Tibetan
ང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་ལེའུ་སྟེ་བཅུ་བཞི་པའི་འགྲེལ་པ་རྫོགས་སོ།། །།སྡོམ་ནི་སྔ་མ་བཞིན་དུ་ཞེས་བྱ་བའི་འགྲེལ་བ་ནི་སྔར་བསྟན་པའི་གང་ལ་བསླབ་པ་དང༌། ཇི་ལྟར་སློབ་པ་ཞེས་བསྟན་པ་དེ་ལ་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་གི་སྦྱོར་བས་མངོན་པར་བསྒྲུབ་པས་བསླབ་པར་བྱའོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །ད་ནི་བསྡུ་བའི་དངོས་པོ་རྣམ་པ་བཞིའི་སྦྱོར་བས་ཀྱང་བསླབ་པར་བྱའོ་ཞེས་རབ་ཏུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་བསྡུ་བའི་དངོས་པོ་བཞི་པོ་ཡང་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་དང་མཐུན་པར་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་སྨྲས་པ། སྡོམ་ནི་སྔ་མ་བཞིན་དུ་ཞེས་བྱ་བའོ། །བསྡུ་བའི་དངོས་པོ་དང་པོ་ནི་སྦྱིན་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པས་དེ་བསྟན་པ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་ཡང་བསྟན་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བསམས་ནས་དེ་བཞག་ནས་སྙན་པར་སྨྲ་བ་ཉིད་བསྟན་པ་ནི་ཐོག་མ་དང༌། བར་དང༌། ཐ་མར་དགེ་བ་ཉིད་ཀྱི་ཚིག་ནི་སྙན་པར་སྨྲ་བ་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཞེས་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་རྣ་བའི་དབང་པོས་ཐོས་པའི་དུས་ན་དབང་པོ་འཕྲོག་ཅིང་དགའ་བར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཐོག་མར་དགེ་བའོ། །ཡིད་འཕྲོག་པར་བྱེད་ཅིང་བྱ་བ་ཉམས་དགའ་བ་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་དང༌། ཡོངས་སུ་བརྟགས་པ་བཟོད་པའི་ཕྱིར་བར་དུ་དགེ་བའོ། །སྒྲུབ་པ་ཉམས་སུ་ལེན་པའི་དུས་སུ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པའི་བདེ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཐ་མར་དགེ་བའོ། །དེ་ལ་ཡིད་དུ་འོང་བའི་ཚིག་ནི་ཐོག་མར་དགེ་བའོ། །བདེན་པ་ནི་སླུ་བ་མེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང༌། ཡོངས་སུ་བརྟག་བཟོད་པའི་ཕྱིར་བར་དུ་དགེ་བའོ། །བདེ་བར་ཡོངས་སུ་འགྱུར་བ་དང༌། ཕན་པར་ཡོངས་སུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དང༌། ཕན་པ་དང་བདེ་བའི་འབྲས་བུ་ཆོས་ཀྱི་དོན་དང་ལྡན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེས་ན་ཐ་མར་དགེ་བ་ཞེས་བྱའོ། །རྣམ་གྲངས་གཞན་ཡང་ཐོག་མ་དང་བར་དང་ཐ་མ་རྣམས་སུ་དེའི་ཚིག་བཞིན་དུ་བྱས་ན་བདུད་རྩིའི་རང་བཞིན་དུ་འགྱུར་ཞིང༌། ཡན་ལག་གསུམ་དང་ལྡན་པའི་ལེགས་པར་བཤད་པ་ནི་སྙན་པར་སྨྲ་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་རིག་པར་བྱའོ། །ཡན་ལག་གསུམ་ནི་སྙན་པ་དང༌། བདེ་བ་དང༌། ཕན་པར་འགྱུར་བའོ། །སྙན་པའི་ཕྱིར་རྣར་བདེ་བའོ། །བདེ་བ་ནི་ཡིད་བདེ་བར་བྱེད་པ་སྟེ། སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་དུས་སུ་དགའ་བ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཆོས་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ཆོས་སྒྲུབ་པའི་དུས་སུ་མངོན་ པར་མཐོ་བ་དང༌། ངེས་པར་ལེགས་པའི་འབྲས་བུ་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་ཕན་པ་དང་བདེ་བ་འདྲེན་པར་བྱེད་པ་སྟེ། འདི་དག
Chinese
名为“我随顺”。般若波罗蜜多第十四章的注释完毕。总而言之，名为“如前”的注释，是指先前所说的学什么和如何学，即以六度波罗蜜多的结合来证成，从而进行学习。现在，为了充分说明也要以四摄的结合来学习，所以为了说明四摄也与六度波罗蜜多相符，故说“总而言之，如前”。第一摄是布施波罗蜜多的自性，因此想到仅仅说明它，也就说明了它，于是放下它，仅仅说明爱语，即最初、中间和最后都是善的语言，这被称为爱语的自性。因为在用耳根听闻时，能夺取根识并令人喜悦，所以最初是善的。因为能引人入胜，且行为令人愉快，并且完全堪忍，所以中间是善的。因为在修行时是完全的安乐，所以最后是善的。其中，悦意的语言最初是善的。真实是因为没有欺骗，并且完全堪忍，所以中间是善的。因为完全转变为安乐和利益，并且利益和安乐的果实与法的意义相符，因此被称为最后是善的。另一种说法是，如果在最初、中间和最后都按照那些语言去做，就会变成甘露的自性，并且具有三种支分的善说，应当了知这就是爱语的自性。三种支分是悦耳、安乐和利益。因为悦耳所以耳根感到舒适。安乐是使心感到舒适，即在修行时能产生喜悦。因为与法相符，所以在修行法时，能引导增上生和决定胜的果实，所以能引导利益和安乐，这些是
English
