Tibetan
་ཡིན་པ་ནས་སྔ་མ་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་གྲོལ་བར་འགྱུར་བའི་བར་དུ་སྦྱར་བ་འདི་ནི་འདུས་མ་བྱས་ཀྱི་ཆོས་མཐོང་བ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེ་དང་ལྡན་པའི་དགེ་སློང་དེ་ནི་འདུས་མ་བྱས་ཀྱི་ཆོས་མཐོང་བ་ཞེས་བརྗོད་པར་འོས་སོ། །ཆོས་མཐོང་བ་དེ་ཡང་གང་ཟག་གསུམ་ལ་ཡོད་པར་རིག་པར་བྱ་སྟེ། སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་ཆོས་ཀྱི་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ཆོས་ལ་ཞུགས་པ། སེམས་མཉམ་པར་གཞག་པ་མཁས་ཤིང་ཡིད་གཞུངས་ལ་ཚུལ་བཞིན་དུ་ཆོས་ལ་སྤྱོད་པར་བྱེད་པ་དང༌། དེ་བཞིན་དུ་སློབ་པ་བཞི་མཐོང་བ་དང༌། མི་སློབ་པ་ཟག་ པ་ཟད་པ་ལ་ཡང་ཡོད་དོ། །ལྷ་དང་མིའི་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་མངོན་པར་འདོད་པའི་ཕྱིར་སྨོན་ནས་ཚངས་པར་སྤྱད་པ་སྤྱོད་པ་ལ་ནི་ལྷ་དང་མིའི་ཉེས་དམིགས་གཉིས་སུ་འགྱུར་བར་ཤེས་པར་བྱའོ། །གཉིས་གང་ཞེ་ན། ཉོན་མོངས་པས་བསྐྱེད་པའི་སྡུག་བསྔལ་དང་མི་རྟག་པ་ཉིད་ཀྱིས་བསྐྱེད་པའི་སྡུག་བསྔལ་ལོ། །ཉོན་མོངས་པས་བསྐྱེད་པའི་སྡུག་བསྔལ་གང་ཞེ་ན། ལྷ་དང་མི་རྣམས་ནི་ད་ལྟར་གྱི་དུས་ཀྱི་སྒོ་ནས་ཡུལ་ལ་ཀུན་ཏུ་དགའ་བར་གནས་ལ། འདས་པའི་དུས་ཀྱི་སྒོ་ནས་ནི་ཡུལ་ལ་དགའོ། །ད་ལྟར་གྱི་དུས་སུ་འདས་པའི་ཡུལ་གྱི་དགའ་བ་ལ་བརྟེན་པས་ནི་ཡུལ་ལ་ཀུན་ནས་དགའོ། །མ་འོངས་པའི་དུས་སུ་ད་ལྟར་བྱུང་བའི་ཡུལ་གྱི་དགའ་བ་ལ་བརྟེན་པས་ནི་ཡུལ་ལ་མངོན་པར་དགའོ། །དེ་ལྟར་དུས་གསུམ་དུ་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་དུ་གནས་པ་དེ་དག་ལ་ནི་འདོད་པ་མི་རྙེད་པ་ལས་བྱུང་བའི་སྡུག་བསྔལ་དང༌། སྐྱེ་བ་དང་རྒ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྡུག་བསྔལ་འབྱུང་བར་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། འདི་ནི་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་ལས་གྱུར་བའི་སྡུག་བསྔལ་སྐྱེ་བར་བྱེད་པའི་ཉེས་དམིགས་སོ། །མི་རྟག་པ་ཉིད་ལས་གྱུར་བའི་སྡུག་བསྔལ་གང་ཞེ་ན། བདེ་བ་དང་མཐུན་པ་རྣམས་དང་འབྲལ་ཞིང་འགྱུར་བ་ལས་འགྱུར་བའི་སྡུག་བསྔལ་འབྱུང་བ་དང༌། སྡུག་བསྔལ་བ་དང་མཐུན་པ་རྣམས་དང་ཕྲད་པ་ལས་སྐྱོ་བའི་སྡུག་བསྔལ་འབྱུང་བ་དང༌། ལུས་ཐམས་ཅད་འཆི་བའི་ཚེ་འགག་པར་འགྱུར་བ་ལས་འགག་པའི་སྡུག་བསྔལ་འབྱུང་བ་དང༌། རྣམ་པ་གསུམ་པོ་འདི་དག་ནི་མི་རྟག་པ་ཉིད་ལས་གྱུར་བའི་སྡུག་བསྔལ་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ། །དེ་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ནི་ཉེས་དམིགས་དེ་གཉིས་ལས་འདའ་བས་ན་གཅིག་ཏུ་ངེས་པར་བདེ་བ་ལ་གནས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་བདེ་བ་དེ་ཡང་རིག་པར་བྱ་སྟེ། གང་གིས་བདེ་བར་འགྱུར་བ་དང༌། བདེ་བ་དེའི་ཐབས་ཀྱང་རིག་པར་བྱའོ། །བདེ་བ་གང་ཞེ་ན། ཡུལ་ཐམས་ཅད་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པའི་ཉོན་མོངས་པ་རྣམ
Chinese
從那時起，像以前一樣直到完全解脫之間修習，這被稱為見到無為法。與之相應的比丘，堪稱為見到無為法。還應知見到法存在於三種補特伽羅身上：隨信行者進入隨順法的法，善於寂止心且依正理如法修行，以及見到四種學法者，和無學的漏盡者身上也有。為了現前欲求天與人的圓滿，發願而行梵行者，應知將會變成天與人的兩種過患。兩種是什麼呢？煩惱所生的痛苦和無常所生的痛苦。煩惱所生的痛苦是什麼呢？天與人們從現在的時機以感官對境而普遍歡喜安住，從過去的時機也對感官對境而歡喜。現在的時機依賴過去的感官對境的歡樂，因此對感官對境普遍歡喜。未來的時機依賴現在產生的感官對境的歡樂，因此對感官對境現前歡喜。像這樣於三時中普遍處於煩惱狀態的那些，應知會產生欲求不得的痛苦，以及生老等痛苦。這就是從普遍煩惱所生的痛苦產生的過患。無常所生的痛苦是什麼呢？與安樂相應的事物分離和變異，由此產生變異的痛苦，以及與痛苦相應的事物相遇，由此產生厭惡的痛苦，以及所有身體在死亡時壞滅，由此產生壞滅的痛苦。應知這三種相是無常所生的痛苦。因此，如來超越了那兩種過患，所以唯一確定安住在安樂之中。還應知那安樂，以及什麼能變成安樂，以及安樂的方便。什麼是安樂呢？與所有對境相應的煩惱
