Tibetan
ཙམ་དུ་ཟད་དོ། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ནི་ཉན་ཐོས་རྣམས་ལ་ཚུལ་བཞིན་དུ་ཉོན་མོངས་པ་སྤང་བའི་ཕྱིར་དབང་པོ་བསྒོམ་པ་བརྡ་སྤྲོད་པར་མཛད་དེ། གཅིག་ཏུ་ངེས་པར་ཡུལ་ལ་མི་ཕྱོགས་པར་མཛད་པ་མ་ཡིན་ལ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་མ་འདྲེས་པའི་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་གསུམ་ལ་ཐུགས་ཤིན་ཏུ་བརྟན་པར་གནས་ཏེ། དེས་ན་ཉན་ཐོས་རྣམས་ལ་ལྷག་པར་ཞེན་པ་མེད་པས་ཡང་དག་པར་སྒྲུབ་པ་ཡིད་དུ་འོང་བ་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པ་དང༌། ལོག་པར་སྒྲུབ་པ་ཡིད་དུ་མི་འོང་བ་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པའི་སྒོ་ནས་རྗེས་སུ་ཆགས་པའི་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་དང༌། ཀུན་ནས་མནར་སེམས་ཀྱི་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་འབྱུང་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། དེས་ ན་དེ་ནི་ཉན་ཐོས་རྣམས་དང་ཉོན་མོངས་པ་སྤངས་པར་འདྲ་ཡང་དབང་པོ་བསྒོམས་པ་བླ་ན་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །དབང་པོ་བསྒོམས་པ་དེ་ཡང་འཁོར་རྣམ་པ་ལྔའི་བྱེ་བྲག་གིས་རྣམ་པ་ལྔར་བསྒྱུར་བར་རིག་པར་བྱ་སྟེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཉན་ཐོས་ནི་གཅིག་ཏུ་ངེས་པར་ཡང་དག་པར་ཞུགས་པ་དང་གཏན་དུ་ཡང་དག་པར་ཞུགས་པ་ཡང་ཡོད་དོ། །ཁ་ཅིག་ནི་གཅིག་ཏུ་ངེས་པར་ལོག་པར་ཞུགས་པ་དང༌། གཏན་དུ་ལོག་པར་ཞུགས་པ་ཡང་ཡོད་དོ། །ཡང་དག་པར་ཞུགས་ལ་གཏན་དུ་མ་ཡིན་པ་ཡང་ཡོད་དོ། །ལོག་པར་ཞུགས་ལ་གཏན་དུ་མ་ཡིན་པ་ཡང་ཡོད་དོ། །སྣ་མང་པོ་ཡང་ཡོད་དེ། དེའི་ནང་ནས་ཁ་ཅིག་ནི་ཡང་དག་པར་ཞུགས། ཁ་ཅིག་ནི་བག་མེད་ཁ་ཅིག་ཏུ་བག་མེད་པ་ལ་ཁ་ཅིག་ཏུ་བག་ཡོད་དེ་ཕྱོགས་གཅིག་བྱེད་པ་འདི་ནི་འཁོར་ལྔ་བའོ། །དེ་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཐུགས་སུ་བྱོན་པ་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། ཉན་ཐོས་ལེགས་པར་གསུངས་པའི་ཆོས་འདི་ལྟ་སྟེ། དབང་པོ་བསྒོམ་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱ་བ་ལ་ཡང་དག་པར་ནན་ཏན་དུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པ་རྣམས་སོ། །ཐུགས་སུ་མི་བྱོན་པ་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། ལོག་པར་སྒྲུབ་པའམ། ཡང་ནན་ཏན་དུ་མི་སྒྲུབ་པའོ། །དེ་བས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ནི་འཁོར་སྔ་མ་གཟིགས་ན་ནི་ཐུགས་སུ་བྱོན་པ་སྐྱེ་ལ། གཉིས་པ་གཟིགས་ན་ནི་ཐུགས་སུ་མི་བྱོན་པ་སྐྱེའོ། །གསུམ་པ་གཟིགས་ན་ནི་ཐུགས་སུ་བྱོན་པ་དང༌། ཐུགས་སུ་མི་བྱོན་པ་སྐྱེའོ། །བཞི་བ་གཟིགས་ན་ནི་ཐུགས་སུ་མི་བྱོན་པ་དང༌། ཐུགས་སུ་བྱོན་པ་སྐྱེའོ། །སྔ་པ་གཟིགས་ན་ནི་ཐུགས་སུ་བྱོན་པ་ཡང་སྐྱེ། ཐུགས་སུ་མི་བྱོན་པ་ཡང་སྐྱེ། ཐུགས་སུ་བྱོན་པ་དང༌། ཐུགས་སུ་མི་བྱོན་པ་ཡང་སྐྱེའོ། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ནི་དེ་ལྟར་རྣམ་པ་ལྔར་བསྒྱུར་བའི་སྒོ་ནས་ཐུགས་སུ་བྱོན་པ་དང༌། ཐུགས་སུ་མི་བྱོན་པ་སྐྱེ་མོད
Chinese
