English
The gains and respect that come with it, those that appear now, also distract the mind. For those gains and respect that come from wandering, they also distract the mind, because they also distract the mind that abides. Things that have been used before while living at home also distract the mind. Therefore, it hinders ordinary people, and it also hinders practitioners. It also hinders the immeasurable samadhi that ordinary people cultivate. It also hinders the samadhi of the practitioner, which is vast because it realizes all knowable things. It also hinders the samadhi that the non-learner diligently cultivates, for example, it hinders birth. It should be known that all these samadhis are accompanied by joy. Among them, the first is accompanied by joy because of the thought of benefiting and bringing happiness to sentient beings. The second is for the sake of experiencing the joy of the liberation of the practitioner. The third is for the sake of experiencing the joy of the liberation of the non-learner. These also become six because of the difference in the objects of focus, such as form, which can be recognized by eye consciousness. That samadhi is also complete because it possesses all aspects, and the ultimate of samadhi is like this, for example, either becoming free from worldly desire, or becoming free from transcendental desire, and there is no samadhi that becomes more pure than that, therefore it is complete. Quickly wanting to renounce and practice, not caring about body and life, and constantly diligently practicing with respect, and abiding in mindfulness by fully understanding the nature of desires, and fully understanding the faults
Tibetan
ར་ན་བརྩོན་འགྲུས་བརྩམས་པ་ཡང་ཡིན་ལ་རྟོགས་པ་ལ་ཡང་ཞུམ་པ་མེད་དོ། །སེམས་གནས་པ་རྣམ་པ་དགུས་ནི་གཅིག་ཏུ་ངེས་པར་ཞི་གནས་ལ་བརྩོན་པའི་ལུས་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པར་འགྱུར་ལ། རོ་མྱོང་བ་མེད་པས་ནི་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་མ་ཡིན་ནོ། །རྨུགས་པ་དང་གཉིད་ཀྱིས་ཉེ་བའི་ཉོན་མོངས་པར་མ་གྱུར་པས་ནི་ཉེས་རྩོམ་མེད་དོ། །གཅིག་ཏུ་ངེས་པར་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་ལ་བརྟེན་པས་ནི་ལྷག་མཐོང་ལ་བརྩོན་པའི་དྲན་པ་གནས་པར་འགྱུར་ལ་རྒོད་པའི་ཉེ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་དང་བྲལ་བས་ནི་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་མེད་དོ། །ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་ཟུང་དུ་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བའི་ལམ་ལ་ཞུགས་པའི་སེམས་ནི་མཉམ་པར་གཞག་པར་འགྱུར་ལ། དེ་གཉི་གའི་ཆ་རྩེ་གཅིག་པ་དང་ལྡན་ཏེ། དེའི་བར་དུ་གཅོད་པ་སྤོང་བར་འགྱུར་རོ། །གཉེན་པོ་རྣམ་པ་ལྔ་པོ་འདི་ལ་བརྟེན་ཏེ་བར་དུ་གཅོད་པ་ཡང་ཡོངས་སུ་ཤེས་ནས་སྤོང་བར་འགྱུར་ལ་ཏིང་ངེ་འཛིན་རྣམ་པ་གསུམ་དམིགས་པའི་གཞི་དྲུག་གི་བྱེ་བྲག་ཅན་དགའ་བ་དང་ལྡན་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་མངོན་པར་བསྒྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ནི་རྒྱུ་རྣམ་པ་གཉིས་ཀྱིས་འདི་ཉིད་ལས་དཔེར་བླངས་པས། ཉན་ཐོས་རྣམས་ལ་ཆོས་སྟོན་པར་མཛད་དེ། ནག་པོའི་ཕྱོགས་ལ་ནི་སྤྱོན་དང་ལྡན་པ་དང༌། དཀར་པོའི་ཕྱོགས་ལ་ནི་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པའི་སྒོ་ནས་ཡིད་ཆེས་པ་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ།། །།རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པའི་ས་ལས་གཞི་བསྡུ་བ། བམ་པོ་དགུ་པ། ཆོས་འདུལ་བ་འདིའི་གང་ཟག་ནི་འདི་གཉིས་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟ་སྟེ། སེམས་ཐོས་པ་དང༌། སེམས་ཐོབ་པ་མ་ཡིན་པའོ། །དེ་ལ་སེམས་ཐོབ་པ་ནི་གཉིས་ཏེ། བདེན་པ་མཐོང་བ་སློབ་པའི་སེམས་རྣམ་པར་གྲོལ་བས་སེམས་ཐོབ་པ་གང་ཡིན་པ་དང༌། དགྲ་བཅོམ་པ་ནི་སློབ་པའི་སེམས་རྣམ་པར་གྲོལ་ བས་སེམས་ཐོབ་པ་གང་ཡིན་པའོ། །དེ་ལ་སེམས་ཐོབ་པ་མ་ཡིན་པ་ནི། བསླབ་པ་གསུམ་ལ་གནས་པའི་ལས་དང་པོ་པ་སློབ་པ་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་གང་ཡིན་པ་སྟེ་དེས་ནི་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐམས་ཅད་དུ་སེམས་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་རྣམ་པ་གཉི་གས་ཀྱང་སེམས་མ་ཐོབ་བོ། །སོ་སོའི་སྐྱ་བོའི་རང་བཞིན་དེའི་གོང་དུ་ཕུང་པོའི་ལྷག་མ་དང་བཅས་པ་དང༌། ལུས་ཀྱི་རང་བཞིན་དེའི་གོང་དུ་ཕུང་པོའི་ལྷག་མ་མེད་པའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཤིན་ཏུ་དོན་དུ་གཉེར་བ་ནི་བསླབ་པ་གསུམ་པོ་དག་ལ་སློབ་པས་ཤས་ཆེར་གནས་སོ། །དེ་ལ་མི་སློབ་པའི་སེམས་རྣམ་པར་གྲོལ་བས་སེམས་ཐོབ་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་བག་མེད་པར་བྱས་ན། ཚེ་འདིའི་བདེ་བར་གནས་པ་ལས་ཡོངས་
Chinese
而且精进不懈，对于证悟也毫不气馁。通过九种住心的方式，一心专注于止住，身体会变得非常柔顺。因为没有体验过味道，所以不是完全的烦恼。因为没有被昏沉和睡眠所困扰，所以没有过失。因为一心专注于忆念，所以专注于观的忆念会保持，并且远离了掉举的近烦恼，所以没有完全的烦恼。进入止观双运的道路的心会变得平静，并且具备二者的专注，从而避免了障碍。依靠这五种对治法，也能完全了解并避免障碍，并且能够圆满地显现具有三种三摩地和六种所缘的喜悦。如来以两种原因为例，从这里汲取了例子，为声闻弟子们说法，为了通过黑方的过失和白方的功德来生起信心。《瑜伽师地论》之《事品》，第九卷。此法和律的补特伽罗是这两种：即心已听闻者和心未获得者。其中，心已获得者有两种：即见真谛之有学心解脱而心已获得者，以及阿罗汉之有学心解脱而心已获得者。其中，心未获得者是：安住于三学的最初行者，即凡夫，他无论如何也没有通过两种心解脱而获得心。凡夫的自性，在其之前是有余依涅槃，以及身体的自性，在其之前是无余依涅槃，非常重视修持三学。其中，以无学心解脱而心已获得者，如果放逸，就会完全
English
Moreover, diligence is unremitting, and there is no discouragement in realization. Through the nine ways of abiding in the mind, focusing single-mindedly on calming, the body becomes very supple. Because there is no experience of taste, it is not completely afflicted. Because it is not troubled by dullness and sleep, there is no fault. Because of relying on single-minded mindfulness, the mindfulness focused on insight will remain, and because it is free from the near affliction of agitation, there is no complete affliction. The mind that enters the path of union of calm abiding and insight will become peaceful, and will possess the focus of both, thereby avoiding obstacles. Relying on these five antidotes, one can also fully understand and avoid obstacles, and be able to fully manifest the joy with three samadhis and six objects of focus. The Tathagata took examples from this for two reasons, and taught the Dharma to the Shravakas, in order to generate faith through the faults of the dark side and the merits of the white side. From the Yogacarabhumi-sastra, the Basic Collection, Volume Nine. The individuals of this Dharma and Vinaya are these two: namely, those who have heard the mind and those who have not obtained the