Tibetan
ཅད་དེའི་བདག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་ན་གཅིག་ཀྱང་དེའི་རང་བཞིན་དུ་མི་འགྱུར་ཏེ། གཅིག་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཡིན་པའི་ངེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་གལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་ཉེས་པ་མང་པོ་གཞན་ཡང་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དངོས་པོ་སྔར་བྱུང་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཇིག་རྟེན་ཐོག་མ་མེད་པའི་དུས་ནས་སྔོན་དུ་བྱུང་བར་གྱུར་ཏེ་ཆོས་རྣམས་རྟག་ཏུ་རྣམ་པར་གནས་པའི་ཕྱི་ནས་སེམས་ཅན་གྱི་འཇིག་རྟེན་བྱུང་ཞིང༌། དེ་དག་ལ་ཇི་ལྟར་འདོད་པའི་འདུན་པས་ཐ་སྙད་དུ་བཏགས་པས་ཉེ་བར་རྗོད་པར་བྱེད་དོ། །དེ་ལྟར་སྔོན་དུ་དངོས་པོ་བྱུང་ལ་ཕྱི་ནས་ནི་ཚིག་གིས་ཉེ་བར་འདོགས་པར་བྱེད་དོ། །དེ་ལྟར་བྱས་ན་འདོགས་པ་མ་བྱས་པའི་སྔ་རོལ་ན་སྟེ། འདོགས་པའི་ཚིག་གིས་ཉེ་བར་མ་བཏགས་པའི་ཚེ་དངོས་པོ་དེས་དེའི་ངོ་བོ་མི་ཐོབ་སྟེ། དེའི་ཚེ་འདོགས་པའི་ཚིག་གིས་ཉེ་བར་བཏགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་བཏགས་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་དངོས་པོའི་ངོ་བོ་རྣམས། དངོས་པོ་མེད་པ་ཉིད་དུ་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །དངོས་པོའི་ངོ་བོ་ལས་མ་གཏོགས་པའི་ཆོས་འཇུག་པ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པས་དེ་ནི་འདོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱས་ནས། སྔར་དངོས་པོ་མེད་པར་གྱུར་ན་ནི། ཉེ་བར་བཏགས་པ་ཡང་མེད་པར་ འགྱུར་བས་དེའི་ཕྱིར་དེའི་བདག་ཉིད་ཡིན་པས་ཉེ་བར་འདོགས་པའི་ཚིག་མེད་པའི་ཕྱིར། ཆོས་ཐམས་ཅད་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དོ་ཞེས་རྣམ་པར་གཞག་པ་རིགས་སོ། །དེ་ལྟར་སྔར་དངོས་པོ་མེད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བའི་ཉེས་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟ་བུའི་སྐྱོན་སྤངས་པའི་ཕྱིར་སྔོན་ནས་དེ་ལྟ་བུའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྨྲས་ན། དེའི་ཕྱོགས་ལ་སྐྱོན་གཞན་ཡོད་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་སྨྲས་པ། གལ་ཏེ་འདོགས་པའི་ཚིག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། སྔར་གཟུགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ལ། ཕྱིས་ཉེ་བར་འདོགས་པའི་ཚིག་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་མེད་ཀྱང་འབྱུང་བའི་སྐྱོན་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །མེད་ཀྱང་འབྱུང་བར་འགྱུར་ན་ནི་བརྗོད་བྱ་དང༌། བརྗོད་པའི་འབྲེལ་པ་ཉམས་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་མེད་ན་ཉེ་བར་འདོགས་པའི་ཚིག་གིས་འདོགས་པ་མེད་ཀྱང་དངོས་པོ་དེའི་བློ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ན་དེ་ལྟར་སྐྱེ་བ་ནི་མེད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་སྔར་ནས་གཟུགས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཡིན་པར་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་སྐྱོན་གསུམ་དང་ལྡན་པར་འགྱུར་བས་ཆོས་ཐམས་ཅད་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཚོར་བ་ལ་སོགས་པ་ནས་མྱ་ངན
Chinese
因为一切都是它的自性。或者，任何一个都不会变成它的自性，因为不能确定它就是唯一的自性。此外，因为“如果”等等表明还有许多其他的过失。所谓“事物先出现”，是指从世界没有开始的时候起，事物就已经先出现了，在诸法恒常存在之后，众生的世界才出现，并且以他们想要的方式，通过施加名称来近似地表达。因此，事物先出现，然后用语言来近似地施加。如果这样做，在没有施加之前，也就是在没有用施加的语言来近似地命名时，那个事物不会获得它的自性。因为那时没有用施加的语言来近似地命名，所以被施加的事物的自性，就变成了不存在。除了事物的自性之外，没有其他的法可以进入，所以这不是所希望的。如果事物先不存在，那么近似的命名也会不存在，因此，因为它是它的自性，所以没有近似施加的语言。因此，将一切法都安立为不可言说的自性是合理的。这样，就会陷入事物先不存在的过失。为了避免这样的过失，如果说它本来就是那样的自性，那么，为了表明在那一方面还有其他的过失，就说了“如果施加的语言”等等。如果说，先是色的特征，后来才是近似施加的语言，那么，就会陷入无中生有的过失。如果无中生有，那么能说和所说的关系就会丧失。如果没有它，即使没有用近似施加的语言来施加，也会产生对那个事物的认知，但那样产生是不可能的。因此，认为它本来就是色的自性是不合理的。这样就会具有三种过失，所以应该理解一切法都是不可言说的自性。同样，从感受等等到悲伤
