Tibetan
རྐྱེན་གྱིས་དགོན་པའི་འདུ་ཤེས་དང༌། མཚུངས་པར་ལྡན་པའི་ཚོར་བ་དང་སེམས་པས་མི་སྟོང་ངོ་སྙམ་མོ། །འདུ་ཤེས་ཀྱི་རྣམ་པ་དེ་ཉིད་ལས་ཀྱང་རགས་པ་མ་ཞི་བར་གནས་པའི་རིམས་ནད་ལྟ་བུ་ཁ་ཅིག་གིས་སྟོང་ལ་ཆེས་ཆ་ཕྲ་བས་ནི་མི་སྟོང་པར་མཐོང་ངོ༌། །དེས་ཤིང་དང༌། རྩྭ་དང༌། ནགས་ཚལ་དང༌། རི་དང༌། རི་དགས་དང་བྱ་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་རྣམ་པ་འཛིན་པའི་ཚུལ་གྱིས་དགོན་པའི་འདུ་ཤེས་ཡིད་ལ་མ་བྱས་ནས་སའི་འདུ་ཤེས་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་རྣམ་པ་མ་ཡིན་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་དོ། །གཞན་ཡང་སའི་འདུ་ཤེས་མི་མཉམ་པ་དང༌། མཐོན་དམན་ཅན་དང༌། ཚེར་མ་དང༌། གསེག་མ་དང༌། གྱོ་མོ་མང་པོ་འཛིན་པའི་རྣམ་པ་ཡིད་ལ་མ་བྱས་ནས། འཇམ་ཞིང་མཉམ་ལ་ལག་མཐིལ་གྱི་རྣམ་པ་ལྟ་བུར་འདུག་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་དོ། །དེའི་འོག་ཏུ་གཟུགས་ཀྱི་འདུ་ཤེས་སྤངས་ནས་ནམ་མཁའ་མཐའ་ཡས་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་འདུ་ཤེས་དང༌། རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང༌། ཅི་ཡང་མེད་པའི་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་འདུ་ཤེས་ཡིད་ལ་བྱེད་དོ། །དེའི་འོག་ཏུ་འདུ་ཤེས་མེད་འདུ་ཤེས་མེད་མིན་སྐྱེ་མཆེད་མཚན་མ་མེད་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་དེ། །ཐམས་ཅད་དུ་ཡང་སྔ་མ་བཞིན་དུ་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་འཕར་ཞིང་འོག་མ་ལ་ནི་རགས་པར་འདུ་ཤེས་ལ་གོང་མ་ལ་ནི་ཆེས་ ཞི་བར་འདུ་ཤེས་ཏེ་འདི་ནི་འཇིག་རྟེན་པའི་ལམ་གྱིས་ཅི་ཡང་མེད་པའི་སྐྱེ་མཆེད་བར་གྱི་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བར་གྱུར་པའི་ཕྱིར་འཕགས་པ་ཉན་ཐོས་ཀྱི་སྟོང་པ་ཉིད་བསྒོམ་པ་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ། །དེའི་འོག་ཏུ་འཕགས་པའི་ལམ་གྱི་རྣམ་པ་མི་རྟག་པའི་རྣམ་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་བརླན་ནས་འདུ་ཤེས་མེད་འདུ་ཤེས་མེད་མིན་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ནི་རང་གི་ལུས་ལ་འདི་སྙམ་དུ་སེམས་ཏེ། འདུ་ཤེས་ཀྱི་རྣམ་པ་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ་ཟག་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་སྟོང་ངོ༌། །གཅིག་ཏུ་ངེས་པར་ཞི་བའི་ཕྱིར་རིམས་ནད་མེད་པའོ། །འདི་ལ་མི་སྟོང་བ་ཡང་ཡོད་དེ། འདི་ལྟ་སྟེ། གནས་འདི་ཉིད་ཀྱི་རྐྱེན་གྱིས་སྐྱེ་མཆེད་དྲུག་གཅིག་ལ་གཅིག་གིས་མི་སྟོང་ངོ་སྙམ་སྟེ། ཚེའི་ཚད་ཇི་སྲིད་གནས་པའི་བར་དུ་རྐྱེན་ལས་བྱུང་བ་དག་གོ །བཅོམ་ལྡན་འདས་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔར་གྱུར་པ་ན་ཡང་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་ཤས་ཆེར་གནས་པས་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཡང་དག་པར་བསྒྲུབས་ཏེ། མི་རྟག་པ་དང་སྡུག་བསྔལ་བ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ལ་གནས་པས་ནི་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་བྱང་ཆུབ་རྙེད་པ་ན་ཡང་གནས་པ་དེ་མཆོག་ཡིན་པ་དང༌། སྔོན་དེ་ལ་གོམས་པའི་རྗེས་སུ་འཇུག་པ
Chinese
