Tibetan
སེམས་སྦྱོང་བ་དང༌། གནས་བཞི་སྤོང་བ་དང༌། ཆོས་དང་དོན་ལ་དམིགས་པའི་ཞི་གནས་དང༌། ལྷག་མཐོང་བསྒོམ་པ་རྟག་ཏུ་དང་གུས་པར་བྱས་ཏེ་སྦྱོར་བ་ལ་དང་བག་ཡོད་པས་འཇུག་གོ །འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་དཔག་ཏུ་མེད་པ་རྣམས་ཀྱི་མིར་གྱུར་པའི་སེམས་ཅན་དཔག་ཏུ་མེད་པ་དག་སྐད་ཅིག་གཅིག་ལ་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་མངོན་པར་རྫོགས་པར་འཚང་རྒྱའོ་སྙམ་པ་ནི་སེམས་སྦྱོང་བ་དང་པོའོ། །བསམ་པ་གང་གིས་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་རྣམས་ལ་ཀུན་ཏུ་སྤྱོད་པའི་བསམ་པ་དེ་དག་གིས་ཐོབ་སྟེ། དེས་བདག་ཚེགས་ཆུང་ངུས་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་བསྒོམ་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་འགྱུར་རོ་སྙམ་པ་ནི་སྦྱོང་བ་གཉིས་པའོ། །དགེ་བ་སྒྲིབ་པ་དང་བཅས་པ་ཡང་དགེ་བའི་ཆོས་རྣམས་དང་ལྡན་ན་འཕྲལ་དུ་ཤི་ལ། འབྲལ་དུ་འདོད་པ་བཞིན་དུ་ལུས་ཐམས་ཅད་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པར་སྐྱེ་ན། བདག་དགེ་བ་སྒྲིབ་པ་མེད་པའི་དགེ་བ་དང་ཤིན་ཏུ་ལྡན་པ་ལྟ་འཕྲལ་དུ་ཐམས་ཅད་དུ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པར་ཅིའི་ཕྱིར་མི་འགྱུར་སྙམ་པ་ནི་སྦྱོང་བ་གསུམ་པའོ། །འདིར་ ཚིགས་སུ་བཅས་པ། གང་ཕྱིར་སེམས་ཅན་དཔག་མེད་པ། །མིར་གྱུར་སྐད་ཅིག་རེ་རེ་ལ། །རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་གྱུར་པ། །དེ་ཕྱིར་ཞུམ་པར་མི་བྱའོ། །བསམ་པ་གང་གིས་ལེགས་ཡིད་ཀྱིས། །སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་བྱེད་པ་ཡི། །བསམ་པ་དེ་ཐོབ་བརྟན་རྣམས་ཀྱི། །སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་ཉིད་དུ་བརྗོད། །དགེ་དང་ལྡན་པ་ཤི་མ་ཐག །འདོད་བཞིན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་ལུས་འཐོབ། །སྤངས་པ་དགེ་ལྡན་འཕྲལ་དུ་ཡང༌། །ཕུན་སུམ་ཚོགས་དེ་ཅིས་མི་འཐོབ། །ཡིད་ལ་བྱེད་པ་སྤངས་པས་ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཡོངས་སུ་སྤོང་བ་དང། ཡིད་གཉིས་དང་སོམ་ཉིད་སྤངས་པས་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཐམས་ཅད་ཐེ་ཚོམ་མེད་པ་དང༌། ཆོས་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་སྤངས་པས་ཐོས་པ་དང་བསམ་པའི་ཆོས་ལ་ངར་འཛིན་པ་དང༌། ང་ཡིར་འཛིན་པར་མངོན་པར་ཞེན་པ་ཡོངས་སུ་སྤོང་བ་དང༌། རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྤངས་པས་མདུན་ན་གནས་པ་དང༌། བཞག་པའི་མཚན་མ་ཐམས་ཅད་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་ཅིང་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིར་ཚིགས་སུ་བཅད་པ། མཚན་མ་གང་ཞིག་མདུན་བཞག་དང༌། །གང་ཡང་བདག་ཉིད་གནས་པ་རྣམས། །ཀུན་ལ་བློ་ལྡན་མི་རྟོག་ན། །བྱང་ཆུབ་དམ་པ་འཐོབ་པར་འགྱུར། །གང་གིས་ཇི་སྐད་འཇུག་ཅེ་ན། །ཐོས་པའི་བག་ཆགས་ཀྱི་རྒྱུ་ལས་བྱུང་བ། ཚུལ་བཞིན་ཡིད་ལ་བྱེད་པས་བསྡུས་པ། ཆོས་དང་དོན་སྣང་བ་ལྟ་བ་དང་བཅས་པའི་ཡིད་ཀྱི་བརྗོད་པ་དང༌། ཡོངས
Chinese