English
Because everything is its nature. Or, none will become its nature, because it is not certain that it is the only nature. Furthermore, because "if" and so on indicate many other faults as well. The so-called "things arise first" means that from the time when the world had no beginning, things had already arisen first, and after all dharmas had always existed, the world of sentient beings arose, and in the way they wanted, by applying names, they express it approximately. Thus, things arise first, and then words are used to apply approximately. If this is done, before the application, that is, when it is not approximately named by the applying words, that thing will not obtain its own nature. Because at that time there is no approximate naming by the applying words, the nature of the things that are applied becomes non-existent. Since there is no other dharma that can enter except the nature of things, this is not what is desired. If things did not exist before, then approximate naming would also not exist, therefore, because it is its nature, there is no language of approximate application. Therefore, it is reasonable to establish all dharmas as the nature of inexpressibility. In this way, one would fall into the fault of things becoming non-existent first. In order to avoid such a fault, if it is said that it has always been such a nature, then, in order to show that there are other faults on that side, it is said, "If the language of application" and so on. If it is said that it is first the characteristic of form, and later the language of approximate application, then one would fall into the fault of arising from nothing. If arising from nothing, then the relationship between what is said and what is said will be lost. If it does not exist, even if it is not applied by the language of approximate application, the cognition of that thing will arise, but it is impossible for it to arise in that way. Therefore, it is not reasonable to think that it has always been the nature of form. In this way, one will have three faults, so one should understand that all dharmas are the nature of inexpressibility. Similarly, from feelings and so on to sorrow
Tibetan
་ལས་འདས་པའི་བར་དུ་ཡང་ཉེ་བར་བཏགས་པའི་ཚིག་གིས་བསྡུས་པར་རིག་པར་བྱའོ། །གཉིས་པ་དངོས་པོ་མེད་པ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པའི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཉེས་པ་ཡང་གསལ་པོར་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་འདི་གཉིས་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། ཆོས་འཕུལ་བ་འདི་ལས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའོ། །ཆོས་འདུལ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་ལ་ཡང་