Tibetan
སོར་རྣམ་པར་ཕྱེ་བ་འཛིན་པའོ། །ཆོས་རབ་ཏུ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་ནི་དེའི་གཞི་མདོ་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་རབ་ཏུ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་སྟེ། འདི་ལྟར་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་སྔ་མ་གཉིས་འབྱེད་པར་བྱེད་པའོ། །དེ་ལ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་ངེས་པར་འཛིན་པ་ནི་རྟོག་པའོ། །རབ་ཏུ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་ངེས་པར་འཛིན་པ་ནི་ཡང་དག་པར་རྟོག་པའོ། །ཆོས་རབ་ཏུ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་ངེས་པར་འཛིན་པ་ནི་ཉེ་བར་རྟོག་པའོ། །དེ་ལ་སྔ་མ་ནི་ཀུན་ཏུ་ཚོལ་བའི་ལམ་མོ། །འདི་ནི་རྣམ་པར་ངེས་པའི་ལམ་མོ། །རྣམ་གྲངས་གཞན་ཡང་རྟོག་པ་ནི་ཤེས་བྱའི་དངོས་པོ་ལ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་གཏོད་པའོ། །ཡང་དག་པར་རྟོག་པ་ནི་གཏད་པའི་འོག་ཏུ་ཡོངས་སུ་ཚོལ་བའོ། །ཉེ་བར་རྟོག་པ་ནི་ཡོངས་སུ་བཙལ་བའི་འོག་ཏུ་གཏན་ལ་འབེབས་པའོ། །བསྟེན་པ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ལུས་ཤེས་པའོ། །ཡང་དག་པར་རྟོགས་པ་ནི་ཤེས་བྱའི་དངོས་པོ་ཤེས་པའོ། །རྣམ་གྲངས་གཞན་ཡང་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་སྒོ་ནས་བསྟན་པའོ། །སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་སྒོ་ནས་ཡང་དག་པར་རྟོགས་པའོ། །ཡོད་འཛིན་ནི་ཇི་སྙེད་ཡོད་པ་དང་ཇི་ལྟར་ཡོད་པ་བཞིན་འཛིན་པའོ། །རྒྱས་པར་འགྱུར་བ་དང༌། །འཕེལ་བ་དང༌། ཡངས་པ་ནི་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མ་ལས་སོ། །ཡིད་གཞུངས་པ་ནི་དེའི་དོན་སྔ་ཕྱི་མི་བརྗེད་པའོ། །བློ་ནི་རྣམ་པར་འབྱེད་པར་ནུས་པའི་ཤེས་རབ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་གང་ཡིན་པའོ། །མཁས་པ་ནི་ཡང་དག་པར་བླངས་པའི་ཤེས་རབ་གང་ཡིན་པའོ། །ཤེས་རབ་རྒྱུ་བ་ནི་ལུང་དང་ཁ་ཏོན་དང༌། ཡོངས་སུ་འདྲི་བ་དང༌། འབེལ་བའི་གཏམ་རྣམ་པར་ངེས་པ་ལ་སོགས་པས་དོན་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དེ་གོང་ནས་གོང་དུ་རྣམ་པར་ཤེས་པར་བྱ་བ་དང་ལྡན་པའི་ཤེས་རབ་གང་ཡིན་པའོ། །ལྷག་མཐོང་ནི་སྔར་རྣམ་པར་ཤེས་ཟིན་པའི་དོན་ལ་སོ་སོར་རྟོག་པའོ། །གཏོད་པ་ ནི་རྟོག་པ་སྔོན་དུ་བཏང་བའི་དམིགས་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པ་དང༌། དེར་སེམས་གཏོད་པར་བྱེད་པའོ། །རྣམ་པར་གཏོད་པ་ནི་གང་གིས་མཇུག་རྟུལ་བར་བྱེད་པའོ། །རྟོག་པ་ནི་མཚན་མར་འཛིན་པའོ། །རབ་ཏུ་རྟོག་པ་ནི་མངོན་རྟགས་སུ་འཛིན་པའོ། །རྣམ་གྲངས་གཞན་ཡང་རྟོག་པ་ནི་ཀུན་ཏུ་ཚོལ་བའི་སེམས་ཀྱིས་རྟོག་པའོ། །རབ་ཏུ་རྟོག་པ་ནི་ཀུན་ཏུ་ལྟ་བས་སོ་སོར་རྟོག་པའོ། །མངོན་པར་རྟོག་པ་ནི་ཡོན་ཏན་དང་སྐྱོན་ལ་རྟོག་པའོ། །དེ་དག་ཉིད་ལུང་ལ་བརྟེན་ནས་བྱེ་བྲག་ཏུ་རྟོག་པ་དང་བྱེ་བྲག་ཏུ་བགྲང་བའོ། །མངོན་སུམ་ལ་བརྟེན་ནས་རྟོག་པ་དང་རྣམ་པར་རྟོག་པའོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལ་བརྟེན་ནས་ཡང་དག་པར་རྟོག་པ
Chinese
