Tibetan
ཏེ་སྐད་ཅིག་མ་གཅིག་ནས་གཅིག་ཏུ་འཇུག་པར་འགྱུར་ན། སྐད་ཅིག་སྔ་མ་སྐད་ཅིག་ཕྱི་མའི་རྒྱུར་གྱུར་ན་ནི་དེས་ན་ནམ་ཡང་ཉམས་པར་མི་འགྱུར་བས་དེ་བས་ན་ངེས་པར་འཕེན་པའི་རྒྱུ་ལས་བྱུང་བ་ཡིན་ནོ། །ས་བོན་དེ་དག་ཀྱང་མདའ་ལྟོང་སྦྱོར་བ་དང་འདོམ་རྫོགས་པ་གཉིས་མདའ་འགྲོ་བ་དང་ཕོག་པ་གཉིས་ཀྱི་རྒྱུར་འགྱུར་བ་བཞིན་ནོ། །ཡང་འཇུག་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གཞན་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ལུས་དང་འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་དུ་ཉེ་བར་སྤྱོད་པ་ཅན་དུ་བལྟ་བར་བྱ་བ་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། འདི་ལྟར་དེ་ལ་ཉེ་བར་སྤྱོད་པ་འབྱུང་བ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ཏེ། ཉེ་བར་སྤྱོད་པའི་ངོ་བོ་ ཉི་ཉེ་བར་སྤྱོད་པ་ཅན་ཞེས་བྱས་ནས་སོ། །དོན་དེ་ཉིད་དབུས་དང་མཐའ་རྣམ་པར་འབྱེད་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་དང་མངོན་པའི་ལུང་གིས་བསྟན་ཏེ། རྣམ་པར་ཤེས་བ་དེ་དག་ཉིད་གཅིག་གི་རྐྱེན་གཅིག་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱི་ལུང་ནི་ཆོས་མངོན་པའི་མདོ་ལས། ཆོས་ཀུན་རྣམ་པར་ཤེས་ལ་སྦྱོར། །ཞེས་བྱ་བའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་སྟེ། ཕན་ཚུན་རྒྱུའི་དངོས་པོ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་རྩ་བའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལས་དེ་དག་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རྒྱུའོ། །འབྲས་བུའི་དངོས་པོར་རྟག་ཏུ་སྦྱོར། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་གང་གི་ཚེ་ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་རྒྱུ་ཡིན་པ་ན་དེའི་ཚེ་དེ་འབྲས་བུ་ཡིན་ལ། །གང་གི་ཚེ་དེ་རྒྱུ་ཡིན་པ་ན་ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་འབྲས་བུ་ཡིན་ནོ། །དེ་དག་ནི་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་པར་རྣམ་པ་གསུམ་མོ། །འཁོར་བ་དང༌། འདོད་པ་དང༌། མི་འདོད་པའི་འགྲོ་བ་དང༌། ཉེ་བར་སྤྱོད་པ་ཅན་ལ་རྐྱེན་རྣམ་པར་བཞིར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལ་དང་པོ་ལ་ནི་རྒྱུའི་རྐྱེན་ཏེ། ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་གནས་པའི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་བག་ཆགས་སོ། གཉིས་པ་ལ་ནི་བདག་པོའི་རྐྱེན་ཏེ། མ་རིག་པ་ལ་སོགས་པའི་དབང་གིས་འདུ་བྱེད་རྣམས་འབྱུང་ངོ༌། །ཡང་ཉེ་བར་སྤྱོད་པ་ཅན་གྱི་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བ་ཞེས་བརྗོད་ལ། རྣམ་པར་ཤེས་པ་དྲུག་པོ་རྣམས་ཀྱི་ནི་རྐྱེན་གསུམ་དུ་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལ་མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་བདག་པོའི་རྐྱེན་ནི་མིག་གོ། དམིགས་པའི་རྐྱེན་ནི་གཟུགས་སོ། །མཚུངས་པ་དེ་མ་ཐག་པའི་རྐྱེན་ནི་གང་གི་དེ་མ་ཐག་ཏུ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གང་འབྱུང་བས་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་གལ་ཏེ་དེས་སྐབས་མ་བྱིན་ན་གང་ཡང་འབྱུང་བར་མི་འགྱུར་བས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལྷག་མ་རྣམས་ལ་ཡང་ངོ༌། །དེ་ལྟར་ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་རྣམ་གྲངས་གཞན་བསྟན་ནས། ད་ནི་མཚན་ཉིད་རྣམ་པར་གཞག་པར་བྱ་བ་སྟེ
