Tibetan
་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའོ། །དེ་རྩ་བར་གྱུར་པ་ལས་འཁོར་བ་འཇུག་པར་འགྱུར་བ་ནི་སྤྲོས་པའོ། །དེ་དག་གི་རྒྱུ་མཚན་ནི་རྩ་བ་གྱུར་པའོ། །དེ་ལ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་ནས། འདི་ལྟ་སྟེ། གཟུགས་ཞེས་བྱ་བའམ་ཞེས་བྱ་བ་ནས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུའོ། །འཛིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་དབང་དུ་བྱས་ནས། མིག་ཅེས་བྱ་བ་ནས་ཡིད་ཅེས་བྱ་བའི་བར་དུའོ། །གཟུང་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་ས་ཞེས་བྱ་བ་ནས། རེག་བྱ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུ་སྟེ། རྟེན་དང་བརྟེན་པའི་གཟུགས་དག་གཅིག་ཏུ་བྱས་ནས་གཟུང་བ་ཉིད་དུ་བསྟན་ཏོ། །ཁྱད་པར་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་སྨྲས་པ། དགེ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནས། འདུས་མ་བྱས་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུའོ། །མཐོང་བའི་ཆོས་དང་ཕྱི་མའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་སྨྲས་པ། འཇིག་རྟེན་འདི་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །ཉིན་མོ་དང་མཚན་མོའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་སྨྲས་པ། ཉི་མ་དང་ཟླ་བ་འདི་གཉིས་དང་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཐ་སྙད་ཀྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་དབང་དུ་བྱས་ནས། མཐོང་བ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཤེས་རབ་ཀྱིས་རབ་ཏུ་དཔྱོད་པའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་སྨྲས་པ། ཐོབ་པ་དང་ཡོངས་སུ་ཚོལ་བ་དང་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཐ་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་ཟད་པའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་བའོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་ན་ཡང་བྱིས་བའི་བློ་ཅན་ཉེ་བར་བཟུང་ནས་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ངོ་བོ་ཡིན་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟ་བུ་དང་མཐུན་པ་བཏགས་པར་བརྗོད་པས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མིང་དང་བརྡས་རྣམ་པར་གཞག་པའོ། །འཇིག་རྟེན་གྱི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བྱིས་པའི་སྐྱེ་བོས་ཡོངས་སུ་བཏགས་པའི་ངོ་བོ་ཞེས་སྟོན་པར་བྱེད་བའོ། དངོས་པོ་མེད་པ་ཉིད་ནི་དངོས་པོ་ལྔའི་ནང་ནས་དང་པོར་རབ་ཏུ་བཀག་པ་ནི་དངོས་པོ་མེད་པ་ཉིད་ཅེས་བྱའོ།། དེ་ལྟར་བྱས་ནས་མིང་གི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་དངོས་པོ་བསལ་བར་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ། །ངོ་བོ་ཉིད་གསུམ་ལས་གཞན་གྱི་དབང་བཀག་པས་ནི་མཚན་མ་མེད་པ་ཉིད་དོ། །དེས་ན་སྨྲས་པ། བཏགས་པར་བརྗོད་པའི་རྟེན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐམས་ཅད་དུ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། བཏགས་པ་བརྗོད་པ་ལ་བརྟེན་པ་དང༌། མངོན་པར་བརྗོད་པའི་ཚིག་ལ་བརྟེན་པའི་དངོས་པོ་བཀག་པས། ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐམས་ཅད་དུ་མེད་ཅིང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའོ། །ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐམས་ཅད་དུ་བཏགས་པ་ཙམ་ཐ་སྙད་ཙམ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྨྲས་པ་དེ་དག་གིས་ཐ་སྙད་ཙམ་ལ་ཡང་སྐུར་པ་བཏབ་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་བྱས་ན་མཚན་མ་མེད་པ་བརྟེ
Chinese
是能取和所取的分别。从那作为根本生起轮回的是戏论。那些的理由是成为根本。就自性而言，例如：从色到识之间。就执取的分别而言，从眼到意之间。就所取的分别而言，从地到触之间，将所依和能依的色合为一体，显示为所取本身。就差别而言，从善到无为法之间说了分别。就见法和后世的分别而言，说了这个世界等等。就白天和夜晚的分别而言，说了这太阳和月亮。就名言的分别而言，说了见等等。 就智慧善加观察而言，说了获得和完全寻求等等。甚至是指一切戏论灭尽的涅槃。即使如此，为了就近摄受幼稚的心识，显示是分别的自性。与那相似的，以假立说，就是以名和符号来安立。世间的是指显示幼稚众生所安立的自性。无事物性是指五种事物中首先遮止的是无事物性。如此一来，就成了遣除名称分别的事物。由三种自性遮止他性，就是无相性。因此说，在称为假立所说的一切所依中，一切都不存在。遮止了依赖假立所说，以及依赖明显所说的词句的事物，因此在一切的一切中，既不存在也不是存在。如果说在一切的一切中，仅仅是假立，仅仅是名言，那么那些就成了对仅仅是名言也加以诽谤。如此一来，无相就成了依赖。
English
