Tibetan
ད་རྣམས་ཕུང་པོར་འདུག་སྟེ། དེར་འདུ་བྱེད་སྐྱེས་ནས་འགག་པ་རྣམས་སོགས་པར་འགྱུར་བ་མེད་དེ། གལ་ཏེ་ཡོད་པར་གྱུར་ན་འདས་པའི་འདུ་བྱེད་ཀྱི་ཚོགས་རང་གི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་གནས་པའི་ཕྱིར་འདུ་བྱེད་འགག་པ་ཡང་མེད་པ་ཁོ་ནར་འགྱུར་ལ་འགག་པ་མེད་ན་ནི་རྟག་པ་ཉིད་དུ་ཡང་སྣང་བར་མི་འགྱུར་བའི་རིགས་ན་སྣང་ཞིང་ཡང་འདུག་སྟེ། དེ་བས་ན་འདུ་བྱེད་རྣམས་འགག་པའི་ཚེ་གང་དུ་ཡང་སོགས་པར་མི་འགྱུར་ལ་ཡོད་པ་ལས་འགག་པའི་རྒྱུ་ལ་མ་ལྟོས་པར་རང་གི་ངང་གིས་ཕྱིར་མེད་པར་འགྱུར་བ་འདི་ནི་སྔོན་གྱི་མཐའ་སྟོང་པ་ཉིད་དོ། །འདུ་བྱེད་རྣམས་ཀྱི་སྐད་ཅིག་ལ་སྐྱེས་ལ་མ་འགགས་པ་ལ་འདུ་བྱེད་ཙམ་དུ་སྣང་སྟེ། དེ་དག་ལ་དེ་མ་ཡིན་པའི་འདུ་བྱེད་ཀྱང་མེད་ལ་དོན་ཐ་དད་པར་འགྱུར་བ་ཡང་མེད་པ་འདི་ནི་དབུས་ཀྱིས་ མཐའ་སྟོང་པ་ཉིད་དང༌། རྟག་པ་སྟོང་པ་ཉིད་དང༌། བདག་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་རིག་པར་བྱའོ། །བདག་མེད་ན་ནི་འབྲས་བུར་གྱུར་བའི་འདུ་བྱེད་རྣམས་ཀྱང་ཚོར་བ་པོས་སྟོང་ལ་རྒྱུར་གྱུར་བའི་ལས་ཀྱང་བྱེད་པ་པོས་སྟོང་པ་འདི་ནི་ཚོར་བ་པོ་དང༌། བྱེད་པ་པོ་སྟོང་པ་ཉིད་དོ། །ཚོར་བ་པོ་དང་བྱེད་པ་པོ་མེད་པས་ན་འདུ་བྱེད་ཙམ་གྱི་སྔོན་གྱི་སྐྱེ་བ་ནི་འགག་ལ་འདུ་བྱེད་ཙམ་གྱིས་སྐྱེ་བ་གཞན་ནི་འབྱུང་བར་འགྱུར་གྱི་སྔོན་གྱི་རྣམས་འདོར་བ་པོ་ཡོངས་སུ་ཡང་མེད་ལ་ཕྱི་མ་རྣམས་ལེན་པ་པོ་ཡོངས་སུ་ཡང་མེད་དོ། །རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བའི་ཆོས་རྣམས་ཉིད་ཀྱིས་ཆོས་རྣམས་བསྐྱེད་དོ་ཞེས་གསུངས་པ་དེ་ནི་བྱེད་པ་མེད་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་སུས་ཀྱང་ཅི་ཡང་བསྐྱེད་པ་མེད་མོད་ཀྱི་འོན་ཀྱང་གང་ཡོད་ན་གང་འབྱུང་བར་འགྱུར་ལ་གང་སྐྱེས་ན་གང་སྐྱེ་བོར་འགྱུར་ཏེ། ཆོས་ཙམ་གྱི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུར་གྱུར་པ་དེ་ལ་ཆོས་རྣམས་ཉིད་ཀྱིས་ཆོས་རྣམས་བསྐྱེད་དོ་ཞེས་བརྡ་འདི་འདོགས་པར་མཛད་དོ། །ཡིད་བདེ་བ་དང་མཐུན་པའི་ཡུལ་ལ་ནི་རྣམ་པ་ལྔས་ཉེ་བར་སྤྱོད་ཅིང་ཀུན་དུ་ཆགས་ཏེ་ཚུལ་བཞིན་མ་ཡིན་པའི་མཚན་མ་འཛིན་པར་བྱེད་དོ། །འདུན་པ་བསྐྱེད་དོ། །ལན་མང་དུ་རྗེས་སུ་རྟོག་པར་བྱེད་དོ། །ཡོངས་སུ་ཚོལ་བར་བྱེད་དོ། །དེའི་རྒྱུས་བསོད་ནམས་དང་བསོད་ནམས་མ་ཡིན་པ་སྤྱོད་དོ། །ཡིད་བདེ་བ་དང་མཐུན་པའི་ཡུལ་ལ་ཇི་ལྟ་བ་དེ་བཞིན་དུ་ཡིད་མི་བདེ་བ་དང༌། བཏང་སྙོམས་དང་མཐུན་པ་ལ་ཡང་ཅི་རིགས་པར་སྦྱར་བར་རིག་པར་བྱའོ། །དེ་ལ་ཁྱད་པར་ནི་འདི་ཡོད་དེ་ཡིད་མི་བདེ་བ་དང་མཐུན་པ་རྣམས་ལ་ནི་གནོད་སེམས་སུ་འགྱུར་རོ།
Chinese
如今这些聚集为蕴，在那里行产生后灭亡等，不会变成其他。如果变成其他，那么过去的行之集合以其自身之自性存在，因此行之灭亡也必定不存在，如果灭亡不存在，那么在恒常的种类中也显现而不存在。因此，诸行灭亡之时，不会变成任何其他，而是不依赖于从有到灭亡之因，自然而然地变为不存在，这即是前际空性。诸行于刹那间产生而未灭亡时，仅显现为行，对于这些，也不存在非彼之行，也不会变成意义不同，这应知为中际空性、常恒空性、我空性。如果无我，那么作为果之诸行也空于感受者，作为因之业也空于作者，这即是感受者和作者空性。因为没有感受者和作者，所以仅是行之先前的生灭，仅是行之其他的生将会产生，但完全没有舍弃先前之行者，也完全没有接受后来之行者。如是所说，依缘而生的诸法自身产生诸法，对于一切无作者之法，虽然没有任何人产生任何事物，然而如果此有则彼生，如果此生则彼生，对于仅是法之因和果，便施加诸法自身产生诸法之名号。对于与悦意相符之境，以五种方式亲近而完全执着，从而执取不如理之相。生起欲求。多次随念。完全寻觅。以此之故而行善与非善。与悦意相符之境如何，对于不悦意和舍受相符之境也应知如是配合。其中差别在于，与不悦意相符者则会变成害心。