Chinese
如果一个刹那接着一个刹那生起，前一个刹那成为后一个刹那的因，那么它将永远不会消失，因此它必定是从能投射的因产生的。那些种子也像箭杆的连接和箭的完成，成为箭的行进和射中的因一样。此外，任何其他的进入的识，都应被视为在身体和一切行为中起作用，这就是说，它的意思是，在这种情况下，起作用就会发生，起作用的自性被称为起作用者。这个意义在《辨中边论》的偈颂和经部的教证中都有阐述，那些识本身就是一个的缘的教证，出自《法蕴经》的偈颂：一切法皆与识相连。意思是说，相互作为因的实体，因为它们从根本的识中产生，所以是因。作为果的实体永远相连。意思是说，当阿赖耶识是因的时候，它就是果；当它是因的时候，阿赖耶识就是果。这些是三种缘起的方式：轮回，欲，非欲的行，以及起作用者，有四种缘。其中，第一种是因缘，即存在于阿赖耶识中的诸法习气。第二种是增上缘，即由于无明等的作用，诸行产生。又称为起作用者的缘起。六识有三种缘，其中，眼识的增上缘是眼，所缘缘是色，等无间缘是紧接着它产生的识，因为如果它不提供机会，任何事物都不会产生。其他的识也是如此。这样，在展示了阿赖耶识的其他名称之后，现在将要确定其定义。
English
If one moment follows another, and the previous moment becomes the cause of the subsequent moment, then it will never perish. Therefore, it must arise from a cause that projects. Those seeds are also like the joining of the arrow shaft and the completion of the arrow, becoming the cause of the arrow's flight and hitting the target. Furthermore, any other entering consciousness should be regarded as functioning in the body and all actions. That is to say, it means that in this case, functioning occurs, and the nature of functioning is called the functioner. This meaning is explained in the verses of the *Madhyāntavibhāga* and the scriptural authority of the *Sūtra*. The teaching that those consciousnesses themselves are the cause of one another comes from the verses of the *Dharma Samuccaya Sūtra*: "All dharmas are connected to consciousness." This means that the entities that are mutually the cause, because they arise from the fundamental consciousness, are the cause. The entities that are the result are always connected. This means that when the ālaya-vijñāna is the cause, then it is the result; when it is the cause, the ālaya-vijñāna is the result. These are the three ways of dependent origination: saṃsāra, desire, the path of non-desire, and the functioner, there are four conditions. Among them, the first is the causal condition, which is the habitual tendencies of the dharmas residing in the ālaya-vijñāna. The second is the adhipati condition, which is that due to the influence of ignorance and so on, the formations arise. It is also called the dependent origination of the functioner. The six consciousnesses have three conditions, among which, the adhipati condition of eye consciousness is the eye, the object condition is form, and the immediately preceding condition is the consciousness that arises immediately after it, because if it does not provide the opportunity, nothing will arise. The other consciousnesses are also the same. Thus, after showing the other names of the ālaya-vijñāna, now its definition will be determined.
