Tibetan
གྱི་སྲིད་པ་དེས་ཟིལ་གྱིས་ནོན་ནས་ཡུལ་ཡོངས་སུ་ཚོལ་བར་བྱེད་ཅིང་མི་དགེ་བ་ལྷག་པར་སྤྱོད་ལ་ལོག་པར་བསྒྲུབ་པ་ན་སྔ་མ་བཞིན་དུ་སྡིག་པ་མི་དགེ་བའི་ཆོས་རྣམས་ཀྱིས་ཟིལ་གྱིས་ནོན་པར་འགྱུར་རོ། །ལོག་པར་བསྒྲུབ་པ་ནི་ལམ་ལོག་པར་འགྲོ་བ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུན་ལོག་པར་ཞུགས་པ་ལ་ནི་རྒྱུན་ལོག་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ལས་བཟློག་པའི་དཀར་པོའི་ཕྱོགས་ནི་རྒྱུན་མ་ལོག་པར་རིག་པར་བྱའོ།། །།རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པའི་ས་ལས་གཞི་བསྡུ་བ། བམ་པོ་བཅུ་གཅིག་པ། སྲིད་པ་ཐ་མ་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཡང་དག་པར་ནན་ཏན་དུ་བསྒྲུབ་པའི་ལམ་དང༌། འབྲས་བུའི་ལམ་ནི་རྣམ་པ་བརྒྱད་ཀྱིས་བསྡུས་ཏེ། ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཐེག་པ་ལས་ཁྱད་པར་དུ་འཕངས་ཤིང་གོང་ན་མེད་པར་རིག་པར་བྱའོ། །བརྒྱད་གང་ཞེ་ན། སྙིང་བརྩེ་བ་དང༌། བདག་ཉིད་མངོན་པར་སྤྲོ་བ་དང༌། ཆོས་སྤྱོད་པ་བཟོད་པ་དང༌། ངེས་པར་འབྱུང་བ་དང༌། བདག་ཉིད་ཀྱིས་བདེན་པ་སྤྱོད་པ་ ཡང་དག་པར་རྩོམ་པ་དང་འཇིག་རྟེན་པའི་ཡང་དག་པའི་ལྟ་བ་རྒྱ་ཆེན་པོ་ལེགས་པར་བསྒོམས་པ་མངོན་སུམ་དུ་བྱེད་པ་དང༌། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་ཟག་པ་མེད་པ་རྣམས་འཐོབ་པ་ལ་བརྟེན་ནས་བསིལ་བའི་རང་བཞིན་ཐོབ་པ་དང༌། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་བསྒོམ་པ་རྣམ་པར་དག་པ་དང་ལྡན་པའི་བསྒོམ་པའི་ལམ་དང༌། གནས་དྲུག་བསྒོམ་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་བླ་ན་མེད་པའི་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་རྣམ་པ་དྲུག་ཐོབ་པའོ། །དེ་ལ་སྲིད་པ་ཐ་མའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཡུན་རིང་པོ་ནས་སེམས་ཅན་ལ་སྙིང་བརྩེ་བས་སེམས་ཡོངས་སུ་བསྒོམས་པས་སྲིད་པའི་ཆུ་ཀླུང་གི་རྒྱུན་ཕྱོགས་སུ་ཁྱེར་ཞིང་བྱིས་པ་རྣམས་རྣམ་པ་ལྔས་སྡུག་བསྔལ་བ་མཐོང་ནས་སྙིང་རྗེ་བར་བྱེད་དོ། །ལྔ་གང་ཞེ་ན། དེས་སྲིད་པའི་ཆུ་ཀླུང་རྟོག་པ་ངན་པའི་མི་སྡུག་པའི་ཆུས་འདུས་ཏེ་རེག་པ་དང་ལྡན་པ་དེ་མཐོང་སྟེ། ནང་དང་ཕྱི་རོལ་གྱི་སྐྱེ་མཆེད་དང༌། འདོད་ཆགས་དང༌། ཞེ་སྡང་དང༌། གཏི་མུག་གི་མེའི་མེ་མ་མུར་གྱི་འགྲམ་གཉིས་དང་ལྡན་ལ་ཞུགས་སུ་ནི་འདོད་པའི་ཁམས་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་མང་པོ་དང༌། གནོད་པ་མང་པོ་དང་ཚེར་མ་སྣ་ཚོགས་བཏིང་བ་དང༌། བར་ན་ནི་གཟུགས་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་མིག་མེད་པས་ལྡོངས་པ་དང༌། སྟེང་ན་ནི་འཇིག་རྟེན་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་མིག་ཡོངས་སུ་རྫོགས་ཀྱང་འཕགས་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་མིག་མེད་པས་མུན་པ་མུན་ནག་ཏུ་གྱུར་བར་ཡང་དག་པར་མཐོང་སྟེ། དེ་ལྟར་སྲིད་པའི་ཆུ་ཀླུང་དེ་རེག་པ་དང་འགྲམ་དང་ཞབས་དང་བར་དང་
Chinese