English
Now these are assembled as aggregates, and there, actions arise and cease, etc., and do not become something else. If they were to become something else, then the collection of past actions would exist by its own nature, and therefore the cessation of actions would also necessarily not exist, and if cessation did not exist, then it would also appear in the category of permanence and not exist. Therefore, when actions cease, they do not become anything else, but without relying on the cause of ceasing from existence, they naturally become non-existent, and this is the emptiness of the prior extreme. When actions arise for a moment and do not cease, they appear only as actions, and for these, there is no action that is not that, and they do not become different in meaning, and this should be known as the emptiness of the middle extreme, the emptiness of permanence, and the emptiness of self. If there is no self, then the actions that are the result are also empty of the feeler, and the actions that are the cause are also empty of the doer, and this is the emptiness of the feeler and the doer. Because there is no feeler and no doer, therefore only the previous arising of action ceases, and only another arising of action will arise, but there is completely no one who abandons the previous ones, and there is completely no one who takes the later ones. As it is said, the phenomena that arise in dependence themselves produce phenomena, although for all phenomena without a doer, no one produces anything, yet if this exists, then that arises, and if this arises, then that is born, and for the cause and effect that are only phenomena, the name is given that the phenomena themselves produce phenomena. For an object that is in accordance with pleasure, one approaches and clings to it in five ways, and thus grasps the signs that are not in accordance with the way. One generates desire. One repeatedly recollects. One completely seeks. Because of this, one engages in merit and non-merit. Just as it is with an object that is in accordance with pleasure, so it should be understood that it should be applied accordingly to objects that are in accordance with displeasure and equanimity. The difference is that those that are in accordance with displeasure will become harmful thoughts.
Tibetan
།བཏང་སྙོམས་དང་མཐུན་པ་རྣམས་ལ་ནི་རྨོངས་པར་འགྱུར་རོ། །ལྷག་མ་ནི་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། །དགེ་སློང་དགྲ་བཅོམ་པ་ཟག་པ་ཟད་པ་ན་ཡུལ་ཐམས་ཅད་ལ་ཉེ་བར་སྤྱོད་པ་ན་བརྗེད་ངས་པ་ཙམ་གྱིས་སྒོ་ནས་ཀྱང་ཉོན་མོངས་པ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བའི་རྒྱུར་རྟག་ཏུ་མི་འགྱུར་ཏེ། དེ་བས་ན་རྟག་ཏུ་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་མེད་པར་གནས་པའི་ཕྱིར་རྟག་ཏུ་གནས་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། ཉེ་བར་སྤྱོད་པའི་ཕྱོགས་དང་མཐུན་པའི་ཡིད་བདེ་བ་དང་ཡིད་མི་བདེ་བ་གང་ཡིན་པ་དེས་ཀྱང་དགྲ་བཅོམ་པ་ནི་ཡིད་བདེ་བར་ཡང་མི་འགྱུར་ལ་ཡིད་མི་བདེ་བར་ཡང་མི་འགྱུར་ ཏེ་དགེ་བ་གང་ཡིན་པས་ནི་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ནོ། །རྟག་ཏུ་གནས་པར་བྱ་བ་དེ་དག་ནི་དཀའ་བ་དང༌། མཆོག་ཡིན་པ་དང༌། ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་དེ་དག་དང་ལྡན་པ་ནི་དཀོན་པ་དང༌། ཡོན་གནས་ཀྱི་མཆོག་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱ་བ་ནས་སྤྱན་དྲང་བའི་འོས་ཡིན་པའི་བར་དུ་རྒྱས་པར་སྦྱར་ཏེ། འདི་ལྟ་སྟེ། རྣམ་གྲངས་བསྡུ་བ་ལས་འབྱུང་བ་བཞིན་ནོ། །ལེགས་པར་གསུངས་པའི་ཆོས་འདུལ་བ་སྟོན་པའི་སྟོན་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་ཀྱིས་རིག་པར་བྱའོ། །ཉན་ཐོས་རྣམས་ཀྱི་ཉན་ཐོས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ཡང་རྣམ་པ་གཉིས་ཀྱིས་རིག་པར་བྱའོ། །རྣམ་པ་གཉིས་པོ་གང་གིས་སྟོན་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པར་རིག་པར་བྱ་ཞེ་ན། འདི་ལྟ་སྟེ། གཞན་ལ་ཕན་པ་བསྒྲུབ་པའི་སྒོ་ནས་ཚོར་བ་གང་ཅི་ཡང་རུང་བའི་འདི་དག་འདིར་སྡུག་བསྔལ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་འཇུག་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཚོར་བ་རྣམས་ཀྱི་རྟེན་བསྟན་པ་དང༌། གཞི་བསྟན་པ་དང༌། ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པར་འགྱུར་བ་ཉེ་བར་སྤྱོད་པ་བསྟན་པ་དང༌། སྟོན་པའི་རྟགས་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་དང་གཉེན་པོ་རྣམ་པར་གཞག་པ་བསྟན་པ་དང༌། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་ངེས་པར་འབྱུང་བ་བསྟན་པ་འདི་ནི་སྟོན་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་དང་པོའོ། །ཡང་ན་བདག་ལ་ཕན་པ་བསྒྲུབ་པའི་སྒོ་ནས་མ་འདྲེས་པའི་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་གསུམ་གྱིས་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་མེད་པར་གནས་པ་འདི་ནི་སྟོན་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་གཉིས་པ་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ། །དེ་ལ་རྣམ་པ་གཉིས་པ་གང་གིས་ཉན་ཐོས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པར་རིག་པར་བྱ་ཞེ་ན། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཆོས་བསྟན་པ་ནི་ཚད་མེད་དེ་སྙམ་དུ་རིག་ནས་ཐོས་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པར་མི་ནུས་ལ། གལ་ཏེ་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པར་ནུས་ན་ཡང་དེ་ནི་ཆོས་ཀྱི་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ཆོས་ནན་ཏན་དུ་བསྒྲུབ་པས་ངེས་པར་འབྱུང་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཡིན་གྱི། གཟུང་བར་བྱ་བ་ཙམ་གྱི་ཕྱིར་མ་ཡིན་ནོ་སྙམ
Chinese
于平等而转为愚昧，其余如前。比丘阿罗汉诸漏已尽，于一切境皆能安住，纵有少许忘失，亦不恒为烦恼生起之因。是故，恒常安住于无诸烦恼，故名恒常安住。无论顺适于安住之乐受或不乐受，阿罗汉皆不转为乐受，亦不转为不乐受，唯有善法不如此。彼等恒常安住之法，因其难得、殊胜、无过，故与之相应者亦属稀有，应知其为应供之最胜，乃至应请。如是广说，如《摄类品》所出。善说之法及律，能示现之圆满导师，应以二相了知。声闻众之圆满声闻，亦应以二相了知。以何二相了知导师为圆满耶？譬如，为成办利他之事，无论感受为何，皆应投入“此等在此受苦”之境，故应显示诸受之所依、所基、能生烦恼之安住，并应显示导师之相违品及对治品之差别，以及显示一切种类的出离，此乃第一圆满导师。又，为成办自利之事，以不杂乱之三种近念住而安住于无诸烦恼，应知此乃第二圆满导师。彼以何二相了知圆满声闻耶？谓了知如来所说之法乃无量，故不能至于听闻之彼岸。设若能至于彼岸，亦为以殷重修习随顺于法之法而求出离，非仅为受持故。
English
They become deluded with respect to those that are in accordance with equanimity. The remainder is as before. When a bhikṣu, an arhat who has exhausted the outflows, dwells closely in all places, he does not constantly become a cause for the arising of afflictions, even through the door of mere forgetfulness. Therefore, because he constantly dwells without any afflictions, he is called constantly dwelling. Whatever pleasant or unpleasant feeling is in accordance with the aspect of dwelling closely, even that does not cause the arhat to become pleasant or unpleasant; it is not like that with whatever is virtuous. Those things that are to be constantly dwelt in are difficult, supreme, and without fault; therefore, those who possess them are rare and should be known as the supreme object of offerings, and should be extensively connected up to being worthy of invitation. This is like what occurs in the Collection of Categories. The perfectly spoken Dharma and Vinaya, the teacher who shows them, should be known by two aspects. The perfect śrāvakas of the śrāvakas should also be known by two aspects. By which two aspects should the teacher be known as perfect? For example, in order to engage in the statement that whatever feelings there are, these are suffering here, through the door of accomplishing benefit for others, one should show the support of the feelings, show the basis, show the dwelling closely that becomes completely afflicted, and show the distinction between the opposing side and the antidote, the sign of the teacher, and show the definite arising in all aspects; this is the first perfect teacher. Or, through the door of accomplishing benefit for oneself, dwelling without any afflictions by means of the three unmixed close placements of mindfulness, this should be known as the second perfect teacher. How should the perfect śrāvaka be known by those two aspects? Knowing that the Dharma taught by the Tathāgata is immeasurable, one is not able to go to the other shore of hearing. And even if one is able to go to the other shore, that is in order to definitely arise by diligently practicing the Dharma that is in accordance with the Dharma, not merely for the sake of grasping.