Tibetan
་ནས་འཛུད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དམ་པའི་ཆོས་ལྟར་བཅོས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ན་བདག་ཉིད་དང་གཞན་གྱི་སྟོབས་གཉིས་ལས་འགྱུར་བར་སྟོན་ཏོ། །གང་ཡང་རུང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་ཚང་བ་ཡང་རུང་མཚང་པ་ཡང་རུང་བས་སྐལ་བ་མེད་པར་འགྱུར་བར་སྟོན་ཏོ། །ཕམ་པ་བྱུང་བའི་དགེ་སློང་ལ་ཚེ་འདི་ཉིད་ལ་འཕགས་པའི་ལམ་ཐོབ་པ་དང༌། དེའི་སྦྱོར་བ་ལས་བྱུང་བའི་དགེ་བའི་ཆོས་འཐོབ་པའི་སྐལ་བ་མེད་པ་དེ་བཞིན་དུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཡང་རྟོགས་པ་དང༌། ཉིས་པའི་ཚོགས་བསགས་པས་རྟོགས་པར་འགྱུར་བའི་སྐལ་བ་མེད་དེ་དེའི་ཕྱིར་བསམ་པ་རྣམ་པར་དག་པར་འགྱུར་བ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་སོ། །དཔེར་ན་ཉན་ཐོས་ནི་རྩ་བའི་ཉེས་པ་བྱས་པས་དགེ་སློང་མ་ཡིན་དགེ་སྦྱོང་མ་ ཡིན། ཤཱཀྱའི་སྲས་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ། ཆ་ལུགས་ཙམ་གྱི་སྒོ་ནས་དགེ་སྦྱོང་ཞེས་བྱ་བར་ཟད་པ་དེ་བཞིན་དུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཡང་དེ་བྱས་པས་ཁས་འཆེ་བཙམ་གྱི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔར་ཟད་དོ། །ཉོན་མོངས་པའི་ཀུན་ནས་དཀྲིས་པ་ཆུང་ངུ་དང༌། འབྲིང་གིས་ནི་ཕམ་པའི་གནས་ལྟ་བུའི་འགལ་བ་བྱས་ན་ཡང་སྡོམ་པ་བཏང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། ཚུལ་འདི་ནི་ཉན་ཐོས་དང་མི་འདྲའོ། །ཆེན་པོས་ནི་བཏང་བར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ནི་གང་གི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་སྟོན་ཏོ། །ཕམ་པའི་གནས་ལྟ་བུའི་ཆོས་རྣམས་རྒྱུན་མ་ཆད་པར་ཀུན་དུ་སྤྱོད་བས་ནི་དེ་ལྟར་ངོ་ཚ་ཤེས་པ་དང་ཁྲེལ་ཡོད་པ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་ཉམས་པར་བྱས་པར་འགྱུར་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་ཆུང་ངུ་ཙམ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། ངོ་ཚ་མེད་པ་དེས་ཀྱང་མགུ་བར་བྱེད་དེ་དེ་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པ་མི་སྤོང་བས་ན་དག་པའོ། །དེ་ལ་ཡང་ཉེས་དམིགས་སུ་མི་ལྟ་བས་ན་ཡོན་ཏན་དུ་ལྟ་བ་ཅན་ཏེ། རྣམ་པ་འདི་རྣམས་ཀྱིས་ནི་ཀུན་ནས་དཀྲིས་པ་ཆེན་པོ་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ། །ཉན་ཐོས་རྣམས་ཀྱི་སོ་སོར་ཐར་པའི་སྡོམ་པ་ནི་དགེ་བའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གནས་སུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་རྩ་བའི་སྡོམ་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེ་ཆད་པར་གྱུར་ན་ངོ་ཚ་མེད་པ་དང་ཁྲེལ་མེད་པ་དྲག་པོ་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པས་ངོ་ཚ་ཤེས་པ་དང༌། ཁྲེལ་ཡོད་པ་ཉམས་པར་བྱས་པས་ཚེ་འདི་ཉིད་ལ་སྡོམ་པ་ཡང་དག་པར་བླང་བའི་སྐལ་བ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནི་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ཏེ། ཚེ་འདི་ཉིད་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྡོམ་པ་ཡོངས་སུ་བཏང་དུ་ཟིན་ཀྱང་ཚེ་འདི་ལ་ཕྱིར་མནོད་པའི་སྐལ་བ་ཡོད་དེ། །ངོ་ཚ་ཤེས་པ་དང་ཁྲེལ་ཡོད་པ་ཉམས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཏན་དུ་གཏོང་བའི་རྒྱུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་སྨོན་པ་ཡོངས་སུ་བཏང