阿赖耶识不是。
English
If "greed" is the cause of all afflictions, how can it be the seed of the supramundane mind? If the maturation consciousness itself becomes the cause of the unfavorable side, then it cannot be the cause of the favorable side either. The supramundane mind is unmixed, and it has not arisen before, so its habit is non-existent. There is no doubt that the habit of the supramundane mind does not exist. From the homogeneous cause of the extremely pure realm of Dharma, it arises from the seed of the habit of hearing. What is distinguished from the Hearers and others is: the homogeneous cause of the extremely pure realm of Dharma is the habit of hearing. Because the extremely pure realm of Dharma is the complete abandonment of the two obscurations of affliction and knowledge. The homogeneous cause of the extremely pure realm of Dharma is the teaching, that is, the Sutra Pitaka and so on. Hearing the homogeneous cause of the realm of Dharma, the Sutra Pitaka and so on, is hearing the homogeneous cause of the realm of Dharma. The habit of hearing it is the habit of hearing the homogeneous cause of the realm of Dharma. Or, the habit of hearing itself is the habit of hearing, and its habit resides in the Alaya consciousness, and the supramundane mind will arise from it as the cause. Since the habit of hearing is like this, is it the nature of the Alaya consciousness? Or is it not? What will it become? It is the nature of the Alaya consciousness. In that case, how can it, like the Alaya consciousness, become the seed of the antidote to the Alaya consciousness? Or it is not its nature. The basis of the seed of the habit of hearing will become something else. Relying on the Bodhi of the Buddhas, the habit of hearing will enter, meaning that the homogeneous cause of the extremely pure realm of Dharma, the habit of hearing itself, relying on it, means that it enters from its decline, even if it merges into one entity in a coexisting manner, like water and milk, it is still not its nature, the Alaya consciousness is not.
Tibetan
ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་གཉེན་པོ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ཆུང་ངུ་དང་འབྲིང་དང་ཆེན་པོའི་ཐོས་པ་ལས་བྱུང་བ་དང༌། བསམ་པ་ལས་བྱུང་བ་དང། བསྒོམས་པ་ལས་བྱུང་བ་ཡང་བལྟ་བར་བྱ་བ་ཡིན་པས་རེ་རེ་ཞིང་རྣམ་པ་གསུམ་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །དོན་གཞན་ཡང་ཐོས་པ་ལས་བྱུང་བ་ནི་ཆུང་ངུའོ། །བསམས་པ་ལས་བྱུང་བ་ནི་འབྲིང་ངོ༌། །བསྒོམས་པ་ལས་བྱུང་བ་ནི་ཆེན་པོའོ། །ཐོས་པ་དང༌། བསམས་པ་དང༌། བསྒོམས་པ་ལན་མང་དུ་བྱ་བ་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐོས་པ་ལ་སོགས་པ་ལྷག་པར་བྱེད་པ་སྟེ། དེ་ཡང་ཆུང་དུན་གྱི་རྒྱུ་ལས་འབྲིང་དང༌། འབྲིང་ལས་ཆེན་པོའོ། །ཉོན་མོངས་པའི་ཀུན་ནས་དཀྲིས་པའི་གཉེན་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་ལྷག་པར་འཇུག་པའི་གཉེན་པོའོ། །གང་གིས་དེ་སྤོང་བ་དེ་ནི་ངན་འགྲོའི་གཉེན་པོ་ཡིན་ནོ། །གང་ལ་རྣམ་གྲངས་གཞན་ལ་མྱོང་བར་འགྱུར་བའི་ལས་གང་གིས་ངན་སོང་དུ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བ་དེ་ཡང༌། ངེས་པར་འགྱུར་བའི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ། །མདོར་བསྡུ་ན་འདས་པ་དང༌། མ་འོངས་པ་དང༌། ད་ལྟར་བྱུང་བའི་ཉེས་པར་སྤྱོད་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཉེན་པོའོ། །མ་འོངས་པ་ན་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་དད་པ་དང༌། ཕྲད་པ་ཐོབ་པའི་རྒྱུ་ཉིད་ཀྱང་ཡིན་ནོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལས་དང་པོ་པ་རྣམས་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་པ་ཡིན་ཡང་ཆོས་ཀྱི་སྐུར་བསྡུས་པ་ཡིན་པར་བལྟ་བར་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། ལས་དང་པོ་བཞེས་བྱ་བ་ནི་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་རྣམས་སོ། །ཆོས་ཀྱི་སྐུར་བསྡུས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེའི་རྒྱུར་གྱུར་པའོ། །རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་ ལུས་སུ་བསྡུས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་ལུས་དེའི་རྒྱུར་གྱུར་པ་ནི་ཉན་ཐོས་རྣམས་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་རྒྱུར་གྱུར་བ་སྟེ། གང་ལས་དེ་འབའ་ཞིག་པའི་རྣམ་པར་གྲོལ་བར་འགྱུར་གྱི་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ནི་མི་ཐོབ་བོ། །ཇི་ལྟར་ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པས་རིག་པར་བྱེད་ཀྱི་རྣམ་པར་སྨིན་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པས་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འགོག་པ་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་པའི་ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང་མི་འབྲེལ་པའི་ཞེས་གསུངས་པས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཡོད་པ་ཉིད་དུ་གྲུབ་བོ། །གང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་འདིའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལུས་ལས་འདས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་པ་དེ་ནི་རྣམ་པར་སྨིན་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་མ་ཡིན་པ་གཞན་ལ་མི་རུང་ངོ༌། །གང་གི་ཕྱིར་འགོག་པ་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་པ་ན་འཇུག་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་གཉེན་པོ་སྐྱེས་པ་ན་དེ་ནི་ཞི་བ་ཉི
Chinese
是。因此，是阿赖耶识的对治。对此，小、中、大的听闻所生、思所生、修所生也应当观察，因为每一个都会变成三种形态。另外，听闻所生是小。思所生是中。修所生是大。因为具有多次听闻、思维、修习，所以说是使听闻等增上，也就是从小因生中，从中生大。烦恼的遍缠对治是指贪欲等特别生起的对治。谁舍弃它，那就是恶趣的对治。对于谁，以其他方式感受的业，以其将生于恶趣，那也是必定的因。总而言之，是过去、未来、现在所生一切恶行的对治。未来是获得善知识、信心、相遇之因。对于初发心的菩萨们，即使是世间人，也应当看作是摄于法身之中，对此，初发心是指凡夫们。摄于法身之中是指成为它的因。摄于解脱之身中，解脱之身的因是指声闻们成为解脱之因，从其仅仅成为解脱，而不能获得法身。如何以阿赖耶识来认知，而不是以异熟识，因为入于灭尽定的阿赖耶识不是。因为说了“与识不相关”，所以成立了阿赖耶识是存在的。世尊所说的“此识不是超越身体的”，那不是异熟识，对其他是不行的。因为入于灭尽定时，生起入定的识的对治，那就是寂静。
English
Yes. Therefore, it is the antidote to the ālaya-vijñāna. Regarding this, the small, medium, and large arising from hearing, arising from thinking, and arising from meditation should also be observed, because each one will become three forms. Furthermore, that arising from hearing is small. That arising from thinking is medium. That arising from meditation is large. Because one possesses repeated hearing, thinking, and meditation, it is said to enhance hearing and so forth, that is, from a small cause, medium arises, and from medium, large arises. The antidote to the all-encompassing afflictions refers to the antidote to the special arising of desire and so forth. Whoever abandons it, that is the antidote to the bad migrations. For whomever, the karma to be experienced in other ways, by which one will be born in the bad migrations, that is also a definite cause. In short, it is the antidote to all misdeeds arising in the past, future, and present. In the future, it is also the very cause of obtaining virtuous friends, faith, and encounters. For bodhisattvas who are beginners, even if they are worldly people, they should be regarded as being included in the dharmakāya. Regarding this, beginners refers to ordinary beings. Included in the dharmakāya means becoming its cause. Included in the liberated body, the cause of the liberated body refers to the śrāvakas becoming the cause of liberation, from which only liberation is attained, but the dharmakāya is not obtained. How is it known by the ālaya-vijñāna, but not by the vipāka-vijñāna, because the ālaya-vijñāna that enters into cessation is not. Because it was said, "unrelated to consciousness," therefore it is established that the ālaya-vijñāna exists. What the Blessed One said, "This consciousness is not beyond the body," that is not the vipāka-vijñāna, it is not suitable for others. Because when one enters into cessation, when the antidote to the consciousness that enters into samādhi arises, that is peace.