仅此而已。如来为声闻众如理如实地断除烦恼而宣说根律仪，并非必定不趋向于外境。如来对三种不共的近念住心意极其坚定。因此，声闻众没有特别的贪恋，通过行持正确的修行，即适意之事，以及行持错误的修行，即不适意之事，不会生起随顺贪著的遍一切烦恼，以及随顺苦恼的遍一切烦恼。因此，虽然他和声闻众在断除烦恼上相似，但根律仪是无上的。根律仪也要通过五种眷属的差别，理解为转变成五种。世尊的声闻众中，有必定正确趣入和恒常正确趣入的。有些是必定错误趣入和恒常错误趣入的。也有正确趣入但不恒常的，也有错误趣入但不恒常的。也有多种多样的，其中有些是正确趣入，有些是放逸，有些时候放逸，有些时候不放逸，这样趋向一方，这就是第五种眷属。对此，如来心中欢喜的是：对于声闻所善说的法，像这样，对于圆满根律仪而精进修持的那些人。心中不欢喜的是：行持错误的修行，或者不精进修持的人。因此，如来看到前面的眷属，就会生起欢喜心；看到第二种眷属，就会生起不欢喜心；看到第三种眷属，就会生起欢喜心和不欢喜心；看到第四种眷属，就会生起不欢喜心和欢喜心；看到第五种眷属，就会生起欢喜心，也会生起不欢喜心，既生起欢喜心，也生起不欢喜心。如来通过这样转变成五种的方式，虽然会生起欢喜心和不欢喜心
English
That's all. The Tathagata teaches the practice of sense restraint to the Shravakas in order to properly and truly abandon afflictions, but it is not necessarily the case that they do not tend towards external objects. The Tathagata's mind is extremely firm in the three unmixed close mindfulnesses. Therefore, the Shravakas do not have special attachment, and through practicing correct practice, which is agreeable, and practicing wrong practice, which is disagreeable, they will not generate pervasive afflictions that follow attachment, and pervasive afflictions of torment. Therefore, although he and the Shravakas are similar in abandoning afflictions, the practice of sense restraint is unsurpassed. That practice of sense restraint should also be understood as transforming into five types through the distinctions of the five kinds of retinues. Among the Shravakas of the Bhagavan, there are those who definitely enter correctly and those who constantly enter correctly. Some definitely enter wrongly and some constantly enter wrongly. There are also those who enter correctly but not constantly, and those who enter wrongly but not constantly. There are also many kinds, among which some enter correctly, some are negligent, sometimes negligent, sometimes not negligent, thus tending towards one side, this is the fifth kind of retinue. Regarding this, what pleases the Tathagata is: for the Dharma well-spoken by the Shravakas, like this, those who diligently practice for the perfection of sense restraint. What does not please him is: those who practice wrongly, or do not diligently practice. Therefore, when the Tathagata sees the first retinue, joy arises; when he sees the second retinue, displeasure arises; when he sees the third retinue, joy and displeasure arise; when he sees the fourth retinue, displeasure and joy arise; when he sees the fifth retinue, joy arises, and displeasure also arises, both joy and displeasure arise. The Tathagata, through transforming in this way into five types, although joy and displeasure may arise
Tibetan