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། ཀུན་ནས་དཀྲིས་པ་ཆེན་པོ་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པས་ཕམ་པའི་གནས་ལྟ་བུའི་ཆོས་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པས་གཏོང་བར་འགྱུར་རོ། །ཉན་ཐོས་རྣམས་ཀྱི་སྡོམ་པ་ནི་ཚེའི་མཐའ་དང་ཉིན་ཞག་གཅིག་གི་མཐའི་བར་དུ་གནས་པར་ཟད་དེ། ཤི་བའི་འོག་ཏུ་དེ་དག་གི་དྲན་པ་མེད་པ་དང༌། ཤིན་ཏུ་མི་མཐུན་པའི་ལུས་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་ཚེ་རབས་ཕྱི་མ་ལ་རྗེས་སུ་མི་འབྲང་བས་ན་དེ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་བཅས་སོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་དྲན་པ་དང་བློ་གྲོས་དང་བྱེ་བྲག་བྱེད་པའི་ སྟོབས་བསྐྱེད་པ་ཐོབ་པ་དང༌། རྟེན་གྱི་ཁྱད་པར་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སྙིང་པོ་ལ་ཐུག་པའི་བར་གྱི་སྡོམ་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་བས་ན་ཚེ་བ་རྗེས་སུ་ཟིན་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་སོ། །འོག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ངན་སོང་རྣམས་ཏེ། སྨོན་ལམ་གྱི་སྟོབས་དང་དབང་གི་སྦྱོར་བས་སེམས་ཅན་ཡོངས་སུ་མིན་བར་བྱ་བའི་དོན་དུ་ངན་སོང་དུ་སྐྱེས་ནས་ཡང་སྡོམ་པ་ཡོངས་སུ་བཏང་བ་མེད་དེ། གཏོང་བའི་རྒྱུ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སྡོམ་པ་གཏོང་བའི་རྒྱུ་རྣམ་པ་གཉིས་ནི་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །སོ་སོ་ཐར་པའི་སྡོམ་པ་གཏོང་བའི་རྒྱུ་ནི་རྣམ་པ་ལྔར་བསྟན་ཏེ། བྱེ་བྲག་མེད་པར་བསླབ་པ་ཕུལ་བ་དང༌། ཤི་འཕོས་པ་དང༌། མཚན་གཉིས་ཅིག་ཅར་སྐྱེས་པ་དང༌། དགེ་བའི་རྩ་བ་ཆད་པ་དང༌། ཉིན་ཞག་འདས་པས་པའོ། །དེ་བས་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་དུས་ངེས་པ་མེད་པ་དང༌། གཏོང་བའི་རྒྱུ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཚེ་བ་རྗེས་སུ་ཟིན་ཀྱང་སྡོམ་པ་གཏོང་བ་མེད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །སྟེང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྷ་རྣམས་ཀྱི་ནང་དུའོ། །ཐད་ཀ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མི་རྣམས་ཀྱི་ནང་དུའོ། །གཏོང་བའི་རྒྱུ་མེད་པ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གང་གིས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་སྟོན་ཏོ། །མི་དྲན་དུ་ཟིན་ན་ཡང་རང་བཞིན་གྱིས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཆོས་ཉིད་ལ་གནས་པ་དང༌། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་འཚམ་པ་མ་ཡིན་པ་བྱེད་པ་མེད་པས་ན་དེ་རྗེས་སུ་འབྲང་བ་ཁོ་ནར་འགྱུར་ཏེ། དྲན་པ་གསོ་པའི་ཕྱིར་ཡང་མ་ནོས་ན་ཡང་ཉེས་པ་མེད་པ་དེ་ནི་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་སྟོན་ཏོ། །དཔེར་ན་ཉན་ཐོས་ཀྱི་འདུལ་བ་ལ་ལ་ལ་ཞིག་ལ་རེས་འགའ་ཙམ་དངོས་པོའི་འགལ་བ་བྱུང་ན་ཡང་དངོས་པོ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཉེས་པར་འགྱུར་བ་བཞིན་དུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་ཡང་དེ་དང་འདྲ་བར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ཉེས་པ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་སོ། །དཔེར་ན་ཉན་ཐོས་རྣམས་ཀྱི་ཉེས་པ
Chinese
是为了从那里开始的缘故。因为有“如圣法一般改造”等，所以显示了从自己和他人的两种力量而转变。因为有“任何一个都可以”等，所以显示了无论是完整的还是残缺的，都会变得没有机会。对于失败的比丘来说，今生没有获得圣道的机会，也没有获得从那努力中产生的善法的机会，同样，菩萨也没有证悟的机会，也没有通过积累二资粮而证悟的机会，因此说了“使意乐完全清净”。例如，声闻因为犯了根本罪，就不是比丘，不是沙门，不是释迦之子，仅仅是从装束的角度上被称为沙门而已，同样，菩萨也是因为做了那些事，就仅仅是自称的菩萨而已。烦恼的缠缚小和中等，即使做了类似堕罪之处的违犯，也不会舍弃律仪，这个道理和声闻不同。大的就会舍弃，那是为了什么缘故呢？通过“因为”等来显示。因为不断地行持类似堕罪之处的法，就会完全丧失知惭有愧，因此说了“即使是小小的”等，即使是不知惭愧也会满足，因为不舍弃行持那些，所以是清净的。对于那些也不视为过患，而是视为功德，通过这些方式，应当了知是大的缠缚。声闻的别解脱律仪，因为是所有善法的处所，所以称为根本律仪，如果那断绝了，因为强烈地行持不知惭愧和无惭，丧失了知惭有愧，今生就没有机会如法地受持律仪了。菩萨不是那样，即使今生已经完全舍弃了菩萨律仪，今生也有重新恢复的机会，因为没有丧失知惭有愧的缘故。为了显示永远舍弃的原因，
English
It is for the reason of starting from there. Because of "transforming like the holy Dharma" and so on, it shows that it transforms from the two powers of oneself and others. Because of "either one is fine" and so on, it shows that whether it is complete or incomplete, it will become without opportunity. For a defeated Bhikshu, there is no opportunity to attain the noble path in this life, nor is there an opportunity to attain the virtuous Dharma arising from that effort. Similarly, a Bodhisattva also has no opportunity to attain realization, nor does he have the opportunity to attain realization through accumulating the two accumulations. Therefore, it is said "to make the intention completely pure." For example, a Shravaka, because of committing a root offense, is not a Bhikshu, not a Shramana, not a son of Shakya, and is only called a Shramana from the perspective of attire. Similarly, a Bodhisattva, because of doing those things, is only a self-proclaimed Bodhisattva. Small and medium-sized afflictive entanglements, even if one commits violations like those of a place of defeat, one will not abandon the vows. This principle is different from that of the Shravakas. Great ones will abandon it. What is the reason for that? It is shown through "because" and so on. Because of constantly practicing Dharmas like those of a place of defeat, one will completely lose all sense of shame and embarrassment. Therefore, it is said "even if it is small" and so on. Even if one is shameless, one will be satisfied, because one does not abandon practicing those, so it is pure. For those, one does not regard them as faults, but rather as virtues. Through these ways, one should know that it is a great entanglement. The Pratimoksha vows of the Shravakas, because they are the place of all virtuous Dharmas, are called root vows. If that is cut off, because of strongly practicing shamelessness and immodesty, and losing the sense of shame and embarrassment, one will have no opportunity to properly take the vows in this life. A Bodhisattva is not like that. Even if one has completely abandoned the Bodhisattva vows in this life, there is an opportunity to restore them in this life, because one has not lost the sense of shame and embarrassment. In order to show the cause of permanent abandonment,
Chinese
提到诸如“完全放弃”等。由于普遍实行极大的缠缚，像失败之处一样的法普遍实行，将会放弃。声闻的律仪只是存在于寿命的终结和一日一夜的终结之间。死后，他们没有记忆，并且由于获得极其不相容的身体，所以不会追随来世，因此就这样规定了。菩萨们由于获得增长记忆、智慧和区分之力的能力，以及获得所依的差别，因此成为直至菩提心的律仪。因此，提到“即使寿命终结”等。下是指恶趣。通过愿力的力量和威力的结合，为了使众生不完全，出生于恶趣后也不会完全放弃律仪，因为没有放弃的因。菩萨放弃律仪的因有两种，已经阐述。别解脱律仪放弃的因有五种，已经阐述：没有差别地交出学处，死亡，同时生出两性，断绝善根，以及日夜过去。因此，菩萨没有确定的时间，并且由于没有放弃的因，所以即使寿命终结，也只有不放弃律仪。上是指诸天之中。直接是指人类之中。没有放弃的因，由“哪位菩萨”等来显示。即使变得不记得，也自然安住于菩萨的法性，并且菩萨们不会做不适合的事情，因此只会追随它。即使为了恢复记忆而没有请求，也没有过失，这由“善知识”等来显示。例如，在声闻的律藏中，如果某人偶尔发生事物上的违背，那么事物本身就会变成过失一样，为了显示菩萨们的情况也与之相似，所以提到了“过失”等。例如，声闻们的过失
English
It is mentioned such as "completely abandoning". Because of universally practicing great entanglement, like the Dharma of defeat, universally practicing, it will be abandoned. The vows of the Hearers only exist between the end of life and the end of one day and one night. After death, they have no memory, and because they obtain an extremely incompatible body, they do not follow the next life, so it is stipulated in this way. Bodhisattvas, because they have obtained the ability to increase memory, wisdom, and the power of discrimination, and because they have obtained the distinction of support, become vows until the essence of Bodhi. Therefore, it is mentioned such as "even if life ends". Below refers to the evil destinies. Through the power of aspiration and the combination of power, in order to make sentient beings not complete, even after being born in evil destinies, they will not completely abandon the vows, because there is no cause for abandonment. The two causes for Bodhisattvas to abandon the vows have been explained. The five causes for abandoning the Pratimoksha vows have been explained: giving up the training without distinction, death, simultaneous birth of two sexes, severing the roots of virtue, and the passing of day and night. Therefore, Bodhisattvas have no fixed time, and because there is no cause for abandonment, even if life ends, there is only non-abandonment of the vows. Above refers to among the gods. Directly refers to among humans. The absence of a cause for abandonment is shown by "which Bodhisattva" and so on. Even if one becomes forgetful, one naturally abides in the Dharma nature of Bodhisattvas, and Bodhisattvas do not do inappropriate things, so they will only follow it. Even if one does not ask for the sake of restoring memory, there is no fault, which is shown by "spiritual friend" and so on. For example, in the Vinaya of the Hearers, if someone occasionally has a contradiction in things, then the thing itself becomes a fault, in order to show that the situation of the Bodhisattvas is similar, so "fault" and so on are mentioned. For example, the faults of the Hearers