mind. Among them, there are two who have obtained the mind: namely, those who have obtained the mind through the liberation of the learning mind that sees the truth, and the Arhat who has obtained the mind through the liberation of the learning mind. Among them, those who have not obtained the mind are: the first practitioners who abide in the three trainings, namely, ordinary beings, who in no way have obtained the mind through the two kinds of mind liberation. The nature of ordinary beings, before which is the Nirvana with remainder, and the nature of the body, before which is the Nirvana without remainder, greatly value the practice of the three trainings. Among them, those who have obtained the mind through the liberation of the non-learning mind, if they are negligent, will completely
Tibetan
སུ་ཉམས་པར་འགྱུར་མོད་ཀྱི་འོན་ཀྱང་དེ་ནི་ཚེ་འདིའི་བདེ་བར་གནས་པ་ལས་ཡོངས་སུ་ཉམས་ཀྱང་རུང་ཡོངས་སུ་ཉམས་ཀྱང་རུང་སྟེ། རྣམ་པར་གྲོལ་བ་དེ་ལས་ཡོངས་སུ་ཉམས་པར་འགྱུར་བའི་སྐལ་བ་ཅན་མ་ཡིན་པ་ཁོ་ནའོ། །བག་ཡོད་པར་བྱ་བ་གང་ཅི་ཡང་རུང་བ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ནི་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་དེ་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཡིན་ན། །དེ་ནི་དེས་ཐོབ་ཟིན་ལ་ཡོངས་སུ་ཉམས་པར་ཡང་མི་འགྱུར་ན། གང་གི་དོན་དུ་བག་ཡོད་པར་བྱེད་དེ། ཚེ་འདི་ལ་བདེ་བར་གནས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དེའི་འབད་པ་གང་ཡིན་པ་ནི་བཟོའི་ལས་ཀྱི་གནས་དང་འདྲ་སྟེ། དེ་ནི་བག་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །སློབ་པའི་རྣམ་པར་གྲོལ་བས་སེམས་ཐོབ་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང་ངེས་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་འགྲོ་བ་ཡིན་ལ་ལམ་བསྒོམ་པ་ལ་ཡང་གཞན་གྱི་དྲིང་མི་འཇོག་སྟེ། དེའི་བག་ཡོད་པ་ནི་རང་ལ་དབང་ཡོད་ལ། ཚེ་འདི་ལ་ཡང་བག་མེད་པས་གཏན་དུ་སླུ་བར་མི་འགྱུར་རོ། །ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐམས་ཅད་དུ་སེམས་མཐོང་བ་གང་ཡིན་པ་དེས་ནི་ངེས་པར་རྣམ་པ་གསུམ་གྱིས་བག་ཡོད་པར་བྱ་དགོས་ཏེ། དབང་པོ་ཡང་དག་པར་སྒྲུབ་པས་ཚོགས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱ་བ་དང༌། མཐུན་པའི་གནས་མལ་བསྟེན་པས་སེམས་གནས་པ་དང༌། སྐྱེས་བུ་དམ་པ་ལ་བརྟེན་པས་གཞན་གྱི་སྒྲ་ལ་བརྟེན་ནས་ཚུལ་བཞིན་ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་རྒྱུ་ནས་སེམས་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་རྣམ་པ་གཉིས་ཀྱི་བར་གྱི་ཕྱིར་བག་ཡོད་པར་བྱའོ། །བག་ཡོད་པར་གནས་ པ་དེ་ལ་ནི་རྒྱུ་གཉིས་ཀྱིས་སྐྱེ་མཆེད་དྲུག་འགག་པར་མངོན་པའི་ང་རྒྱལ་བྱེད་པ་དང༌། མངོན་པའི་ང་རྒྱལ་མི་བྱེད་པར་རིག་པར་བྱ་སྟེ། མ་འགགས་པ་བཞིན་དུ་འདི་ལྟ་སྟེ། དམིགས་པའི་སྒོ་ནས་ལོག་པར་བརྟགས་ནས་འགོག་གོ་སྙམ་དུ་མངོན་པར་ཞེན་པ་དང༌། མ་ཐོབ་པར་ཡང་ལོག་པར་བརྟགས་ནས་འགོག་གོ་སྙམ་དུ་མངོན་པར་ཞེན་ཏེ་དེས་ལོག་པར་བརྟགས་ནས་འགག་པར་མོས་མོད་ཀྱི། འོན་ཀྱང་དེ་ནི་ལུས་དང་བྲལ་ཞིང་ཚེ་ཟད་པའི་འོག་ཏུ་སྐྱེ་མཆེད་དྲུག་ཀྱང་འགོག་པར་མི་འགྱུར་ལ་ཡུལ་གྱི་འདུ་ཤེས་དང་ཡང་བྲལ་བར་མི་འགྱུར་རོ། །འདི་ལྟ་སྟེ། དེའི་སྐྱེ་མཆེད་དྲུག་འགགས་པའི་གནས་ཀྱི་དམིགས་པ་དང༌། རྟོགས་པའི་སྒོ་ནས་ལོག་པར་ཁོང་དུ་ཆུད་པའི་ཕྱིར་དེ་ལྟ་བུར་འགྱུར་ཏེ། འདི་ནི་མངོན་པའི་ང་རྒྱལ་རྣམ་པ་གཉིས་སོ། །དེ་ལས་བཟློག་པ་ན་མངོན་པའི་ང་རྒྱལ་མེད་པར་རིག་པར་བྱའོ། །ཆོས་འདི་པའི་ཆགས་པ་རྣམ་པ་གཉིས་ལ་ནི་ཉེས་དམིགས་གཉིས་ཡོད་པར་རིག་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ཡང་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོའི་རྐྱེན་གཉིས་ལས་བྱུ
