Tibetan
པར་བཞག་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །ངོ་བོ་ཉིད་རྣམ་པར་གཞག་པ་ནི་བདེ་བ་བསྒྲུབ་པའི་ལྷག་པའི་བསམ་པ་དང་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཁྱད་པར་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་གཞག་པ་ནི་གང་ཡང་སྨྲས་པ། ཕྱོགས་བཅུ་ཁྱབ་པར་བྱས་ནས་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་ཁྱད་པར་རྣམ་པར་གཞག་པ་ཉིད་ནི་གང་གི་ཕྱིར་སྨྲས་པ་སེམས་ཅན་ལ་མོས་པས་གནས་པ་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་ལྟར་ན་ཚུལ་དང་པོས་ཚད་མེད་པ་རྣམས་མོས་པས་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བ་བསྟན་ཏེ། མོས་པས་སེམས་ཅན་རྣམས་བདེ་བར་གྱུར་ཅི་ག་ཅེས་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཚད་མེད་པ་བཞི་རྣམ་པའི་དབྱེ་བས་དབྱེ་བར་བྱའོ། །རྣམ་པའི་དབྱེ་བ་ཡང་དམིགས་པའི་དབྱེ་བ་མེད་པ་མ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བས་དམིགས་པའི་དབྱེ་བ་རྣམ་བར་གཞག་པར་བྱའོ། །གལ་ཏེ་སྡུག་བསྔལ་ཡང་མ་ཡིན་བདེ་བ་ཡང་མ་ཡིན་པའི་སེམས་ཅན་ལ་དམིགས་པ་བྱམས་པ་ཡིན་ན། མདོ་ལས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་བྱམས་པའི་སེམས་བསྒོམ་པར་ བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། ཕྱོགས་ཀྱི་དབྱེ་བ་དང༌། གནས་ཀྱི་དབྱེ་བའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་ཞེས་བྱ་བར་དགོངས་པའོ། །སྡུག་བསྔལ་ཡང་མ་ཡིན་བདེ་བ་ཡང་མ་ཡིན་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས་བདག་གི་ཕྱོགས་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པ་གསུམ་དུ་འགྱུར་ཏེ། དགྲ་དང༌། གཉན་བཤེས་དང༌། ཐ་མལ་པའོ། །སེམས་ཅན་དེ་དག་གི་གནས་ཀྱི་དབྱེ་བ་ཡང་ནམ་མཁའི་ཁམས་ཀྱི་མཐར་ཐུག་པའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་དཔག་ཏུ་མེད་པར་གཏོགས་པ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ལ་དམིགས་པའོ། །དེའི་ཕྱིར་སྨྲས་པ། ཕྱོགས་བཅུ་ཁྱབ་པར་བྱས་ནས་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཆོས་ཙམ་དུ་འདུ་ཤེས་དང་ལྡན་པ་ནི་གང་ཟག་ལ་བདག་མེད་པར་རབ་ཏུ་རྟོགས་པ་བདག་གིས་དབེན་པའི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །སེམས་ཅན་དུ་འདོགས་པར་བསམ་པ་ཐག་པ་ནས་མཐོང་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སེམས་ཅན་དུ་ཐ་སྙད་དུ་བཏགས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དེ་དག་གིས་ནི་སེམས་ཅན་ཞེས་མོས་པར་མི་བྱ་བར་བསྟན་ཏོ། །དེ་ལྟར་ན་ཡང་དེའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་ཆོས་ལ་བདེ་བའི་བསམ་པས་ཉེ་བར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་སྨྲས་པ། བྱམས་པ་ཉིད་སྒོམ་པར་བྱེད་པ་དེ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་དག་ཐམས་ཅད་བདེ་བར་གྱུར་ཅིག་ཅེས་ཡིད་ལ་བྱས་ནས་ཆོས་ལ་དམིགས་པས་སྒོམ་པར་བྱེད་ཀྱི་སེམས་ཅན་དུ་མོས་པས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཆོས་དེ་དག་ཀྱང་བྱིས་པས་ཡོངས་སུ་བརྟགས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པར་མི་བྱེད་པའོ། །ཆོས་ཙམ་ལ་ཡང་མངོན་པར་ཞེན་པ་མེད་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་བདེ་བ་ཉེ་བར་བསྒྲུབ་ཅིང་སྦྱིན་པར་འདོད་པ་ནི་བྱམས་པའོ། །དེ་བཞིན་དུ་སྙིང་རྗེ་ལ་སོགས་པའི་ཚུལ་ཡང་རིག་པར་བྱའོ། །ད་ལྟར་གྱི་སྡུག་བསྔལ་བསལ་བར་འདོད་པའི་བསམ་པ་ནི་སྙིང་རྗེ་སྟེ། བསམ་པ་ཐག་པ་ནས་སྡུག་བསྔལ་བསལ་བར་འདོད་པ་ཉིད་དོ། །དེ་བཞིན་དུ་བདེ་བ་དང་བྲལ་བར་མ་གྱུར་ཅིག་ཅེས་དོན་དུ་གཉེར་བ་ནི་དགའ་བའོ། །དེའི་ཕྱིར་བདེ་བ་ལ་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བའི་ལྷག་པའི་བསམ་པ་དགའ་བ་དང་ལྡན་པ་ཞེས་སྨྲས་པ་ཡིན་ནོ། །སེམས་ཅན་གྱི་ཚོགས་གསུམ་གྱི་སོ་སོར་ངེས་པའི་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་བསལ་བར་འདོད་པ་ནི་བཏང་སྙོམས་ཏེ། བདེ་བ་དང་ལྡན་པ་རྣམས་ལ་རྗེས་སུ་ཆགས་པ་མེད་པར་སྟོན་པ་དང༌། སྡུག་བསྔལ་བ་དང་ལྡན་པ་རྣམས་ལ་ཁོང་ཁྲོ་བ་མེད་པར་སྟོན་པར་བྱེད་ཅིང་ཁྲོ་བ་མེད་པར་བྱེད་ པ་དང༌། སྡུག་བསྔལ་ཡང་མ་ཡིན་བདེ་བ་མ་ཡིན་པ་དང་ལྡན་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་སོ་སོར་མ་བརྟགས་པའི་བཏང་སྙོམས་མི་བྱེད་པས་ཀུན་དུ་རྨོངས་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་མེད་པའི་བཏང་སྙོམས་སུ་གནས་པ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་དག་ཀྱང་དེ་དང་བྲལ་བར་འདོད་པར་བྱེད་དེ་ཉོན་མོངས་པ་བསལ་བར་འདོད་པའི་ལྷག་པའི་བསམ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། འདི་དག་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་དང་བྲལ་བར་གྱུར་ཅིག་ཅེས་ཡིད་ལ་བྱས་ནས་བཏང་སྙོམས་སྒོམ་པར་བྱེད་དོ། །གཞན་དག་དང་ཐུན་མོངས་པ་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་གཞན་མུ་སྟེགས་ཅན་དང་ཐུན་མོངས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་དང་ཐུན་མོང་པ་སྟེ། ཇི་ལྟར་སེམས་ཅན་དུ་ལྟ་བ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་རྣམས་སྒོམ་པར་བྱེད་པ་དེ་བཞིན་དུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཡང་སྒོམ་པར་བྱེད་པའོ། །ཇི་ལྟར་ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པ་དག་བདག་མེད་པ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་དེ་བཞིན་དུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བས་དེ་དག་དང་ཐུན་མོང་པའོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པའི་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་དུ་ཟིན་ཀྱང་ཕན་པ་དང་བདེ་བའི་བསམ་པས་ཉེ་བར་སྒྲུབ་པའི་ངོ་བོ་ནི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའོ། །བདེ་བར་བྱ་བའི་ལྷག་པའི་བསམ་པས་བསྡུས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདེ་བ་མ་སྐྱེས་པ་སྒྲུབ་པར་འདོད་པ་དང༌། སྡུག་བསྔལ་སྐྱེས་པ་བསལ་བའི་བདེ་བ་སྒྲུབ་པར་འདོད་པ་དང༌། བདེ་བ་སྐྱེས་པ་རྣམས་གནས་པར་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བའི་རྣམ་པ་དང་གོ་རིམས་བཞིན་ནོ། །ཕན་པར་བྱ་བའི་ལྷག་པའི་བསམ་པས་བསྡུས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་རྣམ་པར་སྤང་བའི་བསམ་པའི་རྣམ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ཚད་མེད་པ་བཞི་ལ་སྙིང་བརྩེ་བ་ཞེས་བརྗོད་དོ། །དེ་དག་ཀྱང་ཕན་པ་དང་བདེ་བའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་ལྷག་པའི་བསམ་
Chinese
“已经安立”等等。自性之安立是“成办安乐之增上意乐”等。差别之安立是“凡所说，周遍十方”等。作意之差别安立即是“为何所说，以信乐有情而安住”等。如是，以第一种方式，显示了以信乐来区分无量，因为以信乐缘于有情皆得安乐。四无量应以种类之差别来区分。种类之差别也应安立所缘之差别，即以“非无所缘之差别”来安立所缘之差别。若缘于非痛苦亦非安乐之有情是慈爱，则经中“于一切有情修慈爱之心”应如何解释？答：应理解为是就方位的差别和处所的差别而说的。非痛苦亦非安乐之有情分为我方等三种，即仇敌、亲友和中庸者。彼等有情之处所的差别，也是缘于直至虚空界边际之无量世界。因此说“周遍十方”。唯是法之觉受，是因为如实了知于补特伽罗无我，见远离我之色等。从内心深处思念而见为有情，意为施设为有情之名言。彼等显示了不应信乐为有情。如是，也以其状态之法，以安乐之意乐来成办。因此说“修慈爱者，彼”等，即是意念彼等一切皆得安乐，以缘于法而修，而非以信乐有情。彼等法也不应作孩童所遍计之分别。即使唯是法，也无有显现之执着，如是，成办安乐且欲布施，是为慈爱。如是，悲等之
English
“Having established” and so on. The establishment of self-nature is “the superior intention to accomplish happiness” and so on. The establishment of difference is “whatever is said, pervading the ten directions” and so on. The establishment of the difference of attention is “why is it said, abiding with faith in sentient beings” and so on. Thus, in the first way, it is shown that the immeasurable ones are distinguished by faith, because with faith, it is focused on sentient beings all attaining happiness. The four immeasurable ones should be distinguished by the difference of types. The difference of types should also establish the difference of objects, that is, by “not without the difference of objects” to establish the difference of objects. If love is focused on sentient beings who are neither suffering nor happiness, then how should the sutra “cultivate a mind of love towards all sentient beings” be explained? Answer: It should be understood as referring to the difference of directions and the difference of places. Sentient beings who are neither suffering nor happiness are divided into three types, such as my side, namely enemies, friends, and neutral ones. The difference of the places of those sentient beings is also focused on all those belonging to the immeasurable worlds up to the edge of the space realm. Therefore it is said, “pervading the ten directions.” The perception of only phenomena is because of truly knowing the selflessness of the individual, seeing forms and so on that are separated from the self. Thinking and seeing from the depths of the heart as sentient beings means designating the name of sentient beings. They show that one should not have faith in sentient beings. Thus, also with the phenomena of that state, it is accomplished with the intention of happiness. Therefore it is said, “the one who cultivates love, that” and so on, that is, thinking that all of them may attain happiness, cultivating by focusing on phenomena, not by having faith in sentient beings. Those phenomena should also not be made the discriminations that are pervasively conceived by children. Even if it is only phenomena, there is no attachment to appearance, thus, accomplishing happiness and wanting to give, is love. Likewise, compassion and so on.
