Tibetan
ས་གཉེན་ངན་པ་དེ་ཡང་ལྟ་བར་ལྷུང་བ་དང༌། ལྟ་བ་ལོག་པར་གྱུར་པའོ། །དེ་ལས་བཟློག་པའི་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་ནི་ཤེས་རབ་ལྷག་པར་གྱུར་པ་ཤེས་རབ་གསལ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར། བླུན་པོ་མ་ཡིན་ཞིང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡང༌། བླུན་པོ་མ་ཡིན་པ་དང༌། ཡིད་རྟུལ་བ་མ་ཡིན་པ་དང༌། མཁས་པ་དང༌། མཛངས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་བཞི་ནི་བྱིས་པ་དང༌། རྨོངས་པ་དང༌། མི་གསལ་བ་དང༌། མི་མཁས་པ་རྣམས་ལས་བཟློག་པ་ལས་རིག་པར་བྱའོ། །བྱིས་པ་མ་ཡིན་པས་ན་མ་རྨོངས་པ་སྟེ། རིག་པའི་གནས་ཐམས་ཅད་ལ་རྗེས་སུ་འཇུག་ པ་དང་མཐུན་པའི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་ཤེས་རབ་དང་ཡང་དག་པར་ལྡན་པའི་ཕྱིར་རོ། །མ་རྨོངས་པ་ནི་མང་དུ་ཐོས་པའི་རིགས་ཅན་ཏེ། ཐོས་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཤེས་རབ་ཅན་ནོ། །མཁས་པ་ནི་གསལ་བ་སྟེ། བསམས་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཤེས་རབ་ཅན་ནོ། །མཛངས་པ་ནི་ཀུན་ལ་རིགས་པ་ཅན་ནོ། །དེ་དག་ལས་སྔར་སྨོས་པའི་བཤེས་གཉེན་ངན་པ་ནི་ཤིན་ཏུ་ངན་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་གཉེན་པོའི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཡན་ལག་ནི་གཙོ་བོར་གྱུར་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་པ་གཉིས་ཀྱིས་བཤེས་གཉེན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་རྣམ་པར་གཞག་པར་རིག་པར་བྱའོ། །ཇི་ལྟར་བཤད་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་ཕན་པ་དང་བདེ་བ་བསྒྲུབ་པའི་ཐབས་ཤེས་པའི་རྣམ་པ་དང་པོས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་དང་པོ་ཡོངས་སུ་གསལ་བར་བྱས་པ་ཡིན་ནོ། །གནས་མ་ཡིན་པ་ལ་མི་སྦྱོར་བའི་གནས་མ་ཡིན་པ་ལ་ཡང་རྣམ་པ་གསུམ་སྟེ། ལུང་དུ་མ་བསྟན་པ་ལ་གནས་པ་དང། དགེ་བ་མ་ཡིན་པ་ལ་གནས་པ་དང༌། དམན་པའི་དགེ་བ་ལ་གནས་པའོ། །དེ་ལ་དང་པོའི་གནས་མ་ཡིན་པ་ལ་སྦྱོར་བའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་སྨྲས་པ། བག་མེད་པ་ལ་ཡང་དེ་འཇུག་པར་མི་བྱེད་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། དེ་ལ་བག་མེད་པའི་བྱ་བ་ནི། དགེ་བའི་ཆོས་མི་བསྒོམ་པ་ཉིད་དོ། །བག་མེད་པའི་གནས་ནི་བྱ་བའི་གནས་ཀྱི་དངོས་པོའོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཉེས་པར་སྤྱོད་པ་དང༌། དེའི་གནས་ཀྱང་རིག་པར་བྱའོ། །དེ་ལ་མདོ་བཞི་པ་བཤེས་གཉེན་ངན་པ་རྣམ་པ་གཉིས་སུ་བྱས་ནས་འདིའི་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་རྣམ་པ་གཉིས་སུ་རིག་པར་བྱ་སྟེ། གང་ལ་བརྟེན་པར་གྱུར་ན་ཁ་ན་མཐོ་བ་དང་བཅས་ཀྱང་རུང༌། ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་མེད་ཀྱང་རུང༌། འཇིག་རྟེན་འདིའི་བདེ་བ་ཙམ་འབྱུང་བར་འགྱུར་བའོ། །དེ་ལ་དང་པོ་དང་གཉིས་པའི་བཤེས་གཉེན་གཅིག་ཏུ་བྱས་ནས་དེ་ལས་བཟློག་པ་ནི་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་བཞི་པར་རིག་པར་བྱའོ། །ཆེས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པ་ལ་གཞག་པ་དང༌། ཆེས་དམན་པ་ལ་གཞག་པ་ནི་མདོར་བསྡུ་ན་ཐེག་པ་ལ་
Chinese
那個惡劣的土地也會墮入邪見，變成邪見。為了表明與此相反的善知識是智慧超群、智慧明亮的人，所以說「不是愚笨」等等。所謂「不是愚笨」、「不是遲鈍」、「聰明」、「賢明」這四個詞，應當理解為是與孩童、愚昧、不明亮、不聰明的人相反的。因為不是孩童，所以不愚昧，因為與精通一切知識之處相符的與生俱來的智慧完全具備。不愚昧是指博學多聞之士，是具有從聽聞而來的智慧的人。聰明是指明亮，是具有從思維而來的智慧的人。賢明是指對一切都通達事理的人。從這些人來看，前面所說的惡知識是非常惡劣的。因為其對治方面的支分是主要的。應當理解用兩種方式來安立圓滿的善知識。正如所說的，以智慧的特徵，以知曉成辦利益和安樂之方便的方式，用第一種方式完全闡明了第一種圓滿。不與非處相合，非處也有三種，即安住於未授記之處，安住於非善之處，安住於下劣之善處。其中，就與第一種非處相合而言，說道：「也不會讓其進入放逸」等等。其中，放逸的行為就是不修習善法。放逸之處是行為之處的對象。同樣，也應當理解惡行及其處所。對此，第四品經中將惡知識分為兩種，因此應當理解此處的圓滿也分為兩種，即無論依止於誰，即使有罪過也可以，即使沒有罪過也可以，僅僅會產生此世的安樂。其中，將第一種和第二種善知識合為一體，與此相反的就是應當理解為第四種圓滿。將最殊勝者和最下劣者安立，總而言之就是大乘。
English