English
From that point on, practicing as before until complete liberation, this is called seeing the unconditioned Dharma. A Bhikshu who possesses this is worthy of being called one who sees the unconditioned Dharma. It should also be understood that seeing the Dharma exists in three types of individuals: those who follow faith and enter the Dharma that accords with the Dharma, those who are skilled in calming the mind and properly practice the Dharma according to reason, as well as those who see the four trainings, and also in the Arhats who have exhausted the outflows. Those who aspire and practice Brahmacharya in order to manifest the perfections of gods and humans should know that they will incur two faults of gods and humans. What are the two? The suffering born from afflictions and the suffering born from impermanence itself. What is the suffering born from afflictions? Gods and humans abide in joy with objects of the senses from the perspective of the present time, and they also rejoice in objects of the senses from the perspective of the past time. In the present time, they rejoice in objects of the senses because they rely on the joy of past objects of the senses, and in the future time, they manifestly rejoice in objects of the senses because they rely on the joy of present objects of the senses. Thus, it should be known that those who are universally afflicted in the three times will experience the suffering that arises from not obtaining desires, as well as the suffering of birth, aging, and so on. This is the fault of generating suffering that arises from universal affliction. What is the suffering that arises from impermanence itself? The suffering of change arises from separation and alteration from those things that are in harmony with happiness, and the suffering of aversion arises from encountering those things that are in harmony with suffering, and the suffering of cessation arises from the destruction of all bodies at the time of death. These three aspects should be understood as the suffering that arises from impermanence itself. Therefore, the Tathagata transcends those two faults, and thus is definitely abiding in happiness alone. That happiness should also be known, as well as what can become happiness, and the means of that happiness. What is happiness? Afflictions that are in accordance with all objects