能分别执持。善于分别法，是其根本，如经等善于分别法。如此依靠它，能分别前二者。其中，分别而确定执持是寻思。善于分别而确定执持是正寻思。善于分别法而确定执持是近寻思。其中，前者是普遍寻求之道。此是如实确定之道。另有名相，寻思是对所知事物作意专注。正寻思是在专注之后完全寻求。近寻思是在完全寻求之后确定。依止是了知分别的身体。如实寻思是了知所知事物。另有名相，是从自相的角度显示。是从共相的角度如实寻思。执有是如其所有和如何所有般执持。增长和广大，是从前和后而来。忆持是不忘其前后之义。慧是能分别的智慧与生俱来者。智者是如实领受的智慧。智慧行境是依靠教理和讽诵，以及完全询问和善妙之语如实确定等，了知意义，那由浅入深了知，具有这种智慧。胜观是对先前已经如实了知的意义进行个别观察。专注是寻思先行的对境作意，以及于彼专注心。如是专注是能使结尾迟钝。寻思是执取相。善于寻思是执取显现之相。另有名相，寻思是以普遍寻求之心寻思。善于寻思是以普遍观察而个别寻思。现前寻思是对功德和过失寻思。它们本身是依靠教理而分别寻思和分别计数。依靠现量而寻思和分别寻思。依靠比量而如实寻思。
English
Holding that which distinguishes. To discriminate well the Dharma is its basis, such as the Sutras, which discriminate well the Dharma. Thus, relying on it, one can distinguish the former two. Among them, to ascertain and hold through discrimination is thought. To ascertain and hold through good discrimination is correct thought. To ascertain and hold through good discrimination of the Dharma is approximate thought. Among them, the former is the path of universal seeking. This is the path of accurate determination. Another term: thought is to focus attention on an object of knowledge. Correct thought is to fully seek after focusing. Approximate thought is to determine after fully seeking. Reliance is knowing the body of discrimination. Correct thought is knowing the object of knowledge. Another term: it is showing from the perspective of its own characteristics. It is correct thought from the perspective of general characteristics. Holding existence is holding as much as there is and how it is. Increasing and expanding are from before and after. Retention is not forgetting its meaning before and after. Intelligence is the innate wisdom that can discriminate. The wise are those who have truly received wisdom. The sphere of wisdom is relying on teachings and recitation, as well as fully questioning and accurately determining eloquent speech, etc., understanding the meaning, and that wisdom which is able to understand more and more deeply. Vipashyana is individually examining the meaning that has already been understood. Focusing is the attention directed towards an object preceded by thought, and focusing the mind on it. Such focusing is what makes the end dull. Thought is grasping at characteristics. Good thought is grasping at manifest signs. Another term: thought is thinking with a mind that seeks universally. Good thought is individually thinking by observing universally. Manifest thought is thinking about qualities and faults. They themselves are separately thinking and separately enumerating based on teachings. Thinking and separately thinking based on direct perception. Correctly thinking based on inference.
