Tibetan
་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། ཕྱི་རོལ་སྟོང་པ་ཉིད་དང༌། ནང་སྟོང་པ་ཉིད་དོ། །དེ་ལ་ཕྱི་རོལ་སྟོང་པ་ཉིད་ནི་སྤྱིར་ན་གཟུགས་ཀྱི་འདུ་ཤེས་རྣམ་པ་ལྔ་སྟེ་འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ལྔ་དང་ལྡན་པ་ལས་འདས་ནས། འདོད་པའི་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་མངོན་སུམ་དུ་བྱའོ། །དེ་ལ་ནང་སྟོང་པ་ཉིད་ནི་ནང་གི་འདུ་བྱེད་རྣམས་ལ་ངའོ་སྙམ་པའི་ང་རྒྱལ་སྤང་བ་མངོན་སུམ་དུ་བྱ་བ་གང་ཡིན་པའོ། །དེ་ལ་བསྒོམ་པར་བྱ་བའི་སྟོང་པ་ཉིད་གང་ཞེ་ན། དེ་ཡང་རྣམ་པ་གཉིས་སུ་རིག་པར་བྱ་སྟེ། འདི་ལྟ་སྟེ། ནང་དང་ཕྱི་རོལ་གྱི་ཡུལ་ལ་བདག་མེད་པར་མཐོང་བ་དང༌། དེ་ཉིད་ལ་མི་རྟག་པར་མཐོང་བའོ། །དེ་ལ་ སྟོང་པ་ཉིད་རྣམ་པ་བཞི་པོ་འདི་དག་གི་རྟེན་ཡང་རྣམ་པ་བཞི་ཡོད་པར་རིག་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་ཕྱི་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་རྟེན་ནི་ནང་གི་སེམས་གནས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་སྒོ་ནས་དབེན་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་དགའ་བ་དང་བདེ་བས་ལུས་བརླན་པ་དང་ངའོ་སྙམ་པའི་ང་རྒྱལ་ཡོངས་སུ་ཤེས་པའོ། །ནང་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་རྟེན་ནི་ནང་དང་ཕྱི་རོལ་གྱི་ཆོས་རྣམས་ལ་བདག་མེད་པར་མཐོང་བའོ། །བདག་མེད་པར་མཐོང་བའི་རྟེན་ནི་དེ་དག་ཉིད་ལ་མི་རྟག་པར་མཐོང་བའོ། །མི་རྟག་པར་མཐོང་བའི་རྟེན་ནི་དམ་པའི་ཆོས་ཐོས་པ་དང་ཚུལ་བཞིན་ཡིད་ལ་བྱེད་པའོ། །དེ་ལ་འདོད་པའི་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བར་བྱ་བ་ལ་བརྩོན་པའི་དགེ་སློང་ནི་དཔྱོད་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་སྡུག་པའི་མཚན་མ་འདོད་པ་དང་ལྡན་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་དེ། དེས་ལམ་དང་ཕྱི་སྟོང་པ་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་མ་བྱས་པ་དང༌། ལེགས་པར་མ་བསྒོམས་པ་དང༌། བསྟན་པ་ལ་གཞོལ་བའི་ཕྱིར། ཕྱི་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་མངོན་པར་དགའ་བའི་ཚུལ་གྱིས་སེམས་མི་འཇུག་སྟེ། དེ་ངའོ་སྙམ་པའི་སྒོ་ནས་དེར་སེམས་འཕྲོ་བར་མཐོང་ནས། ནང་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་ཞི་བའོ་སྙམ་དུ་ཡིད་ལ་བྱེད་དོ། །དེས་ངའོ་སྙམ་པའི་ང་རྒྱལ་ཡང་སྤངས་ལ་ལམ་ཡང་ལེགས་པར་མ་བསྒོམས་པས་དེ་ལ་ཡང་སེམས་མི་འཇུག་སྟེ། དེས་ནང་དང་ཕྱི་རོལ་གྱི་འདུ་བྱེད་རྣམས་ལ་བདག་མེད་པ་མཐོང་བ་སྒོམ་པར་བྱེད་དེ། དེས་བདག་མེད་པ་མཐོང་བ་ལེགས་པར་མ་བསྒོམས་པས་དེ་ལ་ཡང་སེམས་མི་འཇུག་གོ །དེ་ནང་དང་ཕྱི་རོལ་དེ་དག་ཉིད་ལ་མི་རྟག་པར་མཐོང་བས་མི་གཡོ་བའི་སེམས་སྒོམ་པར་བྱེད་དེ། འདུ་བྱེད་རྣམས་ལ་མི་རྟག་པར་མཐོང་བས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་གཡོ་བར་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་བས་ན་མི་རྟག་པར་མཐོང་བ་ལ་མི་གཡོ་བའི་ཁམས་ཞེས་བྱའོ། །དེས་གནས་དེ་དག་ལ་སེམས་མ་མོས་པར་ཡང་དག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་རྟོགས་ནས་སེམས་དེ་མི་སྡུག་པ་ལ་དམིགས་པའམ། བྱམས་པ་ལ་དམིགས་པའམ། དབུགས་ཕྱི་ནང་དུ་རྒྱུ་བ་ལ་དམིགས་པའམ། འདུ་བྱེད་ཐམས་ཅད་མི་རྟག་པ་ལ་དམིགས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་ལན་མང་དུ་བྱས་པའི་རྒྱུས་ལས་སུ་རུང་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་ནས་རིམ་གྱིས་ཐམས་ཅད་ལ་འཇུག་པར་འགྱུར་ཏེ། དེའི་མངོན་སུམ་དུ་བྱ་བའི་སྟོང་པ་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་བྱ་བ་ཡང་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་རྒྱུས་ཐ་མའི་ཆ་དང་མཐུན་པ་དང༌། གོང་མའི་ཆ་དང་མཐུན་པའི་ཀུན་ཏུ་སྦྱོར་བ་རྣམས་ལས་སེམས་རྣམ་པར་གྲོལ་བར་འགྱུར་རོ། །བསྒོམ་པར་བྱ་བའི་སྟོང་པ་ཉིད་བསྒོམ་པར་བྱ་བ་ཡང་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་གྱུར་བའི་རྒྱུས་མི་སློབ་པའི་ཡང་དག་པའི་ལྟ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་རྣམས་དང་ལྡན་པར་འགྱུར་རོ། །གང་གི་ཚེ་མི་འཇུག་པ་དེའི་བར་དུ་ནི་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོའི་གནས་སྐབས་སོ། །གང་གི་ཚེ་འཇུག་པ་དེ་ནི་སློབ་པའི་གནས་སྐབས་སོ། །གང་གི་ཚེ་སྒོམ་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་འགྱུར་བ་དེ་ནི་མི་སློབ་པའི་གནས་སྐབས་སོ། །དེ་ནི་སྒོམ་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ལ་ཞུགས་ཤིང་སེམས་གཡོས་པས་དགེ་བའི་རྟོག་པ་ལ་རྟོག་པར་བྱེད་དོ། །དེ་ལ་ཡང་ཚོད་ཤེས་ཤིང་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་མ་ཡིན་པའི་གཏམ་བྱེད་དོ། །ཡང་དག་པའི་འཆག་སར་འཆག་པར་བྱེད་དོ། །ཡང་དག་པར་སྟན་ལ་འདུག་ལ་ཐམས་ཅད་དུ་འང་ཚོད་ཤེས་ཏེ་དེ་ལྟར་ན་འདི་ནི་འདིའི་རྒྱུ་ཞིང་འགྲོ་བ་དག་པ་ཡིན་ནོ། །གནས་པ་དག་པ་ནི་སྔ་མ་ཡིན་ནོ། །བར་སྐབས་དག་ཏུ་ཡང་སྤྱོད་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་པས་ཉོན་མོངས་པ་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པ་ལ་སོ་སོར་བརྟག་ཅིང་སེམས་རྣམ་པར་སྤྱོང་སྟེ། འདི་དག་ནི་གཅིག་ཏུ་ངེས་པའི་དཀར་པོའི་ཆོས་རྣམས་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་དང་ལྡན་ན་བདུད་དང་ཕྱིར་རྒོལ་བ་རྣམས་ཀྱིས་མི་ཚུགས་ལ་སྡིག་པ་མི་དགེ་བའི་ཆོས་རྣམ་པ་བཞིས་མི་འཕྲོགས་ཏེ། ཡང་སྲིད་པར་སྐྱེ་བའི་རང་བཞིན་གྱིས་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་རྣམས་དང༌། ཚེ་འདི་ལ་ལུས་དང་སེམས་ཡོངས་སུ་གདུང་བ་དང༌། ངན་སོང་གི་རྒྱུའི་རང་བཞིན་དང༌། སྐྱེ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུའི་རང་བཞིན་གྱིས་སོ། །གཏམ་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། སྒྲ་ཙམ་ལ་མོས་པའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བ་དང༌། ཆོས་ཀྱི་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ཆོས་ལ་ནན་ཏན་དུ་སྒྲུབ་པའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བའོ། །དེ་ལ་སྔ་མ་ནི་ཚེས་ཀྱི་ལུང་ནོད་པ་དང༌། ཁ་སྟོན་དུ་བྱེད་པ་དང༌། ཀུན་ཏུ་འདྲི་བ་དང༌། ཡོངས་སུ་འདྲི་བ་དང༌། འཆང་བ
Chinese