It is called "I follow." The commentary on the fourteenth chapter of the Prajñāpāramitā is complete. In short, the commentary called "As before" refers to what was previously taught, what to learn and how to learn, that is, to learn by accomplishing through the combination of the six pāramitās. Now, in order to fully explain that one should also learn through the combination of the four saṃgrahavastus, therefore, in order to show that the four saṃgrahavastus also correspond to the six pāramitās, it is said, "In short, as before." The first of the saṃgrahavastus is the nature of the dāna pāramitā, so thinking that by merely explaining it, it would also be explained, it is set aside, and only kind speech is explained, that is, the language that is good in the beginning, middle, and end is said to be the nature of kind speech. Because when hearing with the ear faculty, it captivates the senses and makes one happy, therefore it is good in the beginning. Because it is captivating, and the action is pleasant and endowed with complete forbearance, therefore it is good in the middle. Because it is complete bliss at the time of practice, therefore it is good in the end. Among them, pleasing words are good in the beginning. Truth is because there is no deception, and it is completely bearable, therefore it is good in the middle. Because it completely transforms into happiness and benefit, and the fruit of benefit and happiness is in accordance with the meaning of the Dharma, therefore it is called good in the end. Another way of saying it is that if one acts according to those words in the beginning, middle, and end, it will become the nature of nectar, and the well-spoken words with three branches should be known as the nature of kind speech. The three branches are pleasant, comfortable, and beneficial. Because it is pleasant, it is comfortable to the ear. Comfort is what makes the mind comfortable, that is, it generates joy at the time of practice. Because it is in accordance with the Dharma, it leads to higher realms and the fruit of definite goodness at the time of practicing the Dharma, so it leads to benefit and happiness, these are
Tibetan
་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྙན་པར་སྨྲ་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་དེ། །མདོར་བསྡུ་ན་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་མེད་པ་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ། །མདོར་བསྡུ་ན་སྙན་པར་སྨྲ་བ་ཐམས་ཅད་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་སུ་རྣམ་པར་གཞག་པར་རིག་པར་བྱ་སྟེ། འཇིག་རྟེན་གྱི་གཏམ་གྱི་ངོ་བོ་ཉིད་དང༌། ཆོས་སྟོན་པའི་གཏམ་གྱི་ངོ་བོ་ཉིད་དོ། །དེ་ལ་འཇིག་རྟེན་གྱི་གཏམ་གྱི་ངོ་བོ་ཡང་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། དུས་ཐམས་ཅད་དུ་རབ་ཏུ་འཇུག་པར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྟག་ཏུ་བ་དང༌། ཡང་དག་པར་འབྱོར་པ་དང་ལྡན་པའི་དུས་སུ་འཇུག་པར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རེས་འགའ་བའོ། །དེ་ཡང་སྔ་མ་ནི་ཡང་དག་པར་དགའ་བར་བྱེད་པའོ། །གཉིས་པ་ནི་ཀུན་དུ་དགའ་བར་བྱེད་པའོ། །ཡང་དག་པར་དགའ་བར་བྱེད་པའི་དག་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང་རྣམ་པ་གཉིས་སུ་རྣམ་པར་གཞག་པར་བྱ་སྟེ། ལུས་དང་ངག་གི་ཉེས་པ་རྣམ་པར་སྤོང་བར་བྱེད་པ་ཉིད་དང། དངོས་པོ་རྣམ་པ་བཞི་ཡོངས་སུ་འདྲི་བར་བྱེད་པའི་རྣམ་པ་ཉིད་དོ། །དེ་ལ་ལུས་ཀྱི་སྐྱོན་ནི་གནོད་སེམས་དང་ཁོང་ཁྲོ་བ་དང༌། མནར་སེམས་དང༌། ཕྲག་དོག་གི་ཀུན་ནས་ལྡང་བ་དང་བཅས་པའི་བཞིན་གྱི་འགྱུར་བའོ། །དེ་མེད་པའི་ངོ་བོ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ཁྲོ་གཉེར་མེད་ལ་ཞེས་བྱ་བའོ། །དག་གི་སྐྱོན་ནི་རིགས་མཐོན་པོ་ལ་སོགས་པའི་ང་རྒྱལ་གྱིས་ཁེངས་པས་ཡིད་ཀྱིས་མི་འདུད་པ་དང༌། དྲུང་དུ་འོངས་བ་རྣམས་ལ་མཚོར་བ་ལྟར་གནས་པའོ། །དེ་མེད་པའི་ངོ་བོ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་གསོང་པོར་སྨྲ་ཞིང་ཞེས་བྱ་བ་ལ། རང་ཉིད་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