Tibetan
དེ་ནི་རྣམ་པ་ལྔར་བལྟ་སྟེ། གཞི་དང་སྐྱེད་པ་དང༌། མེ་ལོང་ལྟ་བུ་དང༌། སྣང་བ་དང༌། གནས་སོ། གཞི་གང་ཞེ་ན། ཚོགས་བསགས་པའི་བདེན་པ་ལས་བརྩམས་ཏེ་མང་དུ་ཐོས་པ་ཉིད་དོ། །སྐྱེད་པ་གང་ཞེ་ན། དེ་ལ་དམིགས་པ་ཚུལ་བཞིན་ཡིད་ལ་བྱེད་པའོ། །མེ་ལོང་ལྟ་བུ་གང་ཞེ་ན། དེ་ལ་དམིགས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་མཚན་མ་དང་བཅས་པའོ། །སྣང་བ་གང་ཞེ་ན། གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་མི་དམིགས་པར་ཤེས་པའོ། །འདི་ལ་དགོངས་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་མཉམ་གཞག་པ། །ཡིད་ཀྱི་གཟུགས་བརྙན་མཐོང་བས་ན། །དོན་གྱི་འདུ་ཤེས་ལྡོག་དེ་ནས། །རང་གི་འདུ་ཤེས་ངེས་པར་གཟུངས། །དེ་ལྟར་རང་གི་སེམས་གནས་ནས། །གཟུང་བ་མེད་པར་རྟོགས་པར་བྱ། །དེ་ཡི་འོག་ཏུ་འཛིན་མེད་པར། །དེ་ནས་མི་དམིགས་རེག་པར་བྱ། །ཞེས་ལེགས་པར་གསུངས་སོ། །ལེགས་པར་བཀའ་སྩལ་ཏོ། །གནས་གང་ཞེ་ན། གནས་གྱུར་པའོ། །ཇི་ལྟར་ན་ཆོས་རྣམས་ལ་ཆོས་ལ་མཁས་པ་ཡིན་ཞེ་ན། མང་དུ་ཐོས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་ལྟར་ན་དོན་ལ་མཁས་པ་ཡིན་ཞེ་ན། ཆོས་མངོན་པ་དང་འདུལ་བ་མངོན་པའི་མཚན་ཉིད་ཤེས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་ལྟར་ན་ཡི་གེ་ལ་མཁས་པ་ཡིན་ཞེ་ན། ངེས་པའི་ཚིག་བཟང་པོའི་ཡི་གེ་ཤེས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་ལྟར་ན་ངེས་པའི་ཚིག་ལ་མཁས་པ་ཡིན་ཞེ་ན། བདག་གོ་བདག་གོ་ཞེས་ཡུལ་མིའི་ངེས་པའི་ཚིག་ལ་མངོན་པར་མ་ཞེན་པར་རྗེས་སུ་ཐ་སྙད་འདོགས་པ་ཤེས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་ལྟར་ན་སྔོན་གྱི་མཐའ་དང་ཕྱི་མའི་མཐར་འབྲེལ་པ་ལ་མཁས་པ་ཡིན་ཞེ་ན། སྔོན་གྱི་མཐར་གཟུང་བས་དང༌། ཕྱི་མའི་མཐར་ངེས་པར་འབྱུང་བར་བྱ་བ་ཤེས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། །ཇི་ལྟར་ན་ཆོས་རྣམས་ལ་ཆོས་ལ་གནས་པ་ཉིད་ཡིན་ཞེ་ན། བསྒོམ་པ་ལ་མ་བརྟེན་པར་ཐོས་པ་དང༌། སེམས་པའི་སྦྱོར་བ་འབའ་ཞིག་གིས་ཀྱང་ཆོས་ལ་གནས་པ་མ་ཡིན་ལ། ཟོས་པ་དང་སེམས་པ་ལ་མ་བརྟེན་པར་བསྒོམ་པ་ལ་སྦྱོར་བ་འབའ་ཞིག་གིས་ཀྱང་ཆོས་ལ་གནས་པ་མ་ཡིན་གྱི། གཉི་ག་ལ་བརྟེན་ཏེ་གཉི་ག་ལ་གནས་ན། ཆོས་ལ་གནས་པ་ཡིན་ནོ། །འཛིན་པ་དང༌། ཁ་ཏོན་བྱེད་པ་དང༌། བཤད་པས་ཐོས་པ་ལས་བྱུང་བར་བལྟའོ། །ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སྦྱོར་བ་དང༌། ཆོག་པར་མི་འཛིན་པས་བསྒོམས་པ་ལས་བྱུང་བར་བལྟའོ། །སྦྱོར་བ་ནི་རྒྱུན་དུ་ཆུད་པ་དང༌། གུས་པར་སྦྱོར་བ་དང༌། མ་ལོག་པར་སྦྱོར་བར་བལྟའོ། །ཆོག་པར་མི་འཛིན་པ་ནི་རོ་མི་མྱང་བ་དང༌། གོང་དུ་ཞིག་གནས་ལ་སྦྱོར་བར་བལྟའོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཤིན་ཏུ་རྒྱས་པ་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཕ་རོལ་
Chinese
那是从五个方面观察，即：基础和生起，如镜子，显现，以及处所。什么是基础呢？是从积累资粮的谛理开始，多闻正法。什么是生起呢？是对它如理作意。什么是如镜子呢？是对它的专注禅定，连同相状。什么是显现呢？是了知所取和能取不可得。考虑到这一点，薄伽梵说： 菩萨处于等持中， 因见心中的影像， 从对境的执著中解脱， 必定把握自己的执著。 如是安住于自心， 应证悟无所取。 在其下无能取， 然后触及无所缘。 如是善说。善为开示。什么是处所呢？是处所转化。如何才能说对诸法精通佛法呢？因为多闻正法。如何才能说精通义理呢？因为了知法藏和律藏的体性。如何才能说精通文字呢？因为了知决定性的善妙语句的文字。如何才能说精通决定性的语句呢？因为了知对地方民众的决定性语句，如“我知，我知”等，不执著于表面意义，而是随顺世俗习惯进行解释。如何才能说精通前际和后际的联系呢？因为了知在前际以所取，在后际应决定生起。如何才能说对诸法安住于佛法呢？不依赖于禅修，仅仅通过听闻和思维的修习，也不能安住于佛法；不依赖于听闻和思维，仅仅通过禅修的修习，也不能安住于佛法；而是依赖于两者，安住于两者，才能安住于佛法。执持，念诵，以及讲述，应视为从听闻中产生。修习禅定，以及不自满，应视为从禅修中产生。修习应视为持续不断，恭敬修习，以及不颠倒修习。不自满应视为不品尝滋味，以及修习更高的寂止。为什么对于极其广大的菩萨的彼岸