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་འཐོབ་པར་བྱེད་པས་ཆོས་སོ། །སྤངས་པ་འཐོབ་པར་བྱེད་པས་འདུལ་བའོ། །དེ་ལྟར་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་བསྟན་པའི་སྒྲུབ་པ་ནི་ཡེ་ཤེས་དང༌། སྤངས་པ་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བ་དང༌། ལམ་དང་འབྲས་བུས་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བར་གསལ་པོར་བསྟན་པར་འགྱུར་རོ། །རབ་ཏུ་ཉམས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱི་རོལ་དུ་གྱུར་པ་ཞེས་བྱ་བར་བསྟན་པར་འགྱུར་ཏེ། སྐྱོན་དང་བཅས་པར་གྱུར་ཅིང་བསྟན་པ་ལ་ཞུགས་པས་ཕན་ཡོན་ཅི་ཡང་མ་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་ལ་སྒྲོ་བཏགས་ནས་ཕུང་བར་བྱེད་དོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །བསྟན་པ་འདི་ལ་སྐྱོན་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་སྐྱོན་དང༌། ལྟ་བའི་སྐྱོན་ནོ། །དེ་ལ་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་དང་བཅས་པའི་ལྟ་བའི་སྐྱོན་དང་ལྡན་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་སྨྲས་པ། གང་ཡིན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། དེ་ནི་འདོགས་པའི་ཚིག་གིས་ངོ་བོ་ཉིད་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པའི་ཕྱིར་སྒྲོ་བཏགས་པའི་ལྟ་བ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་སྨྲས་པ། ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་ལ་སྒྲོ་བཏགས་ནས་མངོན་པར་ཞེན་པ་ཞེས་བྱའོ། །གཞན་སྐུར་པ་འདེབས་པའི་ལྟ་བ་དང་ཡང་དག་པར་ལྡན་པ་ནི་དངོས་པོ་མེད་པ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་སྨྲས་པ། ཆུད་གསོན་པར་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པ་འདི་ཞེས་བྱ་བ་ལ། དེ་ལྟར་ན་སྒྲོ་འདོགས་པའི་ལྟ་བ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པའི་ཕྱིར་དང༌། སྐུར་པ་འདེབས་པའི་ལྟ་བ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པའི་ཕྱིར། རིམ་པ་བཞིན་དུ་གཉིས་ཀ་ཡང་ཉམས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པར་འགྱུར་རོ། །དོན་དམ་པ་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། བརྗོད་དུ་མེད་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ངག་གི་ཡུལ་ཐམས་ཅད་ལས་འདས་པའི་ཕྱིར་དང༌། སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ཞེས་བྱའོ། །ཐོག་མ་ཉིད་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་ལ་སྒྲོ་འདོགས་པའི་ཕྱོགས་ལ་ཡང་གཅིག་ཉིད་དུ་མའི་བདག་ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་ལ་སོགས་པའི་སྐྱོན་གསུམ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །དཔྱད་ཅིང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཚིག་བཞི་ནི་རྣམ་གྲངས་སུ་རིག་པར་བྱ་སྟེ། གསང་བར་བྱ་བ་ཅི་ཡང་མེད།
Chinese
乃至超越，也应理解为以近似的词语概括。第二，为了清楚地显示执着于无实有之方面的过患，从“色等二法”等开始。“法之推动者由此”是指如来。“法与调伏”是指由此获得正确的智慧是法，获得断除是调伏。如此，如来教法的修行，即智慧和断除的区分，以及以道和果的区分，将会被清楚地显示。所谓“完全衰败”，将被显示为外道，因为已经变得有缺失，进入教法却一无所获。因此，显示了对不存在的事物妄加臆断会导致毁灭。此教法之过患有两种：戒律的过患和
English