有两种，即外空性与内空性。其中，外空性是指通常超越了与五种欲妙相应的五种色蕴的觉知，从而显现出与对欲的贪执分离的状态。内空性则是指舍弃对内在诸行的“我”之慢，并显现出它的状态。那么，什么是应当修习的空性呢？也应了知它有两种，即视内与外的境为无我，以及视其为无常。其中，这四种空性的所依也应了知有四种。外空性的所依是，通过内心安住的等持之门，由远离所生的喜乐滋润身体，以及完全了知“我”之慢。内空性的所依是，视内与外的诸法为无我。视无我的所依是，视其自身为无常。视无常的所依是，听闻正法和如理作意。其中，致力于脱离对欲贪执的比丘，应依于观察的作意，对与欲相应的可憎之相作意。由于他没有显现出道路和外空性，没有很好地修习，并且专注于教法，所以他的心不会以欣喜的方式投入外空性。他看到心以“我”的方式在那里散乱，因此他作意于内空性，认为它是寂静的。虽然他舍弃了“我”之慢，但由于没有很好地修习道路，所以他的心也不会投入其中。因此，他修习视内与外的诸行为无我。由于他没有很好地修习视无我，所以他的心也不会投入其中。因此，他通过视内与外的事物为无常，来修习不动的意念。通过视诸行为无常，他不会在任何方面动摇。因此，视无常被称为不动的界。由于他的心不倾向于这些状态，所以他以正确的智慧
English
There are two types: external emptiness and internal emptiness. Among these, external emptiness generally refers to transcending the perception of the five forms associated with the five objects of desire, thereby manifesting a state of separation from attachment to desire. Internal emptiness refers to abandoning the pride of "I" towards internal actions and manifesting its state. So, what is the emptiness that should be cultivated? It should also be understood that there are two types: seeing internal and external objects as selfless, and seeing them as impermanent. Among these, the basis for these four types of emptiness should also be understood as fourfold. The basis for external emptiness is the joy and bliss that arise from solitude through the gate of meditative stabilization where the mind abides internally, moistening the body, and the complete understanding of the pride of "I." The basis for internal emptiness is seeing internal and external phenomena as selfless. The basis for seeing selflessness is seeing those very things as impermanent. The basis for seeing impermanence is hearing the sacred Dharma and applying proper attention. Among these, a monk who strives to be free from attachment to desire should, relying on the attention of investigation, focus on the repulsive signs associated with desire. Because he has not manifested the path and external emptiness, has not cultivated well, and is focused on the teachings, his mind does not engage in external emptiness with joy. He sees the mind scattering there in the manner of "I," so he focuses on internal emptiness, thinking it is peaceful. Although he has abandoned the pride of "I," his mind does not engage in it because he has not cultivated the path well. Therefore, he cultivates seeing internal and external actions as selfless. Because he has not cultivated seeing selflessness well, his mind does not engage in it. Therefore, by seeing internal and external things as impermanent, he cultivates an unwavering mind. By seeing actions as impermanent, he will not waver in any way. Therefore, seeing impermanence is called the unwavering realm. Because his mind does not incline towards these states, he uses correct wisdom.