修心，舍弃四处，以法与义为所缘的止观，恒常恭敬地修习，以谨慎和精进进入。无量世界的众生，于一刹那间现证无上圆满正等觉，此为第一修心。以何种心念行布施等波罗蜜多，以彼等心念获得，由此我以微小勤劳便能圆满修习波罗蜜多，此为第二修心。具有善业和染污，若具足善法，立即死亡，如愿获得一切圆满之身，我若具足无染污之善业，为何不能立即一切圆满？此为第三修心。 此处为偈颂：何故无量诸有情，化生刹那每一时，圆满菩提若能得，是故不应生退怯。以何善妙之意乐，行持布施等事业，彼意获得坚固者，说为布施等自性。具足善者死已逝，如愿获得圆满身，已舍善者即刻亦，为何不得彼圆满。舍弃作意，声闻和独觉舍弃一切作意，舍弃犹豫和怀疑，对大乘一切疑惑皆无，舍弃对法的执着，舍弃对听闻和思惟之法的我执，以及对我的执着，舍弃分别念，因为不对面前安住和已安立之相作意和分别。此处为偈颂：何相于前而安住，以及何者自性而安住，于彼一切具慧不分别，将获胜妙之菩提。以何种方式进入呢？从听闻的习气之因所生，以如理作意所摄持，以法与义显现之见为伴随的意之表达，以及一切
English
Training the mind, abandoning the four abodes, practicing calm abiding and insight meditation focused on Dharma and meaning, always with reverence, entering with diligence and mindfulness. May immeasurable sentient beings in immeasurable realms of the world attain unsurpassed, perfect, and complete enlightenment in a single instant—this is the first mind training. By whatever thought one engages in generosity and other perfections, may I attain those thoughts, so that I may completely perfect the practice of the perfections with little effort—this is the second mind training. Even with virtuous deeds and defilements, if one possesses virtuous qualities, one dies immediately, and if one is born with a body that is completely perfect as desired, why should I, who possess virtuous deeds without defilements, not immediately become completely perfect in every way? This is the third mind training. Here are verses: Because limitless sentient beings, Become embodied each instant, If perfect enlightenment is attained, Therefore, one should not be discouraged. With whatever excellent intention, One performs generosity and other deeds, Those who have attained that intention firmly, Are said to be the nature of generosity and so forth. Those endowed with virtue, immediately after death, Obtain a perfect body as desired, Those who have abandoned virtue, also immediately, Why do they not obtain that perfection? By abandoning mental activity, Hearers and solitary realizers completely abandon mental activity, By abandoning doubt and uncertainty, All doubts about the Great Vehicle are eliminated, By abandoning attachment to the Dharma, Abandoning the ego-grasping of the Dharma of hearing and thinking, And completely abandoning attachment to the ego-grasping of "I," By abandoning conceptualization, Because one does not focus on or conceptualize all the characteristics that are present and established. Here are verses: Whatever characteristics are placed before, And whatever dwells as self-nature, The wise do not conceptualize any of them, And will attain the supreme enlightenment. How does one enter? Born from the cause of the habit of hearing, Gathered by proper attention, Accompanied by the view of the appearance of Dharma and meaning, And all