Chinese
也應當如是理解。想要消除現在的痛苦的想法是慈悲，從內心深處想要消除痛苦就是慈悲。同樣，不願與快樂分離而努力追求就是喜。因此，隨喜快樂的增上意樂被稱為具有喜。想要消除三類眾生各自的染污，就是捨，對於擁有快樂者，不顯示貪戀；對於擁有痛苦者，不顯示憤怒，並且不生氣；對於既非痛苦也非快樂的眾生，不作個別觀察的捨，因此不會普遍愚昧。像這樣安住於無有染污的捨，實際上也是想要他們遠離染污，這被稱為想要消除染污的增上意樂。心中想著願他們遠離貪欲等，從而修習捨。為了顯示與其他共通之處，說與其他外道共通，這是與異生凡夫共通的。如同異生凡夫執著於將眾生視為真實存在，並進行修習，菩薩也同樣修習。如同聲聞等執著於無我，菩薩們也同樣如此，這就是與他們共通之處。即使已經遠離一切分別戲論，但以利益和安樂的意念來親近成就的本質，是不共通的。所謂由給予安樂的增上意樂所攝持，指的是想要成就未生起的安樂，想要消除已生起的痛苦並成就安樂，以及隨喜已生起的安樂並使其安住的這些方式和順序。所謂由給予利益的增上意樂所攝持，是因為這是完全斷除染污的意念之相。因此，四無量心被稱為慈愛。它們也都是具有利益和安樂性質的增上意樂。
English
It should also be understood in this way. The thought of wanting to eliminate present suffering is compassion, and wanting to eliminate suffering from the depths of one's heart is compassion itself. Similarly, striving not to be separated from happiness is joy. Therefore, the superior intention of rejoicing in happiness is called having joy. Wanting to eliminate the defilements of each of the three types of beings is equanimity, showing no attachment to those who have happiness; showing no anger towards those who have suffering, and not being angry; and for beings who are neither suffering nor happy, not practicing equanimity with individual observation, so one will not become universally ignorant. Thus, abiding in equanimity without defilement actually means wanting them to be free from defilement, which is called the superior intention of wanting to eliminate defilement. Thinking in one's mind, 'May they be free from desire, etc.,' one cultivates equanimity. In order to show what is common with others, it is said to be common with other non-Buddhists, which is common with ordinary beings. Just as ordinary beings cling to seeing beings as real and cultivate this, bodhisattvas also cultivate it. Just as hearers and others cling to selflessness, bodhisattvas also do so, which is what they have in common. Even though one has become free from all conceptual elaborations, the essence of closely accomplishing with the thought of benefit and happiness is uncommon. The so-called being encompassed by the superior intention of giving happiness refers to the ways and order of wanting to accomplish unarisen happiness, wanting to eliminate arisen suffering and accomplish happiness, and rejoicing in arisen happiness and making it abide. The so-called being encompassed by the superior intention of giving benefit is because it is the aspect of the thought of completely abandoning defilements. Therefore, the four immeasurables are called loving-kindness. They are all superior intentions with the nature of benefit and happiness.
Tibetan