Chinese
以了悟之心专注于不悦之境，或专注于慈爱，或专注于气息出入，或专注于诸行无常之禅定，多次修习之因，将变得堪能。之后逐渐进入一切境界。 其所应现证之空性，现证亦将圆满。彼圆满之因，心将从与下品分及上品分相应之一切系缚中解脱。所应修习之空性，修习亦将圆满。彼圆满之因，将具足无学之正见等诸法。何时不入，彼时乃是异生之位。何时入，彼乃是学人之位。何时修习圆满，彼乃是无学之位。彼已入于修习圆满，因心之动摇而于善念生起念想。于此亦知量，且作非遍染之语。于正直之行处行走。于正直之座上安坐，且于一切处皆知量，如是则此乃此之因，且行路清净。安住清净乃是前者。于间隙之时，亦以作意之行，个别观察烦恼之遍行，且调伏自心。此等乃是决定性之白法。与彼等相应，则魔及外道不能侵扰，亦不被四种罪恶不善之法所夺，亦不被再次于有中生起之自性所遍染，以及此生中身心之完全煎熬，以及恶趣之因的自性，以及生等痛苦之因的自性。语有二种，即随顺仅是声音之爱好，以及随顺与法相应之于法精勤修习。其中前者乃是受持法之教证，以及开示，以及普遍询问，以及完全询问，以及受持。
English
Having realized, focusing the mind on unpleasantness, or focusing on loving-kindness, or focusing on the in-and-out flow of breath, or focusing on the impermanence of all conditioned things, through the cause of repeatedly engaging in samadhi, one will become capable. Then, gradually, one will enter into all things. The emptiness to be directly realized will also become completely perfect. Through the cause of its complete perfection, the mind will become completely liberated from all the bonds that are in accordance with the lower and higher divisions. The emptiness to be meditated upon will also become completely perfect. Through the cause of its becoming completely perfect, one will be endowed with the dharmas such as the non-learning correct view. As long as one does not enter, that is the state of an ordinary being. When one enters, that is the state of a learner. When meditation becomes completely perfect, that is the state of a non-learner. Having entered into the complete perfection of meditation, due to the movement of the mind, one contemplates virtuous thoughts. In that, one also knows measure and speaks words that are not afflicted. One walks in a correct walking place. One sits correctly on a seat, and in all things, one knows measure. Thus, this is the cause of this, and the going is pure. Pure abiding is the former. In the intervals, also, by applying mindfulness to conduct, one individually examines the pervasive activity of afflictions and disciplines the mind. These are the white dharmas that are definitely one. Being endowed with them, one is not overwhelmed by the maras and opponents, nor is one robbed by the four kinds of sinful, unwholesome dharmas, nor is one completely afflicted by the nature of being born again in existence, and the complete torment of body and mind in this life, and the nature of the cause of bad destinies, and the nature of the cause of suffering such as birth. Speech is of two kinds: following after the mere liking of sound, and following after diligently practicing the Dharma in accordance with the Dharma. Of these, the former is receiving the teachings of the Dharma, and showing, and universally asking, and completely asking, and holding.