Chinese
存在与不存在是这样的：于此生中如实地完全了知。诸佛的菩提是通达一切所知，如实通达存在与不存在的事物，以及以通达一切与普遍烦恼和清净解脱之品相符之法的三种方式来区分的，因此，其他众生在那三个处所向薄伽梵请教。所有共同产生的有为法，都会产生心识迷惑且错误执着于体性的分别念。因此，如来为了使声闻众进入体性的确定而进行分别。通达体性之真实者，自己也不会被欺骗，并且也能无所畏惧地向他人展示。通过出家的学处之门，应当了知对境的观察之安立。通过出家本身的破戒之律仪之门，应当了知出家本身的行持不顺，是隐藏心识过失的基础之安立。由于缺少羞耻和惭愧，必定被品尝滋味所束缚，并且无论所缘为何，那都被称为耽著品尝滋味。它也会以无法用于行善之方式来扰乱心识。通过它，也会普遍造作恶行，并且也会隐藏罪恶的想法，从而产生隐瞒。所有这些合在一起被称为耽著品尝滋味之境，是隐藏心识过失的基础。实行守护根门，会由于依赖于非正法之听闻，而产生由无明聚集并由触所生的具有烦恼之作意。通过它，不能如实了知来世生处显现之过患。如果不如实了知，就会产生贪欲。产生贪欲，就会造作与之相应的业等。如果造作并积累了与之相应的业，来世就会显现六处，如此顺序以不一致的方式……
English
Existence and non-existence are like this: in this very life, to fully and truly know. The enlightenment of the Buddhas is distinguished by three aspects: understanding all knowable things, truly understanding existent and non-existent entities, and understanding all dharmas that are in accordance with the aspects of universal defilement and complete purification. Therefore, in those three places, others make requests to the Bhagavan. All compounded phenomena that arise together generate conceptualizations that confuse the mind and wrongly grasp at characteristics. Therefore, the Tathagata distinguishes in order to lead the Shravakas to enter into the certainty of characteristics. Those who know the reality of characteristics will not be deceived themselves, and will also be able to show it to others without hesitation. Through the gate of offering the precepts of ordination, one should understand the establishment of observing objects. Through the gate of the broken precepts of ordination itself, one should understand that the very conduct of ordination itself is unfavorable, and is the basis for concealing the faults of the mind. Due to the lack of shame and embarrassment, one is inevitably bound by the tasting of flavors, and whatever the object of focus, that is called indulging in the tasting of flavors. It also disturbs the mind in a way that cannot be used for doing great virtuous deeds. Through it, one will also universally engage in misconduct, and sinful thoughts will also be concealed, thus generating concealment. All of these together are called the object of indulging in the tasting of flavors, which is the basis for concealing the faults of the mind. Practicing guarding the sense faculties will give rise to afflicted mental activity arising from the accumulation of ignorance and born from contact, based on hearing non-dharma. Through it, one does not truly know the faults of the manifestation of the place of birth in the future. If one does not truly know, desire will arise. If desire arises, one will do actions associated with it, and so on. If one does and accumulates actions associated with it, the six sense sources will manifest in the future, and in this order, in an inconsistent manner...
Chinese
六处生于业之因。业生于有之因。贪爱生于无明之因。无明生于不如理作意之因。不如理作意生于无明和合触之因。因此，过去的业是今生所感受的六处的缘。今生的业是出生后所感受的六处的缘。或者是在其他次数中感受的基础。同样，贪爱等也应与业等相应地结合起来理解。再次，产生有是产生有的业和产生有的贪爱两种显现而成就的。这些有情被称为随业而行。不应说随贪爱而行。那是什么原因呢？贪爱简而言之有三种：欲贪、色贪和无色贪。其中，欲贪是不善的，虽然具有异熟，但如果没有引发罪恶之业，就不会使异熟成熟于恶趣。当欲界中与贪爱相关的无明和合触所生的感受变得令人满意，对所贪之境生起贪恋，对所嗔之境生起嗔恨，对愚痴之境生起愚痴，从而行持各种不善之业。因此，是由于该业而生于恶趣，而不仅仅是由于贪欲、嗔恨和愚痴的缠缚。贪爱只是在那个业的异熟显现成就之时，必定起到助伴的作用而已。对于可爱的境，通过欲望，以身语意行持各种善业，以此因缘将生于善趣，在那里投生可爱的异熟，在显现成就时，业应该成为次要的因，而不是烦恼性的贪爱自性。色和
English