་ཀྱི་འོན་ཀྱང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ནི་བག་ཆགས་དང་བཅས་པའི་ཉོན་མོངས་པ་དང་བྲལ་བ་ལ་དབང་པོ་བསྒོམས་པས་ན་རྗེས་སུ་ཆགས་པའི་རྣམ་པ་དང༌། ཁོང་ཁྲོ་བའི་རྣམ་པ་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་དུ་མི་འགྱུར་བ་དང༌། དེ་བས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ནི་བག་ཆགས་དང་བཅས་པའི་ཉོན་མོངས་པ་སྤངས་པ་དང༌། དེ་ཉིད་ལ་བརྟེན་ནས་དགོངས་པ་ལེགས་པར་གནས་པས་རྣམ་པ་ལྔར་བསྒྱུར་བའི་སྒོ་ནས་ཉན་ཐོས་རྣམས་ལ་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་མི་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་དབང་པོ་བསྒོམ་པ་བླ་ན་མེད་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ནི་རྣམ་པ་ལྔར་བསྒྱུར་བ་ཐམས་ཅད་དུ་ཅི་རིགས་པར་གཉེན་པོ་རྣམ་པ་གསུམ་ཐུགས་ལ་དགོངས་ཏེ། འདི་ལྟ་སྟེ། མི་རྟག་པའི་འདུ་ཤེས་དང༌། བྱམས་པ་དང༌། མཚན་མ་མེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏེ། དེ་ཡང་ཅི་རིགས་པར་རིག་པར་བྱའོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཉན་ཐོས་དོན་བྱས་པ་མི་སློབ་པ་ནི་དབང་པོ་བསྒོམ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་ཡུན་རིང་པོ་ནས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ལ་མངོན་པར་དགའ་བའི་ཕྱིར་སྔ་མ་བཞིན་དུ་སེམས་ཅན་ནམ་སེམས་ཅན་མ་ཡིན་པའི་ཡུལ་གཅིག་ཏུ་ངེས་པར་འདོད་པའམ། གཅིག་ཏུ་ངེས་པར་འདོད་པ་མ་ཡིན་པའམ། དེ་བཞིན་དུ་འདོད་པ་དང་མི་འདོད་པའི་སྣང་བ་དང་ཕྲད་ན་འདོད་ཆགས་དང༌། ཞེ་སྡང་དང༌། གཏི་མུག་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་སེམས་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་དང༌། ཤེས་རབ་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་སྒོ་ནས་མྱུར་བ་མྱུར་བར་མཚན་མ་མེད་པས་དེ་ལས་སེམས་ལྷག་པར་བཏང་སྙོམས་སུ་བྱེད་དེ། སེམས་ཐག་པ་ནས་ཡུལ་ལ་ནི་མི་མཐུན་པར་འདུ་ཤེས་ལ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ལ་ནི་ཞི་བར་ལྟའོ། །གང་དེ་ལྟར་མྱུར་དུ་བཏང་སྙོམས་སུ་གནས་ཤིང་གང་སྐད་ཅིག་ཀྱང་བརྗེད་ངས་པ་ལས་གྱུར་བའི་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པའི་སེམས་མི་སྐྱེ་བ་དེ་ཙམ་གྱིས་ན་དབང་པོ་ལེགས་པར་བསྒོམས་པ་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ། །སློབ་པའི་རྒྱུད་ནི་ཉོན་མོངས་པས་འདྲེས་པས་ན་མྱུར་དུ་བཏང་སྙོམས་སུ་གནས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པ་གསུམ་དུ་བསྒྱུར་བ་ཐམས་ཅད་དུ་ཡང་ཉོན་མོངས་པ་ལ་སྡང་བའི་ཕྱིར། ཉོན་མོངས་པ་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པས་འཛེམ་ཞིང་མི་མཐུན་པའི་འདུ་ཤེས་དང་ཉེས་དམིགས་ཀྱི་འདུ་ཤེས་ཀྱིས་གནས་ཏེ། དེ་ལྟར་ཞུགས་པའི་དབང་པོ་བསྒོམ་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་བས་ན་ཡང་དག་པར་ཞུགས་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ལྟར་ན་ལེགས་པར་གསུངས་པའི་ཆོས་འདུལ་བ་འདི་ནི་སྟོན་པའི་སྒོ་ནས་ཀྱང་མཛེས་ལ་ཉན་ཐོས་རྣམས་ཀྱིས་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་དོན་འཐོབ་པ་དང༌། ཡང་ དག་པར་ནན་ཏན་དུ་སྒྲུབ་པའི་སྒོ་ནས་
Chinese
然而，如来通过修习根，已脱离了习气和烦恼，因此不会再产生贪恋之相和愤怒之相，不会再被烦恼所染污。因此，如来已断除了带有习气的烦恼。 依靠这一点，由于心念安住于善，通过转化为五种形态，为了使声闻弟子们不生起烦恼，所以称为无上的根修习。其中，如来在所有转化为五种形态的情况下，都会根据情况在心中忆念三种对治法。这三种对治法是：无常的观念、慈爱和无相的等持。这些也应根据情况来理解。世尊的声闻弟子已经完成了任务，不再需要学习，这就是所谓的根修习。因为他们长久以来都乐于涅槃，所以像以前一样，对于有情或非有情的对境，无论是想要确定还是不想要确定，同样地，当遇到喜爱或不喜爱的显现时，由于脱离了贪欲、嗔恨和愚痴，通过心解脱和智慧解脱，迅速地从无相中使心更加平静。从内心深处，对于对境则视为不和谐，对于涅槃则视为寂静。无论何时，能够如此迅速地安住于平静，并且无论何时，都不会生起因遗忘而产生的烦恼之心，仅仅如此，就应理解为已经很好地修习了根。学习者的相续与烦恼相混合，因此不能迅速地安住于平静。 在所有转化为三种形态的情况下，因为憎恨烦恼，所以会避免普遍地运用烦恼，并且安住于不和谐的观念和过患的观念。如此进入的根修习将会完全圆满，因此称为如实进入。因此，这部善说的法和律，从导师的角度来看也很美妙，并且声闻弟子们能够获得应该获得的目标，并且通过 如实地精进修持的角度来看
English
However, the Tathagata, having cultivated the senses, is free from defilements along with their residual imprints, and therefore will not again become afflicted with the appearance of attachment or the appearance of anger. Thus, the Tathagata has abandoned defilements along with their residual imprints. Based on this, because the mind dwells well, through transforming into five aspects, in order to prevent the Shravakas from arising afflictions, it is called the unsurpassed cultivation of the senses. In this, the Tathagata, in all transformations into five aspects, appropriately keeps in mind three antidotes. These are: the perception of impermanence, loving-kindness, and the samadhi of signlessness. These should also be understood appropriately. The Shravakas of the Bhagavan who have accomplished their purpose and are no longer learning are said to be cultivating the senses. Because they have long rejoiced in Nirvana, like before, whether they desire to fixate on a single object, sentient or non-sentient, or do not desire to fixate, similarly, when encountering appearances that are desirable or undesirable, because they are free from desire, hatred, and delusion, through liberation of mind and liberation of wisdom, quickly make the mind especially equanimous from signlessness. From the depths of the heart, they regard objects as discordant, and Nirvana as peaceful. Whenever one is able to abide so quickly in equanimity, and whenever a mind of affliction arising from forgetfulness does not arise even for a moment, by that alone, one should understand that the senses have been well cultivated. The continuum of a learner is mixed with afflictions, and therefore cannot quickly abide in equanimity. In all transformations into three aspects, because of hating afflictions, one avoids universally engaging in afflictions, and abides in the perception of discord and the perception of faults. The cultivation of the senses that enters in this way will become completely perfect, and therefore it is called truly entering. Therefore, this well-spoken Dharma and Vinaya is beautiful from the perspective of the teacher, and the Shravakas are able to attain the goal that should be attained, and through the perspective of truly diligently practicing