Tibetan
བ་པ་དང༌། དེའི་རྒྱུས་ཀྱང་ཕྱི་མ་ལ་ཡང་སྲིད་པར་སྐྱེ་བ་དང་མི་སྐྱེ་བ་དང༌། དེའི་ས་བོན་ཡོངས་སུ་འཛིན་པའི་ཉོན་མོངས་པ་ཀུན་འབྱུང་བ་དང་ནུབ་པ་དང༌། འཇིག་རྟེན་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཆོས་བརྟན་པ་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་གཞག་པ་ཡང་དེ་དང་འདྲ་སྟེ་སྟོན་པར་གདགས་པའི་གནས་འདི་དག་ནི་ཆོས་འདི་པའི་སྟོན་པ་འབའ་ཞིག་ལ་ཡོད་ཀྱི། འདི་ལས་ཕྱི་རོལ་པ་ལ་ནི་མེད་དོ། །འདོད་པའི་ཁམས་ན་སྣོད་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་ནི་ཡུལ་འཁོར་ཇི་ལྟ་བུ་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ། །སེམས་ཅན་གྱི་འཇིག་རྟེན་ནི་བཀའ་བཞིན་དུ་བྱེད་པའི་མི་ལྟ་བུའོ། །བདུད་ནི་རྒྱལ་པོ་ལྟ་བུའོ། །འཇིག་རྟེན་ནི་གཉིས་ཏེ། སེམས་ཅན་གྱི་འཇིག་རྟེན་དང༌། སྣོད་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་ནོ། །དེ་ལ་སྣོད་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་ནི་མེ་ལ་སོགས་པས་འཇིག་གོ །སེམས་ཅན་གྱི་འཇིག་རྟེན་ནི་སོ་སོར་རང་དང༌། སྐད་ཅིག་པ་དང་སོ་སོ་རང་གི་ལུས་འཇིག་གོ །འདུས་བྱས་དང་འདུས་མ་བྱས་ནི་འདི་གཉིས་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་འདུས་བྱས་ནི་རྟག་པ་དང་བརྟན་པ་དང༌། ཐེར་ཟུག་པ་དང༌། མི་འགྱུར་བའི་ཆོས་ཅན་དང༌། བདག་དང་བདག་གིས་སྟོང་ངོ༌། །འདུས་མ་བྱས་ནི་བདག་དང་བདག་གི་སྟོང་ངོ༌། །སྟོང་པ་ཉིད་དེ་ཡང་རྒྱུ་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་ཀྱིས་བསྡུས་ཏེ། ཆོས་ཉིད་ཀྱི་རིགས་པ་ལ་བརྟེན་ཏོ། །དེ་ནི་འདི་ལྟ་བུའི་ཡིན་གྱི་གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ཐམས་ཅད་དུ་ཡང་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་རིགས་པ་འབའ་ཞིག་ལ་བརྟེན་ཏོ། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ནི་འཇིག་རྟེན་གྱི་མཐར་ཐུག་པ་དགག་པར་མི་མཛད་མོད་ཀྱི་འོན་ཀྱང་ལུས་དང་འབྲེལ་བའི་འགྲོ་བའི་སྒོ་ནས་ནི་འཇིག་རྟེན་གྱི་མཐར་ཐུག་པ་དགག་པར་མཛད་དོ། །དེ་དེ་ལ་དོན་དམ་པའི་ཚུལ་གྱིས་ནི་འཇིག་རྟེན་དང༌། འཇིག་རྟེན་གྱི་མཐར་ཐུག་པའི་ཐབས་དང༌། འཇིག་རྟེན་གྱི་མཐའ་ཡང་རིག་པར་བྱའོ། །དེ་ལ་སྐྱེ་མཆེད་དྲུག་ལ་ནི་མིང་དུ་གདགས་པའི་དབང་གིས་བྱུང་བའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་འདུ་ཤེས་བྱུང་ངོ༌། །འཇིག་རྟེན་གྱི་འདུ་ཤེས་ནི་འདུ་ཤེས་ ཀྱི་དབང་གིས་བྱུང་བའོ། །འཇིག་རྟེན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདུ་ཤེས་དང་ཤེས་པའི་དབང་གིས་བྱུང་བའོ། །འཇིག་རྟེན་གྱི་ཐ་སྙད་ནི་མཐོང་བ་དང༌། ཐོས་པ་དང༌། བྱེ་བྲག་ཕྱེད་པ་དང་རྣམ་པར་རིག་པའི་དབང་དུ་བྱ་པའོ། །རེག་པའི་སྐྱེ་མཆེད་དྲུག་པོ་རྣམས་རྣམ་པ་ལྔར་ཡོངས་སུ་བསྒྱུར་བ་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཤེས་པ་ནི་འཇིག་རྟེན་གྱི་མཐར་ཐུག་པའི་ཐབས་སོ། །མ་འོངས་པའི་འདུ་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུ་ཡང་དག་
Chinese
父亲，以及其原因，关于来世是否转世，以及完全执持其种子的烦恼的生起和灭亡，以及世间和出世间的法，如实安立稳固，也与此相同，这些可以作为教导之处，唯有此教派的导师才拥有，而此以外的外道则没有。在欲界中，器世间应该被理解为如同国土一般。有情世间如同按照教令行事的人。魔如同国王。世间有两种：有情世间和器世间。其中，器世间被火等所毁灭。有情世间各自的自体，以及刹那和各自的身体会毁灭。有为法和无为法就是这两种。其中，有为法是常、稳固、恒常、不变的法，并且是无我和我所的。无为法是无我和我所的。空性也由无因的法性所摄持，依赖于法性的道理。那就是像这样的，而不是其他的，所有这些都仅仅依赖于法性的道理。如来虽然不否定世间的究竟，但通过与身体相关的行者的方式来否定世间的究竟。因此，应该以胜义谛的方式来理解世间、世间究竟的方法和世间的边际。其中，对于六处，由于施设名称的缘故，产生了世间的概念。世间的概念是由概念的缘故产生的。所谓世间，是由概念和知识的缘故产生的。世间的名言是见、闻、区分和辨别的作用。如实了知六种触的生处完全转变为五种形态，是世间究竟的方法。未来的行之因正确
English
Father, and also the reason for it, regarding whether or not there is rebirth in the future, and the arising and ceasing of afflictions that completely hold its seed, and the establishment of the stable and correct Dharma of the world and beyond the world, just as it is, is also the same as this. These places that can be designated as teachings are only possessed by the teachers of this doctrine, but not by outsiders other than this. In the desire realm, the container world should be understood as being like a country. The sentient being world is like a person who acts according to the command. Mara is like a king. There are two worlds: the sentient being world and the container world. Among them, the container world is destroyed by fire and so on. The sentient being world, each individual self, as well as the momentary and each individual's body will be destroyed. Conditioned and unconditioned are these two. Among them, the conditioned is the Dharma of permanence, stability, constancy, and immutability, and is empty of self and what belongs to self. The unconditioned is empty of self and what belongs to self. Emptiness itself is also encompassed by the Dharma-nature of no cause, relying on the reasoning of Dharma-nature. That is like this, and not otherwise, all of these rely solely on the reasoning of Dharma-nature. The Thus-Gone One does not deny the ultimate end of the world, but nevertheless denies the ultimate end of the world through the way of beings connected with the body. Therefore, one should understand the world, the means to the ultimate end of the world, and also the boundary of the world, in the manner of ultimate truth. Among them, for the six sense sources, due to the power of naming, the concept of the world arises. The concept of the world arises due to the power of concept. The so-called world arises due to the power of concept and knowledge. The terminology of the world is to be done by the power of seeing, hearing, distinguishing, and discerning. Knowing just as it is that the six sources of contact are completely transformed into five forms is the means to the ultimate end of the world. The cause of future formations is correct.
Tibetan
པར་ཟད་པའི་ཕྱིར་ནི་འཇིག་རྟེན་གྱི་མཐར་ཐུག་པར་འགྲོ་བའོ། །རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཤེས་པའི་ཕྱིར་ནི་འཇིག་རྟེན་རིག་པའོ། །ལུས་ཀྱི་ཐ་མ་འཛིན་པའི་ཕྱིར་ནི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཐ་མ་འཛིན་པའོ། །ཚེ་འདི་ལ་ཡུལ་ཐམས་ཅད་ལ་སྲེད་པ་ཟད་པས་རྟག་པར་གནས་པའི་ཕྱིར་ནི་འཇིག་རྟེན་ན་སྲེད་པ་ལས་རྒལ་བ་སྟེ། རྣམ་པ་འདི་དག་གིས་ནི་འཇིག་རྟེན་གྱི་མཐར་ཐུག་པར་རིག་པར་བྱའོ། །ལེགས་པར་གསུངས་པའི་ཆོས་འདུལ་བ་ལ་རབ་ཏུ་བྱུང་བ་ལ་སྡིག་པ་མི་དགེ་བའི་རྟོག་པ་གང་ཡང་རུང་བ་མ་བྱུང་བ་ལས་བྱུང་བ་ནི་བྱུང་བ་དང་དུ་ལེན་པ་ཙམ་དུ་གཅིག་ཏུ་ངེས་པར་ཚངས་པར་སྤྱོད་པའི་གཅོད་པར་མི་བྱེད་དེ། དེ་ལ་ཀུན་དུ་མི་སྤྱོད་པ་འབའ་ཞིག་ནི་ལེགས་སོ། །ཀུན་དུ་སྤྱོད་པར་གྱུར་ན་ཡང་དང་དུ་མི་ལེན་པས་རྒྱུད་དེ་ལ་རྒྱུད་དེ་ལ་གནས་པའི་ཚུལ་གྱིས་རྟེན་གྱི་སྐབས་དབྱེ་བར་མི་བྱའོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཉོན་མོངས་པ་སྐད་ཅིག་པས་ནི་ཚངས་པར་སྤྱོད་པའི་གནས་ལས་ཉམས་པར་བྱེད་མི་ནུས་ལ་རྒྱུན་གྱིས་ནི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་གནས་པ་ནི་གཉིས་ཏེ། གནས་བརྟན་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་གནས་པ་དང༌། དེས་བསྐྱེད་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་གནས་པའོ། །དེ་ལ་དགྲ་བཅོམ་པའི་བདག་མེད་པའི་གནས་པ་གང་ཡང་པ་དེ་ནི་གནས་བརྟན་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་གནས་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། འདི་ལྟར་དགྲ་བཅོམ་པ་ནི་ཆོས་ཉིད་ཀྱིས་གནས་བརྟན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བདག་མེད་པའི་གནས་པ་ཡང་གནས་པ་གཞན་རྣམས་ཀྱི་གནས་བརྟན་ཐུ་བོ་ཡིན་ཏེ། དེ་བས་ན་གནས་བརྟན་གྱིས་གནས་པ་དང༌། གནས་པ་ཉིད་གནས་བརྟན་ཡིན་པས་ན་དེའི་ཕྱིར་གནས་བརྟན་གྱིས་གནས་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེས་བསྐྱེད་པའི་གནས་པ་གང་ཞེ་ན། ཇི་ལྟར་འདི་ན་ཁ་ཅིག་རྒྱུ་ ཞིང་འགྲོ་བ་དང་གནས་པ་ལ་ཉོན་མོངས་པ་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཡོངས་སུ་ཤེས་ནས་ཡོད་ན་ནི་སྤོང་བའི་ཕྱིར། ནན་ཏན་དུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་དོ། །མེད་ན་ནི་མཆོག་ཏུ་དགའ་བསྐྱེད་པར་བྱེད་དོ། །དེའི་མཆོག་ཏུ་དགའ་བ་དེ་ཡང་སེམས་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་བར་དུ་འགྱུར་ཏེ། ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་བདག་མེད་པའི་ཆོས་རྣམས་མཐོང་སྟེ། ཉིན་མཚན་དུ་རྗེས་སུ་སློབ་པ་འདི་ནི་དེས་བསྐྱེད་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་གནས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་གང་དེས་ངག་ན་ཉོན་མོངས་པ་ཡོད་ན་ཡོད་པ་དང་མེད་ན་མེད་པར་ཡན་དག་པར་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རབ་ཏུ་ཤེས་པ་འདི་ནི་འདིར་སྟོང་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ
Chinese
因为穷尽的缘故，是到达世界的边际。因为如实了知因和果的缘故，是了解世界。因为执持身体的最后的缘故，是执持世界的最后。因为此生对一切境的贪欲穷尽而恒常安住的缘故，是在世界中超越贪欲。以这些方式应当了知到达世界的边际。在善说的律法中，出家者无论生起何种罪恶不善的分别念，生起即是接受，唯一确定不作为梵行的障碍。对此完全不实行才是最好的。即使实行了，也不接受，不以那种方式在那一续流上，以安住的方式来区分所依的处所。那是什么原因呢？因为烦恼一刹那不能使从梵行的位置上退失，而持续不断才能使退失。空性的安住有两种：住立空性而安住，以及由它所生的空性而安住。其中，阿罗汉的无我之安住，那称为住立空性而安住。如此，阿罗汉是法性而住立的缘故。无我之安住也是其他安住中最殊胜的住立，因此称为住立而安住，以及安住本身是住立，因此称为住立而安住。由它所生的安住是什么呢？比如在此有些人行走、行动和安住时，如实了知烦恼的有和没有，如果有了，为了断除，精勤修持。如果没有，就生起极大的欢喜。那极大的欢喜也转变为心的等持，那等持也如实见到无我的诸法。日夜随学，这便是由它所生的空性而安住。其中，那人如果语中有烦恼，如实了知有或没有，这在此便是空性。
English