Tibetan
། ཇི་ལྟར་གཉི་ག་ཡང་ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་རུང་གི །གཞན་དུ་མ་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་རིག་པས་ངེས་པར་བསྟན་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ཡང་འདི་ལྟར་མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གང་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་ཉོན་མོངས་པ་དང༌། ཉེ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་གང་དག་དང་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་ཤིང་འགགས་པ་དེ་ཉིད་ལ་དེ་དག་གི་ས་བོན་གྱི་དངོས་པོར་བག་ཆགས་བསྒོས་པར་འགྱུར་གྱི་གཞན་ལ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་དེ་ལ་དེ་ཉིད་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལའོ། །དེ་དག་གི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་དག་གིའོ། །ས་བོན་གྱི་དངོས་པོར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྒྱུའི་དངོས་པོར་རོ། །གཞན་ལ་ནི་མ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་བའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པར་ཤེས་པ་གཞན་གྱིས་བར་དུ་ཆོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པས་བར་དུ་ཆོད་པའོ། །བག་ཆགས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་བག་ཆགས་སོ། །བག་ཆགས་ཀྱི་གནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པའོ། །འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་དང་བཅས་པར་འབྱུང་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདོད་ཆགས་པ་དང་བཅས་པར་འབྱུང་བའོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་འདས་པའི་རྒྱུ་ལས་ནི་མི་རུང་སྟེ། འདི་ལྟར་འདས་པའི་དུས་ལས་རྣམ་པར་སྨིན་པའི་འབྲས་བུ་འབྱུང་བ་ཇི་ལྟར་མི་རུང་བར་བཞིན་དུ་དེའི་ཡང་མི་རུང་ངོ༌། །གལ་ཏེ་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་འདས་པ་ཡོད་པ་ཉིད་དུ་འདོད་པས་དེའི་ཕྱིར་འདས་པ་ལས་འབྱུང་ངོ་ཞེ་ན། དེ་དག་གི་འདས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བརྗོད་པས་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཉིད་དུ་མི་འགྲུབ་པས་དེ་ནས་འདས་པ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་གང་ཡིན། ཆོས་གང་རྣམ་པར་སྨིན་པའི་འབྲས་བུ་སྐྱེས་པ་ཡོད་པ་དེ་ནི་བག་ཆག་མེད་པས་མ་ཡིན་ནོ། །མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། རེ་ཞིག་མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་དང་ལྷན་ཅིག་འབྱུང་བ་དེ་ལ་ཡང་བག་ཆགས་མི་རུང་སྟེ། མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལས་སྐྱེས་པ་དེ་ལ་བག་ཆགས་ཇི་ལྟར་རིགས། རེ་ཞིག་འདོད་ཆགས་ལ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འདོད་ཆགས་ལ་མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་བག་ཆགས་ནི་མི་རིགས་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་འདོད་ཆགས་ནི་མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་བརྟེན་པའི་ཕྱིར་དང༌། མི་བརྟེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་པར་ཤེས་པ་གཞན་དག་ལ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣ་བའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་སྟེ། གང་གི་ཕྱིར་དེ་དག་ནི་གནས་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་དང༌། གནས་ཐ་དད་པ་ཉིད་ཡོད་ན་ལྷན་ཅིག་འབྱུང་བ་དང་འགག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་གནས
Chinese
那么，两者如何都能适用于阿赖耶识呢？为了证明并非如此，需要通过理智来确定地指出。也就是说，例如，眼识与贪欲等烦恼以及近烦恼一同生起和灭去的那个眼识本身，会熏染上那些烦恼的种子实体，而不是其他的。所谓“于彼，即于彼”是指眼识。所谓“彼等之”是指贪欲等。所谓“种子之实体”是指因的实体。所谓“于他则非”是指如意等识。所谓“为其他识所隔断”是指为如意等识所隔断。所谓“习气”是指贪欲等的习气。所谓“习气之处”是指眼识。所谓“与贪欲等俱生”是指与贪欲者俱生。因此，从已逝之因是不行的。例如，就像从已逝之时不可能产生异熟果一样，从那也是不行的。如果分别说者认为已逝之事物是存在的，因此可以从已逝之事物产生，那么，他们的所谓已逝，由于言说无法成立，那么这个已逝是什么呢？如果某种法已经产生了异熟果，那么它就没有习气，所以是不行的。关于眼识，暂时来说，与贪欲等一同生起的眼识，也不可能熏染习气。从眼识所生的事物，怎么可能有习气呢？暂时来说，对于贪欲来说是不可能的。对于贪欲来说，不可能有眼识的习气。因为贪欲依赖于眼识，或者不依赖于眼识。对于其他的识也是不可能的，比如耳识等。因为它们是处所不同的缘故。如果存在处所不同，那么就不会有同时生起和灭去。眼识的处所
English