It is the discrimination of grasper and grasped. From that which becomes the root, the cycle of existence arises, which is elaboration. The reason for those is becoming the root. In terms of its own nature, for example: from form to consciousness. In terms of the discrimination of grasping, from eye to mind. In terms of the discrimination of the grasped, from earth to touch, uniting the form of the support and the supported, it is shown as the grasped itself. In terms of difference, speaking of discrimination, from virtue to the unconditioned. In terms of the discrimination of visible phenomena and future lives, it is said, "This world," and so on. In terms of the discrimination of day and night, it is said, "These two, the sun and the moon." In terms of the discrimination of terminology, it is said, "Seeing," and so on. In terms of thoroughly examining with wisdom, it is said, "Obtaining and completely seeking," and so on. Even "that" refers to nirvana where all elaboration is exhausted. Even so, in order to closely embrace childish minds and show that it is the nature of discrimination, "by saying what is imputed as similar to that" means establishing through names and symbols. "Worldly" means showing the nature that is completely imputed by childish beings. "The nature of non-existence" means that the first of the five things to be thoroughly negated is called "the nature of non-existence." In this way, it becomes the elimination of the object of name-discrimination. By negating the power of others from the three natures, it is the nature of signlessness. Therefore, it is said, "In all of all the supports of what is called imputation, there is nothing." By negating the object that relies on what is called imputation and relies on the words of what is manifestly spoken, therefore, in all of all, it is neither non-existent nor existent. If it is said that in all of all, it is merely imputation, merely terminology, then those would become slandering even mere terminology. In this way, signlessness becomes dependent.
Tibetan
ན་པ་མེད་པའི་བཏགས་པ་ཙམ་འཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ནི་འཇིག་རྟེན་པ་ཡང་མི་འདོད་ཅིང་བསྟན་བཅོས་ལས་ཀྱང་མི་འབྱུང་ངོ༌། །མདོར་བསྡུས་ན་བཏགས་པ་ནི་རྣམ་པ་གསུམ་དུ་གཞག་པར་བྱ་སྟེ། ཚོགས་པ་དང༌། རྒྱུ་དང་གནས་སྐབས་ཀྱི་ཁྱད་པར་གྱིས་བཏགས་པའི་དབྱེ་བ་ཉིད་དོ། །དེ་དག་ལས་གང༌། ཚོགས་པ་དང་ལྡན་པ་དེ་ནི་མཚན་མ་དང་བཅས་པའོ། །དེ་བཞིན་དུ་གཟུགས་ལ་སོགས་པར་བཏགས་པ་རྣམས་ཀྱང་དངོས་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་མེད་པར་གྱུར་ན་བཏགས་པར་རིག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་མེད་པར་སྨྲས་པ་ཉིད་ཐོབ་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་མེད་པར་སྨྲ་བ་འབའ་ཞིག་པར་འགྱུར་རོ། །ཆོས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་བསྡུས་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་བདག་མེད་པས་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱའི་དོན་ཏོ། །དེ་ལྟར་ན་དངོས་པོ་དེ་ནི་གཉིས་སུ་མེད་པ་སྟེ། གཉིས་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་དབུ་མའི་ལམ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་དང་ བྲལ་བ་ཉིད་བསྟན་པའི་ཕྱིར། མཐའ་གཉིས་སྤངས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཇི་སྐད་བསྟན་པའི་རྣམ་པ་དང་པོ་ཡོད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཐའ་དང་པོའོ། །དངོས་པོ་ཙམ་ཡང་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཐའ་གཉིས་པའོ། །དེ་གཉི་ག་སྤངས་པ་ནི་མཐའ་གཉིས་སྤངས་པའོ། །གཟུགས་མེད་པ་བསྟན་དུ་མེད་པ་ལ་སོགས་པའི་ཁྱད་པར་དང་ལྡན་པ་ནི་བླ་ན་མེད་པའོ། །ཡང་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དེ་ནི་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཉིད་ཀྱི་ཡུལ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་དག་ནི་ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་ལ་རབ་ཏུ་འབྱེད་པ་ལ་དབང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཤེས་བྱའི་མཐར་ཕྱིན་པའི་ཕྱིར་དང༌། ཤེས་བྱའི་མཐར་འགྲོ་བ་ལ་ཞུགས་ཤིང་ནན་ཏན་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་རོ། །སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་ནི་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པ་ཡིན་ཏེ། སའི་མཐར་ཐུག་པ་བརྙེས་པ་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་དང༌། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་ནི་ས་བཅུ་རྣམས་སུ་སློབ་པའི་ས་ལ་རབ་ཏུ་འབྱེད་པའི་ལྷག་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་སོགས་པ་བསླབ་པ་གསུམ་གྱིས་བསྡུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་ཁོ་ན་དེ་ལའོ། །དེ་ལྟར་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་ནི་ཡོངས་སུ་དག་པ་དང༌། ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཡིན་ལ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་ནི་ཡོངས་སུ་མ་དག་པ་དང༌། ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པར་འགྱུར་རོ། །ཤེས་རབ་དེ་ཡང་ཐབས་ཆེན་པོ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ཐབས་མ་ཡིན་པའི་གཉེན་པོའི་ཕྱོགས་སུ་གྱུར་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །ཐབས་མ་ཡིན་པ་དེ་ལ་ཡང་རྣམ་པ་བཞི་སྟེ། བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུ
Chinese
仅仅获得无名的假名而已。这既不是世间人所期望的，也不是经论中所说的。简而言之，假名应当安立为三种，即以集合、因和时机的差别来区分假名。在这些假名中，凡是具有集合的，就是有相的。同样，安立为色等的事物也会变成实有。如果它不存在，那就不是假名所能认识的。这样一来，就会得出一切事物都不存在的结论，最终只会变成断灭论者。所谓的“法性之总摄”，意思是说一切法都因为无我而得到彻底的区分。这样一来，事物就是不二的，因为远离二元性，所以是中道。为了显示远离二元性，所谓的“舍弃二边”就是如前所述的第一种情况，即认为存在，这是第一边。认为连事物本身都不存在，这是第二边。舍弃这两种边就是舍弃二边。具有无色、不可显示等特点的就是无上的。再次，为了表明这唯一的真如境界是佛和菩萨们自己的境界，因为他们有能力彻底区分一切所知。因为他们已经穷尽了所知，并且已经进入到所知的尽头，具有精进和努力。佛陀们是完全清净的，因为他们已经证得了地的究竟。菩萨们则是在十地中，对于学习之地的殊胜戒律等，由三学所摄持而进行彻底的区分。所谓的“于此”，就是指于此真如。因此，佛陀们是完全清净和完全圆满的智慧，而菩萨们则是未完全清净和完全圆满，这将得到显示。所谓的智慧也是大方便，因为它已经变成了非方便的对治品。非方便也有四种，即无上正等觉菩提。
English
It will only obtain a mere designation without a name. This is neither desired by worldly people nor does it arise from the scriptures. In short, designation should be established in three ways: the distinction of designation by the differences of assembly, cause, and occasion. Among these, whatever possesses assembly is with characteristics. Likewise, those designated as form, etc., will also become real. If it does not exist, then it is not recognized as a designation. In this way, it will be concluded that all things do not exist, and it will ultimately become merely a nihilistic view. The so-called "compendium of the characteristics of Dharma" means that all dharmas are thoroughly distinguished by selflessness. In this way, that thing is non-dual, and because it is separated from duality, it is the Middle Way. To show the very separation from duality, the so-called "abandoning the two extremes" is the first aspect as stated above, which is to say that it exists, which is the first extreme. To say that even the thing itself does not exist is the second extreme. Abandoning these two is abandoning the two extremes. Possessing the characteristics of being formless, un-demonstrable, etc., is unsurpassed. Again, to show that this very suchness is the object of the Buddhas and Bodhisattvas themselves, because they have the power to thoroughly distinguish all knowable things. Because they have reached the end of the knowable, and because they have entered the end of the knowable and possess diligence and effort. The Buddhas are extremely pure, because they possess the attainment of the ultimate end of the ground. The Bodhisattvas, on the other hand, thoroughly distinguish the superior discipline, etc., in the ten grounds of learning, which are encompassed by the three trainings. The so-called "in this" refers to that very suchness. Thus, it will be shown that the Buddhas have completely pure and completely perfect wisdom, while the Bodhisattvas have incompletely pure and completely perfect wisdom. The wisdom is also a great skillful means, because it has become the opponent of non-skillful means. Non-skillful means also has four aspects, namely, the unsurpassed perfect and complete enlightenment.