English
It is observed in five ways: namely, the basis and arising, like a mirror, appearance, and place. What is the basis? It is based on the truth of accumulating merit and hearing much of the Dharma. What is the arising? It is to properly direct the mind towards it. What is like a mirror? It is the concentration of focus on it, along with its characteristics. What is the appearance? It is knowing that the grasped and the grasper are not discernible. Considering this, the Blessed One said: When a Bodhisattva is in equipoise, By seeing the image in the mind, From the perception of objects, one turns away, And certainly grasps one's own perception. Thus, abiding in one's own mind, One should realize the absence of the grasped. Beneath it, there is no grasper, Then, one touches the non-objective. Thus, it is well spoken. It is well taught. What is the place? It is the transformation of place. How can one be said to be skilled in the Dharma with respect to all dharmas? Because of hearing much of the Dharma. How can one be said to be skilled in meaning? Because of knowing the nature of the Abhidharma and the Vinaya Abhidharma. How can one be said to be skilled in letters? Because of knowing the letters of definitive and excellent statements. How can one be said to be skilled in definitive statements? Because of knowing how to interpret the definitive statements of local people, such as "I know, I know," without being attached to the superficial meaning, but following worldly customs. How can one be said to be skilled in the connection between the past and future extremes? Because of knowing that in the past extreme, there is the grasped, and in the future extreme, one should definitely arise. How can one be said to abide in the Dharma with respect to all dharmas? Without relying on meditation, merely through the practice of hearing and thinking, one cannot abide in the Dharma; without relying on hearing and thinking, merely through the practice of meditation, one cannot abide in the Dharma; but by relying on both, and abiding in both, one can abide in the Dharma. Holding, reciting, and explaining should be regarded as arising from hearing. Practicing concentration and not being complacent should be regarded as arising from meditation. Practice should be regarded as continuous, practicing with respect, and practicing without inversion. Not being complacent should be regarded as not tasting flavors, and practicing higher cessation. Why is it that for the extremely vast Bodhisattva's other shore
