Tibetan
བཅས་པ་མ་ཡིན་པའི་དབྱེ་བ་སྨྲས་པ། གསལ་བ་ རྣམས་དང༌། མི་གསལ་བ་རྣམས་ཞེས་བྱ་བའོ། །མཐུ་དང་མཐུ་མེད་པའི་དབྱེ་བ་སྨྲས་པ། སྤྲུལ་པ་རྣམས་དང༌། སྤྲུལ་པ་མ་ཡིན་པ་རྣམས་ཞེས་བྱ་བའོ། །གང་ཡང་ཡུལ་གྱི་དབྱེ་བ་བསྟན་པ་ནི། རྒྱང་རིང་པོ་དང༌། དྲུང་ན་འདུག་པ་རྣམས་ཞེས་བྱ་བའོ། །ལྷའི་འགྲོ་བར་གཏོགས་པ་རྣམས་ལྷ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ལྷ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲས་ནི་འདོད་པ་དང༌། གཟུགས་ཀྱི་ཁམས་སུ་གཏོགས་པའོ། །གནས་ཀྱི་དབྱེ་བས་ནི་རྣམ་པ་དུ་མ་ཉིད་དོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་སྨྲས་པ། གོང་དུ་འོག་མིན་གྱི་མཐར་ཐུག་པ་མན་ཆང་དུ་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་བཞིན་དུ་སྟོང་གསུམ་གྱི་སྟོང་ཆེན་པོའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་སུ་གཏོགས་པའི་ལྷའི་སྒྲ་རྣམས་འབད་པ་མེད་པར་ཐོས་སོ། །འབད་པ་དང་བཅས་ན་ནི། འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་གཞན་གྱི་ཡང་ཐོས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་སྨྲས་པ། ཅི་སྟེ་འཇུག་པ་མཛད་ན་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །མི་རྣམས་སུ་གཏོགས་པ་རྣམས་ནི་མི་ཉིད་དུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་སྨྲས་པ། གླིང་བཞི་པ་ཐམས་ཅད་དུ་སེམས་ཅན་སྐྱེས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། མིའི་འགྲོ་བའི་སྣོད་ནི་ཐད་ཀར་ཡིན་པས་ཐད་ཀར་ཞེས་བྱ་བའོ། །སངས་རྒྱས་རྣམས་དང༌། ཉན་ཐོས་རྣམས་ཀྱིས་བསྟན་པའི་སྒྲ་ནི་འཕགས་པ་སྟེ། འཕགས་པས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་ན་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་དང་རྣམ་པར་བྱང་བའི་གཉེན་པོའི་ཕྱོགས་སུ་གྱུར་པ་དང༌། རྗེས་སུ་མཐུན་པར་གྱུར་པས་རང་ཉིད་ཀྱང་འཕགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་ཡང་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། མངོན་སུམ་དང་གཅིག་ནས་གཅིག་ཏུ་བརྒྱུད་པ་འཇུག་པར་གྱུར་པའོ་ཞེས་བྱས་ནས་སོ། །གཅིག་ནས་གཅིག་ཏུ་འཇུག་པའི་དོན་ཡང་བསྟན་པའི་ཕྱིར་སྨྲས་པ། དེ་དག་ལས་ཐོས་ནས་ཞེས་བྱ་བལ། གང་རང་ཉིད་ཀྱིས་སྨྲ་བ་ཡིན་ཡང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བཀའ་ཞེས་བྱ་བར་སྨྲས་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་གཞན་གྱི་ཁ་ནས་ངེས་པར་བྱུང་བ་ཡིན་ཡང་སྒྲ་ནི་ཡི་གེ་དང༌། དབྱངས་ཀྱི་ལུགས་ཙམ་གྱི་ལུགས་འདྲ་བས་དང༌། ཡུལ་གཅིག་ལ་འཇུག་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་དེའི་མིང་རབ་ཏུ་འཐོབ་པོ། །སེམས་ཅན་དེ་དག་ཀྱང་འཕགས་པ་ཉིད་དུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་སྨྲས་པ། ཡང་དག་པར་སྟོན་པ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། དེ་ནི་ཤིན་ཏུ་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པ་རྣམ་པ་བཞིའི་དགོངས་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་ པའི་ཕྱིར་འཕགས་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ལ་མི་ཤེས་པ་དང་ལྡན་པའི་ཆོས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ལ་རྨོངས་པ་ལ་སོགས་པ་རྨོངས་པ་རྣམས་ལ་ཡང་དག་པར་སྟོན་པའོ། །ལེ་ལོ་ཅན་དང་འདུན་པ་མེ
Chinese