Even beyond that, it should be understood as summarized by approximate words. Secondly, in order to clearly show the faults of clinging to the aspect of non-existence, it starts from "form and other two dharmas." "The one who propels the Dharma from this" refers to the Tathagata. "Dharma and Discipline" means that obtaining correct wisdom from this is Dharma, and obtaining abandonment is Discipline. Thus, the practice of the Tathagata's teachings, namely the distinction between wisdom and abandonment, and the distinction by way and fruit, will be clearly shown. The so-called "completely deteriorated" will be shown as an outsider, because it has become flawed and entering the teachings has gained nothing. Therefore, it is shown that falsely imputing to what does not exist leads to destruction. There are two kinds of faults in this teaching: the fault of discipline and
Tibetan
།ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །སྐྱོན་གང་དག་གིས་བསྟན་པ་འདི་ལས་ཉམས་པར་འགྱུར་བའི་སྐྱོན་འདི་དག་གོ་ཞེས་སྦྱར་བར་བྱ་སྟེ་སྨྲས་ཟིན་ཏོ། །ཡོད་པའི་དངོས་པོ་ལ་སྐུར་བ་འདེབས་པ་མེད་པ་རྣམས་སྐྱོན་གང་གིས་ཉམས་པར་འགྱུར་བ་དེ་བསྟན་པར་འདོད་ནས་སྨྲས་པ། དེ་ལྟར་བཤད་པར་བྱ་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་དངོས་པོ་ཙམ་ལ་སྐུར་པ་འདེབས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་ཐམས་ཅད་མེད་པར་སྨྲ་བ་གསལ་པོར་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། ཉེ་བར་བཏགས་པའི་རྒྱུ་མཚན་ལ་སྐུར་པ་བཏབ་པར་འགྱུར་ལ། དེ་ལ་སྐུར་པ་བཏབ་པ་དེས་ན་བཏགས་པ་མེད་པས་འཇིག་རྟེན་དང་འགལ་བ་ཡིན་ལ། རྒྱུ་མཚན་ལ་སྐུར་པ་བཏབ་པས་བསྟན་པ་དང་འགལ་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་རྒྱུ་མཚན་དང༌། བཏགས་པ་ལ་སྐུར་པ་བཏབ་པའི་སྒོ་ནས་འཇིག་རྟེན་པ་དང༌། བསྟན་པ་ཉམས་པར་བྱས་པས་ཐམས་ཅད་ཉམས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་སྨྲས་པ། འདི་ལྟ་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། འཇིག་རྟེན་ལས་ཀྱང་རུང༌། བསྟན་བཅོས་ལས་ཀྱང་རུང༌། རྒྱུ་མཚན་དང་བཅས་པ་དང༌། རྟེན་དང་བཅས་པར་བཏགས་པ་མཐོང་ཞིང་གྲགས་པའོ། །དེ་ལ་ལུང་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ཕུང་པོ་རྣམས་ཡོད་ན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། དེ་བཞིན་ཕུང་པོ་ཉེར་བརྟེན་ནས། །སེམས་ཅན་ཞེས་བྱའི་ཐ་སྙད་བརྗོད། །ཅེས་བྱ་བའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །དངོས་པོ་མེད་པ་ལ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཤིན་ཏུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་གདགས་པ་ཡང་རྒྱུ་མཚན་གྱི་དངོས་པོ་ཡོད་ན་རིགས་པར་འགྱུར་གྱི། མེད་ན་ནི་མི་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་བཏགས་པའི་དངོས་པོ་དང་རྒྱུ་མཚན་ལ་སྐུར་པ་བཏབ་པས་རྟེན་མེད་པའི་ཕྱིར་བཏགས་པ་ཡང་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །རྒྱུ་མཚན་དང་བཏགས་པ་ལ་སྐུར་པ་བཏབ་པས་ཐམས་ཅད་མེད་པར་ལྟ་བ་ཉིད་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། །ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཐེག་པར་ཡང་ཆོས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་གསལ་བར་སྟོན་པའི་མདོ་སྡེ་ནས་ཇི་སྐད་བསྟན་པ་ལས་བཟློག་པ་ལ་ཞེན་པས། སྒྲོ་འདོགས་པའི་ལྟ་བ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་ཅིང་འཇུག་པ་དེ་ནི་རབ་ཏུ་གྲགས་པའི་ཕྱིར་མ་བསྟན་ཏོ། །སྐུར་པ་འདེབས་པའི་ལྟ་བ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པས་མདོའི་དོན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་མ་ཡིན་པའི་དོན་དུ་བཏགས་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་སྨྲས་པ། དེ་བས་གང་ཟག་ཁ་ཅིག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། ཁ་ཅིག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་དབུ་མ་པར་སྨྲ་བའོ། །ཤེས་པར་དཀའ་བ་ནི་དྲང་བའི་དོན་གྱིས་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཐེག་པ་ཆེན་པོ་དང་ཡང་དག