因缘使人觉得寺院的观念和与之相似的感受与心识并非空无。然而，在观念的形态中，有些粗大的、未被平息的如疾病般的观念是空性的，而极其微细的部分则被视为非空性。因此，不去思念寺院的观念，而是以树木、草地、森林、山脉、山羊和各种鸟类的形态，思念各种形态不同的土地的观念。此外，不去思念土地观念中不平坦、高低不平、荆棘、碎石和众多瓦砾的形态，而是思念平坦光滑如手掌般的形态。在此之后，舍弃色蕴的观念，而思念虚空无边处、识无边处、无所有处的观念。再之后，思念非想非非想处，无相。总之，一切都如先前一样，在空性中升华，下者被认为是粗大的观念，上者则被认为是极其寂静的观念。因此，这被认为是声闻圣者以世间道远离无所有处之间的贪欲后，所修习的空性。之后，以圣道的形态，浸润在无常等形态中，从而远离非想非非想处的贪欲。因此，他对自己身体这样想：观念的形态是这样的，它被一切烦恼所空。为了彻底的寂静，它是没有疾病的。这里也有非空性的存在，例如，由于这个地方的因缘，六处并非彼此空无，而是直到寿命终结为止，都是由因缘所产生的。世尊在成为菩提萨埵时，也大多安住于空性，因此证得了无上正等觉，而不是安住于思念无常和痛苦。因此，即使在获得菩提时，安住于空性也是最殊胜的，并且是遵循先前习惯的。
English
Through conditions, one thinks that the concept of a monastery and the feelings and mind that are similar to it are not empty. However, within the form of the concept, some coarse, unpacified concepts like diseases are empty, while the extremely subtle parts are seen as non-empty. Therefore, instead of contemplating the concept of a monastery, one contemplates the concept of the earth in various forms, such as trees, grass, forests, mountains, mountain goats, and various kinds of birds. Furthermore, instead of contemplating the unevenness, the ups and downs, the thorns, the gravel, and the many pebbles in the concept of the earth, one contemplates a smooth and even form like the palm of a hand. After that, abandoning the concept of form, one contemplates the concepts of infinite space, infinite consciousness, and nothingness. Then, one contemplates neither perception nor non-perception, the realm without characteristics. In short, everything is elevated into emptiness as before, the lower is considered a coarse concept, and the higher is considered an extremely peaceful concept. Therefore, this is recognized as the emptiness meditated upon by noble hearers who, through the worldly path, have become detached from desire for the realm of nothingness. After that, by moistening the form of the noble path with forms such as impermanence, one becomes detached from desire for the realm of neither perception nor non-perception. Therefore, one thinks of one's own body in this way: the form of the concept is like this, it is empty of all defilements. For the sake of complete peace, it is without disease. There is also non-emptiness here, for example, due to the conditions of this place, the six sense bases are not empty of each other, but are produced by conditions until the end of life. When the Bhagavan became a Bodhisattva, he mostly dwelt in emptiness, and therefore attained unsurpassed perfect enlightenment, not by dwelling on the contemplation of impermanence and suffering. Therefore, even when enlightenment is attained, dwelling in emptiness is the most excellent, and it follows the previous habit.
