Tibetan
ག་གིས་མཆོག་དང་མཆོག་མ་ཡིན་པའོ། །དེ་མཁྱེན་པ་ནི་འཇུག་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་སོ། །ལམ་སྣ་ཚོགས་མཁྱེན་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་སེམས་ཅན་རྣམས་བདེ་འགྲོར་འགྲོ་བ་དང༌། མྱ་ངན་ལས་འདས་པར་འགྲོ་བའི་ ལམ་ལ་རབ་ཏུ་འགོད་པར་བྱེད་ཅིང་ཡང་དག་པར་སྤྱོད་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བར་སྨྲས་པ། ཅི་རིགས་པར་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཟག་པ་རྣམས་ཟད་པར་མཁྱེན་པའམ། ཟག་པ་ཟད་པར་བྱེད་པ་ནི་ཟག་པ་ཟད་པ་མཁྱེན་པ་སྟེ། ཟད་པའི་ང་རྒྱལ་དང་བྲལ་བའམ། ཟད་པར་བྱ་བའི་ང་རྒྱལ་དང་བཅས་པའི་ཤེས་པ་དང་བྲལ་བ་ནི་ཟག་པ་ཟད་པ་མཁྱེན་པའོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་སྨྲས་པ། བདག་གིས་སམ། གཞན་དག་གིས་ཐོབ་པ་འམ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་གཞན་གྱི་ཟད་པ་ཤེས་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་འོག་ནས་མངོན་སུམ་དུ་ནི་མི་བྱེད་དོ་ཞེས་སྟོན་པ་ཡིན་ནོ། །ལམ་དང་ལམ་མ་ཡིན་པ་མཁྱེན་པ་ཡང་ཟད་པ་ཤེས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་འཐོབ་པའི་ཐབས་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ནི་གཞན་གྱི་རྒྱུད་ཀྱི་ཟག་པ་ཟད་པ་མངོན་སུམ་དུ་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རབ་ཏུ་མཁྱེན་པ་ཡིན་གྱི། རང་ཉིད་ཀྱིས་མངོན་སུམ་དུ་མི་མཛད་དེ། འཁོར་བ་ཡོངས་སུ་མི་གཏོང་བའི་ཕྱིར་དང༌། ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་ཀྱང་བྱང་ཆུབ་ལ་རྗེས་སུ་ཕན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་འདི་སྐད་དུ། ཁྱོད་ཀྱི་ཉོན་མོངས་བྱང་ཆུབ་རྒྱུ་རུ་གྱུར་པ་ལགས། །ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །འཁོར་བ་ཡོངས་སུ་མི་གཏོང་བ་ཉིད་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ཟག་པ་དང་བཅས་པའི་དངོས་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། ཟག་པ་དང་བཅས་པ་དང༌། ཟག་པ་མེད་པ་ཡང་མི་སྤོང་བའོ། །དེ་ལ་ཟག་པ་དང་བཅས་པ་ལ་སྤྱོད་ཅིང་དེ་ཀུན་ནས་འཕེལ་བར་བྱེད་པ་དང༌། དེ་དང་ཡང་དག་པར་ལྡན་པས་གནས་ཀྱི་ཟག་པ་མེད་པས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ཀུན་དུ་སྤྱོད་ན་ཡང་འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་མི་གནོད་ལ། ཉོན་མོངས་པ་མ་སྤངས་ཀྱང་ཉོན་མོངས་པས་ཀྱང་མི་གནོད་པའོ་ཞེས་བསྟན་པ་ནི་མི་གནས་པའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་བསམས་པའོ། །མཐུ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ནང་ན་ཆེས་མཐུ་ཆེ་བ་ཡིན་ཏེ། བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཟག་པ་ཟད་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཤེས་པར་བྱས་ཀྱང༌། མངོན་སུམ་དུ་ཡང་མི་བྱེད་ལ། འཁོར་བ་ན་ཀུན་ནས་ཉོན་ མོངས་པར་ཡང་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཤིན་ཏུ་རྟོགས་པར་དཀའ་བ་ཉིད་དོ། །ཆོས་ཀྱི་མཐུ་ནི་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པས
Chinese
何者为殊胜与非殊胜？了知彼者，乃依入之权能而说。以了知种种道之力量，令众生趋向善趣，以及趋向寂灭之道，善为安立，且如实修行，如是说者，即所谓随其所应。知诸漏已尽，或令诸漏尽者，乃知漏尽者。离已尽之我慢，或与应尽之我慢相应之识相离者，乃知漏尽者。为显示故，乃依如来之权能而说。我或他人已得耶？菩萨众乃知他人之尽。是故下文不作现量显示。了知道与非道，亦为了知尽，为显示故，得之方便等。菩萨众乃于他人相续中之漏尽，如实如是善为了知，然非自身作现量，为不舍弃轮回之故，且诸烦恼亦为菩提之后助伴故。是故如是说：汝之烦恼已成菩提之因。为显示不舍弃轮回之故。有漏之事物等。有漏与无漏亦不舍弃。于彼，行于有漏，且令彼一切增长，且与彼如实相应，非以住之无漏故。于彼，纵然普行，然亦不为轮回之苦所害，未舍烦恼，亦不为烦恼所害，如是显示者，乃不居之寂灭也，如是思择。于一切力中，最为有力，以不可思议故。纵然如实知漏尽，然亦不作现量，且于轮回中亦不转为一切烦恼，如是者，乃极难通达也。法之力量乃布施等波罗蜜多。
English
What is superior and what is not? Knowing that is spoken of by virtue of entering. By the power of knowing various paths, beings are led to happy migrations, and to the path of nirvana, they are well established, and they practice correctly, as it is said, as appropriate. Knowing that all defilements are exhausted, or causing defilements to be exhausted, is knowing the exhaustion of defilements. Being free from the pride of exhaustion, or being free from the knowledge associated with the pride of what should be exhausted, is knowing the exhaustion of defilements. For the sake of showing this, it is spoken of by virtue of the Thus-Gone One. Have I or others attained it? Bodhisattvas know the exhaustion of others. Therefore, it is not shown manifestly in the following. Knowing the path and the non-path is also knowing the exhaustion, for the sake of showing this, the means of attainment, etc. Bodhisattvas know well and truly the exhaustion of defilements in the continuum of others, but they do not make it manifest themselves, because they do not abandon samsara, and because the afflictions are also beneficial for enlightenment. Therefore, it is said: Your afflictions have become the cause of enlightenment. For the sake of showing that samsara is not abandoned. Things with defilements, etc. Neither the defiled nor the undefiled are abandoned. In that, one engages in the defiled, and causes it to increase completely, and is truly associated with it, not because of the undefiled of abiding. In that, even if one engages completely, one is not harmed by the suffering of samsara, and even if one has not abandoned afflictions, one is not harmed by afflictions, what is shown in this way is non-abiding nirvana, so it is thought. Among all powers, it is the most powerful, because it is inconceivable. Even if one knows the exhaustion of defilements as it is, one does not make it manifest, and one does not turn into all afflictions in samsara, such a thing is very difficult to understand. The power of the Dharma is the perfections such as giving.