Tibetan
བསམ་པ་དང༌། དེ་ཇི་ལྟར་བསམ་པར་བྱ་བ་དང༌། གང་གི་དོན་དུ་བསམ་པ་སྟེ། བསམ་པ་ནི་ཆོས་སོ། །ཇི་ལྟར་བསམ་ན་རྒྱས་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པ་ལྔས་སོ། །གང་གི་དོན་དུ་ཞེ་ན། སེམས་པས་འཇུག་པར་བྱ་བའི་དོན་དང༌། བཟོད་པ་ཐོབ་པ་དེ་ཉིད་སྙིང་པོར་བྱ་བའི་དོན་དང་བསྒོམ་པ་ལ་ཞུགས་པའི་དོན་ཏོ། །མདོར་བསྡུས་པ་ནི་རྣམ་པ་གང་གིས་ཅི་ལ་བརྟེན་ཞིང་གང་ལ་བརྟེན་ནས་ཅི་ཞིག་ཤེས་པའོ། །ཅི་ལ་བརྟེན་ནས་རིགས་པའམ་ལུང་གིས་ལུས་དང་ངག་དང་ཡིད་ཀྱིས་རྗེས་སུ་ཞུགས་པས། གང་ལས་ལོག་པའི་ངང་ཚུལ་དང༌། ཞུགས་པའི་ངང་ཚུལ་གྱིས་རྗེས་སུ་ཞུགས་ པ་བརྟེན་པ་དེ་ལ་རབ་ཏུ་གནས་སམ། བསམ་པ་དང་བསྒོམ་པ་ལ་སྦྱོར་བར་བྱེད་དེ། འདི་ནི་འདིའི་གོ་རིམས་སོ། །སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། སྤྲོས་པ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྟེ། ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལ་སོགས་པའོ། །ཡོངས་སུ་གཡེང་བ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པར་གཡེང་བ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བའོ། །འདུ་ཤེས་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ནི་འདུ་ཤེས་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ནང་གི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་མཚན་མ་རྣམས་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནས་རྒྱས་པར་སེམས་འཇོག་ཅིང་ཤིན་ཏུ་འཇོག་པ་ནས་རྩེ་གཅིག་ཏུ་བྱེད་ཅིང་མཉམ་པར་འཇོག་པའི་བར་འདི་ནི་ཞི་གནས་ཞེས་བྱ་བའོ། །མཚན་མ་ཡིད་ལ་བྱེད་ཅིང་འབྱེད་པ་ནས་ཤེས་རབ་ཀྱིས་འཇུག་པ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་ལ། དེ་ལ་འབྱེད་པ་ནི་སྡུག་བསྔལ་མ་ལུས་པར་བསྡོམས་ནས་སྡུག་བསྔལ་འཕགས་པའི་བདེན་པ་ཞེས་བྱ་བའོ། །རབ་ཏུ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སོ་སོར་བྱ་བའི་ཆ་འཛིན་པ་སྟེ། དཔེར་ན་སྐྱེ་བ་སྡུག་བསྔལ་རྒ་བ་སྡུག་བསྔལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལྟ་བུའོ། །ཆོས་རབ་ཏུ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་ནི་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་མདོ་སྡེ་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་རྣམས་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་སྟེ། འདི་ལྟར་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་སྔ་མ་གཉིས་འབྱེད་པ་སྟེ། དེ་ལ་འབྱེད་པ་ནི་ངེས་པར་གཟུང་བའི་མཚན་ཉིད་དོ། །རབ་ཏུ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་ནི་ཡང་དག་པར་ངེས་པར་གཟུང་བའི་མཚན་ཉིད་དོ། །ཆོས་རབ་ཏུ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་ནི་ཉེ་བའི་མཚན་ཉིད་ངེས་པར་བཟུང་བའོ། །དེ་ལ་སྔ་མས་ནི་ལམ་ཚོལ་བ་ཡིན་ལ་འདི་ནི་ལམ་རྣམ་པར་ངེས་པའོ། །རྣམ་གྲངས་གཞན་ཡང་མཚན་ཉིད་ནི་ཤེས་བྱའི་དངོས་པོ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་མ་སྤངས་པའོ། །ཡང་དག་པའི་མཚན་ཉིད་ནི་ཀུན་དུ་གཏད་ནས་ཚོལ་བའོ། །ཉེ་བའི་མཚན་ཉིད་ནི་བཙལ་བ་རྣམ་པར་ངེས་པར་འབྱེད་པའོ། །བསྙེན་པ་ནི་རྣམ་པར་འབྱེད་པའི་ལུས་ཀྱི་ཤེས་བྱའི་དངོས་པོ་རབ་ཏུ་རྟོགས་པའོ།
Chinese
思考，以及如何思考，以及为了什么目的而思考，思考即是法。如何思考呢？通过增长等五种方式。为了什么目的呢？为了用心进入的目的，以及获得忍耐本身作为核心的目的，以及进入禅定的目的。简而言之，通过何种方式，依赖于什么，以及依赖于什么而知道什么。依赖于什么呢？通过理智或教证，以身语意随行。从什么中返回的状态，以及进入的状态，随行于所依赖的那个，安住于其上吗？将思考与禅定相结合，这是此处的顺序。所谓“远离一切戏论”，戏论即是分别，如自性分别等。所谓“远离一切散乱”，即是远离一切散乱。作意即是作意，从作意，内在的等持，对相，到广阔地安住心，极度地安住，到一心一意，以及平等安住之间，这被称为止。从作意和辨别相，到通过智慧进入之间。其中，辨别即是总集一切痛苦，称为苦圣谛。所谓“彻底辨别”，即是执持各自的作用部分，例如生是苦，老是苦等等。法彻底辨别，即是依赖于此，辨别经部等的法，如此依赖于此，辨别前两者，其中辨别是确定把握的特征。彻底辨别是正确确定把握的特征。法彻底辨别是接近的特征，确定把握。其中，前者是寻找道路，而这是确定道路。另一种说法，特征是不舍弃对所知事物的作意。正确的特征是完全交付后寻找。接近的特征是寻找后确定辨别。亲近是彻底领悟辨别的身体的所知事物。
English
Thinking, and how to think, and for what purpose to think, thinking is Dharma. How to think? Through five ways such as expansion. For what purpose? For the purpose of entering with the mind, and for the purpose of obtaining patience itself as the core, and for the purpose of entering meditation. In short, through what means, relying on what, and relying on what to know what. Relying on what? Through reason or scripture, following with body, speech, and mind. The state of returning from what, and the state of entering, following the one relied upon, abiding on it? Combining thinking and meditation, this is the order here. The so-called "free from all elaboration," elaboration is discrimination, such as self-nature discrimination, etc. The so-called "free from all distraction," is to be free from all distraction. Attention is attention, from attention, inner samadhi, to signs, to broadly settling the mind, extremely settling, to one-pointedness, and between equal settling, this is called Shamatha. From attending to and distinguishing signs, to entering through wisdom. Among them, distinguishing is to gather all suffering, called the Noble Truth of Suffering. The so-called "thoroughly distinguishing" is to hold onto the respective functional parts, such as birth is suffering, aging is suffering, and so on. Dharma thoroughly distinguishing is to rely on this, distinguishing the Dharmas of Sutras, etc., thus relying on this, distinguishing the former two, where distinguishing is the characteristic of definite grasping. Thoroughly distinguishing is the characteristic of correctly definite grasping. Dharma thoroughly distinguishing is the characteristic of closeness, definite grasping. Among them, the former is searching for the path, while this is determining the path. Another way of saying, the characteristic is not abandoning attention to knowable objects. The correct characteristic is to search after complete dedication. The close characteristic is to definitely distinguish after searching. Approaching is to thoroughly realize the knowable objects of the body of distinguishing.