Chinese
虽然会退失，但是从今生的安乐中完全退失也行，完全不退失也行，唯独不是会从解脱中完全退失的有缘者。所有应当谨慎之事，都是为了证悟那解脱。既然他已经获得了那解脱，也不会再退失，那又为了什么而谨慎呢？为了今生安乐而作的努力，就像工匠的行业一样，那不是谨慎。以学习的解脱获得心者，也必定会走向圆满菩提，修道时也不依赖他人，他的谨慎是自己能做主的，而且今生也不会被放逸所欺骗。无论在任何情况下，凡是见到心者，都必须以三种方式谨慎：以正确地修习诸根来圆满资粮；依止适宜的处所来安住心；依靠殊胜士夫，从听闻他人之语而如理作意的因缘，到二种心解脱之间，都要谨慎。安住于谨慎者，要知道以二种因缘生起六处止息的增上慢，以及不生起增上慢。如同没有止息一般，例如：从所缘的角度错误地观察，然后执着地认为可以止息；对于未获得的，也错误地观察，然后执着地认为可以止息，他虽然错误地观察而相信可以止息，但是，那人在身离、命终之后，六处也不会止息，也不会脱离对境的执着。例如：他对于六处止息之处的所缘，以及从证悟的角度错误地理解，所以会那样，这就是二种增上慢。与此相反，要知道没有增上慢。对于此法者的二种贪执，要知道有二种过患，也就是从各自凡夫的二种缘起
English
Although one may decline, it is acceptable to completely decline from the happiness of this life, or not to decline at all, but only those who are not destined to completely decline from liberation. All that should be done with diligence is for the sake of realizing that liberation. Since he has already attained that liberation and will not decline from it, then for what reason should he be diligent? Whatever effort is made for the sake of being happy in this life is like the work of a craftsman, and that is not diligence. Whoever has attained the mind through the liberation of learning will surely go to complete enlightenment, and will not rely on others to meditate on the path. His diligence is under his own control, and he will never be deceived by carelessness in this life. Whoever sees the mind in all things must be diligent in three ways: by properly training the senses to perfect the accumulation of merit, by relying on suitable places to abide in the mind, and by relying on noble individuals, from the cause of properly attending to the words of others, up to the two kinds of liberation of the mind, one must be diligent. For one who abides in diligence, one should recognize the arising of pride in the cessation of the six sense spheres through two causes, and the non-arising of pride. As if they have not ceased, for example: by wrongly examining from the perspective of the object, and then clinging to the idea that they can be stopped; and by wrongly examining what has not been attained, and then clinging to the idea that they can be stopped, although he wrongly examines and believes that they can be stopped, nevertheless, after that person's body separates and life ends, the six sense spheres will not cease, nor will he be separated from the perception of objects. For example: because of his object of the place where the six sense spheres have ceased, and because of his wrongly understanding from the perspective of realization, that is how it will be, and these are the two kinds of pride. The opposite of that is to know that there is no pride. For the two attachments of this Dharma practitioner, one should know that there are two faults, that is, arising from the two conditions of each ordinary person.