Tibetan
་སུ་ཚོལ་བ་བཞི་སྟེ། མིང་དང་དོན་དང༌། ངོ་བོ་ཉིད་དང༌། བྱེ་བྲག་ཏུ་བཏགས་པ་ཡོངས་སུ་ཚོལ་བ་རྣམས་དང༌། ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་བཞི་སྟེ། མིང་དང༌། དངོས་པོ་དང༌། ངོ་བོ་ཉིད་དང༌། ཁྱད་པར་དུ་བཏགས་པ་དང༌། ངོ་བོ་ཉིད་དང༌། ཁྱད་པར་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་རྣམས་ཀྱིས་འཇུག་སྟེ། དེ་དག་མི་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམ་པར་རིག་པ་ཙམ་ལ་འཇུག་པར་བརྩོན་པ་དེ་ལྟ་བུ་དེ་ལྟར་གྱུར་པ་དེ་ཡི་གེ་དང་དོན་སྣང་བའི་ཡིད་ཀྱི་རྗོད་པ་དེ་ལ་ཡི་གེའི་མིང་དེ་ཡང་ཡིད་ཀྱི་རྟོག་པ་ཙམ་དུ་ཟད་པར་ཡང་དག་པར་རྟོག་གོ །ཡིད་གེ་ལ་བརྟེན་པའི་དོན་དེ་ཡང་ཡིད་ཀྱི་བརྗོད་པ་ཙམ་དུ་ཟད་པ་དེ་ཉིད་དུ་ཡང་དག་པར་རྟོག་གོ །མིང་དེ་ཡང་ ངོ་བོ་ཉིད་དང༌། ཁྱད་པར་དུ་བརྟགས་པར་ཟད་པ་ཙམ་དུ་ཡང་དག་པར་རྟོག་གོ །དེའི་ཕྱིར་ཡིད་ཀྱི་རྗོད་པ་ཙམ་དུ་ཟད་པ་ཉིད་དུ་དམིགས་ཤིང་མིང་དང་བཅས་པའི་དོན་ངོ་བོ་ཉིད་དང༌། ཁྱད་པར་དུ་བཏགས་པ་དང་བཅས་ཤིང༌། ངོ་བོ་ཉིད་དང་ཁྱད་པར་དུ་བཅས་པ་དོན་གྱི་མཚན་ཉིད་དུ་མི་དམིགས་པ་ན། ཡོངས་སུ་ཚོལ་བ་བཞི་དང༌། ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་བཞི་པོ་དག་གིས་ཡི་གེ་དང་དོན་སྣང་བའི་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དེ་དག་ལ་རྣམ་པར་རིག་པ་ཙམ་ཉིད་དུ་འཇུག་གོ །རྣམ་པར་རིག་པ་ཙམ་ཉིད་དེ་ལ་འཇུག་ཅེས་ནི་ཇི་སྐད་བྱ། ཅི་འདྲ་བར་ནི་འཇུག་ཅེ་ན། དེ་ཙམ་ཉིད་དང༌། རྒྱུ་མཚན་དང་ལྟ་བ་དང་བཅས་པ་གཉིས་དང༌། སྣང་ཚོགས་ཀྱི་རྣམ་པ་གཉིས་ལ་འཇུག་སྟེ། མིང་དང་དོན་དང༌། ངོ་བོ་ཉིད་དང༌། ཁྱད་པར་དུ་བཏགས་པ་དང༌། ངོ་བོ་ཉིད་དང་ཁྱད་པར་གྱི་དོན་རྣམ་པ་དྲུག་དོན་མེད་པ་ཉིད་དང༌། དེ་དག་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་དངོས་པོར་ཉེ་བར་གནས་པ་དང༌། ལྷན་ཅིག་ཏུ་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་དོན་སྣང་བ་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །མུན་ཁུང་ན་སྤྲུལ་དུ་སྣང་བའི་ཐག་པ་བཞིན་དུ་འཇུག་སྟེ། དཔེར་ན་མེད་པའི་ཕྱིར་ཐག་པ་ལ་སྦྲུལ་ནི་ནོར་པ་སྟེ། དེའི་དོན་རྟོགས་པ་རྣམས་ནི་མེད་པ་ལ་སྦྲུལ་གྱི་བློ་ལྡོག་ཅིང༌། ཐག་པའི་བློར་གནས་སོ། །དེ་ཡང་རྣམ་པ་ཕྲ་མོར་བྱ་ན་ནོར་པ་སྟེ། ཁ་དོག་དང༌། དྲི་དང༌། རོ་དང༌། རེག་པའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་ཇི་ལྟར་ཁ་དོག་ལ་སོགས་པའི་བློ་ལ་བརྟེན་ཏེ། ཐག་པའི་བློ་ཡང་བཟློག་པར་བྱ་བ་དེ་བཞིན་དུ་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་བློ་ལ་བརྟེན་ཏེ། ཡི་གེ་དང་དོན་རྣམ་པ་དྲུག་སྣང་བའི
Chinese