Tibetan
།རྣམ་གྲངས་གཞན་ཡང་བསྙེན་པ་ནི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཡང་དག་པར་སོ་སོར་རིག་པའོ། །རིག་པའི་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་ཇི་སྙེད་ཡོད་པ་རྣམས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་འཛིན་པའོ། །སྔོན་དང་ཕྱི་མ་དག་ཏུ་ཡང་དང་ཡང་དུ་འཕེལ་ཞིང་རྒྱས་པ་ནི་རྟོགས་པ་སྟེ། སྔོན་དང་ཕྱི་མའི་དོན་མི་བརྗོད་པའོ། །བློ་ནི་རབ་ཏུ་རྣམ་པར་འབྱེད་པར་ནུས་པའི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་ཤེས་རབ་བོ། །མཁས་པ་ནི་ཀུན་དུ་བརྟགས་པའི་ཤེས་རབ་གང་ཡིན་པའོ། ། ཤེས་རབ་ཀྱིས་འཇུག་པ་ནི་བསྟེན་པ་དང༌། བརྗོད་པ་དང༌། ཡོངས་སུ་དྲི་བ་དང༌། འཕེལ་བའི་གཏམ་གཏན་ལ་དབབ་པ་ལས་ཀུན་དུ་ཤེས་པའི་དོན་ཁྱད་པར་ཅན་དུ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང་ལྡན་པ་ནི་ཤེས་རབ་པོ། །ལུས་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་ནི་ལུས་ལས་སུ་རུང་བ་ཉིད་དོ། །སེམས་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་ནི་སེམས་ལས་སུ་རུང་བ་ཉིད་དོ། །གནས་ངན་ལེན་བསལ་པར་བྱ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། གནས་ངན་ལེན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྟེན་ལ་ཡོད་པའི་ཉོན་མོངས་པའི་ས་བོན་ནོ། །ཡེ་ཤེས་ནི་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་རྗེས་སུ་འཛིན་པའོ། །མཐོང་བ་ནི་མངོན་སུམ་གྱི་རྫས་འཛིན་པའོ། །ཡང་དག་པའི་ཡོན་ཏན་རྗོད་པར་བྱེད་པས་སྙན་པར་སྨྲ་བའམ། ཡང་ན་ཡང་དག་པའི་ཡོན་ཏན་བརྗོད་པ་ཉིད་ནི་སྙན་པར་སྨྲ་བ་སྟེ། དེ་གང་ལ་ཡོད་པ་ནི་མཉན་པར་བྱ་བ་དང༌། གཟུང་བར་བྱ་བ་སྟེ། ཐོས་པར་འདོད་པ་དང༌། བསྒྲུབ་པར་འདོད་པས་ཞེས་བྱ་བའོ། །བརྒྱད་པ་རིགས་རྣམ་པར་ཕྱེ་བ་རྫོགས་སོ།། །།ངོ་བོ་ཉིད་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྡོམ་གྱི་ཚིགས་སུ་བཅད་པའི་བསྡུས་པའི་དོན་དེ་ཉིད་ཀྱིས་བཤད་པས་དེས་ནི་བདག་གིས་ཡང་བརྗོད་པར་མི་བྱའོ། །ཡོ་བྱད་ཐམས་ཅད་དང་རང་གི་ལུས་ལ་མི་ལྟ་བ་ཞེས་བྱ་བ་འདིས་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྦྱིན་པའི་ངོ་བོ་འདོད་པ་མེད་པའི་སེམས་ཀྱིས་སྦྱིན་པར་བྱ་བའི་རྫས་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པ་ཉིད་དང༌། ལུས་དང་ངག་གི་ལས་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་མེད་པ་དག་གིས་སྦྱོར་བ་བསྟན་ཏོ། །གསུམ་པོ་འདི་ནི་ངེས་པའི་སྦྱོར་བ་སྟེ། གཞན་དུ་གྱུར་ན་མ་ཚང་བ་ཡིན་ནོ། །ལུས་དང་ངག་གི་ལས་སྦྱིན་པར་བྱ་བའི་དངོས་པོ་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཀུན་ནས་སློང་བ་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་མེད་པས་ཀུན་ནས་སློང་བ་ཉིད་ཀྱི་ལུས་དང་ངག་གི་ལས་ནི་ངེས་ཀུན་ནས་བསླང་བ་ཡིན་ན་ཡང་སྦྱིན་པ་ཉིད་དེ། ཡང་དག་པར་གསོལ་བ་མ་བཏབ་ན་ནི་སྦྱིན་པར་མི་བྱེད་དེ། ཡང་དག་པར་གསོལ་བ་བཏབ་པ་ནི་སྦྱིན་པར་འདོད་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དང༌། ཡིད་མི་བདེ་བ་མེད་ཅིང་ཡིད་བདེ་བ་དང་འདུན་པས་ཁྲོ་བ་མེད་པ་སྔོན་དུ
Chinese
