Tibetan
། །འདུལ་བ་ལས་བཅས་པའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་སྨྲས་པ། གླེང་གཞི་དང་བཅས་པ་དང༌། ངེས་པར་འབྱུང་བ་དང་བཅས་པ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ། ལྟུང་བ་བྱུང་བ་ལ་མཁས་པ་དང༌། དེ་ལས་ངེས་པར་འབྱུང་བ་ལ་མཁས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་གོ་རིམས་བཞིན་ཏེ། ལྟུང་བ་འབྱུང་བ་ལ་མཁས་པ་ལ་བརྟེན་ནས། གདུལ་བྱ་རྣམས་ཀྱིས་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་སྤྱོད་པའི་དངོས་པོ་དང་མཐུན་པའི་ཉེས་པ་བྱས་པ་ལས་བསླབ་པའི་གཞི་གནས་ཏེ་དུས་སུ་འཆའ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་གླེང་གཞི་དང་བཅས་པ་ཞེས་བྱའོ། །ཇི་སྐད་དུ་འདུལ་བ་ལས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གླེང་གཞི་འདི་དང༌། རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་འདི་དང༌། དངོས་པོ་འདི་ལས་ཞེས་རྒྱས་པར་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །ངེས་པར་འབྱུང་བ་དང་བཅས་པ་ནི་དེ་བཞིན་དུ་བསླབ་པའི་གཞིའི་གནས་སུ་བཅས་པའི་ཆོས་སྟོན་པ་དང༌། ངེས་པར་འབྱུང་བ་ལ་མཁས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་དུས་དང༌། ཡུལ་དང༌། གང་ཟག་དང༌། གནས་སྐབས་ལ་ལྟོས་ནས་ལྟུང་བ་མེད་པ་ཡང་གསུངས་ཏེ། ལས་དང་པོ་པ་ལ་ཉེས་པ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་རྒྱས་པར་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་བུའི་འདུལ་བའི་བསླབ་པ་རྣམ་པ་གཉིས་པོ་བཅས་པ་ལྟུང་བ་བྱུང་བ་དང༌། ངེས་པར་འབྱུང་བ་ལ་མཁས་པ་འདི་ནི་སངས་རྒྱས་དང༌། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་རྣམས་མ་ཡིན་པ་གཞན་ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་མ་ཡིན་པའོ། །དེའི་ཕྱིར་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་ཞེས་བརྗོད་དོ། །མདོ་སྡེ་ལས་བཅས་པའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་ནི་རྣམ་པ་གསུམ་བསྟན་ཏོ། །རྟོན་པ་དང་བཅས་པར་བསྟན་པ་ནི་དངོས་པོ་རྣམ་པ་བཞི་ལ་རྟོན་པ་རྣམ་པ་བཞི་བསྟན་པའོ། །རྟུལ་བ་དང་བཅས་པ་བསྟན་པ་ནི་སྡུག་ བསྔལ་ཐམས་ཅད་ལས་ངེས་པར་འབྱུང་བའི་ལམ་བསྟན་པའོ། །ཆོ་འཕྲུལ་དང་བཅས་པ་སྟོན་པ་ནི་ཆོ་འཕྲུལ་རྣམ་པ་གསུམ་ལ་བརྟེན་ནས་ཇི་ལྟར་རིགས་པར་སེམས་ཅན་རྣམས་གཞུག་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དངོས་པོ་རྣམ་པ་བཞི་ལས་དང་པོ་གཉིས་ནི་འདི་གཉིས་ཏེ། ཆོས་དང༌། གང་ཟག་གོ །དེ་ལས་ཆོས་ལ་བརྟན་པར་བྱའི་གང་ཟག་ལ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཚེ་དེ་ཉིད་ལས་རྣམ་པར་གྱུར་ནས་གཞན་དུ་འགྱུར་བ་ཡང་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཆོས་ཀྱང་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། དོན་དང་ཡི་གེའི་དབྱེ་བས་སོ། །དེ་དག་ལས་ཀྱང་དོན་ལ་བརྟན་པར་བྱའི་ཡི་གེ་ལ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཡི་གེ་ནི་རྣམ་གྲངས་དང༌། ཡོངས་སུ་འགྱུར་བའི་སྒོ་ནས་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པ་དང༌། ཡང་དག་པའི་དོན་རབ་ཏུ་སྟོན་པས་སོ། །དོན་ཡང་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། དྲང་བའི་དོན་དང༌། ངེས་པའི་དོན་ཏོ། །དེ་ལ་ངེས་པའི་དོན་ལ་བརྟན་པར་བྱ་སྟེ། ཚིག་གི་དོ
Chinese
从律藏所制定的方面来说，有所谓“具根本”和“具出离”等。这要依赖于精通堕罪和精通从中出离的人，按照顺序进行。依赖于精通堕罪的人，对于应调伏者，凡是与从事不应为之事之事物相应的过失，由此安立学处，即按时宣说，这被称为“具根本”。如律藏中所说：“世尊已广为开示此根本、此差别、由此事物。”所谓“具出离”，也是同样，宣说安立为学处之法，并且依赖于精通出离者，考虑到时间、地点、人物和情况，也宣说了没有堕罪，如“对于初学者没有过失”等等，对此已广为开示。像这样，两种律藏学处，即制定堕罪和精通出离，这不是除了佛和菩萨摩诃萨之外的其他声闻等所能做到的。因此，称之为不共。从经藏所制定的方面来说，则宣说了三种。所谓宣说“具依怙”，即是宣说依靠四种事物之四种依怙。所谓宣说“具调伏”，即是宣说从一切痛苦中出离之道。所谓宣说“具神变”，即是依靠三种神变，为了如何适当地引导众生。四种事物中，前两种是法和人。其中，应依止于法，而不应依止于人，因为在任何时候，人都可能从自身发生变化而变成另一个人。法也有两种，即意义和文字的区别。在这些之中，也应依止于意义，而不应依止于文字，因为文字是通过名称和完全变化的方式，来充分显示不真实和真实的意义。意义也有两种，即权宜之义和究竟之义。其中，应依止于究竟之义，即词句的意义。
English