Tibetan
ཏུ་ཕྱིན་པའི་སྡེ་ སྣོད་ཅེས་བྱ་ཞེ་ན། དེར་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་རྣམས་ཀྱི་གྲངས་བསྟན་པ་དང༌། མཚན་ཉིད་བསྟན་པ་དང༌། གོ་རིམས་བསྟན་པ་དང༌། ངེས་པའི་ཚིག་བསྟན་པ་དང༌། བསྒོམ་པ་བསྟན་པ་དང༌། རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་བསྟན་པ་དང༌། བསྡུས་པ་བསྟན་པ་དང༌། མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་བསྟན་པ་དང༌། ཡོན་ཏན་གྱི་བསྔགས་པ་བསྟན་པ་དང༌། གཅིག་ལ་གཅིག་ངེས་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཤིན་ཏུ་རྒྱས་པ་ལ་རྒྱ་ཆེ་བ་དང༌། ཟབ་པར་བསྟན་ཅེ་ན། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་རྒྱ་ཆེ་བ་དང༌། ཟབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཤིན་ཏུ་རྒྱས་པ་ལ་སེམས་ཅན་ཁ་ཅིག་རྒྱ་ཆེ་བ་དང་ཟབ་པར་མི་མོས་ཤིང་སྐྲག་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། ཆོས་ཉིད་དང་བྲལ་བ་དང༌། དགེ་བའི་རྩ་བ་མ་བསྐྱེད་པ་དང༌། སྡིག་པའི་གྲོགས་པོས་ཡོངས་སུ་ཟིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཤུན་ཏུ་རྒྱས་པ་ལ་སེམས་ཅན་ཁ་ཅིག་མོས་ཀྱང་ངེས་པར་འབྱུང་བར་མི་འགྱུར་ཞེ་ན། བདག་ཉིད་ལྟ་བ་མཆོག་ཏུ་འཛིན་པ་ལ་གནས་པ་དང༌། དོན་ལ་སྒྲ་ཇི་བཞིན་དུ་མངོན་པར་ཞེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལ་དགོངས་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཆོས་ཀྱི་མེ་ལོག་ཆེན་པོའི་ཆོས་ཀྱི་རྣམ་གྲངས་ལས་གསུངས་པ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སྒྲ་ཇི་བཞིན་དུ་ཚུལ་བཞིན་མ་ཡིན་པར་ཆོས་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་ལ། ལྟ་བ་ངན་པ་ཉི་ཤུ་རྩ་བརྒྱད་འབྱུང་སྟེ། ལྟ་བ་ངན་པ་ཉིད་ཤུ་རྩ་བརྒྱད་བོ་དག་གང་ཞེ་ན། མཚན་མར་ལྟ་བ་དང༌། བཏགས་པ་ལ་སྐུར་པ་འདེབས་པའི་ལྟ་བ་དང༌། ཀུན་ཏུ་རྟོག་པ་ལ་སྐུར་པ་འདེབས་པའི་ལྟ་བ་དང༌། དེ་ཁོ་ན་ལ་སྐུར་བ་འདེབས་པའི་ལྟ་བ་དང༌། ཡོངས་སུ་འཛིན་པའི་ལྟ་བ་དང༌། བསྒྱུར་བའི་ལྟ་བ་དང༌། ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་མེད་པར་ལྟ་བ་དང༌། ངེས་པར་འབྱུང་བར་ལྟ་བ་དང༌། དཔའ་ཟ་བའི་ལྟ་བ་དང༌། རབ་ཏུ་འཁྲུག་པའི་ལྟ་བ་དང༌། ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་ལྟ་བ་དང༌། འཕེལ་བའི་ལྟ་བ་དང༌། ཁས་མི་ལེན་པའི་ལྟ་བ་དང༌། ངན་གཡོའི་ལྟ་བ་དང༌། བཀུར་སྟིའི་ལྟ་བ་དང༌། རྨོངས་པ་བརྟེན་པའི་ལྟ་བ་དང༌། རྩ་བའི་ལྟ་བ་དང༌། ལྟ་བ་ལ་ལྟ་བ་མ་ཡིན་པར་ལྟ་བ་དང༌། སྦྱོར་བ་སེལ་བའི་ལྟ་བ་དང༌། ངེས་པར་འབྱིན་པ་མ་ཡིན་པར་ལྟ་བ་དང༌། །སྒྲིབ་པ་སོགས་པའི་ལྟ་བ་ དང༌། བསོད་ནམས་མ་ཡིན་པ་འཕེལ་བའི་ལྟ་བ་དང༌། འབྲས་བུ་མེད་པའི་ལྟ་བ་དང༌། ཆད་པས་བཅས་པའི་ལྟ་བ་དང༌། སྐུར་བ་འདེབས་པའི་ལྟ་བ་དང༌། བསྙད་པ་མ་ཡིན་པའི་ལྟ་བ་དང༌། ལྟ་བ་ཆེན་པོ་དང༌། མངོན་པའི་ང་རྒྱལ་གྱི་ལྟ་བའོ། །ཤིན་ཏུ་རྒྱས་པ་ལས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་དོ་ཞེས་ག
Chinese
