Tibetan
་ལ་སོགས་པར་སྣང་བ་འབྱུང་བ་ན་དེ་ལ་དམིགས་པ་ཞེས་བྱའོ་ཞེ་ན། དེའི་དམིགས་པའི་དངོས་པོ་ཡིན་པར་ཁས་མི་ལེན་ན་དེའི་རྐྱེན་གྱི་དངོས་པོ་གཞན་གང་ཡིན་ཏེ། ཁྱེད་ཅག་ནི་དམིགས་པའི་དངོས་པོ་རང་གི་རྣམ་པར་འབྱུང་བ་ཁོ་ན་ཡིན་པར་སྨྲའོ། །རྒྱུ་ལྔ་པོ་དེ་དག་ནི་བསྡུ་བ་དང༌། དུས་ཀྱི་རྣམ་པར་གཞག་གོ །བསྡུ་བ་ཡང་དོན་དམ་པར་ཡོད་པ་དང༌། བརྡར་བཏགས་པ་ཡོད་པའི་ཚིག་གཉིས་ཀྱིས་བསྟན་ཏོ། །འགགས་མ་ཐག་པ་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ་མངོན་པར་འགྲུབ་པའི་རྒྱུའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཇུག་ཐོགས་སུ་སྤྱོད་པར་འགྱུར་བ་སྟེ། བྱེ་བྲག་དེས་རྣམ་པར་གཞག་གོ །འགགས་ནས་རིང་དུ་ལོན་པ་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ། འཕེན་པའི་རྒྱུའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བའི་འདུ་བྱེད་རྣམས་ཀྱི་བག་ཆགས་ཀྱི་འཇུག་པས་འབྲས་བུ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའོ། །སྡུག་པའི་རྒྱུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དགེ་བའི་བག་ཆགས་དང་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་གཅིག་ཡིན་ནོ། །མི་སྡུག་པའི་རྒྱུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མི་དགེ་བའི་བག་ཆགས་དང་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་གཅིག་ཡིན་ནོ། །བརྟ་བའི་རྒྱུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཟས་ཀྱིས་བསྡུས་པ་སྟེ། མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་གཅིག་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །འཇུག་པའི་རྒྱུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མི་མཐུན་པའི་རྒྱུ་དང་དེ་ཁོ་ན་ལ་ལྟ་བའི་རྒྱུ་མ་གཏོགས་པ་དེ་ལས་གཞན་པའོ། །ལྡོག་པའི་རྒྱུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མ་གཏོགས་པ་གང་ཡིན་པ་གཉིས་སོ། །འདི་ལྟ་སྟེ་མི་རྟག་པའི་རྒྱུ་ཡིན་གྱི་ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཁ་ཅིག་ན་རེ་རྟག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མེད་པར་དགག་པ་ལ་བྱ་སྟེ། དེའི་ཕྱིར་རྟག་པའི་ཆོས་ནི་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་ལ་སོགས་པས་གང་གི་རྒྱུར་ཡང་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་དེ་ཉིད་རྣམ་པར་འགྲེལ་བར་བྱེད་དོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་དུ་ཟིན་ན་སྐྱེས་ལ་འགགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་དང་ཁྱད་པར་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །འདི་ལྟར་སྐྱེས་ལ་འགགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྐྱེ་བ་དང་འགགས་པ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འཆད་དོ། །འདས་པ་ནི་དངོས་པོ་མེད་པའི་ཕྱིར་རྒྱུའི་དངོས་པོ་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །མི་རྟག་པའི་ཆོས་མི་རྟག་པའི་རྒྱུར་འགྱུར་བ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མ་ཡིན་པར་དགག་པར་འགྱུར་ཏེ། མི་རྟག་པ་ཉིད་རྒྱུ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདིས་ནི་སྔ་མ་ཉིད་གཏན་ལ་འབེབས་པར་བྱེད་དོ། །སྐྱེས་ལ་འགགས་པ་ཞེས་གང་འབྱུང་བ་དེས་ནི་འདས་པ་ཉིད་བརྗོད་ པ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུའི་ཁྱད་པར་བརྗོད་པར་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བརྗོད་པར་བྱའོ། །ཡང་ཁ་ཅིག་ན་རེ་ཇི་ལྟར་འདས་པ་ནི་དངོས་པོ་མེད་པ་ཡིན་ཡང་བག་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་ཚུ
Chinese
当显现等等时，就称之为对境。如果你们不承认它是对境的实物，那么它的缘的实物又是什么呢？你们说对境的实物仅仅是自身的显现。这五个因是集合和时间的安立。集合也用胜义谛存在和假立存在这两个词来表示。刚灭尽的，比如称为现行因，是指随后使用的，用差别来安立。灭尽后很久的，比如称为投生因，是指善与非善的行蕴的习气的作用产生果。可爱之因是指与善的习气相顺的一方。不可爱之因是指与非善的习气相顺的一方。增长之因是指食物所集合的，仅仅是不顺的一方。转入之因是指除了不顺之因和仅仅观察它的因之外的其他。遣除之因是指任何排除的二者。比如，说无常之因。有些人说，常恒是指对不存在的遮止，因此常恒之法不会成为生之因等等任何的因，等等，这样来解释它。如果不是这样，那么生而灭坏就与它没有差别了。比如，解释说生而灭坏是指具有生和灭。过去的事物因为没有实物，所以不是因的实物。无常之法也成为无常之因，这是对不是的遮止，因为无常本身就是因，这确定了前面所说的。凡是生而灭坏所产生的，都是指过去
English
When appearances and so on occur, they are called objects. If you do not acknowledge that it is the object's substance, then what other substance is its condition? You say that the object's substance is only its own appearance. These five causes are collection and the establishment of time. Collection is also indicated by the two terms, existing in ultimate truth and existing by imputation. That which has just ceased, such as what is called the manifesting cause, is what will be used subsequently, and it is distinguished by that difference. That which has ceased for a long time, such as what is called the projecting cause, is what causes the effect through the action of the habitual tendencies of virtuous and non-virtuous formations. The cause of attractiveness is one aspect that is in accordance with virtuous habitual tendencies. The cause of unattractiveness is one aspect that is in accordance with non-virtuous habitual tendencies. The cause of increase is what is collected by food, and it is only one aspect that is discordant. The cause of entering is other than the discordant cause and the cause of looking only at that. The cause of reversal is the two that are excluded. For example, it is said to be the cause of impermanence. Some say that permanence is the negation of non-existence, therefore the permanent dharma will not become the cause of anything, such as the cause of birth, and so on, and thus they explain it. If it is not so, then arising and ceasing will be no different from it. For example, it is explained that arising and ceasing means having arising and ceasing. The past is said to be without substance, therefore it is not the substance of a cause. The impermanent dharma also becomes the cause of impermanence, which is the negation of what is not, because impermanence itself is the cause, which establishes what was said earlier. Whatever arises as arising and ceasing refers to the past.