Tibetan
ལྟར་ཡང་བསམ་པ་དེ་གཏོང་བར་འགྱུར་བ་དེ་ལྟར་སྦྱོར་བར་བྱེད་དོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་སྨྲས་པ། སྤང་བའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ལ། བྱ་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་འདིར་ཡང་རྣམ་པ་གཉིས་ཀྱིས་ཡང་དག་པར་སྒྲུབ་པ་ཞེས་བྱའོ། །ཕན་འདོགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། སྔོན་ཕན་པ་བྱེད་པ་དག་ལ་དེ་དག་ལ་བྱས་པ་ཤེས་པའི་སྒོ་ནས་ལན་དུ་ཕན་འདོགས་པས་གནས་པར་འགྱུར་རོ། །བྱས་པ་ཤེས་པ་དེ་དགྲོལ་བའི་ཕྱིར་མཉམ་པའམ་ལྷག་པས་ཉེ་བར་གནས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ཕན་འདོགས་པའི་བྱ་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དགོས་པའི་གཙོ་བོའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་སྨས་པ། བསམ་པ་ཡང་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་མེད་པ་ཡིན་ལ། ནུས་པ་ཡང་ཡོད་ལ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱེད་པའོ། །དེའི་ཕྱིར་སྨྲས་པ། ཅི་ནུས་ཞེས་བྱ་བ་ལ། མཐུ་མེད་ན་ཡང་བྱ་བ་དེ་དང་དེ་ལ་དེ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་བསམ་པ་དང༌། སྦྱོར་བ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་གང་གིས་འདི་ནི་བྱེད་མི་འདོད་པ་ནི་མ་ཡིན་གྱི། ནུས་པ་མེད་པ་ཁོ་ནའོ་ཞེས་ཤེས་པར་བྱེད་དོ། །དེ་ལྟར་རེ་ཞིག་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པ་དང༌། སྐྱོན་དང་ལྡན་པ་དང༌། ཕན་འདོགས་པ་དང༌། གནོད་པ་བྱེད་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་བསམ་པ་དང་སྦྱོར་བས་ཡང་དག་པར་བསྒྲུབ་པ་བསྟན་ནས། ཇི་སྐད་བསྟན་པའི་དངོས་པོ་དེ་དག་ཉིད་ལ་ཡོད་པའི་ཕྱོགས་དང༌། མེད་པའི་ཕྱོགས་ཀྱི་དབུ་མའི་རྣམ་པར་བསྒྲུབ་པ་མ་གྲུབ་པ་རྣམས་རྣམ་པར་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་རིགས་པ་གང་ཡིན་ཞེ་ན། སྨྲས་པ། འཐད་པ་སྒྲུབ་པའི་རིགས་པས་དེ་བསྒྲུབ་པར་འདོད་པ་སྟེ། འདིར་རིགས་པ་བཞིའི་ནང་ནས་འཐད་པ་སྒྲུབ་པའི་རིགས་པ་ཡིན་པར་འདོད་པ་ནི་ཚད་མ་རྣམ་པ་གསུམ་གྱིས་བསྡུས་པ་སྔར་བསྟན་པ་སྟེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་བརྗོད་དུ་མེད་པ་དེ་རྒྱུ་གང་གིས་ཡོངས་སུ་གཅད་པར་ནུས་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །རིགས་པས་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། བཏགས་བ་ཙམ་དུ་ཟད་པར་རིག་པར་བྱ་སྟེ་ཞེས་བྱ་ལ། དངོས་པོ་འདི་དག་ནི་ཡོངས་སུ་བཏགས་པ་ཉིད་དེ། ངོ་བོ་ཉིད་ཡོངས་སུ་གསལ་བར་བྱེད་པ་ལ་བཏགས་པ་ཙམ་མོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ ཕྱིར་སྨྲས་པ། ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱང་མ་ཡིན། དེ་ལས་མ་གཏོགས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་ལ། བཏགས་པར་བརྗོད་པ་དེ་ནི་དངོས་པོ་དེ་ལ་དེའི་བདག་ཉིད་དུ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ལ། དེ་ལས་གཞན་ན་ཡང་མེད་དོ། །ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པའི་ཀུན་བརྟགས་པ་འབའ་ཞིག་པ་ཙམ་ཉིད་དོ། །དེ་ལྟར་བྱས་ནས་ཆོས་དེ་དག་ནི་བྱིས་པས་ཇི་ལྟར་བཏགས་པའི་རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གཞན་དུ་ན་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པའི་རྣམ
Chinese