Tibetan
ད་མཐོང་ངོ༌། །ཡང་གལ་ཏེ་རྟོག་པ་སྐྱེས་པ་ན་དེ་ཡང་འབྱུང་བས་དེ་ལས་དགོངས་ནས་མ་འདས་པའོ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་ན། དེ་ནི་མི་རུང་སྟེ་གང་གི་ཕྱིར་དེ་དག་ནི་དེ་ལས་ལངས་པ་ན་ཡང་འབྱུང་བར་འགྱུར་ཏེ། རྣམ་པར་སྨིན་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་འགགས་པས་ཉིད་མཚམས་སྦྱོར་ཞིང་སྤྲེལ་བ་དེ་གང་གི་ཕྱིར་མེད་ན་འབྱུང་བའི་སྲིད་པ་མངོན་པར་འགྲུབ་པ་ཡང་ཡོད་པ་མི་འགྱུར་རོ། གང་ཡང་འགོག་པའི་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་ལ་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཡོད་པས་སེམས་དང་བཅས་པའོ་སྙམ་དུ་སེམས་པ་དེ་ལྟར་ན་ཡང་སེམས་ནི་མི་རུང་སྟེ། སྙོམས་པར་འཇུག་པར་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཇི་སྐད་བསྟན་པ་པོར་ནས་འཇུག་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་བྱེ་བྲག་ལ་འགོག་པའི་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་སེམས་དང་བཅས་པ་ཉིད་དུ་འདོད་པ་དེ་ནི་མི་རུང་ངོ༌། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། སྙོམས་པར་འཇུག་པ་མི་རིགས་ཏེ། དེ་ལ་ཡོད་པ་དང་བྲལ་བར་མཐོང་བའི་ཕྱིར་དེ་ལས་གཞན་པའི་སེམས་ཡིན་ནོ། །འདུ་ཤེས་དང་ཚོར་བ་དག་ནི་འདིར་འགོག་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་དང་དེ་ནི་འགོག་པའི་ཡོད་པས་དེ་དང་དེ་འགོག་པས་རབ་ཏུ་བསྒོས་པ་དེ་ལ་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་མི་རིགས་པར་འགྱུར་རོ། །ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཡོད་པར་ཁས་ལེན་ན་ནི་སྐྱོན་དེ་མེད་དེ། དེ་ལ་གནས་པར་འདོད་པའི་དེ་དང་མི་མཐུན་པ་དེ་ལས་གཞན་ པའི་སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བ་དེའི་གཉེན་པོ་འབྱུང་གི་རྣམ་པར་གསལ་བར་བསྟན་པ་ནི་ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དེ་ལས་གཞན་པ་ལ་ནི་སེམས་དེ་མི་འབྱུང་ངོ༌། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དམིགས་པ་དང་རྣམ་པ་མི་དམིགས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བའི་རྒྱུན་ནི་དམིགས་པ་དང་རྣམ་པར་ཤེས་པ་མེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །སྙོམས་པར་འཇུག་པའི་སེམས་ཀྱང་དམིགས་པ་དང་རྣམ་པ་མེད་པའི་ངོ་བོར་མི་འགྱུར་བ་ཞིག་ན་དེ་དག་གཉི་ག་ལ་ཡང་མི་དམིགས་སོ། །ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཡོད་པར་འདོད་པ་ལས་ནི་རྐྱེན་འདི་དག་ཡོད་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། དེའི་རྟེན་ཉེ་བར་གཟུང་བས་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་འཇུག་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དགེ་བ་ལ་སོགས་པའི་བྱེ་བྲག་ཡོད་ན་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དེ་ལ་དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བ་དང་ལུང་དུ་མ་བསྟན་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ན་རེ་ཞིག་དགེ་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དགེ་བའི་རྩ་བ་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བས་དེ་ནི་འགལ་ལོ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་མ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པར་ཤེས་པ་དེ་ནི་དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བའི་མཚུངས་པར་ལྡ