Tibetan
་དང༌། ཡང་དག་པར་རྟོག་པ་ཉིད་དོ། །ཀུན་ཏུ་སྤོང་བ་ནི་ལྷག་པའི་བསམ་པས་སྤོང་བ་ངེས་པར་སྐྱེ་བའོ། །རྣམ་པར་སྤོང་བ་ནི་གཞན་ལས་ཡང་དག་པར་ལེན་པའོ། །ཉེ་བར་སྤོང་བ་ནི་ཡང་དག་པར་བླངས་པའི་འོག་ཏུ་ཚུལ་ཁྲིམས་རྗེས་སུ་སྲུང་བའོ། །སོ་སོར་སྤོང་བ་ནི་ལྟུང་བ་འབྱུང་བ་ཆོས་བཞིན་དུ་ཡང་ཕྱིར་བྱེད་པའོ། །དེ་ལ་ཡང་དག་པར་སྡོམ་པ་དང༌། སྡོམ་པ་གཉིས་ཀྱིས་ཚུལ་ཁྲིམས་རྗེས་སུ་སྲུང་བ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ལ་ཡང་དག་པར་སྡོམ་པ་ནི་བཟོད་པ་དང༌། དེས་པ་དང༌། འདོད་པ་ཆུང་བ་དང༌། བྱམས་པའི་སེམས་ལ་སོགས་པའོ། །སྡོམ་པ་ནི་དབང་པོའི་སྒོ་བསྡམས་པའོ། །མི་བྱ་བ་ནི་བདག་ཀྱང་མི་བྱེད་ལ། གཞན་ལ་ཡང་བྱེད་དུ་མི་གཞུག་པའོ། །མི་སྤྱད་པ་ནི་ཤེས་བཞིན་དུ་མི་བྱེད་པའོ། །སྤྱད་པ་མ་ཡིན་པ་ནི་དྲན་བཞིན་དུ་མི་སྤྱོད་པའོ། །ཆུ་ལོན་ནི་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་སྡིག་པའི་ཆོས་ལས་རྒལ་བའོ། །དུས་ཚོད་ནི་དེ་དང་འགལ་བར་གནས་པ་དང༌། དེའི་བར་ཆད་བྱེད་པའི་ཆོས་སྐྱེས་སོ་ཅོག་གཉེན་པོ་ལ་བརྟེན་ནས་དང་དུ་མི་ལེན་ཅིང་སྤོང་བའོ། །སྤོང་ལྡན་ནི་སྤོང་བ་དེ་དག་ལ་ལྷག་པའི་བསམ་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའོ། །མི་འདའ་བ་ནི་བསླབ་པའི་ཚོགས་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་འབྱེད་པར་མི་བྱེད་ཅིང་མི་སྤོང་བའོ། །རྣམ་པར་མི་འདའ་བ་ནི་ཕྱོགས་འགའ་ཡང་འཕན་མི་འབྱིན་ཞིང་མི་སྤོང་བའོ། །གནས་པ་ནི་སེམས་འཇོག་པར་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པའོ། །ཡང་དག་པར་འཇོག་པ་ནི་ཡང་དག་པར་འཇོག་པ་གང་ཡིན་པ་སྟེ། རྒྱས་པ་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ། ཉན་ཐོས་ཀྱི་ས་ལས་སེམས་ གནས་པ་རྣམ་པ་དགུ་འབྱུང་བ་བཞིན་དུ་རྟོགས་པར་བྱའོ། །སྡོམ་ནི། ཤེས་དང་སྟོན་དང་དགེ་བ་དང༌། །འདུན་དང་བརྟུན་དང་གཅིག་པུ་དང༌། །རྡུལ་བྲལ་ནད་དང་སྣང་བ་དང༌། །བདག་དང་སྲེད་བཅད་སྐྱེ་བ་ཟད། །ལྷར་བཅས་སྐྱེ་བོ་མང་པོ་དང༌། །ཕུང་པོ་དང་ནི་ངར་འཛིན་པའོ། །ཤེས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐོས་པའི་ཐ་སྙད་སྔོན་དུ་འགྲོ་བའི་ཤེས་རབ་པོ། །མཐོང་བ་ནི་མཐོང་བའི་ཐ་སྙད་སྔོན་དུ་འགྲོ་བའི་ཤེས་རབ་པོ། །རིག་པ་ནི་བྱེ་བྲག་ཕྱེད་པའི་ཐ་སྙད་སྔོན་དུ་འགྲོ་བའི་ཤེས་རབ་པོ། །རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཐ་སྙད་སྔོན་དུ་འགྲོ་བའི་ཤེས་རབ་པོ། །ཡེ་ཤེས་ནི་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཤེས་པའོ། །མཐོང་བ་ནི་མངོན་དུ་མངོན་སུམ་དུ་གྱུར་བ་མཐོང་བའོ། །རིག་པ་ནི་མ་རིག་པ་ལས་བཟློག་པའི་བྱེ་བྲག་ཏུ་རྟོགས་པའོ། །བློ་ནི་ཡང་དག་པར་ཡོད་པའི་དོན་ཤེས་པའོ། །རྟོགས་པ་ནི་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པ་ལ་སྒྲོ་འདོགས་པའོ།
Chinese
，以及如实证悟。完全舍弃是指以增上意乐舍弃必定产生。如是舍弃是指从他处如实领受。近舍弃是指如实领受之后守护戒律。各别舍弃是指堕罪产生如法亦遣除。其中以如实律仪和律仪二者守护戒律，其中如实律仪是忍辱、调伏、少欲以及慈心等。律仪是防护根门。不应作是指自己也不作，也不教他人作。不应行是指非以正知而行。非行是指非以正念而行。度脱是指依此超越罪恶之法。时机是指安住于与之相违，以及依于彼之障碍所生之诸法之对治，而不领受且舍弃。具舍是指对于彼等舍弃具有增上意乐圆满。不违越是指不分别也不舍弃一切学处之聚。不别违越是指任何一方也不减损也不舍弃。安住是指能令心安住者。如实安住是指何为如实安住，广说即如声闻地中生起九种心住之相而了知。偈颂说：知与见及善，欲勤独及离，尘病相与我，爱断生尽天，俱生人众多，蕴及我执也。所谓知，是指以听闻之名相为先导之智慧。所谓见，是指以见之名相为先导之智慧。所谓觉，是指以辨别差别之名相为先导之智慧。所谓了知，是指以了知之名相为先导之智慧。智慧是了知隐蔽之事。见是现前显现所见。觉是了知与无明相违之差别。智是了知如实存在之义。悟是对非真实者妄加臆测。