་འོངས་པ་རྣམས་ལ་བདེ་བར་འོངས་སམ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་རང་ཉིད་སྔོན་དུ་སྨྲ་བའོ། །ཚིག་གཉིས་པོ་འདི་དག་ཚིག་གཞན་གཉིས་ཀྱིས་བསྟན་པ་ཉིད་དེ། ཚིག་གཉིས་ཀྱིས་བསྟན་ཅེས་བྱ་བ་ཡང་གོ་རིམས་ལ་བརྟེན་ནས་བཞིན་གྱི་མདངས་འབྱིན་ལ་ཞེས་བྱ་བས་ནི་ཁྲོ་གཉེར་མེད་ལ་ཞེས་བྱ་བ་བསྟན་ཏོ། །འཛུམ་པ་སྔོན་དུ་གཏོང་ཞིང་ཚིག་གང་གི་ཞེ་བྱ་བས་ནི་གསོང་པོར་སྨྲ་ཞིང་ཞེས་བྱ་བ་བསྟན་ཏོ། །དེ་ལྟར་ལུས་དང་ངག་གི་སྐྱོན་སྤངས་པ་ཡིན་ནོ། །དངོས་པོ་ཡོངས་སུ་འདྲི་བའི་རྣམ་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། བདེ་བ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། བདེ་བ་དང་བདེ་ལེགས་ཉིད་ནི་གནོད་པ་མེད་པ་ཉིད་དེ། གདོན་དང་མི་མ་ཡིན་པ་ལ་སོགས་པའི་གནོད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ གནོད་པ་མེད་པ་ཞེས་བྱའོ། །ནད་ཀྱི་གནོད་པ་མེད་པ་ཉིད་ནི་ཁམས་སྙོམས་པའོ། །གཞན་དག་གི་ལུས་དང་སེམས་ལ་གནོད་པ་མེད་པ་ནི་མཚན་མོ་དང་ཉིན་མོ་བདེ་བ་ཡོངས་སུ་འ
Chinese
是菩萨善语的自性。简而言之，应当理解为在一切方面都是无可指责的。简而言之，一切善语都应理解为可分为两种：世间语的自性和说法语的自性。其中，世间语的自性也有两种：因为应当在一切时分进入，所以是恒常的；因为应当在具备圆满顺遂之时进入，所以是偶尔的。其中，前者是令人真正欢喜的，后者是使一切欢喜的。令人真正欢喜的清净，也应分为两种：断除身语之过患，以及询问四种事物的状态。其中，身体的过失是伴随着害心、愤怒、恼怒和嫉妒等生起的面部表情的变化。为了显示没有这些，所以称为“没有怒容”。语言的过失是由于种姓高等傲慢自满，内心不恭敬，像俯视一般对待来到面前的人。为了显示没有这些，所以称为“坦诚而言”，为了显示自己主动，所以对来者说“您安好吗”等等，自己先说话。这两个词是由另外两个词来表示的，即用两个词来表示，也是依靠顺序，“面带笑容”表示“没有怒容”，“先微笑而言语”表示“坦诚而言”。这样就断除了身语的过失。为了显示询问事物的状态，所以说“安乐否”等等。“安乐”和“安好”就是没有损害，因为没有鬼神和非人等的损害，所以称为“没有损害”。没有疾病的损害就是身体健康。对其他人身心没有损害，就是日夜安
English
is the very nature of a Bodhisattva's pleasing speech. In short, it should be understood that in every way it is faultless. In short, all pleasing speech should be understood as being divided into two types: the nature of worldly talk and the nature of Dharma-teaching talk. Among these, the nature of worldly talk is also of two types: because it should be engaged in at all times, it is constant; and because it should be engaged in at times when there is perfect prosperity, it is occasional. Of these, the former is that which truly delights, and the latter is that which delights all. That purity which truly delights should also be divided into two types: that which causes the abandonment of the faults of body and speech, and the manner of fully inquiring about four things. Among these, the faults of the body are the changes in facial expression that accompany the arising of harmful thoughts, anger, resentment, and jealousy. To show that these are absent, it is called "without a frown." The faults of speech are the lack of respect in the mind due to being filled with pride because of high lineage, etc., and remaining as if looking down on those who come before one. To show that these are absent, it is called "speaking frankly," and to show that one is proactive, one says to those who come, "Are you well?" etc., speaking first oneself. These two words are indicated by two other words, that is, the two words are indicated by relying on the order, "shining the face" indicates "without a frown," and "sending forth a smile and asking words" indicates "speaking frankly." Thus, the faults of body and speech are abandoned. To show the manner of fully inquiring about things, it says, "Are you at ease?" and so on. "Ease" and "well-being" are simply the absence of harm, and because there is no harm from spirits and non-humans, etc., it is called "without harm." The absence of the harm of illness is simply the balance of the elements. The absence of harm to the body and mind of others is simply being well day and night.