Chinese
现在明白了。如果有人说，如果生起分别念，那也会发生，所以说没有超出那个范围。这是不行的，因为那些从那里面生起的时候也会发生。因为异熟识灭尽，自身连接和散乱，因为什么没有，所以发生的可能性显现成就也是不可能的。还有，如果认为在灭尽定中有意识，所以是有心，那样想也是不行的。因为入定是不行的，阿赖耶识显现自己所说的体性，对于入定的识的差别，认为灭尽定是有心，那是不行的。为什么呢？因为入定是不合理的，因为见到在那里是有和没有分离的，所以是其他的心。受和想在这里是灭尽的，那个和那个是灭尽的有，那个和那个灭尽，完全断绝的那个入定是不合理的。如果承认有阿赖耶识，就没有那个过失，因为显现安住在那里所希望的，和那个不相符的，从那个之外的心和心所，那个的对治产生的显现的清明，不是阿赖耶识。因此，从那个之外，那个心不会产生。为什么呢？因为不缘取对境和行相，心和心所的相续不是没有对境和行相的。入定的心也不是没有对境和行相的自性，如果不是那样，对于那两个都不会缘取。从认为有阿赖耶识来说，这些因缘不会有，因为依靠那个所取的，完全分开的缘故。如果那个入定的识有善等差别，那么那个识就会变成善和不善和无记，暂时不是善，因为会成为和善根相应，那是相违的，自性也不是。那个识是善和不善的相应
English
Now I understand. If someone says that if conceptual thought arises, then that will also happen, so it is said that it does not go beyond that range. This is not right, because those will also happen when they arise from that. Because the Vipāka-vijñāna ceases, the self-connection and scattering, because of what is not, the possibility of arising appearing to be accomplished is also impossible. Also, if you think that there is consciousness in the Nirodha-samāpatti, so it is with mind, thinking like that is also not right. Because entering into Samāpatti is not right, the Ālayavijñāna manifests its own nature as it is said, for the difference of the consciousness entering into Samāpatti, thinking that the Nirodha-samāpatti is with mind, that is not right. Why? Because entering into Samāpatti is not reasonable, because seeing that there is separation of being and non-being there, so it is another mind. Feeling and thought are ceased here, that and that is the existence of cessation, that and that ceases, the completely cut off entering into Samāpatti is not reasonable. If you admit that there is Ālayavijñāna, then there is no fault, because manifesting what is desired to abide there, and not conforming to that, from that other mind and mental factors, the arising of the antidote of that, the manifestation of clarity, is not the Ālayavijñāna. Therefore, from that other, that mind will not arise. Why? Because not apprehending the object and the aspect, the continuum of mind and mental factors is not without object and aspect. The mind of Samāpatti is also not the nature of without object and aspect, if it is not like that, then neither of those will be apprehended. From thinking that there is Ālayavijñāna, these conditions will not exist, because relying on that which is taken, completely separated. If that consciousness entering into that has differences such as good, then that consciousness will become good and non-good and neutral, temporarily not good, because it will become associated with the root of good, that is contradictory, the nature is also not. That consciousness is the association of good and non-good