以有的有，那个有以威力压倒，于一切处寻求，且于不善尤为行，若倒行之，如前为罪不善诸法之所压倒。倒行者，是路倒行也。入于倒行之流者，名曰倒行。与彼相违之白分，当知是不倒行也。 《瑜伽师地论·本地分》，第十一卷。最后有菩萨之正殷重修道与果道，以八事摄，当知胜出声闻乘，无有能胜者。八者何耶？谓心爱乐，自性现喜，行法堪忍，决定出离，自以真实行，正发起，及世间之正见广大善修，现证，并依于获得无漏菩提分法而得清凉自性，及菩提分修习具足清净之修道，并依于六处修习圆满而得六种无上圆满。是中最后有菩萨，由久远来以慈心于有情数数修心，故为有之河流之流所携，见诸童蒙以五事苦恼而生悲愍。五者何耶？谓彼见有之河流，集诸恶分别之可厌之水，是能触者，内及外之生处，与贪与嗔与痴之火之焰之二岸俱，入中者，欲界之多苦，与多损害及种种荆棘充满，中间者，由无色界世间慧眼故盲，上方者，虽圆满世间慧眼，然由无圣慧眼故，正见其变为黑暗之黑暗。如是，彼有之河流，触与岸与足与中间与
English
When that existence overpowers with its might, it seeks everywhere, and when evil is especially practiced and wrongly accomplished, then, as before, one will be overpowered by sinful and unwholesome dharmas. Wrongly accomplishing is going on the wrong path. Entering the wrong stream is called the wrong stream. The white side, which is the opposite of that, should be understood as not going against the stream. 《Yogācārabhūmi-śāstra, Basic Section》, Volume Eleven. The path of the Bodhisattva in his last existence, who diligently cultivates the path and the path of fruition, is summarized by eight aspects. It should be known that it surpasses the Śrāvakayāna and is unsurpassed. What are the eight? They are: loving-kindness, manifest joy in oneself, practicing the Dharma with patience, definite renunciation, practicing the truth oneself, correctly striving and manifestly realizing the great worldly right view that has been well cultivated, and attaining the cool nature by relying on obtaining the undefiled dharmas of the Bodhipakṣa, and the path of cultivation that is endowed with the purity of cultivating the limbs of enlightenment, and obtaining the six kinds of unsurpassed perfections by relying on the complete cultivation of the six places. In this regard, the Bodhisattva of the last existence, having cultivated the mind with loving-kindness towards sentient beings for a long time, is carried away by the stream of the river of existence, and feels compassion upon seeing children suffering in five ways. What are the five? It is that he sees the river of existence, which is composed of the unpleasant water of evil thoughts, and is endowed with touch. The inner and outer sources of birth, and the two banks of the flames of the fire of desire, hatred, and ignorance. Entering into it, there are many sufferings of the desire realm, and many harms and various thorns are laid out. In the middle, one is blind because of the lack of the worldly eye of wisdom of the form realm. Above, although the worldly eye of wisdom is complete, it is truly seen that it has become darkness upon darkness because of the lack of the noble eye of wisdom. Thus, that river of existence, with touch, banks, feet, and middle,