The six sense sources arise from the cause of karma. Karma arises from the cause of existence. Craving arises from the cause of ignorance. Ignorance arises from the cause of improper attention. Improper attention arises from the cause of contact conjoined with ignorance. Therefore, past karma is the condition for the six sense sources to be experienced in this life. Karma in this life is the condition for the six sense sources to be experienced after birth. Or it is the basis for experiencing in other instances. Similarly, craving and so forth should also be understood by combining them appropriately with karma and so forth. Furthermore, birth into existence is manifestly accomplished by two factors: karma that gives rise to existence and craving that gives rise to existence. These sentient beings are said to go according to their karma. It should not be said that they go according to their craving. Why is that? Craving, in brief, is of three types: craving for desire, craving for form, and craving for formlessness. Among these, craving for desire is unwholesome; although it possesses a result of maturation, it does not cause the result of maturation to ripen in the evil destinies unless it has instigated sinful actions. When the feeling born from the contact conjoined with ignorance, which is associated with craving in the desire realm, becomes desirable, and attachment arises towards the object of desire, hatred arises towards the object of hatred, and delusion arises towards the object of delusion, then one engages in all kinds of unwholesome actions. Therefore, it is due to that karma that one is born in the evil destinies, and not merely due to the entanglement of desire, hatred, and delusion. Craving merely serves as a helper when the result of maturation of that karma is manifestly accomplished. Towards a pleasing object, one engages in all kinds of virtuous deeds with body, speech, and mind through desire, and by this cause, one will be born in a good destiny. There, one casts the pleasing result of maturation, and when it is manifestly accomplished, karma should become a secondary cause, but the nature of craving, which is afflicted, is not like that. Form and
Tibetan
་གཟུགས་མེད་པའི་སྲེད་པ་གང་ཡིན་པ་ནི་མི་དགེ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཀྱང་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐམས་ཅད་དུ་རྣམ་པར་སྨིན་པ་མེད་པ་ཁོ་ནའོ། །དེ་གལ་ཏེ་གཟུགས་དང་གཟུགས་མེད་པའི་སྲེད་པས་སྲེད་པར་འགྱུར་ན་ནི་དམ་པའི་ཆོས་ཐོས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་འདོད་པའི་ཁམས་ལ་རགས་པར་མཐོང་སྟེ། རེག་པའི་འདུས་ཏེ་རེག་པ་ལས་བྱུང་བའི་འཇིག་རྟེན་པའི་ཚོར་བ་ཚུལ་བཞིན་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པ་དང་ཕྲད་ནས་འདོད་པའི་ཁམས་ཀྱི་འདོད་ཆགས་དང༌། ཞེ་སྡང་དང༌། གཏི་མུག་བསམ་ཏེ་དགེ་བ་ཟག་པ་དང་བཅས་པ་བསྒོམས་པ་ལས་བྱུང་བའི་ལས་བྱེད་དོ། །དེས་ན་དེ་འདིར་བྱ་བའི་ལས་ཀྱིས་དེར་སྐྱེ་བར་འགྱུར་གྱི་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་གྱི་སྲེད་པས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །སྲེད་པ་ནི་ལས་དེའི་རྣམ་པར་སྨིན་པ་མངོན་པར་འགྲུབ་པའི་ཚེ་གྲོགས་ཀྱི་བྱ་བ་བྱེད་པར་ཟད་དོ། །དེ་བས་ན་སེམས་ཅན་རྣམས་ནི་ལས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་འགྲོ་བ་ཞེས་བྱའི་སྲེད་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་འགྲོ་བ་ཞེས་མི་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཕྱི་རོལ་གྱི་དངོས་པོ་རྣམས་ ལ་འཇིག་རྟེན་གྱི་གདགས་པའི་སྒོ་ནས་འབྲས་བུ་འགའ་ཞིག་ཚོར་བ་པོ་ལས་རེས་འགའ་སྟོང་ལ་རེས་འགའ་ནི་མི་སྟོང་པར་སྣང་སྟེ་འབྲས་བུ་ལ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རྒྱུ་ལ་ཡང་དེ་དང་འདྲའོ། །དེ་ཡང་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་སྟོང་པ་ཡིན་གྱི་དོན་དམ་པའི་སྟོང་པ་ཞེས་ནི་མི་བྱའོ། །དུས་ཐམས་ཅད་དུ་འདུ་བྱེད་ཐམས་ཅད་ཀྱི་འབྲས་བུ་དང་རྒྱུ་ཙམ་ཞིག་ནི་ཡོད་ལ་ཚོར་བ་པོ་དང་བྱེད་པ་པོ་ནི་མེད་པ་གང་ཡིན་པ་འདི་ནི་དོན་དམ་པ་སྟོང་པ་ཉིད་ཅེས་བྱའོ། །དེ་ཡང་རྣམ་པ་བདུན་དུ་རིག་པར་བྱ་སྟེ། འདི་ལྟ་སྟེ། ཕྱི་མའི་མཐའ་སྟོང་པ་ཉིད་དང༌། སྔོན་གྱི་མཐའ་སྟོང་པ་ཉིད་དང༌། དབུས་ཀྱི་མཐའ་སྟོང་པ་ཉིད་དང༌། རྟག་པ་སྟོང་པ་ཉིད་དང༌། བདག་སྟོང་པ་ཉིད་དང༌། ཚོར་བ་པོ་སྟོང་པ་ཉིད་དང༌། བྱེད་པ་པོ་སྟོང་པ་ཉིད་དོ། །དེ་ལ་མ་འོངས་པའི་དུས་ན་འདུ་བྱེད་རྣམས་འདུ་བྱེད་ཀྱི་ཕུང་པོར་འདུག་སྟེ། དེ་ལས་འདུ་བྱེད་རྣམས་སྐྱེ་བའི་ཚེ་འོང་བར་འགྱུར་བ་མེད་དོ། །གལ་ཏེ་དེ་ཡོད་པར་འགྱུར་ན་མ་འོངས་པའི་དུས་ན་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོངས་སུ་གྲུབ་ཟིན་པ་དེ་དག་ནི་སྐྱེར་ཡང་མི་རུང་ལ་མི་རྟག་པ་ཉིད་དུ་སྣང་བར་ཡང་མི་འགྱུར་བའི་རིགས་ན་སྣང་ཞིང་ཡང་འདུག་སྟེ། དེ་བས་ན་སྐྱེ་བའི་ཚེ་གང་ནས་ཀྱང་མི་འོང་ལ་མེད་པ་ལས་ཡོད་པར་ཡང་འགྱུར་བ་འདི་ནི་ཕྱི་མའི་མཐའ་སྟོང་པ་ཉིད་དེ། དེ་ལས་འདས་པའི་དུས་ན་འདུ་བྱེ
Chinese
无色界的贪爱不是不善的。然而，它是有烦恼的，因为那完全是不会成熟的。如果被色界和无色界的贪爱所贪爱，那么依靠听闻正法，粗略地看到欲界，与如理作意相应的触的聚集，即从触产生的世间感受，并与欲界的贪欲、嗔恨和愚痴相应，思维修习从善的有漏法所产生的业。因此，它会因为在此所作的业而生于彼处，而不是因为有烦恼的贪爱。贪爱只是在那业的成熟显现时，起到助伴的作用。因此，众生是随业而行，不应说是随贪爱而行。外境诸法，以世俗安立的角度，果有时显现为空，有时显现为不空，如同果一样，因也是如此。那是世俗的空性，不应说是胜义的空性。任何时候，诸行的一切果和因仅仅存在，而感受者和作者不存在，这被称为胜义空性。那又可以从七个方面来理解，即：后际空性、前际空性、中际空性、常恒空性、我空性、感受者空性和作者空性。其中，在未来时，诸行存在于诸行的蕴中，当诸行产生时，不会从那里到来。如果它存在，那么在未来时，自性已经完全成立的那些，既不能产生，也不会显现为无常，因为它们已经显现并存在。因此，产生之时，不会从任何地方到来，也不会从无变为有，这就是后际空性。由此，在过去时，诸行
English
The craving for the formless is not non-virtuous. However, it is afflicted, because that is solely without maturation in all of everything. If one becomes craved by the craving for form and the formless, then relying on hearing the sacred Dharma, one roughly sees the desire realm, and the aggregation of touch, the worldly feeling arising from touch, in accordance with proper attention, and having encountered and associated with the attachment, hatred, and ignorance of the desire realm, one performs actions arising from meditating on virtuous contaminated things. Therefore, one will be born there through the action of what is done here, but not through afflicted craving. Craving merely performs the function of a companion when the maturation of that action is manifestly accomplished. Therefore, beings go according to their actions, and it should not be said that they go according to their craving. External objects, through the worldly designation, some fruits appear sometimes empty from the feeler and sometimes not empty, and just as with the fruit, so it is with the cause. That is the emptiness of convention, and should not be called the emptiness of ultimate meaning. At all times, only the result and cause of all compounded things exist, but what is called the ultimate emptiness is when there is no feeler or doer. That is to be understood in seven ways, namely: the emptiness of the later extreme, the emptiness of the earlier extreme, the emptiness of the middle extreme, the emptiness of permanence, the emptiness of self, the emptiness of the feeler, and the emptiness of the doer. Among these, in the future time, compounded things remain in the aggregates of compounded things, and when compounded things arise from that, they will not come. If that were to exist, then those that are naturally completely established in the future time could neither arise nor appear as impermanent, since they would appear and also remain. Therefore, at the time of arising, they do not come from anywhere, nor do they change from non-existence to existence, and this is the emptiness of the later extreme. From that, in the past time, compounded things