然而，为了表明要像那样努力去放弃那种想法，所以说了“为了舍弃”。所有行为的这里，也要用两种方式来正确地成就。所谓“饶益”是，对于先前行利益者，通过知恩图报的方式来饶益，从而安住。为了报答恩情，以相等或超出的方式亲近安住，对于所有饶益的行为，以主要需求为主而说，想法也要完全圆满，这是没有过失的，也有能力，并且完全圆满。因此说了“尽力而为”，即使没有能力，对于那个行为，为了表明与之相应的想法和努力，要知道这不是不想做，而是仅仅没有能力。这样，暂时对具有功德、具有过失、饶益、损害的众生，以想法和努力来正确地成就，在表明之后，对于如所表明的事物本身，为了分别成就存在的一方和不存在的一方的中观，如果尚未成就，那么有什么理由呢？说了，想要以成立道理的理证来成立它，这里四种理证中，想要成为成立道理的理证，是先前所表明的以三种量所概括的，所有法不可言说，那凭借什么原因能够完全断定呢？为了用理证来表明，应当了知仅仅是假立，这些事物仅仅是完全假立的，对于完全明示自性来说，仅仅是假立。因此说了，也不是自性，也不是与它不同的，所谓假立，对于那个事物来说，也不是以它的自性而存在，也不是在它之外。仅仅是不真实的遍计所执。那样做了之后，那些法不是像孩童所假立的那样存在。否则，就是完全成立的形态。
English
However, in order to show that one should strive to abandon that thought, it is said, "For the sake of abandoning." Here, in all actions, one should also accomplish correctly in two ways. "Benefiting" means that for those who previously performed benefits, one abides by benefiting them in return through knowing what has been done. In order to repay the kindness, one dwells closely with equality or exceeding, and for all actions of benefiting, speaking with the main need as the primary consideration, the thought should also be completely fulfilled, which is without fault, and also has the ability, and is completely fulfilled. Therefore, it is said, "Do what you can," even if you don't have the ability, for that action, in order to show the corresponding thought and effort, know that it is not that you don't want to do it, but only that you don't have the ability. Thus, for the time being, towards sentient beings who possess virtues, possess faults, benefit, and harm, one correctly accomplishes with thought and effort. After showing this, for the things themselves as shown, in order to separately accomplish the Middle Way of the existing side and the non-existing side, if it has not yet been accomplished, then what is the reason? It is said that one wants to establish it with the reasoning of establishing the reason. Here, among the four reasonings, wanting to be the reasoning of establishing the reason is what was previously shown, summarized by the three valid cognitions. All phenomena are inexpressible, then by what cause can they be completely determined? In order to show by reasoning, one should know that it is merely imputed. These things are merely completely imputed. For completely clarifying the essence, it is merely imputation. Therefore, it is said, it is neither the essence, nor is it different from it. The so-called imputation, for that thing, it does not exist as its essence, nor is it outside of it. It is merely the unreal completely imputed. After doing that, those dharmas do not exist in the way that children impute them. Otherwise, it is the completely established form.