Tibetan
སྟེང་གང་གི་སྒོ་ནས་ཀྱང་རབ་ཏུ་མ་ཞི་བར་མཐོང་ནས་དེར་སེམས་ཅན་ལྷུང་བ་རྣམས་ལ་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་སྐྱེ་བ་གང་ཡིན་པ་འདི་ནི་སྙིང་བརྩེ་བ་ཞེས་བྱའོ། །སྙིང་བརྩེ་བ་དེ་དང་ལྡན་པ་དེ་ནི་རྒྱལ་པོའི་ཕོ་བྲང་ངམ། མདུན་ན་འདོན་པའི་ཁྱིམ་དུ་སྐྱེས་ཏེ། ཁྱིམ་པར་འདུག་བཞིན་དུ་བདག་ཉིད་མངོན་པར་སྒྲོ་བ་སྐྱེས་ནས་གོ་འཕང་གི་མཆོག་རྟོགས་པར་བྱ་སྟེ། བདག་ནི་ཕྱིར་ལྡོག་པར་མི་བྱའོ། །ཚངས་པར་སྤྱོད་པའི་མཆོག་ཏུ་འགྲོའོ་སྙམ་པ་འདི་ནི་དེའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་མངོན་པར་སྤྲོ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་ཁྱིམ་ནས་མ་བྱུང་བཞིན་དུ་གཅིག་པུ་ལྐོག་དབེན་པར་ སོང་སྟེ་ཤིང་འཛམ་བུའི་གྲིབ་མ་ལ་འདུག་ནས་བསམ་གཏན་དང་པོ་ལ་སྙོམས་པར་འཇུག་སྟེ། དེ་བདག་དང་གཞན་ལ་ཡང་རྒ་བ་དང༌། ན་བ་དང༌། འཆི་བའི་ཆོས་ཅན་ཡིན་པར་ཡང་དག་པར་རྟོག་ཅིང་བཟོད་པ་འདི་ནི་དེའི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་ཆོས་སྤྱོད་པ་བཟོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་སྔོན་གྱི་དགེ་བའི་རྩ་བས་བསྐུལ་བ་དང༌། ཆོས་སྤྱོད་པ་བཟོད་པ་ལ་མངོན་པར་སྤྲོ་བ་དེའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་འདོད་པ་རྒྱ་ཆེན་པོ་སྤངས་ཏེ་ངེས་པར་བྱུང་ནས་ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་བཅས་པ་མེད་བཞིན་དུ་རང་ཉིད་ཀྱིས་ཚུལ་ཁྲིམས་ཡང་དག་པར་ལེན་པར་བྱེད་དོ། །ཚུལ་ཁྲིམས་དེ་དག་ལ་བརྟེན་ནས་ཀྱང་འདུ་ཤེས་མེད་འདུ་ཤེས་མེད་མིན་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་བར་དུ་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་འདི་ནི་དེའི་ངེས་པར་འབྱུང་བ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་མོས་པར་མ་གྱུར་ནས་འཇིག་རྟེན་པའི་ལམ་དེ་བོར་ཏེ། ངེས་པར་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་སྔོན་གྱི་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ལས་བླ་ན་མེད་པའི་ངེས་པར་འབྱུང་ཐོས་ནས་མོས་པར་རྒྱུད་ཡོངས་སུ་བསྒོམ་པའི་ཕྱིར་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཤིང་དྲུང་དུ་སོང་ནས། སྔ་མའི་རྒ་བ་དང༌། ན་བ་དང༌། འཆི་བའི་བརྟགས་པ་དེ་འབའ་ཞིག་ལམ་ཡིན་པར་འཛིན་ཅིང་དེ་ཉིད་ལ་བདེན་པའི་རྣམ་པར་བརྟག་པར་རྩོམ་སྟེ། ཀྱེ་མ་འཇིག་རྟེན་འདི་ནི་ཉམ་ང་བར་ཞུགས་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟ་སྟེ། སྐྱེ་ཡང་སྐྱེ། རྒ་ཡང་རྒ། འཆི་ཡང་འཆི་མོད་ཀྱི་འོན་ཀྱང་སེམས་ཅན་འདི་དག་ནི་རྒ་བ་དང༌། འཆི་བའི་གོང་དུ་ངེས་པར་འབྱུང་བ་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རབ་ཏུ་མི་ཤེས་སོ་སྙམ་ནས། དེ་མཐར་གྱིས་རྒ་བ་དང། འཆི་བ་ཀུན་འབྱུང་བ་དང༌། རྒ་བ་དང༌། འཆི་བ་འགག་པ་དང༌། རྒ་བ་དང་འཆི་བ་འགག་པར་འགྱུར་བའི་ལམ་ཚུལ་བཞིན་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ལ་བརྟེན་པ་དང༌། ཚོགས་ཆེན་པོ་ཡང་དག་པར་བསྒྲུབས་པས་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་བློས་ཆོས་རྣམས་གནས་པའི་དབྱིངས་ཡོང་
Chinese