有四种遍寻，即名称和意义，以及自性和，假立的遍寻；又有四种如实了知，即名称和事物，以及自性和，特别假立的，自性和，特别如实了知，这些是因为它们不可得。如此菩萨勤于唯识的修习，像那样变成那样，对于显现文字和意义的心之言说，文字的名称也如实了知只是心的分别。依赖于文字的意义，也如实了知只是心的言说。名称也如实了知只是自性和，假立的穷尽。因此，在只是心的言说中专注于，连同名称的意义，连同自性和假立，连同自性和特别，当意义的体性不可得时，四种遍寻和四种如实了知，对于显现文字和意义的心之分别，就唯有进入唯识。进入唯识又是如何呢？又是如何进入的呢？进入的只是那般，连同原因和见解二者，以及显现集合的两种相，名称和意义，以及自性和假立，以及自性和特别的六种意义是无意义的，并且它们安住于所取和能取的实物中，并且同时显现各种意义。就像在黑暗的洞穴中显现为蛇的绳子那样进入，例如因为没有，绳子上的蛇是错觉，那些了知其意义的人，对于没有的蛇之念头会消失，并且安住于绳子的念头中。那也是以微细的方式成为错觉，因为是颜色和，气味和，味道和，触觉的体性。对此，就像依赖于颜色等的念头，绳子的念头也应该被遣除那样，同样依赖于圆成实性的念头，文字和意义显现的六种
English
There are four kinds of pervasive seeking, namely the pervasive seeking of name and meaning, as well as self-nature and imputation; and there are four kinds of knowing as they truly are, namely name and object, as well as self-nature and imputation, self-nature and, especially, truly knowing, these are because they are unattainable. Thus, when a Bodhisattva strives to engage in mere consciousness, becoming like that, for the mind's expression that appears as letters and meanings, the name of the letter is also truly realized to be merely a mental construct. The meaning that relies on the letter is also truly realized to be merely a mental expression. The name is also truly realized to be merely the exhaustion of self-nature and imputation. Therefore, focusing on what is merely the mind's expression, along with the meaning of the name, along with self-nature and imputation, along with self-nature and particularity, when the nature of meaning is unattainable, the four pervasive seekings and the four kinds of knowing as they truly are, for the mental discriminations that appear as letters and meanings, they only enter into mere consciousness. How does one enter into mere consciousness? And how does one enter? One enters just like that, along with the two causes and views, and the two aspects of the collection of appearances, name and meaning, as well as self-nature and imputation, and the six meanings of self-nature and particularity are meaningless, and they abide near the objects of the grasped and the grasper, and because various meanings appear simultaneously. It enters like a rope appearing as a snake in a dark hole, for example, because it is not there, the snake on the rope is an illusion, those who understand its meaning, the thought of the snake that is not there will disappear, and they will abide in the thought of the rope. That is also an illusion in a subtle way, because it is the nature of color, and smell, and taste, and touch. In this regard, just as relying on the thought of color and so on, the thought of the rope should also be dispelled, similarly relying on the thought of the perfectly established nature, the six kinds of letters and meanings that appear