此外，忆念是正确地个别认知自己的特征。认知的普遍特征是如实地执持所有存在的事物。先前和后来不断增长和扩展是证悟，不言说先前和后来的意义。智慧是能够彻底辨别的与生俱来的智慧。智者是全面考察的智慧。以智慧进入是依止、陈述、完全提问和确定增长之语，从这些方面对普遍知晓的特殊意义进行辨识和具备，即是智慧。身体极度调柔是身体堪能性本身。心极度调柔是心堪能性本身。所谓消除恶趣，恶趣是指存在于所依上的烦恼种子。智慧是追随隐蔽的事物。见是执持显现的事物。由于陈述真实的功德而悦耳地说话，或者陈述真实的功德本身就是悦耳的说话，它存在于何处，就是应当听闻和接受之处，即想要听闻和想要成办之处。第八品，种姓的分别圆满了。 所谓自性等等，以偈颂的总结意义本身进行了解说，因此我不再重复。所谓不顾一切资具和自己的身体，这表明菩萨布施的自性是不贪执的心，对于所布施的物品没有依赖性，并且通过身体和语言的无罪业行为进行结合。这三者是确定的结合，如果改变则不完整。所谓身体和语言的行为，所布施的物品没有罪业，意思是由于没有罪业的意乐而发起，即使是意乐本身的身体和语言的行为也一定是完全发起的，但仍然是布施。如果没有如实地祈请，则不进行布施，如实地祈请是指意念想要布施，没有不悦意，并且以悦意和意愿，没有愤怒在先。
English
Furthermore, mindfulness is the correct individual recognition of one's own characteristics. The general characteristic of cognition is to hold all existing things as they are. The continuous increase and expansion in the past and future is realization, not speaking of the meaning of the past and future. Intelligence is the innate wisdom that is capable of thorough discernment. A wise person is the wisdom of comprehensive examination. Entering with wisdom is relying, stating, completely questioning, and determining the words of increase, from which the special meaning of universal knowledge is discerned and possessed, which is wisdom. Extreme taming of the body is the very adaptability of the body. Extreme taming of the mind is the very adaptability of the mind. As for what is called eliminating bad rebirths, a bad rebirth refers to the seeds of afflictions that exist on the support. Wisdom is following what is hidden. Seeing is holding the manifest objects. Speaking pleasantly by stating true qualities, or stating true qualities itself is pleasant speaking, where it exists is where one should listen and accept, that is, where one wants to hear and wants to accomplish. The eighth chapter, the division of lineages, is complete. As for what is called self-nature, etc., the summarized meaning of the verses has been explained by itself, so I will not repeat it. As for what is called disregarding all resources and one's own body, this indicates that the nature of a Bodhisattva's giving is a non-attached mind, without dependence on the objects to be given, and is combined with faultless actions of body and speech. These three are a definite combination; if changed, it is incomplete. As for the actions of body and speech, the objects to be given are faultless, meaning that they are initiated by a faultless intention, and even the actions of body and speech of the intention itself must be completely initiated, but it is still giving. If one does not sincerely request, then giving is not done; sincerely requesting means focusing the mind on wanting to give, without displeasure, and with pleasure and intention, without anger beforehand.