Because of exhausting, it is reaching the edge of the world. Because of knowing cause and effect as they truly are, it is understanding the world. Because of holding the last of the body, it is holding the last of the world. Because in this life, craving for all objects is exhausted and one abides constantly, it is transcending craving in the world. In these ways, one should understand reaching the edge of the world. In the well-spoken Dharma-Vinaya, whatever sinful, unwholesome thoughts arise in an ordained person, arising is merely accepting, and it is definitely not an obstacle to pure conduct. It is best not to engage in it at all. Even if one engages in it, one does not accept it, and one should not distinguish the occasion of the basis in that continuum by the manner of abiding in that continuum. Why is that? Because a momentary affliction cannot cause one to fall from the state of pure conduct, but a continuous one can. There are two kinds of abiding in emptiness: abiding by abiding in emptiness, and abiding by the emptiness generated by it. Among them, the abiding of the Arhat's selflessness, that is called abiding by abiding in emptiness. Thus, an Arhat abides by the nature of Dharma. The abiding of selflessness is also the most excellent abiding of other abidings, therefore it is called abiding by abiding, and abiding itself is abiding, therefore it is called abiding by abiding. What is the abiding generated by it? For example, here some people, while walking, moving, and abiding, truly know whether afflictions are present or absent. If they are present, they diligently practice in order to abandon them. If they are absent, they generate great joy. That great joy also transforms into mental samadhi, and that samadhi also sees the selfless dharmas as they truly are. This constant learning day and night is abiding by the emptiness generated by it. Among them, if that person has afflictions in speech, truly knowing whether they are present or absent, this here is emptiness.
Tibetan
། །འདི་ལ་འཕགས་པ་ཉན་ཐོས་ལྟ་བ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་བཞི་མཐོང་བ་ནི་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་ཞུགས་ནས་འཇིག་རྟེན་པའི་ལམ་གྱིས་ཀྱང་སྟོང་པ་ཉིད་སྒོམ་པར་བྱེད་ལ་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ལམ་གྱིས་ཀྱང་སྒོམ་པར་བྱེད་དོ། །ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་ཞུགས་པ་གང་ཞེ་ན། གང་ན་གང་མེད་པ་དེ་ནི་དེས་སྟོང་པར་ཡང་དག་པར་མཐོང་བ་ལ་གང་ན་ཡོད་པ་དེ་ནི་ཡོད་དེ་འདི་ན་ཡོད་དོ་བར་ཡང་དག་པར་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རབ་ཏུ་ཤེས་ཏེ་དཔེར་ན་སྔོན་བུ་སའི་ཁང་པ་ནི་རེས་འགའ་སྐྱེ་བོའི་ཚོགས་ཁ་ཅིག་གིས་སྟོང་ལ་རེས་འགའ་ནི་མི་སྟོང་པ་དང༌། ཁང་པ་དེ་ཉིད་ནས་གདུང་རྟེན་ནམ། །དག་པ་པའམ། སྒོའམ། གཏན་པའམ། ཡན་ལག་གང་ཡང་རུང་བ་ཁ་ཅིག་གིས་སྟོང་དུ་ཟིན་ཀྱང་ཁང་པ་ཉིད་ཁང་པས་སྟོང་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་ལུས་དང་གནས་ནི་ཚོར་བའི་རྣམ་པ་ཞེས་ཀྱང་བྱ། འདུ་ཤེས་ཀྱི་རྣམ་པ་དང༌། སེམས་པའི་རྣམ་པ་ཞེས་ཀྱང་བྱ་སྟེ། ལུས་དང་གནས་དེ་ཡང་རེས་འགའ་ཚོར་བ་དང༌། འདུ་ཤེས་དང༌། སེམས་པའི་ཉོན་མོངས་པ་དང༌། ཉེ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་ཁ་ཅིག་གིས་ནི་སྟོང་ལ། ཁ་ཅིག་གིས་ནི་མི་སྟོང་བ་དང༌། ལུས་དང་གནས་དེ་ཉིད་ནས་རེས་འགའ་མིག་གམ། རྣ་བའམ། ལྕེའམ། ལུས་ཀྱི་ཕྱོགས་གཅིག་གམ། ཡིད་ཀྱི་ཕྱོགས་གཅིག་གམ། ཁ་ཅིག་གིས་སྟོང་དུ་ཟིན་ཀྱང་ལུས་དང་གནས་ཐམས་ཅད་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་སྟོང་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་དོན་གྱི་མདོ་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ་གལ་ཏེ་ཆོས་ རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པར་མཐོང་ན་ནི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་ཞུགས་པ་ཡིན་པར་བསྟན་ཏེ། ཆོས་འདུལ་བ་འདི་ལས་འདས་ཏེ་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་ཁ་ཅིག་ནི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་ཡོད་པར་མཐོང་ལ་ཁ་ཅིག་ནི་མེད་པར་མཐོང་བ་དང༌། ཡོད་པ་དེ་ཡང་མེད་པ་དང༌། གཏན་བྲལ་བ་དང༌། ཡོད་པར་ཡང་རེས་འགའ་ཁ་ཅིག་དང་བྲལ་ལ་རེས་འགའ་ནི་ཁ་ཅིག་དང་མ་བྲལ་བར་མཐོང་བ་འདི་ནི་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་དང༌། ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་ཞུགས་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ལ་འཇིག་རྟེན་པའི་ལམ་གྱིས་བསྒོམ་པ་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ། འཕགས་པ་ཉན་ཐོས་རབ་ཏུ་དབེན་པ་ན་གནས་པས་གྲོང་དང་མིའི་འདུ་ཤེས་མ་བྱས་ནས་དེའི་འོག་ཏུ་དགོན་པའི་འདུ་ཤེས་ཡིད་ལ་བྱེད་དེ་དེ་ནི་རང་གི་ལུས་ལ་དང་འདི་སྙམ་དུ་སེམས་ཏེ་འདུ་ཤེས་ཀྱི་རྣམ་པ་འདི་ནི་མིང་དང་གྲོང་གི་འདུ་ཤེས་ཀྱིས་སྟོང་ངོ༌། །འདི་ལ་མི་སྟོང་པ་ཡང་ཡོད་དེ་འདི་ལྟ་སྟེ། དགོན་པའི་འདུ་ཤེས་ཀྱི་
Chinese
于此，圣声闻见具足四种殊胜之见，即如实入于空性，以世间道亦修空性，以出世间道亦修空性。何为如实入于空性？即于何处无有者，则如实见彼处为空，于何处有者，则知彼处于此有，譬如昔日布萨之房屋，有时为空无某些人群，有时则不空，然房屋本身，虽已空无栋梁、洁净者、门、柱或任何支分，然房屋本身并非空无房屋。如是，身与处所，亦名为受之相，亦名为想之相，亦名为心之相。身与处所，有时为空无受、想、心之烦恼及近烦恼，有时则不空。身与处所本身，有时虽已空无眼、耳、舌、身之一部分或意之一部分，然身与处所一切皆空则非也。是故，此中之要义乃是，若见诸法之自性为空性，则显示是入于颠倒之空性，此法与律将逾越而坏灭。若见某些以自相而有，某些则见为无，有者亦见为无，及永离，有者亦有时与某些分离，有时则见为不与某些分离，此乃名为如实且不颠倒地入于空性。其中，以世间道修习者，譬如圣声闻住于极寂静处，不作村落与人之想，其后则于心中作寂静处之想，彼于自身如是思惟：此想之相，是空无名与村落之想。然于此亦有不空者，即寂静处之想。
English
Here, the noble Śrāvakas see the four perfections of view, that is, they enter into emptiness as it is, and cultivate emptiness by worldly paths and also by transcendental paths. What is it to enter into emptiness as it is? That is, where there is nothing, one truly sees that place as empty, and where there is something, one knows that it is there, that it exists here. For example, the house of old used for the Uposatha is sometimes empty of certain groups of people and sometimes not empty. However, even if the house itself is empty of beams, cleanliness, doors, pillars, or any parts, the house itself is not empty of the house. Similarly, the body and place are also called the aspect of feeling, the aspect of perception, and the aspect of mind. The body and place are sometimes empty of certain afflictions and near afflictions of feeling, perception, and mind, and sometimes they are not empty. Even if the body and place themselves are sometimes empty of an eye, an ear, a tongue, a part of the body, or a part of the mind, the body and place are not entirely empty of everything. Therefore, the essential point here is that if one sees the nature of all dharmas as empty by nature, then it is shown that one has entered into the emptiness of perversion, and this Dharma and Discipline will be transgressed and destroyed. If some are seen as existing by their own characteristics and some are seen as non-existent, and the existent is also seen as non-existent and permanently separated, and the existent is sometimes seen as separated from some and sometimes not separated from some, this is called entering into emptiness as it is and without perversion. Among them, the cultivation by the worldly path is as follows: the noble Śrāvaka dwells in a very secluded place, not thinking of villages and people, and then thinks of a secluded place in his mind. He thinks to himself about his own body: this aspect of thought is empty of the thought of names and villages. But there is also something that is not empty in this, namely the thought of a secluded place.