何谓波罗蜜多品？于其中，宣说诸波罗蜜多的数量，宣说体性，宣说次第，宣说决定词，宣说修习，宣说种种差别，宣说总摄，宣说相违品，宣说功德赞，宣说一者决定于一者。为何于甚深广大中，宣说广大与甚深？因为一切种智本身广大与甚深。为何于甚深广大中，某些有情不信解广大与甚深，并且感到恐惧？因为远离法性，没有生起善根，被恶友完全摄持。为何于甚深广大中，某些有情虽然信解，却不能决定生起？因为安住于执著自我见为最胜，对于意义执著于字面意义。考虑到此，薄伽梵于大法炬的法类中宣说：菩萨对于字面意义不如理作意而分别法，会产生二十八种恶见。何为那二十八种恶见？即：于相作见，于假立作诽谤见，于周遍分别作诽谤见，于彼性作诽谤见，于永恒执著作见，于转变作见，于无罪作见，于决定生起作见，于贪食作见，于极度扰乱作见，于颠倒作见，于增长作见，于不承认作见，于恶劣谄诳作见，于恭敬作见，于依于愚昧作见，于根本作见，于见上作非见想，于断绝结合作见，于非决定施与作见，于障碍等作见，于非福德增长作见，于无果作见，于断灭所摄作见，于诽谤作见，于非诠说作见，于大见，于显现我慢之见。于甚深广大中说，一切法皆无自性。
English
What is called the section on perfections? In it, the number of perfections is taught, their characteristics are taught, their order is taught, their definitive words are taught, their meditation is taught, their various distinctions are taught, their summary is taught, their opposing factors are taught, their praise of qualities is taught, and the certainty of one in relation to another is taught. Why is vastness and profundity taught in the extremely vast? Because the omniscient nature itself is vast and profound. Why do some sentient beings in the extremely vast not believe in vastness and profundity and become frightened? Because they are separated from the nature of reality, have not generated roots of virtue, and are completely seized by evil friends. Why do some sentient beings in the extremely vast believe but do not become certain? Because they abide in holding the view of self as supreme and cling to the literal meaning of the meaning. Considering this, the Bhagavan said in the category of the great torch of Dharma: When a Bodhisattva improperly analyzes the Dharma according to the literal meaning, twenty-eight evil views arise. What are those twenty-eight evil views? They are: viewing characteristics, viewing imputation as slander, viewing pervasive discrimination as slander, viewing that very nature as slander, viewing complete grasping, viewing transformation, viewing as faultless, viewing as definitely arising, viewing as devouring courage, viewing as extremely disturbing, viewing as inverted, viewing as increasing, viewing as not accepting, viewing as evil deceit, viewing as respect, viewing as relying on ignorance, viewing as fundamental, viewing a view as not a view, viewing as severing connection, viewing as not definitely giving, viewing as obscurations, viewing as increasing non-merit, viewing as fruitless, viewing as included in annihilation, viewing as slander, viewing as non-expression, viewing as great views, and viewing as manifest pride. In the extremely vast, it is said that all dharmas are without inherent existence.