How can both be suitable for the alaya-vijñana? To prove that it is not so, it must be definitely pointed out by reason. That is, for example, the eye-consciousness that arises and ceases together with afflictions such as desire and near afflictions, that eye-consciousness itself will be impregnated with the seed-substance of those afflictions, and not others. The phrase "to that, that itself" refers to eye-consciousness. The phrase "of those" refers to desire and so on. The phrase "seed-substance" refers to the substance of the cause. The phrase "not to others" refers to consciousness such as ideation. The phrase "interrupted by other consciousness" means interrupted by consciousness such as ideation. The phrase "habit" refers to the habit of desire and so on. The phrase "place of habit" refers to eye-consciousness. The phrase "arising together with desire and so on" means arising together with the desirous. Therefore, it is not possible from a past cause. For example, just as it is impossible for a Vipāka fruit to arise from a past time, so it is impossible from that as well. If the Vaibhāṣikas think that the past exists, and therefore it can arise from the past, then what is their so-called past, since speech cannot establish it? What is this past? If a certain dharma has already produced a Vipāka fruit, then it has no habit, so it is not possible. Regarding eye-consciousness, for the time being, the eye-consciousness that arises together with desire and so on cannot be impregnated with habit. How can there be habit in what is born from eye-consciousness? For the time being, it is not possible for desire. It is not possible for desire to have the habit of eye-consciousness. Because desire depends on eye-consciousness, or does not depend on eye-consciousness. It is also not possible for other consciousnesses, such as ear-consciousness. Because they are different places. If there are different places, then there will be no simultaneous arising and ceasing. The place of eye-consciousness
Tibetan
་ཞི་མིག །རྣ་བའི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་གནས་ནི་རྣམ་པའོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་གནས་ནི་ཡིད་ཅེས་བྱ་བའི་བར་དུ་སྟེ། འདི་ལྟར་དེས་ན་བསྐལ་པའི་གནས་ཉིད་ཡིན་པས་གཞན་དག་ལ་གཞན་དག་གི་བག་ཆགས་ མི་རིགས་སོ། །རང་གི་དངོས་པོ་ལ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་བག་ཆགས་ཀྱང་མ་ཡིན་ཏེ། མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གཉིས་འབྱུང་བ་ནི་མེད་དེ། གཉིས་ཀྱི་ངོ་བོ་མེད་པས་ན་ལྷན་ཅིག་འབྱུང་བ་དང་འགག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་ཉོན་མོངས་པ་དང༌། ཉེ་བའི་ཉོན་མོངས་པས་བག་ཆགས་བསྒོས་པར་མི་རུང་ལ། མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དེ་ལ་མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་བག་ཆགས་ཉིད་ཀྱང་མ་ཡིན་ནོ། །ཐོག་མ་ཉིད་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདིར་དང་པོར་རོ། །དེ་ཡང་ས་བོན་མེད་པར་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྒྱུ་མེད་པར་སྐྱེ་བའོ། །བག་ཆགས་དེ་གནས་དང་བཅས་པར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སེམས་དང་བཅས་པའི་ཉོན་མོངས་པའི་བག་ཆགས་སོ། །ཉོན་མོངས་པའི་གཉེན་པོའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་བྱུང་ན་དེ་མ་ཡིན་པ་གཞན་འཇིག་རྟེན་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་ནི་འགགས་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དྲུག་པོ་འགགས་པ་ནའོ། །རྣམ་པར་ཤེས་པ་དེ་ནི་ཉོན་མོངས་པ་དང༌། ཉེ་བའི་ཉོན་མོངས་པའི་ས་བོན་དང་བཅས་པར་མི་རུང་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་གཉེན་པོའི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་རྒྱུན་ཅན་དུ་འཇིག་རྟེན་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་རྣམ་པར་འཇུག་པར་འགྱུར་རོ། །དེའི་འོག་ཏུ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེས་ན་