Tibetan
་པས་ནི་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་སྨྲས་པ། ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐམས་ཅད་དུ་མེད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་དེ་ལྟར་ན་མཐའ་གཉིས་སྤངས་པའི་དབུ་མའི་ལམ་ནི་ཡོད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་བསྟན་པར་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ། །ཇི་སྐད་བསྟན་པའི་རྣམ་པས་ཡོད་པ་ཡང་མ་ཡིན། མེད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ན་རྣམ་པ་ཇི་ལྟ་བུས་ཡོད་པ་ཡིན་ཞེ་ན། དེ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ཇི་ལྟར་ཡོད་ཅེ་ན། ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་པ། རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་རང་བཞིན་ལ་མཚན་མར་བཟུང་ནས་སྒྲོ་བཏགས་པ་དང༌། ལོག་པར་གཟུང་བ་དང༌། སྤངས་པ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་ལ་སྒྲོ་བཏགས་པའོ། །དེ་ཉིད་ནི་ལེགས་པར་མ་ཟིན་པ་སྟེ། ཡོངས་སུ་བརྟགས་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡོངས་སུ་བརྟགས་པའི་རང་བཞིན་ཡང་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་གཟུང་བ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་གྲངས་སུ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །ལེགས་པར་མ་ཟིན་པ་ཞེས་སྨོས་པ་ནི་མངོན་པར་ཞེན་པ་གསལ་བར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། །མངོན་པར་བརྗོད་པའི་གནས་སུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་དང༌། བཏགས་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཡོད་པར་གྱུར་པའི་དངོས་པོ་རྣམས་ལ་ཐམས་ཅད་དུ་མེད་དོ་ཞེས་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་ནི་སྐུར་པ་འདེབས་པའོ། །དེ་ཉིད་ནི་ལེགས་པར་མ་ཟིན་པ་སྟེ་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་སྒྲོ་འདོགས་པ་དང་སྐུར་པ་འདེབས་པའི་མཐའ་གཉིས་དང་བྲལ་བའི་རྣམ་པ་ནི་ཡོད་དོ་ཞེས་བསྟན་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟ་བུའི་ཡོད་པ་དེ་གང་གིས་ཡོངས་སུ་གཅོད་པར་འགྱུར་ཞེ་ན་དེ་ནི་ངེས་པར་ཤེས་བྱས་བསྡུས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཤེས་པས་ཡོངས་སུ་གཅོད་པ་འཐོབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞས་བསྟན་པའི་ཕྱིར། རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཞེས་བྱ་བ་ལ། འཇིག་ རྟེན་ཐམས་ཅད་ལས་རབ་ཏུ་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པར་གྱུར་པའི་ཡེ་ཤེས་དེས་ཡོངས་སུ་གཅོད་པར་བྱེད་ཀྱི་གཞན་གྱིས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གང་ལ་དེ་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་ཡོད་པ་དེ་དག་དེ་ལས་སོམ་ཉི་མེད་ཅིང་ཀུན་དུ་རྨོངས་པ་མེད་དེ། དེས་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་དེ་ནི་འཕགས་པ་ཉིད་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །དངོས་པོ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པའི་ཕྱོགས་ལ་སྐྱོན་རྣམ་པ་གསུམ་ཡོད་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་ཆོས་གང་དག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་གཞན་གྱི་དབང་གི་རྫས་ཡོད་པ་ཉིད་དུ་བཟུང་ནས་སྨྲས་པ་ནི། ཆོས་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཡོངས་སུ་དག་པའི་གནས་སྐབས་དོན་དམ་པ་ཉིད་ཡོད་པ་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པར་ཉེ་བར་བཟུང་ནས་སྨྲས
Chinese
因此，为了显示存在，（经论中）说道：并非在一切的一切中都不存在。像这样，就显示了舍弃两种边见的中间道路是存在的意义。如果按照所显示的方式，既非存在，也非不存在，那么以何种方式存在呢？为了显示这一点，（经论中）说道：如何存在呢？这是说，将并非以自性存在的事物执著为相，进行增益和颠倒执著，以及舍弃，就是对不存在的事物进行增益。这本身是不正确的，因为它是遍计所执的自性。遍计所执的自性也被显示为颠倒执著等的不同名称。说“不正确”是为了清楚地显示执著。对于成为言说对象的事物，以及作为安立原因的事物，对于已经存在的物体说“完全不存在”，这是一种诽谤。这本身是不正确的，与前面一样。这样，就显示了远离增益和诽谤两种边见的形态是存在的。那么，这种存在会被什么所断除呢？为了显示这一点，因为它是被决定性知识所摄持的，所以通过知识可以获得断除。在“不分别”中，
English