That evil ground also falls into wrong views and becomes perverted. To show that the virtuous friend who is the opposite of this is one who is exceedingly wise and whose wisdom is clear, it is said, "Not foolish," and so forth. The four terms, "not foolish," "not dull-witted," "wise," and "intelligent," should be understood as the opposite of childish, ignorant, unclear, and unwise. Because one is not childish, one is not ignorant, because one is fully endowed with innate wisdom that is in accordance with engaging in all fields of knowledge. Not ignorant means one is of a learned lineage, one who possesses wisdom arising from learning. Wise means clear, one who possesses wisdom arising from contemplation. Intelligent means one who is reasonable in all things. Of these, the evil friend mentioned earlier is extremely evil. Because the limb of the opposing side is the principal one. It should be understood that the excellent spiritual friend is established in two ways. As explained, the first excellence is fully clarified by the characteristic of wisdom, by knowing the means of accomplishing benefit and happiness. There are also three kinds of non-places that do not connect to non-places: dwelling in the unpredicted, dwelling in the non-virtuous, and dwelling in the inferior virtuous. In this regard, speaking with regard to connecting to the first non-place, it says, "Also, one does not cause it to enter into carelessness," and so forth. Among these, the activity of carelessness is simply not cultivating virtuous dharmas. The place of carelessness is the object of the place of activity. Likewise, misconduct and its place should also be understood. In this regard, the fourth sutra makes two kinds of evil friends, so the perfections here should be understood as two kinds: whoever one relies on, even if there is fault, or even if there is no fault, only the happiness of this world will arise. In this regard, the first and second spiritual friends are made into one, and the opposite of that should be understood as the fourth perfection. To place the most excellent and to place the most inferior is, in short, the Mahayana.
Tibetan
ལྟོས་པ་དང༌། དངོས་པོ་ལ་ལྟོས་པའོ། །དེ་ལ་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ནི་ཆེས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པར་འཇུག་པ་ཡིན་ལ། ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཐེག་པ་ནི་ཆེས་དམན་པའོ། །དེ་ ལ་དད་པ་ནི་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་དངོས་པོ་ཐོབ་པར་བྱེད་པའི་ཐབས་ཉིད་ནི་དད་པའོ། །ཡང་དེ་ནི་རྣམ་པ་གསུམ་སྟེ། ཡོད་པ་ཉིད་ལ་ཡིད་ཆེས་པའི་རྣམ་པ་དང༌། བསྒྲུབ་པར་ནུས་པ་ལ་མ་མངོན་པར་འདོད་པའི་རྣམ་པ་ཉིད་དང༌། ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པ་རབ་ཏུ་དང་བའི་རྣམ་པའོ། །དད་པ་དང་ལྡན་པ་ལ་འདུན་པ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བར་དེའི་རྗེས་ལ་དགེ་བའི་ཆོས་ལ་འདུན་པ་བསྟན་ཏོ། །འདུན་པ་སྐྱེས་ནས་དེ་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་སེམས་ཀྱིས་སྨོན་པར་བྱེད་ཅིང་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་སྐྱེད་པར་བྱེད་པས་དེའི་རྗེས་ལ་ཡང་དག་པར་བླང་བའོ། །དེ་ལྟར་སེམས་བསྐྱེད་ཅིང་སྨོན་ལམ་གདབ་པ་བྱས་པ་ནི་ཚོགས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་སྦྱོར་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བར་དེའི་རྗེས་ལ་བརྩོན་འགྲུས་རྩོམ་མོ། །བརྩོན་འགྲུས་དེ་ཡང་ཐབས་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་གཟུང་ཞིང་ཚུལ་བཞིན་དུ་བསྒྲུབས་ན་འདོད་པའི་འབྲས་བུ་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བར་དེའི་རྗེས་ལ་ཐབས་བསྟན་ཏོ། །འདི་དག་ནི་ཡོན་ཏན་ཏེ། སྐྱོན་རྣམས་ཀྱི་གཉེན་པོའི་ཕྱོགས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་ཐེག་པའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་ཆེས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པ་དང༌། ཆེས་དམན་པའི་གནས་སྐབས་བསྟན་པའི་ཕྱིར། འདི་ལྟ་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །དངོས་པོ་ལ་ཡང་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དངོས་པོ་དང༌། བསོད་ནམས་ཀྱི་དངོས་པོའོ། །ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དངོས་པོ་ལ་ལྟོས་ནས་བསྒོམས་པ་ལས་བྱུང་བ་ལ་སོགས་པས་ཆེས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པ་དང༌། ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པ་མ་ཡིན་པའི་རྣམ་པར་གཞག་པའོ། །དགེ་སློང་གི་བྱ་བའི་དབང་དུ་བྱས་ནས། ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པ་དང༌། འབྲིང་པོ་དང༌། དམན་པའོ། །དེ་ལ་དགེ་སློང་གི་བྱ་བའི་གཙོ་བོ་ནི་བསམ་གཏན་དང༌། སྒོམ་པ་ལ་སྦྱོར་བའོ། །འབྲིང་པོ་ནི་ཀློག་པ་དང༌། ཉན་པ་དང༌། སེམས་པས་བསྡུས་པ་བསམ་གཏན་མ་ཡིན་པའི་སྦྱོར་བའོ། །གཉི་ག་ཡང་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐམས་ཅད་དུ་སྦྱོར་བར་མི་ནུས་ན། དད་པས་བྱིན་པ་ལོངས་སྤྱོད་པ་འབྲས་བུ་དང་བཅས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ཞལ་ཏ་བའི་ལས་ལ་སྦྱོར་བར་གནང་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། དགེ་འདུན་གྱི་ཟས་ལ་སྐོ་བར་བྱེད་ཅིང་རེས་ལ་སོགས་པའི་སྐོ་བའི་ཞལ་ཏ་བྱེད་པ་དང༌། བླ་མ་ལ་གུས་ཤིང་རིམ་གྲོར་བྱེད་པས་བླ་མའི་ཡོངས་སུ་སྤྱོད་པས་གཡོག་བྱེད་པའོ། །
Chinese
依赖和对事物依赖。其中，大乘是进入最殊胜的，声闻和独觉乘是最下劣的。其中，信心是获得应得之事物，获得之方法即是信心。又是三种，存在本身确信之相，能成办对未显现希求之相，具功德极欢喜之相。具有信心者将生起欲求，如是之后显示对善法之欲求。生起欲求后，为获得彼，心生希愿且生起显现之造作，故其后为如实之领受。如是发心且作祈愿后，为圆满资粮故将行精进，如是之后发起精进。彼精进亦以方便善摄持且如理修习，则将成就所欲之果，如是之后显示方便。此等是功德，因是过失之对治品之故。其中，就乘而言，为显示最殊胜和最下劣之状态，如是等。事物亦有两种，智慧之事物和福德之事物。就智慧之事物而言，观待从修习生起等，安立为最殊胜和非殊胜。就比丘之事业而言，有殊胜、中等和下劣。其中，比丘之事业之主要者是禅定和修习之行持。中等是包含阅读、听闻和思维之非禅定之行持。若二者亦不能尽行，为使以信心布施之受用具果，故开许行侍者之业。彼亦有两种，为僧众之食物而分配，作轮值等之分配之侍者，和恭敬上师且作服侍，以上师之受用而作仆役。
English
Dependence and dependence on things. Among them, the Mahayana is the entry into the most excellent, while the Hearer and Solitary Realizer vehicles are the most inferior. Among them, faith is the means of obtaining what is to be obtained, and that very means is faith. Again, it is of three aspects: the aspect of believing in existence itself, the aspect of desiring what is not manifest as being capable of accomplishment, and the aspect of being utterly delighted with possessing qualities. It is said that desire will arise in one who possesses faith, and after that, desire for virtuous Dharma is shown. Having generated desire, in order to obtain it, one makes aspirations in the mind and generates manifest activities, therefore, after that is the correct acceptance. Having thus generated the mind and made prayers, in order to perfect the accumulations, one will engage in effort, and after that, diligence is initiated. If that diligence is well grasped by skillful means and practiced properly, the desired result will be accomplished, and after that, skillful means are shown. These are qualities, because they are on the side of the antidotes to faults. Among them, in terms of the vehicle, in order to show the state of being most excellent and most inferior, such as this. Things are also of two kinds: the thing of wisdom and the thing of merit. In terms of the thing of wisdom, in relation to what arises from meditation and so on, it is established as most excellent and not excellent. In terms of the activities of a monk, there are excellent, middling, and inferior. Among them, the main activity of a monk is engagement in meditation and practice. The middling is engagement in activities other than meditation, which include reading, listening, and thinking. If neither of these can be fully engaged in, in order to make the enjoyment of what is given by faith fruitful, permission is given to engage in the work of a server. That is also of two kinds: one who distributes food for the Sangha, serving as a distributor for turns and so on, and one who reveres the lama and serves him, acting as a servant by attending to the lama's needs.