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་སེམས་ཉིད་ཀྱི་རྟིང་ལའོ། །བག་ཆགས་དེ་གནས་དང་བཅས་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། གནས་དང་བཅས་པ་སྟེ། རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང་བཅས་པའོ། །བག་ཆགས་དེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཉོན་ཉོན་མོངས་པ་དང༌། ཉོན་མོངས་པའི་བག་ཆགས་སོ། །ས་བོན་མེད་པ་ལས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྒྱུ་མེད་པ་ལས་སོ། །སྐྱེ་བར་ནི་འབྱུང་བར་རོ། །འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་མེད་པར་ཡང་ངོ༌། །དེ་ལ་ཉོན་མོངས་པ་ཉིད་ནི་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་ཉིད་དེ། ཉོན་མོངས་པའི་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པའོ། །དེ་ལྟར་ན་འདིར་ཉོན་མོངས་པའི་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་མི་རུང་ངོ༌། །ལས་ཀྱི་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་རྣམ་པ་གང་གིས་མི་རུང་བ་དེ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་སྟེ། ཇི་ལྟར་མི་རུང་ཞེ་ན། འདུ་བྱེད་ཀྱི་རྐྱེན་གྱིས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་ནི་བསོད་ནམས་དང༌། བསོད་ནམས་མ་ཡིན་པ་དང༌།
Chinese
ཞི་མིག །耳的识的处所是形相。 同样，意识的识的处所是名为意之处。 这样，因此它是劫的处所，所以其他的习气对于其他的 不适合。 对于自己的事物也不是，名为：对于眼的识，眼的识的习气也不是，因为眼的识的二者生起是没有的，因为二者的自性没有，所以没有一起生起和灭亡的缘故。 这样看来，对于眼的识，贪欲等烦恼和近烦恼不能熏染习气，对于眼的识，眼的识的习气也不是。 名为最初的时候，这里是最初。 又是，没有种子而生起将成为，名为没有原因而生起。 习气是具有处所的，名为具有心的烦恼的习气。 如果生起烦恼的对治的识，那么不是那个的其他世间的所有的识灭亡的时候，名为六识灭亡的时候。 那个识不是具有烦恼和近烦恼的种子的，名为任何对治的识的相续中，世间的识将要进入。 在那之后，名为因此在出世间的心之后的。 习气是具有处所的，名为具有处所，具有识。 那个习气，名为烦恼和烦恼的习气。 从没有种子，名为从没有原因。 生起是出现。 将成为，名为没有阿赖耶识也是。 那个烦恼本身就是遍烦恼，烦恼的遍烦恼。 这样看来，这里烦恼的遍烦恼是不适合的。 业的遍烦恼以什么方式不适合，那个应当成立，怎样不适合呢？因为行之缘故识不适合，名为福德和非福德和。
English
Śi Mig. The place of ear consciousness is form. Similarly, the place of mind consciousness is up to what is called mind. Thus, since it is the place of kalpas, other habits are not suitable for others. It is also not for one's own object, namely: for eye consciousness, the habit of eye consciousness is also not, because there is no arising of the two eye consciousnesses, because the nature of the two is not there, so there is no simultaneous arising and cessation. Thus, it is not permissible to impregnate habits with afflictions such as desire and near afflictions in eye consciousness, and the habit of eye consciousness itself is not in that eye consciousness. What is called the very beginning is the very first here. Moreover, it will arise without a seed, which is called arising without a cause. That habit is with a place, which is called the habit of afflictions with mind. If the consciousness of the antidote to afflictions arises, then when all other mundane consciousnesses that are not that cease, it is called when the six consciousnesses cease. That consciousness is not permissible with the seeds of afflictions and near afflictions, namely, in any continuous stream of antidote consciousness, mundane consciousness will enter. After that, it is called therefore after the supramundane mind itself. That habit is with a place, namely, with a place, with consciousness. That habit is called affliction and the habit of affliction. From having no seed, namely, from having no cause. Arising is appearing. It will become, namely, also without the Alaya consciousness. That affliction itself is pervasive affliction, the pervasive affliction of affliction. Thus, here the pervasive affliction of affliction is not suitable. In what way is the pervasive affliction of karma unsuitable, that should be established, how is it unsuitable? Because consciousness is unsuitable due to the cause of formation, namely, merit and non-merit and.