པ་ཡིན་ལ་སྙིང་བརྩེ་བར་ཡང་དེའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ཚད་མེད་པ་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལ་སྙིང་བརྩེ་བ་ཅན་ཞེས་བ་རྗོད་དོ། །ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པའི་སྙིང་རྗེ་ནི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་སྡུག་བསྔལ་ཙམ་ལ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་མ་ཡིན་ནོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་ནི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དབྱེ་བ་ལ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་སྨྲས་པ། སྡུག་བསྔལ་རྣམ་པ་བརྒྱ་རྩ་བཅུ་མཐོང་བས་ཞེས་བྱ་བ་ལ། ལྔ་བཅུ་རྩ་ལྔ་དང་ལྔ་ བཅུ་རྩ་ལྔ་པའི་རྣམ་གྲངས་རྣམ་པ་གཉིས་ཀྱིས་རྣམ་པར་གཞག་པར་བྱའོ། །རྣམ་གྲངས་དང་པོ་ལྔ་བཅུ་རྩ་ལྔ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་སྡུག་བསྔལ་རྣམ་པ་གཅིག་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་རྣམ་པ་གཅིག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་འདུས་བྱས་ཐམས་ཅད་དུ་གཏོགས་པའི་བྱེ་བྲག་མེད་པའི་སྤྱིའི་སྡུག་བསྔལ་ནི་འཇུག་པའི་སྡུག་བསྔལ་ཞེས་བརྗོད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་སྨྲས་པ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་འཇུག་པར་གཏོགས་པའི་སྡུག་བསྔལ་དང་ལྡན་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་བརྗོད་དོ། །འདོད་ཆགས་དང་གཏི་མུག་གི་རྒྱུས་གོ་རིམས་བཞིན་དུ་འགྱུར་བའི་སྡུག་བསྔལ་དང༌། སྡུག་བསྔལ་གྱི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་དབང་དུ་བྱས་ནས་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྣམ་པ་གཉིས་ནི་འདུན་པའི་རྩ་བ་ཅན་ཞེས་བྱ་བ་ལ། གང་ལ་འདུན་པའི་འདོད་ཆགས་ཡོད་པ་སྟེ་འགྱུར་བ་སྟེ་གཞན་དུ་གྱུར་པ་ལས་མྱ་ངན་ལ་སོགས་པའི་སྡུག་བསྔལ་ལོ། །དེ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཡིན་པས་ན་འདུན་པའི་རྩ་བ་ཅན་ཞེས་བྱའོ། །འགྱུར་བ་རྣམ་པ་བརྒྱད་ནི་ཇི་ལྟར་ཉན་ཐོས་ཀྱིས་ལས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་དག་ལས་དུས་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་འགྱུར་བ་ནི་འགྱུར་བའི་སྡུག་བསྔལ་ལོ། །ལྷག་མ་ནི་གཞན་དུ་འགྱུར་བའོ། །བྱིས་པ་མི་མཁས་པའི་རང་བཞིན་ཅན་དག་ལུས་ལ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རེག་པ་སྐྱེས་པར་གྱུར་པ་ན་རྨོངས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་སོ། །དེ་ནི་ཀུན་དུ་རྨོངས་པའི་རྣམ་པར་སྨིན་པའི་སྡུག་བསྔལ་ཏེ། གང་ལ་ཀུན་དུ་རྨོངས་པའི་རྣམ་པར་སྨིན་པའི་སྡུག་བསྔལ་ཡོད་པ་དེ་ནི་ཀུན་དུ་རྨོངས་པའི་འབྲས་བུ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །ཇི་སྐད་དུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དགེ་སློང་དག་བྱིས་པ་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་ཐོས་པ་དང་མི་ལྡན་པ་དག་ལུས་ཀྱིས་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རེག་པའི་ཚོར་བ་མྱོང་བར་གྱུར་པ་ན་མྱ་ངན་གྱིས་ཀུན་དུ་རྨོངས་པའི་དབང་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་སྨྲས་པ། ཚོར་བ་དྲག་པོ་གང་དག་གིས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་
Chinese
也是如此，因为慈悲也是菩萨的特征。因此，为了获得无量，菩萨被称为具有慈悲心。声闻等人的慈悲，因为只专注于痛苦的痛苦，所以不是大慈悲。菩萨们因为专注于所有痛苦的各种差别，所以才是大慈悲，为了显示这一点，所以说“见到一百一十种痛苦”等。应当以五十五和五十五的两种方式来安立。为了显示第一种五十五，从“一种痛苦是”等开始，所谓“一种”是指属于一切有为法的无有差别的共同痛苦，被称为行苦。因此说，宣说“一切有情都具有属于行苦的痛苦”。由贪欲和愚痴的因，依次转变的痛苦，以及以痛苦的痛苦为主的两种痛苦，被称为“以欲为根本”。对于那些具有欲的贪欲者来说，转变，即变为其他，由此产生忧伤等的痛苦。因为它先发生，所以称为“以欲为根本”。八种转变，如声闻所说之业。其中，由时间完全转变的是变苦，其余的是坏苦。无知的孩童，当身体上产生痛苦的触觉时，会变得愚昧等等。这是普遍愚昧的异熟痛苦，凡是具有普遍愚昧的异熟痛苦，那就是被称为普遍愚昧之果的同义词。如世尊所说：“比丘们，无知的凡夫，不具足闻法，当身体感受痛苦的触觉时，会被忧伤的普遍愚昧所控制。”因此说“哪些猛烈的感受”等等。