English
, as well as truly realizing. Complete abandonment means that abandoning with higher intention will definitely arise. Differentiated abandonment means truly receiving from others. Near abandonment means guarding the precepts after truly receiving. Individual abandonment means that when transgressions occur, they are also removed according to the Dharma. Among them, guarding the precepts with both true discipline and discipline, among which true discipline is patience, taming, having few desires, and loving-kindness, etc. Discipline is guarding the gates of the senses. What should not be done is that one should not do it oneself, nor should one teach others to do it. What should not be practiced is not practicing with mindfulness. Non-practice is not practicing with remembrance. Crossing over means relying on this to transcend sinful dharmas. The right time is to abide in opposition to it, and to rely on the antidotes to all the dharmas that arise as obstacles to it, and not to accept and abandon them. Possessing abandonment means having complete higher intention for those abandonments. Not transgressing means not distinguishing or abandoning all the collections of learning. Not separately transgressing means not diminishing or abandoning any side. Abiding means that which can cause the mind to abide. Truly abiding means what is truly abiding, extensively explained, it should be understood as the appearance of the nine types of mind-abiding arising from the Hearer's Ground. The verses say: Knowing, seeing, and good, desire, diligence, solitary, and detached, dust, disease, appearance, and self, love cut off, birth exhausted, gods, co-born, many people, aggregates, and self-grasping. What is called knowing refers to the wisdom that is preceded by the term of hearing. What is called seeing refers to the wisdom that is preceded by the term of seeing. What is called awareness refers to the wisdom that is preceded by the term of distinguishing differences. What is called understanding refers to the wisdom that is preceded by the term of understanding. Wisdom is knowing hidden things. Seeing is seeing what is manifestly present. Awareness is understanding the difference that is contrary to ignorance. Intelligence is knowing the meaning of what truly exists. Realization is falsely conjecturing about what is not real.