Tibetan
འི་ཕྱིར་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཤས་ཆེར་གནས་པར་མཛད་དོ། །སྟོང་པ་ཉིད་ནི་གཉིས་ཏེ། མངོན་སུམ་དུ་བྱ་བའི་སྟོང་པ་ཉིད་དང༌། བསྒོམ་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་དོ། །དགེ་སློང་འདུ་འཛིའི་གནས་པས་གནས་པ་ལ་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་འགྲུབ་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། མངོན་སུམ་དུ་བྱ་བའི་སྟོང་པ་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་བྱ་བ་དང༌། བསྒོམ་པར་བྱ་བའི་སྟོང་པ་ཉིད་བསྒོམ་པའོ། །རྣམ་པ་གཉིས་པོ་མི་འགྲུབ་པའི་རྒྱུས་ནི་བདེ་བ་རྣམ་པ་བཞི་ལས་ཡོངས་སུ་ཉམས་པར་འགྱུར་བར་རིག་པར་བྱ་སྟེ། འདི་ལྟ་སྟེ། ཡོངས་སུ་འཛིན་པ་ཐམས་ཅད་ལས་གྱུར་བའི་རྣམ་པར་ཆགས་པའི་སྡུག་བསྔལ་ལས་ངེས་པར་གྲོལ་བའི་ངེས་པར་འབྱུང་བའི་བདེ་བ་དང༌། འདོད་པའི་འདུན་པ་དང༌། གནོད་སེམས་ལས་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་བསམ་གཏན་དང་པོའི་དབེན་པའི་བདེ་བ་དང༌། རྟག་པ་དང་དཔྱོད་པ་ཉེ་བར་ཞི་བར་བྱེད་པའི་ཉེ་བར་ཞི་བའི་བདེ་བ་དང༌། རྣམ་པར་གྲོལ་བ་རྣམ་པ་གཉིས་ ཀྱིས་བསྡུས་པ་དང༌། ཉེ་བར་ལེན་པ་མེད་ཅིང་ཡོངས་སུ་ཡི་འཆད་པ་མེད་པས་བསྡུས་པའི་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་བདེ་བའོ། །དེ་ལ་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་རྣམ་པ་གཉིས་ནི་དུས་དང་སྦྱོར་བའི་སྡུག་པ་དང༌། བསྐྱོད་དུ་མེད་པའི་སེམས་རྣམ་པར་གྲོལ་བའོ། །དེ་ལ་དགྲ་བཅོམ་པ་དབང་པོ་རྟུལ་བའི་ཕྱིར་འཇིག་རྟེན་པའི་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་ལས་ཡོངས་སུ་ཉམས་པར་འགྱུར་བའི་ཆོས་ཅན་གྱིས་ནི་སྙོམས་པར་འཇུག་པའི་སྒྲིབ་པ་ལས་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་ཕྱིར་དུས་དང་སྦྱོར་བའི་སྡུག་པ་སེམས་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་ཞེས་བྱ་སྟེ། འདི་ལྟར་ཡོངས་སུ་ཉམས་པར་འགྱུར་བའི་ཆོས་ཅན་ཡིན་པས་ན་དུས་དུས་སུ་ཡོངས་སུ་ཉམས་པར་འགྱུར་ཞིང་མངོན་སུམ་དུ་ཡང་བྱེད་དོ། །ཚེ་འདི་ལ་བདེ་བ་ལ་རེག་པར་གནས་པས་ན་སྡུག་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ལ་བསྐྱོད་དུ་མེད་པ་ནི་ཟག་པ་མེད་པའི་ལམ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་སྟེ། དེ་ནི་གཏན་དུ་ཡོངས་སུ་ཉམས་པར་མི་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་དགྲ་བཅོམ་པ་དབང་པོ་རྣོ་བའི་ཕྱིར་འཇིག་རྟེན་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལས་ཡོངས་སུ་ཉམས་པར་མི་འགྱུར་བའི་ཆོས་ཅན་ཞིག་ཡིན་ན་ནི་དེའི་ངེས་པའི་དོན་ལ་དུས་ཀྱི་དོན་ཞེས་བྱ་བར་རིག་པར་བྱའོ། །ལྷག་མ་ནི་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལ་ལེན་པ་མེད་པ་དང༌། ཡོངས་སུ་ཡི་འཆད་པ་མེད་པ་ནི་གང་ལ་དགྲ་བཅོམ་པའི་སེམས་དགའ་བར་འགྱུར་བ་དང་གང་ལ་རྣམ་པར་འགྱུར་ཞིང་གཞན་དུ་འགྱུར་བ་ལས་དེའི་མྱ་ངན་ལ་སོགས་པ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བའི་གཟུགས་དེ་གཅིག་ཀྱང་མི་དམིགས་པའོ། །དེ་ལ་མངོན་སུམ་དུ་བྱ་བའི་སྟོང་པ་ཉིད་ནི
Chinese