从任何方面都看到没有完全寂静，对在那里堕落的众生生起大悲心，这称为慈爱。具有那慈爱者，生于国王的宫殿或大臣的家中，即使住在家里，也会生起强烈的出离心，要证悟最高的果位，我不会退转。我要走向梵行的顶峰，这便是他自身的出离心。他甚至在未出家之前，独自前往寂静之处，坐在阎浮树的树荫下，进入初禅的等持。他如实地了知并安忍自己和他人都是衰老、生病和死亡的本性，这就是他自身修法的安忍。他被往昔善根所推动，并被修法安忍的出离心所支配，舍弃了广大的欲望，决定出家，即使没有受持梵行的戒律，自己也会如法地受持戒律。依靠那些戒律，进入无想无非想处定，这称为他的出离。他不乐于世俗的道路，为了出离，听闻了过去正等觉佛陀们所说的无上出离，为了在相续中完全修习乐欲，前往菩提树下。将之前的衰老、生病和死亡的观察视为唯一的道路，并开始如实地观察它的真实性。唉！这个世界已经陷入了困境！就像这样，生了又生，老了又老，死了又死，然而这些众生在衰老和死亡之前，却不能如实地了知真正的出离。他逐渐地依靠对衰老和死亡的生起、衰老和死亡的止息，以及导致衰老和死亡止息的道路如理作意，并通过圆满地积聚广大的资粮，以俱生智完全了知诸法安住的法界。
English
Seeing that there is no complete peace from any aspect, and generating great compassion for the beings who have fallen there, this is called loving-kindness. He who possesses that loving-kindness is born in a king's palace or in the house of a minister. Even while living at home, he develops a strong renunciation, resolving to realize the supreme state, and that he will not turn back. 'I will go to the pinnacle of pure conduct!' This is his own renunciation. Even before leaving home, he goes alone to a secluded place, sits in the shade of a jambu tree, and enters into the first dhyana. He truly realizes and endures that he and others are of the nature of aging, sickness, and death. This is his own practice of dharma, endurance. Impelled by the roots of previous virtue, and dominated by the renunciation of the practice of dharma, endurance, he abandons vast desires, resolves to renounce, and even without having taken the vows of pure conduct, he himself properly takes the vows. Relying on those vows, he enters into the state of neither perception nor non-perception, this is called his renunciation. Not being pleased, he abandons the worldly path. For the sake of renunciation, having heard of the unsurpassed renunciation from the previous perfectly enlightened Buddhas, he goes to the foot of the Bodhi tree in order to fully cultivate desire in his mindstream. Considering the previous contemplation on aging, sickness, and death as the sole path, he begins to examine its truth as it is. Alas! This world has entered into a state of distress! Like this, they are born and born again, grow old and old again, die and die again, yet these beings do not truly know the real renunciation before aging and death. Gradually, relying on properly attending to the arising of aging and death, the cessation of aging and death, and the path that leads to the cessation of aging and death, and by perfectly accumulating vast accumulations, with innate wisdom, he fully knows the sphere in which all dharmas abide.