宣说非限定的差别：名为“明显的”和“不明显的”。宣说有力和无力的差别：名为“幻化”和“非幻化”。又，指示处所的差别是：名为“遥远的”和“在近处的”。为了指示属于天道的众生为天，名为“天”的语词是指属于欲界和色界的。为了指示以处所的差别就是多种多样，所以说了：名为“上方直至色究竟天以下”。同样，三千大千世界界中的天之声音，不费力气也能听到。为了指示如果努力，也能听到其他世界的，所以说了：名为“如果作进入”等等。为了指示属于人类的众生就是人，所以说了：名为“在所有四大洲出生的众生”。人的行境是直接的，所以名为“直接”。佛和声闻所指示的语词是“圣者”，因为是圣者所说。或者，由于成为从一切烦恼中解脱和完全清净的对治品之方，以及随顺于此，所以自己也是圣者。这也有两种，即现量和从一到一传承而进入。为了指示从一到一进入的意义，所以说了：名为“从他们那里听闻”。凡是自己所说，也说是佛语。因此，即使是从他人之口必定出现的，声音也只是文字和旋律的相似，并且由于进入同一处所，所以完全获得其名称。为了指示那些众生也是圣者，所以说了：名为“如实地显示”等等。那是为了成办极其殊胜的四种意趣，所以称为“圣者”。其中，对于不具有智慧，对于法的体性愚昧等等的愚昧者，如实地显示。对于懒惰者和没有意
English
Speaking of the distinction of the non-determinate: they are called "the clear" and "the unclear." Speaking of the distinction of power and powerlessness: they are called "emanations" and "non-emanations." Also, indicating the distinction of location is: they are called "the far away" and "those who are near." In order to indicate that beings belonging to the path of the gods are gods, the term "god" refers to those belonging to the desire realm and the form realm. In order to indicate that the distinction of location is indeed manifold, it is said: it is called "above, up to the ultimate Akanistha and below." Similarly, the sounds of the gods belonging to the great trichiliocosm are heard without effort. In order to indicate that if effort is made, one can also hear those of other world realms, it is said: it is called "if you make entry," and so on. In order to indicate that those belonging to humans are indeed humans, it is said: it is called "beings born in all four continents." The sphere of activity of humans is direct, so it is called "direct." The word indicated by the Buddhas and Hearers is "noble," because it is spoken by the noble ones. Or, because it has become the side of the antidote that is completely purified from all afflictions, and conforms to it, one is also a noble one oneself. This also has two aspects, namely, direct perception and entering through transmission from one to another. In order to indicate the meaning of entering from one to another, it is said: it is called "having heard from them." Whatever one speaks oneself is also said to be the word of the Buddha. Therefore, even if it necessarily arises from the mouth of another, the sound is only similar to the style of letters and melodies, and because it enters the same place, it fully obtains its name. In order to indicate that those beings are also noble ones, it is said: it is called "truly showing," and so on. That is called "noble" because it accomplishes the four intentions that are extremely distinguished. Among them, for those who lack wisdom, who are deluded about the nature of the Dharma, and so on, it truly shows to those who are deluded. To the lazy and those without desire