因此，他自己大多安住于此。空性有两种：显现的空性和修习的空性。比丘因处在喧嚣之处，则两种安住都不能成就，即不能显现显现的空性，也不能修习修习的空性。由于这两种情况都不能成就，要知道将会完全失去四种快乐。这四种快乐是：从脱离一切执著而产生的解脱痛苦的快乐；从欲望和害意中解脱出来的初禅的寂静快乐；使常与思择得以止息的寂静快乐；以及由两种解脱所涵盖，没有执取和完全不散乱所涵盖的圆满菩提的快乐。其中，两种解脱是指时间和结合的痛苦，以及不可动摇的心解脱。其中，阿罗汉由于根器迟钝，是会从世间的等持中退失的法，为了从等持的障碍中解脱出来，所以称为时间和结合的痛苦心解脱。像这样，因为是会退失的法，所以时时会退失，并且也会显现出来。因为今生安住于触及快乐，所以称为痛苦。其中，不可动摇是指通过一切无漏道而解脱，那是永远不会退失的。如果阿罗汉由于根器敏锐，是不会从世间的等持中退失的法，那么要知道，就其确切含义而言，称为时间的意义。其余的与之前一样。其中，没有执取和完全不散乱是指，对于什么能让阿罗汉的心感到快乐，以及对于什么会变化和改变，从而产生忧伤等等，这样的事物，连一个也无法找到。其中，显现的空性是：
English
Therefore, he himself mostly abides in it. Emptiness is of two kinds: manifest emptiness and meditative emptiness. A monk who dwells in a place of bustle will not accomplish both abidings, that is, he will not manifest manifest emptiness, nor will he meditate on meditative emptiness. Because these two situations cannot be accomplished, it should be known that one will completely lose the four kinds of happiness. These four kinds of happiness are: the happiness of liberation from suffering arising from detachment from all attachments; the solitary happiness of the first dhyana, which is liberation from desire and malice; the peaceful happiness that brings permanence and discrimination to rest; and the happiness of perfect enlightenment, which is encompassed by two kinds of liberation and encompassed by non-attachment and complete non-distraction. Among these, the two kinds of liberation refer to the suffering of time and conjunction, and the immovable liberation of mind. Among these, an Arhat, because of dull faculties, is a phenomenon that will degenerate from worldly samadhi. In order to be liberated from the obscuration of samadhi, it is called the suffering of time and conjunction, the liberation of mind. Like this, because it is a phenomenon that will degenerate, it will degenerate from time to time, and it will also manifest. Because in this life one abides in touching happiness, it is called suffering. Among these, the immovable refers to liberation through all the uncontaminated paths, which will never degenerate. If an Arhat, because of sharp faculties, is a phenomenon that will not degenerate from worldly samadhi, then it should be known that, in its exact meaning, it is called the meaning of time. The rest is the same as before. Among these, non-attachment and complete non-distraction refer to the fact that one cannot find even one thing that makes the Arhat's mind happy, or that changes and transforms, thereby causing sorrow, and so on. Among these, manifest emptiness is: