Tibetan
ལས་ལྡང་བའི་ཚེ་དང༌། ལངས་ཏེ་གནས་པ་དང༌། སྙོམས་པར་གཞུག་པའི་ཚོར་བ་རྣམས་སྐྱེ་བ་དང༌། གནས་པ་དང༌། འགག་པ་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རྟོགས་པ་ནི་དྲན་པ་དང་ཤེས་བཞིན་དམ་པ་ཡིན་ནོ། །འགོག་པའི་སྙོམས་པར་འཇུག་པའི་ཚོར་བ་རྣམས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་མཚན་མ་མེད་པའི་སྙོམས་པར་འཇུག་པའི་འདུ་ཤེས་རྣམས་དང༌། རྟོག་པ་མེད་ཅིང་དཔྱོད་པ་མེད་པའི་སྙོམས་པར་འཇུག་པའི་རྟོག་པ་རྣམས་དེ་དང་འདྲའོ། །དེ་ལ་ཆོས་ཙམ་འཛིན་པས་ན་དྲན་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། ཚོར་བ་དང༌། འདུ་ཤེས་དང༌། རྟོག་པ་རྣམས་ལ་བདག་གམ་བདག་གིར་རྟོག་པ་མེད་དོ། །བྱིས་པ་ནི་ཚོར་བའི་རིག་པ་དང་འདུ་ཤེས་དང༌། རྟོག་པ་སྐྱེ་བ་ན་ཡང༌། བྱིས་པ་ནི་ཚོར་བ་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་དེ་དག་ལ་ཆོས་ཙམ་དུ་འདུ་ཤེས་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། དེ་ནི་འདི་ལྟར་བདག་གིས་ཚོར་རོ་སྙམ་དུ་འཛིན་པར་ཟད་དེ་རྒྱས་པར་སྦྱར་རོ། །དེ་བས་ན་དེའི་ དེ་ནི་དྲན་པ་དང་ཤེས་བཞིན་པར་ཡང་མི་འགྱུར་ན་དམ་པར་ལྟ་ག་ལ་འགྱུར། དེ་ལ་དྲན་པ་དང་ཤེས་པ་བཞིན་དམ་པ་ཕྱི་མ་ཤོས་ནི་ཕྱིར་མི་འོང་བའམ་དགྲ་བཅོམ་པའི་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ། །སྔ་མ་ཤོས་ནི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཐོབ་པའི་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་བག་མེད་པ་ཡན་ལག་ཅིག་ཕྱིར་འོང་བ་མན་ཆད་ཀྱིའོ། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ནི་རྒྱུ་གཉིས་ཀྱིས་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་བགྲེས་པ་དང༌། བསྙེལ་བ་བརྗོད་པའི་སྒོ་ནས་ལང་ཚོའི་རྒྱ་གས་པས་མྱོས་ཤིང་བག་མེད་པར་གནས་པ་རྣམས་སྐྱོ་བ་བསྐྱེད་པ་དང༌། མ་འོངས་པའི་དུས་ན་དགེ་སློང་འཁོགས་ཤིང་རྒས་པ་དང༌། མཐུ་མེད་པ་འབྱུང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་ཀྱང་ཡིད་ལ་གཅགས་པ་མེད་པར་དགེ་སློང་གསར་བུ་རྣམས་ལ་འཆོལ་བར་འགྱུར་བ་དང༌། དགེ་སློང་གསར་བུ་རྣམས་ཀྱང་ཡིད་ལ་གཅགས་པ་མེད་པ་དང༌། བག་ཚ་བ་མེད་པར་གཞན་དག་ལ་ཆོས་སྟོན་པར་འགྱུར་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཉན་ཐོས་རྣམས་གཞན་དག་ལ་ཆོས་སྟོན་པར་ཡང་དག་པར་འཛུད་པ་མཛད་དོ། །འདུས་ཤིང་འཁོད་པ་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་གཏམ་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་སུ་རིག་པར་བྱ་སྟེ། རྣམ་པར་གཏན་ལ་འབེབས་པའི་གཏམ་དང༌། བསྟན་པའི་གཏམ་མོ། །དེ་ལ་རྣམ་པར་གཏན་ལ་འབེབས་པའི་གཏམ་འདྲི་བའི་ཚུལ་གྱིས་ཐེ་ཚོམ་བསལ་བ་གང་ཡིན་པའོ། །བསྟན་པའི་གཏམ་ནི་ཆོས་ཉན་པ་མི་སྨྲ་བར་འཁོད་པ་རྣམས་ལ་ཆོས་སྟོན་པ་གང་ཡིན་པའོ། །གདམས་ངག་རྗེས་སུ་བསྟན་པ་ནི་རྣམ་པ་བཞིས་མཐུན་པར་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་བྱེ་བྲག་གིས་འདུ་བྱེད་རྣམས་ལ་བདག་མེད་པར་ཤེས་པའི་ལྟ་བ་རྣམ་པར་དག་པ་དང༌། གནས་དང་བ
Chinese
从业时，以及起身而住，以及安住时的感受生起，以及安住，以及灭尽，如实了知，是为正念和正知。灭尽的等持的感受，如实地，与无相的等持的想，以及无寻无伺的等持的寻思相同。因此，仅仅执持法，故名为念，即对于感受、想、寻思等，没有我或我所的执着。孩童在感受的觉知和想，以及寻思生起时，孩童对于感受等法，不会仅仅认为是法，而是会执着认为这是我所感受的，如此广为宣说。因此，那 那也不会成为正念和正知，又怎么会成为殊胜的呢？因此，正念和正知最为殊胜的，应当了知是不还者或阿罗汉的。最初的，是获得作意，放逸的异生凡夫，乃至一来者以下的。如来以两种原因，即自身的身体衰老，以及以遗忘来讲述，因青春的盛放而陶醉和放逸者，生起厌离心，以及未来时，比丘衰老，以及无力出现，那些也对比丘新人们没有放在心上而放纵，以及比丘新人们也对没有放在心上，以及没有羞耻地为他人说法，为了使声闻们善巧地引导他人说法而作。聚集和安住者们的佛法之谈，应当了知为两种，即决定义之谈和教法之谈。其中，决定义之谈是以提问的方式消除疑惑。教法之谈是为听法不语而安住者们说法。教诫随顺开示，名为以四种方式随顺，即以处之差别，了知诸行无我的见解清净，以及处所和
English
When arising from activity, and when standing up and abiding, and when feelings of settling down arise, and when abiding, and when ceasing, knowing them as they truly are, is noble mindfulness and awareness. The feelings of cessation samadhi, as they truly are, are the same as the perceptions of signless samadhi, and the thoughts of no-thought and no-analysis samadhi. Therefore, merely holding to the Dharma is called mindfulness, that is, there is no clinging to self or what belongs to self in feelings, perceptions, and thoughts. When a child's awareness of feelings and perceptions, and thoughts arise, the child does not perceive those feelings and other dharmas as merely dharmas, but rather clings to them, thinking, "I feel this," and so on, and this is extensively explained. Therefore, that That also does not become mindfulness and awareness, so how could it become excellent? Therefore, the most excellent mindfulness and awareness should be understood as belonging to a non-returner or an Arhat. The earliest is the ordinary person who has gained attention and is unrestrained, up to and including a once-returner. The Tathagata, for two reasons, namely, his own body aging, and by speaking of forgetfulness, to arouse weariness in those who are intoxicated and unrestrained by the blossoming of youth, and in the future, when monks become old and weak, those things will also cause the new monks to become unrestrained without paying attention, and the new monks will also preach the Dharma to others without paying attention and without shame, in order to skillfully guide the hearers to preach the Dharma to others. The Dharma talks of those who gather and abide should be understood as two types: definitive talks and teaching talks. Among them, definitive talks are those that dispel doubts by asking questions. Teaching talks are those that teach the Dharma to those who listen to the Dharma in silence and abide. Instruction that follows the teaching is called conforming in four ways, namely, with the distinction of the sense bases, the view of knowing that all conditioned things are without self is pure, and the place and