Speaking from the perspective of what is prescribed in the Vinaya, there are "with the basis" and "with emergence." This depends on those skilled in transgressions and those skilled in emerging from them, proceeding in order. Relying on those skilled in transgressions, for those to be tamed, whatever faults correspond to engaging in things that should not be done, from which the basis of training is established, that is, proclaiming it in due time, is called "with the basis." As it is said in the Vinaya, "The Blessed One has extensively shown this basis, this distinction, and from this thing." "With emergence" is also the same, teaching the Dharma established as the basis of training, and relying on those skilled in emergence, considering the time, place, person, and circumstances, it is also said that there is no transgression, such as "There is no fault for the beginner," and so on, which has been extensively shown. Such two types of Vinaya training, namely, prescribing transgressions and being skilled in emergence, are not something that others, such as Shravakas, can do, except for the Buddhas and Bodhisattvas Mahasattvas. Therefore, it is called uncommon. From the perspective of what is prescribed in the Sutra, three types are taught. To teach "with reliance" is to teach the four reliances on the four objects. To teach "with taming" is to teach the path of emerging from all suffering. To teach "with miracles" is to rely on the three types of miracles in order to lead sentient beings appropriately. Among the four objects, the first two are Dharma and person. Among these, one should rely on the Dharma and not on the person, because at any time, a person may change from himself and become another. Dharma is also of two types, namely, the distinction between meaning and letters. Among these, one should rely on the meaning and not on the letters, because the letters fully show the untrue and true meaning through names and complete transformations. Meaning is also of two types, namely, provisional meaning and definitive meaning. Among these, one should rely on the definitive meaning, that is, the meaning of the words.
Tibetan
ན་སོ་སོར་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དྲང་བའི་དོན་ལ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དོན་གཞན་སྟོན་པས་ན་ཚིག་གི་དོན་རྟོགས་པར་དཀའ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་ཉེ་བར་ཐོབ་པ་ཡང་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། རང་གི་མཚན་ཉིད་ཉེ་བར་ཐོབ་བ་ནི་སྣང་བ་ཙམ་གྱི་དངོས་པོ་འཛིན་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པའོ། །ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའི་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ཐོབ་པ་ནི་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་དང༌། ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པའི་གཉེན་པོའི་ཕྱོགས་རྣམ་པར་བྱང་བ་དང་མཐུན་པའི་རྣམ་པ་ཡོངས་སུ་འཛིན་པའི་ཡེ་ཤེས་སོ། །དེ་ལས་དང་པོ་ལ་བསྟན་པར་མི་བྱ་སྟེ། འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་ལ་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་དེ་ལས་བཟློག་པ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཅན་ལ་ནི་བསྟན་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་ན་རྟོན་པ་དང་བཅས་པ་ཡིན་ནོ། །རྟུལ་བ་ནི་ལམ་གྱི་ནུས་པའི་ཁྱད་པར་རོ། །དེ་ནི་སྡུག་བསྔལ་ཐམས་ཅད་ལས་ངེས་པར་འབྱུང་བར་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱེད་དོ། །ཕྱིར་མི་ལྡོག་པར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཤིན་ཏུ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །བསྟན་པ་དོན་དང་བཅས་པ་ནི་ཆོ་འཕྲུལ་དང་བཅས་པའི་ཆོས་སྟོན་པའོ། །སྙན་པར་སྨྲ་བ་རྣམ་པ་དྲུག་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་སུ་རྣམ་པར་གཞག་པར་བྱ་སྟེ། འདུལ་བའི་བསླབ་པའི་གནས་ལ་རྗེས་སུ་གནང་བ་དང༌། དགག་པར་བསྟན་པ་དང༌། མདོ་སྡེ་ལས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཚིག་གི་དོན་ངེས་པར་བསྟན་པའི་བསྟན་པའོ། །རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཚིག་གི་དོན་ངེས་པར་བསྟན་པ་ནི་སོ་ སོ་ཡང་དག་པར་རིག་པ་བཞི་ལ་བརྟེན་པའི་རྣམ་གྲངས་དང༌། མཚན་ཉིད་དང་ངེས་པའི་ཚིག་དང༌། སྤོབས་པ་སོ་སོ་ཡང་དག་པར་རིག་པའི་དབྱེ་བས་སོ། །རྣམ་པ་བདུན་དུ་རྣམ་པར་གཞག་པ་ནི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཚུལ་གྱི་གཏམ་དང༌། དམན་པ་དང༌། བར་མ་དང༌། མཆོག་རྣམས་ཇི་ལྟར་རིགས་པར་ཡང་དག་པར་ཞུགས་པ་ལ་ཇི་ལྟར་འདོད་པའི་དོན་སྦྱིན་པ་དང༌། འཇིགས་པ་རྣམས་ལ་དབུགས་དབྱུང་བའི་གཏམ་དང༌། རྨོངས་པ་རྣམས་ལ་རིགས་པས་ཉེ་བར་སྟོན་པ་དང༌། ཕྱིན་ཅི་ལོག་ལ་ཞུགས་པ་རྣམས་ཡང་དག་པའི་དངོས་པོར་སྐུལ་བ་དང༌། རང་ཉིད་ལ་ནུས་པ་མེད་ན་ཡང་གཞན་དག་ལ་སྐུལ་བར་བྱེད་པའི་གཏམ་གྱི་དབང་དུ་བྱས་པའོ། །འཇིག་རྟེན་གྱི་ཚུལ་གྱི་གཏམ་ནི་ཡང་དག་པར་དགའ་བར་བྱེད་པ་དང༌། ཀུན་དུ་དགའ་བར་བྱེད་པའོ། །ཇི་ལྟར་འདོད་པའི་དོན་སྦྱིན་པ་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ་ཡོ་བྱད་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་སྙིང་ལས་ཆུང་བར་བྱ་བ་དང༌། བྱ་བ་ཐམས་ཅད་ལ་སྙིང་ལས་ཆུང་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བདག་ཉིད་ཀྱིས་དེ་དག་ཡང་དག་པར་སྒྲུབ་པར་བྱེ
Chinese
是为了各自领悟的缘故。但不是为了正直的意义，因为显示其他意义，所以难以领悟词的意义。获得意义接近也有两种方式：获得自己的自性接近，是执持显现之物的识。获得不颠倒的总的自性，是与离欲相顺，以及与清净一切烦恼的对治品方面相顺，是完全执持相状的智慧。其中第一个不应指示，因为不是与离欲相顺。第二个与此相反，应指示具有智慧自性者。这样就是具有可信赖性。迟钝是道路的能力的差别。它能领悟到必定从一切痛苦中解脱出来。所谓“不退转”是“极”的同义词。具有意义的教法是宣说具有神变的佛法。六种悦耳的说法应分为两种：随顺调伏的学处，以及显示遮止，以及从经藏中确定显示一切种类的词义的教法。确定显示一切种类的词义，是依靠四种各别正知的分支，以及自性和决定词，以及各别正知的无畏。分为七种是世间习俗的谈论，以及低劣、中等、殊胜等如理如实地进入，给予如所欲求的意义，以及安慰恐惧者的话语，以及用道理向愚昧者显示，以及策励进入颠倒者趋向正确的实物，以及即使自己没有能力也劝勉其他人的话语的支配。世间习俗的谈论是真实地令人喜悦，以及普遍地令人喜悦。给予如所欲求的意义有两种，即用一切资具使之比心爱之物更小，以及对于一切行为，为了比心爱之物更小，自己如实地成办那些。
English
It is for the sake of understanding each individually. But it is not for the sake of the straightforward meaning, because it shows other meanings, so it is difficult to understand the meaning of the words. There are also two ways to obtain meaning closely: obtaining one's own nature closely is the consciousness that holds the object of appearance. Obtaining the general nature of non-inversion is being in accordance with detachment, and in accordance with the aspect of purifying all afflictions, it is the wisdom that completely holds the aspect. The first of these should not be indicated, because it is not in accordance with detachment. The second, contrary to this, should be indicated to those who possess the nature of wisdom. In this way, it is with reliance. Dullness is the difference in the power of the path. It enables one to comprehend that one will surely be liberated from all suffering. The term "irreversible" is a synonym for "extreme." The doctrine with meaning is the teaching of the Dharma with miracles. The six pleasant speeches should be divided into two types: following the training of discipline, and showing prohibition, and the teaching that definitively shows the meaning of all kinds of words from the sutras. Definitively showing the meaning of all kinds of words is based on the divisions of the four individual correct knowledges, as well as the nature and definitive words, and the fearlessness of individual correct knowledge. Dividing into seven types is the talk of worldly customs, as well as inferior, intermediate, and superior, etc., entering correctly as appropriate, giving the meaning as desired, and words of comforting those who are afraid, and showing to the ignorant with reason, and encouraging those who have entered into inversion to move towards the correct object, and even if one does not have the ability oneself, the domination of words that encourage others. The talk of worldly customs is truly pleasing, and universally pleasing. Giving the meaning as desired is of two types, namely, making it smaller than the beloved with all resources, and for all actions, in order to be smaller than the beloved, accomplishing those oneself as they really are.