Tibetan
ཞེས་བྱ་བར་བསྟན་ཏེ། གཞུང་བསྡུས་པ་ལ་དགའ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་མོས་པའི་དབྱེ་བས་ཇི་ལྟར་རིགས་པ་བཞིན་དུ་སྟོན་པའོ། །རྣམ་པ་བཅོ་ལྔ་པོ་དེ་དག་ལྟ་བུ་ནི་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་གཏམ་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ། །གནོད་པ་བྱེད་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་གནོད་སེམས་དང༌། ཁོང་ཁྲོ་བ་དང༌། རབ་ཏུ་སྡང་བའི་སེམས་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བ་དེ་སྤང་བར་བྱའོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར། བྱམས་པའི་ སེམས་ཉེ་བར་གཞག་སྟེ་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཉེས་པར་སྤྱོད་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ཉེས་པར་སྤྱོད་པའི་གནས་ནས་བསླངས་ནས་ལེགས་པར་སྤྱོད་པ་ལ་དགོད་པའི་བསམ་པས་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་སྨྲས་པ། ཕན་པའི་སེམས་ཉེ་བར་གཞག་སྟེ་ཞེས་བྱའོ། །སེམས་ཅན་སྐྱིད་པ་སྟེ། བག་མེད་པ་རྣམས་ལ་བག་མེད་པ་སྤོང་དུ་གཞུག་པའི་ཕྱིར་ཕན་པའི་སེམས་ཉེ་བར་འཇོག་པར་བྱེད་དོ། །སེམས་ཅན་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་ཞུམ་པ་རྣམས་ལ་ནི་སྡུག་བསྔལ་བསལ་བར་འདོད་པས་ཆོས་སྟོན་པར་བྱེད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་སྨྲས་པ། ཕན་པའི་སེམས་ཉེ་བར་གཞག་སྟེ་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཕན་པ་དང་བདེ་བ་ཉིད་དེ་སྙིང་བརྩེ་བའོ། །ཕྲག་དོག་ལ་བརྟེན་ནས་བདག་ཉིད་ལ་བསྟོད་ཅིང་གཞན་ལ་སྨོད་པར་འགྱུར་རོ། །དེའི་གཉེན་པོའི་ཕྱོགས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་སྨྲས་པ། ཕྲག་དོག་གིས་ཀུན་ནས་དཀྲིས་པའི་དབང་དུ་བྱས་ཏེ་ཞེས་བྱ་བའོ། །རྙེད་པ་དང་བཀུར་སྟི་ལ་མི་རྟེན་ཅིང་རེ་བ་མེད་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་དང༌། ཇི་སྐད་བསྟན་པའི་རྣམ་པའི་མདོའི་ཚིག་རྣམས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་སྨྲས་པ། དེ་དག་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །བསྟན་པའི་ཆོས་ཀྱི་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ཆོས་སྒྲུབ་པ་བསྒོམ་པར་བྱའོ་ཞེས་བསྟན་པར་གྱུར་པ་དེ་རྣམ་པར་དབྱེ་བར་འདོད་ནས་སྨྲས་པ། དེ་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཆོས་ཀྱི་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ཆོས་སྒྲུབ་པ་གང་ཞེ་ན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ཇི་ལྟར་ཐོས་པའི་ཆོས་ཀྱི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་ལུས་དང་ངག་དང་ཡིད་ཀྱིས་རྗེས་སུ་སྒྲུབ་པ་དང༌། ཇི་ལྟར་ཐོས་པའི་དོན་སེམས་པ་དང༌། སྒོམ་པར་བྱེད་པ་ནི་ཆོས་ཀྱི་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ཆོས་སྒྲུབ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་རིགས་པ་དང༌། དོན་དང་དོན་མ་ཡིན་པ་དག་བྱ་བ་དང་བྱ་བ་མ་ཡིན་པའི་དབང་དུ་བྱས་ན་བསྟན་པ་རྣམ་ལ་རྗེས་སུ་གནང་བ་དང༌། རབ་ཏུ་དགག་པ་གཙོར་མཛད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་མན་ངག་རྣམས་ལུས་དང་ངག་དང་ཡིད་ཀྱི་བྱ་བ་ལ་བཀག་པ་དང་གནང་བ་དག་སྨྲས་པ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཆོས་གང་དག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། གནང་བ་དང་མ་གནང་བ་དགེ་བ་དང་མི
Chinese
如是宣说。随喜略说等，以信解之差别，如理宣说。如是等十五种相，应知是随顺之语。为了宣说应断除对损害有情生起害心、愤怒、极度憎恨之心，故说“安住慈心”。为了宣说将行恶之有情从行恶之处劝离，安置于行善之处，故说“安住利益心”。有情安乐，即为了使放逸者舍弃放逸，故安住利益心。对于为痛苦所折磨的有情，因欲消除其痛苦而说法。故说“安住利益心”。利益与安乐即是悲悯。依于嫉妒，则会赞叹自己而诽谤他人。为了宣说其对治之品，故说“为嫉妒所缠缚”。为了宣说不依赖利养恭敬且无有希求，以及为了宣说如所宣说之相的经句，故说“彼等亦”等。为了开示应修习随顺所说之法的法行，想要分别而说：“何为菩萨随顺法的法行？”如所听闻之法，以身语意随顺修行，以及如所听闻之义而思维、修习，即是随顺法的法行。为了开示如理，以及就义与非义、应作与不应作而言，教法之纲要是随许与极力遮止，因此宣说如来之教诫中，对于身语意之业的遮止与随许，即说“世尊所说何法”等，随许与不随许，善与不
English
Thus it is taught. According to what is appropriate, it is taught according to the distinctions of delighting in concise texts and so on, with differences in faith and understanding. Such fifteen aspects should be understood as consistent speech. In order to teach that one should abandon generating harmful thoughts, anger, and extreme hatred towards beings who cause harm, it is said, "Abiding in loving-kindness." In order to teach that one should dissuade beings who act wrongly from their wrong actions and place them in virtuous actions, it is said, "Abiding in the mind of benefit." Beings are happy, that is, in order to make the heedless abandon heedlessness, one abides in the mind of benefit. For beings who are tormented by suffering, one teaches the Dharma with the desire to eliminate their suffering. Therefore, it is said, "Abiding in the mind of benefit." Benefit and happiness are compassion. Relying on jealousy, one will praise oneself and slander others. In order to teach the antidote to this, it is said, "Being bound by jealousy." In order to teach not relying on gain and respect and having no expectations, and in order to teach the sutra verses of the aspects as taught, it is said, "Those also," and so on. Desiring to distinguish what has been taught, that one should cultivate the practice of Dharma that is in accordance with the Dharma that has been taught, one says, "What is the practice of Dharma that is in accordance with the Dharma of a Bodhisattva?" Following the Dharma as it has been heard, practicing accordingly with body, speech, and mind, and thinking about and meditating on the meaning as it has been heard, is the practice of Dharma that is in accordance with the Dharma. In order to teach that, according to what is appropriate, and in terms of what is meaningful and meaningless, what should be done and what should not be done, the essence of the teachings is permission and strong prohibition, therefore, in the instructions of the Thus-Gone One, the prohibitions and permissions regarding the actions of body, speech, and mind are spoken, saying, "What Dharma did the Blessed One speak?" and so on, permission and non-permission, virtue and non-
Tibetan
་དགེ་བའི་ལས་ཀྱི་ལམ་ལ་བཀག་པའི་བྱ་བ་རྣམས་སྤང་བ་དང༌། རྗེས་སུ་གནང་བ་རྣམས་སོ་སོར་བརྟེན་པ་སྟེ། མ་ཐོབ་པ་རྣམས་ཐོབ་པར་བྱེད་པའོ། །ཡང་དག་པར་ སྡུད་པ་ནི་སོ་སོར་ཐོབ་པ་རྣམས་མངོན་སུམ་དུ་བྱེད་པའོ། །དེ་ནི་ངེས་པར་བསྟེན་པའོ། །ཡང་ན་སྔར་ཐོབ་པ་ཡང་ཐོབ་པ་ནི་སོ་སོར་བསྟེན་པའོ། །སྔར་སོ་སོར་མ་ཐོབ་པ་ཐོབ་པ་ནི་ཡང་དག་པར་སྡུད་པའོ། །ཐོས་པ་ཙམ་གྱིས་ཚིམ་པར་མི་བྱ་སྟེ། དེ་ཉིད་ལ་ངེས་པའི་སྟོབས་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་གདོད་ཡོངས་སུ་སེམས་པ་ནི་ཆོས་ཀྱི་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ཆོས་སྒྲུབ་པ་ཞེས་བྱའོ། །བསམས་པའི་དོན་རྣམས་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་རྣམས་སྤང་པའི་ཕྱིར་སྒོམ་པས་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཡང་ཆོས་ཀྱི་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ཆོས་སྒྲུབ་པའོ། །དེ་བཞིན་དུ་བསླབ་པ་གསུམ་དང༌། ཤེས་རབ་རྣམ་པ་གཉིས་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་ནས་ཆོས་རྣམ་པ་ལྔས་ཆོས་ཀྱི་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ཆོས་སྒྲུབ་པ་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ། །གཅིག་པུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཉིས་པ་མེད་པའོ། །གཉིས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དབེན་པའི་གནས་སུ་སོང་ནས་ཞེས་བསྟན་པ་ཉིད་དོ། །དབེན་པར་སོང་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། དེ་དག་གིས་ལུས་དཔེན་པར་གནས་པ་ཐོབ་ན་སེམས་པ་ལ་བདེ་བར་འཇུག་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་ཐོས་པའི་དོན་རྣམས་ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་སྦྱོར་བས་སེམས་པ་དང༌། སྔོན་དང་ཕྱི་མ་མི་འགལ་བས་འགྲང་བར་བྱེད་པ་ནི་གཞལ་བར་འདོད་པའོ། །རིགས་པ་དང་མི་འགལ་བ་ནི་ཉེ་བར་བརྟག་པར་འདོད་པའོ། །ཉེས་པ་རྣམ་པ་བརྒྱད་ཀྱི་གཉེན་པོ་རྣམ་པ་བརྒྱད་དང་ལྡན་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ཀུན་དུ་རྨོངས་པའི་རྣམ་པར་གཡེང་བའི་གནས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྤང་བར་བྱ་སྟེ། དེ་སེམས་པར་བྱེད་པ་ན་ཉེས་པ་མང་པོ་འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་དག་ཀྱང་བསམས་པ་ལས་བྱུང་བའི་སར་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །རྟག་ཏུ་གུས་པར་བྱེད་པ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གུས་པ་དང་བཅས་པར་རྒྱུན་མི་འཆད་པས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་སྨྲས་པ། རྟག་ཏུ་བྱེད་པ་དང༌། གུས་པར་བྱེད་པའི་སྦྱོར་བས་རྒྱུན་དུ་སེམས་པར་བྱེད་དེ་ཞེས་བྱའོ། །དེའི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ནི་ལྷོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། སྦྱོར་བ་ལྷོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་དགག་པའི་ཕྱིར་ལྷོད་པར་མི་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །དཔྱོད་ཅིང་ཞེས་བྱ་བས་ནི་འདི་དང་འདི་ལྟ་བུར་རིགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །རྗེས་སུ་འཇུག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ངེས་པ་རྙེད་པའོ། །ལ་ལ་ནི་མོས་པ་ཁོ་ནར་བས་མ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཉིད་ལ་ཚད་མར་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསམས
Chinese
断除阻碍善业道路的行为，并分别依止随许的行为，就是使未获得的获得。完全摄集，就是使分别获得的显现。那是必须依止的。或者，先前获得的又获得，就是分别依止。先前分别未获得的获得，就是完全摄集。不要仅仅满足于听闻，为了在那上面生起决定的力量，首先完全作意，就叫做修习随顺法的法。为了断除与所思之义不符的方面，以修习作意，也是修习随顺法的法。同样，就三学和两种智慧而言，以五种法修习随顺法的法，应当了知。所谓“唯一”，就是没有第二个。因为没有第二个，所以才开示说前往寂静处。所谓“前往寂静处”，就是说如果他们获得了身体安住于寂静处，那么心就能安乐地进入。如何以作意所听闻之义的方便来思维，并且前后不矛盾地使之满足，就是想要衡量。与理不相违，就是想要详细观察。为了显示具足八种过患的八种对治，因为是普遍愚昧的散乱之处，所以应当断除，如果思维它，就会产生许多过患。那些也是在从思维产生的地方显示的。所谓“恒常恭敬”，就是以恭敬而不间断。因此说：以恒常作和恭敬作的方便，恒常思维。与此不符的方面叫做懈怠，因为方便懈怠的缘故。为了遮止它，所以说不要懈怠。所谓“观察”，就是说这个和这个是合理的。所谓“随入”，就是获得决定。有些人认为仅仅是信解，所谓“不”，就是认为如来本身就是量士夫。
English
To abandon actions that obstruct the path of virtuous deeds, and to rely separately on permitted actions, is to cause the unobtained to be obtained. To completely gather is to make manifest what has been separately obtained. That is what must be relied upon. Alternatively, to obtain again what was previously obtained is to rely separately. To obtain what was previously not separately obtained is to completely gather. One should not be satisfied with merely hearing, but in order to generate the power of certainty in that, initially, to fully contemplate is called practicing the Dharma that accords with the Dharma. To apply the mind through meditation in order to abandon aspects that are inconsistent with the meaning of what has been thought is also to practice the Dharma that accords with the Dharma. Similarly, with regard to the three trainings and the two kinds of wisdom, it should be understood that practicing the Dharma that accords with the Dharma is done through five kinds of Dharma. The term "alone" means without a second. Because there is no second, it is taught to go to a solitary place. The meaning of "having gone to a solitary place" is that if they attain the state of the body dwelling in solitude, then the mind will enter into bliss. How to contemplate by means of applying the mind to the meaning of what has been heard, and to satisfy it without contradicting what came before and after, is to desire to measure. Not contradicting reason is to desire to closely examine. In order to show the possession of eight antidotes to the eight faults, because it is a place of pervasive ignorance and distraction, it should be abandoned, for if one contemplates it, many faults will arise. Those are also shown to be in the place that arises from thought. The term "always being respectful" means constantly without interruption with respect. Therefore it is said: By means of constant action and respectful action, one constantly contemplates. The aspect that is inconsistent with this is called laxity, because of the laxity of the means. In order to negate that, it is said not to be lax. The term "examining" means saying that this and this are reasonable. The term "entering into" means obtaining certainty. Some consider it to be merely faith, the term "not" means thinking that the Thus-Gone One himself is the measure of a person.