Therefore, to show that it exists, it is said (in the scriptures): It is not that it does not exist in all of everything. In this way, it shows that the Middle Way, which abandons the two extremes, exists. If, according to the way it is shown, it is neither existent nor non-existent, then in what way does it exist? To show this, it is said (in the scriptures): How does it exist? This means that taking as a sign the nature of something that does not exist by its own nature, and imputing and wrongly grasping, and abandoning, is imputing to something that does not exist. This itself is incorrect, because it is the nature of the completely imputed. The nature of the completely imputed is also shown as different names such as inverted grasping. Saying "incorrect" is to clearly show attachment. To say "completely non-existent" to things that have become the object of expression, and as the reason for establishment, is slander. This itself is incorrect, as before. In this way, it is shown that the form that is free from the two extremes of imputation and slander exists. So, by what will such existence be cut off? To show this, because it is grasped by decisive knowledge, it is possible to obtain severance through knowledge. In "non-discrimination,"
Tibetan
་པ་ནི་དངོས་པོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཡང་ན་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ནི་ཆོས་ཞེས་བསྟན་ཏེ། རང་གི་མཚན་ཉིད་འཛིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དངོས་པོ་ལྔའི་ནང་ནས་རྒྱུ་མཚན་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་དངོས་པོ་ཞེས་བརྗོད་དོ། །མངོན་པར་བརྗོད་པའི་གནས་སུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་ན་དེ་རྫས་སུ་ཡོད་པ་ཉིད་དུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ཆོས་ཞེས་བརྗོད་དོ། །དེ་ཉིད་མིང་དང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལ་བརྟེན་པའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་ཞེས་བརྗོད་དོ། །དེའི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་ན་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི། བརྗོད་པའི་བདག་ཉིད་དེ་ངེས་ངེས་པར་བརྟགས་པའི་བདག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། མངོན་པར་བརྗོད་པའི་ཚིག་གི་རང་བཞིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏེ། ཆོས་ཀྱི་ངོ་བོ་ལ་ལྟོས་ནས་ནི་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་ཞེས་བྱའོ། །དངོས་པོའི་ངོ་བོ་ལ་ལྟོས་ནས་ནི་མང་པོར་གྱུར་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ལྟར་ཆོས་གཅིག་ཕུ་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་མའི་བདག་ཉིད་འཐོབ་པར་འགྱུར་བ་ནི་སྣ་ཚོགས་པར་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་ཏེ་ཡུལ་དང་དུས་ཀྱི་དབྱེ་བ་མང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དངོས་པོ་གཅིག་ཉིད་ལ་དུས་ཀྱི་ཁྱད་པར་གྱི་དབང་གིས་བརྗོད་པ་སྣ་ཚོགས་མང་པོ་འཇུག་པར་འགྱུར་ཏེ། སྐྱེ་བོ་དེ་དང་དེ་དག་ལ་ངེས་པའི་ཚིག་མང་པོའི་རྣམ་གྲངས་ཀྱི་དགེ་བའི་དབང་གིས་འཇུག་པའོ། །གལ་ཏེ་གཞན་དག་ན་རེ་མང་པོ་དག་གིས་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ན་ཡང་རྗོད་པར་བྱེད་པ་གཅིག་གིས་དེའི་ངོ་བོ་ངེས་པར་གཟུང་བ་དང༌། གཞན་གྱིས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། དེའི་ཕྱིར་སྨྲས་པ། འདོགས་པའི་ཚིག་ལྷག་མ་གཞན་དག་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། འདི་ལྟར་བཏགས་པའི་བརྗོད་པ་གཅིག་གིས་དངོས་པོ་མངོན་པར་རྗོད་པར་བྱེད་པའི་ངེས་པ་ནི་ཅི་ཡང་མི་དམིགས་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་ཡང་རུང་བ་ཅིག་གིས་དངོས་པོ་རྗོད་པར་བྱེད་པ་ན་དེའི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་གྱི་གཞན་དག་གིས་མ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བའི་ངེས་པ་ནི་ཅི་ཡང་མེད་པ་སྟེ། རྒྱུའི་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་ཀྱང་དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་དང༌། དེའི་རང་བཞིན་འཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་བྱས་ན་དུ་མའི་བདག་ཉིད་དུ་འགྱུར་བའི་སྐྱོན་བསལ་བར་དཀའ་བ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །ཡང་གཞན་དག་དང་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། གཅིག་དང་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུ་ལ་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་སྨྲས་པ། དེ་བས་ན་བཏགས་པའི་ཚིག་ཐམས་ཅད་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། དེ་ལྟ་ན་ནི་རེ་ཞིག་རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྣམ་པ་གཉིས་སུ་འགྱུར་རོ། །བརྗོད་པ་མང་པོའི་བདག་ཉིད་ཡིན་པས་དེ་ཡང་དུ་མར་འགྱུར་ཏེ། བརྗོད་པ་ཐམས་
Chinese
是为“事物”。或者说，完全成就的自性即是“法”，因为其持有自身的特征。在五种事物中，任何是原因的，那即被称为“事物”，因为其成为明显表达的处所。或者说，为了显示其存在于实体中，故称为“法”。因为其依赖于名称和分别念，故称为“事物”。如果成为其自体，那么，被称为“是”，因为言说的自体是确定确定的考察的自体，意为明显表达的词语的自性。相对于法的体性而言，则称为“各种各样”。相对于事物的体性而言，则称为“变成很多”。如此，一个法获得多种自性的自体，是因为表达多种多样，因为处所和时间的差别很多。对于同一个事物，由于时间的差别，会产生各种各样的表达，这是由于对那些人来说，确定许多词语的类别的美德的力量而产生的。如果其他人说，即使要用很多来表达，也只有表达者才能确定地把握其体性，而其他人则不能。 因此说：“附加的其余词语则不是”等等。像这样，用一个设定的表达来明显表达事物，没有什么确定性，也就是说，无论用什么来表达事物，都会成为其自体，而其他则不是，这是没有任何确定性的，因为没有原因的差别，所以一切都会获得其体性和其自性。如果这样做，那么消除变成多种自性的过失是很困难的。如果说与其他不同，那么也与一个不同，因为原因没有差别。因此说：“因此，所有的设定之词”等等。如果那样，那么暂且分别念会变成两种。因为是许多表达的自体，所以也会变成很多，所有的表达
English
That is called "thing." Or, the nature of complete accomplishment is taught as "dharma," because it holds its own characteristics. Among the five things, whatever is the cause is called "thing," because it becomes the place of manifest expression. Or, it is called "dharma" because it shows that it exists in substance. Because it relies on name and discrimination, it is called "thing." If it becomes its own essence, then it is called "is," because the essence of speech is the essence of definite and certain examination, meaning the nature of the words of manifest expression. In relation to the nature of dharma, it is called "various." In relation to the nature of things, it is called "becoming many." Thus, one dharma obtains the self of many natures, because it is expressed in various ways, because there are many differences in place and time. For the same thing, due to the difference of time, various expressions will arise, which is due to the power of the virtue of determining many categories of words for those people. If others say that even if it is to be expressed by many, only the expresser can definitely grasp its nature, and others cannot. Therefore, it is said: "The remaining additional words are not," and so on. Like this, there is no certainty in manifestly expressing a thing with a single assigned expression, that is, whatever is used to express a thing will become its own essence, and others will not, there is no certainty, because there is no difference in cause, so everything will obtain its essence and its nature. If this is done, then it is difficult to eliminate the fault of becoming many natures. If it is said that it is different from others, then it is also different from one, because there is no difference in cause. Therefore, it is said: "Therefore, all assigned words," and so on. If that is the case, then for the time being, discrimination will become two kinds. Because it is the self of many expressions, it will also become many, all expressions