Chinese
名为此之义。以何种过失，此教法将衰损之过失，即应如是连结，已说讫。对于存在之事物施加诽谤，无有者以何过失而衰损，欲显示彼故而说。应如是宣说，即对于色等诸法之事物仅施加诽谤者，则已清晰显示说一切皆无，因将对近取之因施加诽谤故。于彼施加诽谤者，则因无有施设故与世间相违，因对因施加诽谤故将与教法相违。如是则以对因与施设施加诽谤之门，已令世间与教法衰损，故为显示乃是令一切衰损者，故说：此如是等。无论是从世间，无论是从论典，皆见闻有具因与具依而施设者。为彼授记之故，若诸蕴存在等。如是随顺彼：犹如依近取诸蕴，而宣说有情之名。之偈颂而显示。无有事物者，乃为显示甚深寂灭涅槃之故。如此，色等之施设，若有因之事物则成为合理，若无则不合理。是故，因对施设之事物与因施加诽谤故，因无有依处故，施设亦将成为无有。因对因与施设施加诽谤故，将获得视一切皆无之见。于声闻乘中，亦因执着于与从清晰显示法之体相之经部中所说相违者，故未显示对增益之见极为执着而趣入者，因其极为著名故。为显示因对施加诽谤之见极为执着故，将经之义施设为不如实之义，故说：因此，某人等。某人，乃指说应成派者。难以了知者，乃因以不了义彻底分别故。与大乘亦复
English
This is the meaning of that. What are the faults by which this teaching will decline? These are the faults that should be connected in this way, and it has been said. Those who impute to existing things, by what faults will the non-existent decline? Wishing to show that, it is said. It should be explained in this way, that is, those who impute only to the things of form and so on, then it is clearly shown that everything is said to be non-existent, because they will impute to the cause of close attachment. Those who impute to that, then because there is no imputation, it contradicts the world, and because they impute to the cause, it will contradict the teaching. Thus, by the gate of imputing to the cause and the imputation, the world and the teaching have been harmed, so to show that they are the ones who harm everything, it is said: This is like this, etc. Whether it is from the world or from the treatises, it is seen and heard that there are those who impute with cause and with support. For the sake of prophesying that, if the aggregates exist, etc. Thus, following that: Just as relying on the aggregates of close attachment, the name of sentient being is proclaimed. It is shown by the verse. Those who have no things are for the sake of showing the very deep extinction of Nirvana. Thus, the imputation of form and so on, if there is a thing of cause, then it becomes reasonable, but if there is not, then it is not reasonable. Therefore, because of imputing to the thing of imputation and the cause, because there is no support, the imputation will also become non-existent. Because of imputing to the cause and the imputation, the view of seeing everything as non-existent will be obtained. In the Hearer Vehicle, also, because of clinging to what is contrary to what is said in the Sutras that clearly show the characteristics of the Dharma, it is not shown that those who are extremely attached to the view of augmentation and enter into it, because it is very famous. To show that because they are extremely attached to the view of imputation, they impute the meaning of the Sutra to a meaning that is not real, it is said: Therefore, someone, etc. Someone refers to those who say the Consequence School. What is difficult to understand is because it is completely separated by the indirect meaning. And also with the Great Vehicle