Tibetan
ད་པའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་ཁམས་སོ། །དེ་ལ་མཐོང་བས་སྤང་བར་བྱ་བའི་འདུ་བྱེད་ཐམས་ཅད་སྤངས་པས་ན་སྤོང་བའི་ཁམས་སོ། །བསྒོམ་པས་སྤང་བར་བྱ་བའི་འདུ་བྱེད་ཐམས་ཅད་སྤངས་པས་ན་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བའི་ཁམས་སོ། །དེ་ཉིད་ཕུང་པོ་ཙམ་ཞིག་ལུས་པས་ན་ཕུང་པོའི་ལྷག་མ་དང་བཅས་པའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་ཁམས་སོ། །དེའི་ཕུང་པོ་འགག་པ་ནི་འགོག་པའི་ཁམས་དང་ཕུང་པོའི་ལྷག་མ་མེད་པའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་ཁམས་སོ། །འདུ་བྱེད་ཐམས་ཅད་ཉེ་བར་ཞི་བས་ན་ཁམས་ལྔ་པོ་འདི་དག་ལ་འདུ་བྱེད་ཞི་བ་ཞེས་བྱའོ། །བདག་ཏུ་འཛིན་པ་དང༌། བདག་གིར་འཛིན་པ་དང༌། ངའོ་སྙམ་པའི་ང་རྒྱལ་དང༌། མངོན་པར་ཞེན་པ་དང༌། བག་ལ་ཉལ་བ་དང་བྲལ་བས་ན་སྟོང་པ་ཉིད་ཅེས་བྱའོ། །དེའི་མཚན་མ་དང་བྲལ་བས་ན་དམིགས་སུ་མེད་པ་ཞེས་བྱའོ། །སྤོང་བའི་ཁམས་ལ་ཟག་པའི་གནས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་སྲེད་པ་དང་བྲལ་བས་ན་སྲེད་པ་ཟད་པ་ཞེས་བྱའོ། །འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བའི་ཁམས་ལ་འདོད་ཆགས་མེད་པར་གྱུར་པས་ན་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་ཞེས་བྱའོ། །འགོག་པའི་ཁམས་ཕུང་པོའི་ལྷག་མ་དང་བཅས་པ་དང་ཕུང་པོའི་ལྷག་མ་མེད་པའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་གཉིས་ནི་གོ་རིམས་བཞིན་དུ་འགོག་པ་དང༌། མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ལ་སྤོང་བའི་ཁམས་མ་ཐོབ་པ་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བརྩོན་པ་ནི་འདུ་བྱེད་རྣམས་ལ་སྐྱོ་བར་བྱ་བ་ལ་བརྩོན་པ་ཞེས་བྱའོ། །འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བའི་ཁམས་མ་ཐོབ་པ་མ་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བརྩོན་པ་ནི་འདུ་བྱེད་རྣམས་ལ་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བར་བྱ་བ་ལ་བརྩོན་པ་ཞེས་བྱའོ། །འགོག་པའི་ཁམས་མ་ཐོབ་པ་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བརྩོན་པ་ནི་འདུ་བྱེད་རྣམས་འགག་པར་བྱ་བ་ལ་བརྩོན་པ་ཞེས་བྱའོ། །སེམས་རྣམ་པར་གྲོལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བརྩོན་པ་ལ་གོ་རིམས་རྣམ་པ་གཉིས་ཡོད་དེ། ཤེས་པའི་གོ་རིམས་དང༌། ཤེས་པའི་འབྲས་བུའི་གོ་རིམས་སོ། །ཤེས་པའི་གོ་རིམས་གང་ཞེ་ན། ཐོག་མ་ཁོ་ནར་འདུ་བྱེད་རྣམས་ལ་སྐྱེ་ བ་དང་འཇིག་པ་རྣམ་པར་འབྱེད་པའི་ཚུལ་གྱིས་མི་རྟག་པའི་ཤེས་པ་སྐྱེའོ། །དེའི་འོག་ཏུ་སྐྱེ་བ་དང་འཇིག་པ་དང་ལྡན་པའི་འདུ་བྱེད་གང་ཡིན་པ་འདི་དག་ནི་སྐྱེ་བའི་ཆོས་ཉིད་དང༌། རྒ་བའི་ཆོས་ཉིད་ནས་ཡིད་མི་བདེ་བ་དང༌། འཁྲུག་པའི་ཆོས་ཉིད་ཀྱིས་སྡུག་བསྔལ་ལོ་ཞེས་མི་རྟག་པར་ཤེས་པ་སྔ་མ་ལ་བརྟེན་ནས། སྡུག་བསྔལ་བར་ཤེས་པ་ཕྱི་མ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ། །སྐྱེ་བའི་ཆོས་ཅན་ནས་འཁྲུག་པའི་ཆོས་ཅན་གྱི་བར་གྱི་འདུ་བྱེད་གང་ཡིན་པ་འདི་དག་ནི་འཆི་འ
Chinese
即涅槃界。其中，由于舍弃了所有见道所断的行，故为舍界。由于舍弃了所有修道所断的行，故为离欲界。仅余留蕴，故为有余依涅槃界。其蕴灭尽，为灭界和无余依涅槃界。由于一切行皆寂静，故称此五界为行寂静。由于远离我执、我所执、慢心“我是”、现行执着和随眠，故称为空性。由于远离其相，故称无相。于舍界中，由于对一切有漏之法的贪欲已尽，故称贪欲灭尽。于离欲界中，由于已无贪欲，故称离欲。灭界，有余依和无余依涅槃二者，依次称为灭和涅槃。其中，为获得尚未获得的舍界而精进，称为于诸行生厌而精进。为获得尚未获得的离欲界而精进，称为于诸行离欲而精进。为获得尚未获得的灭界而精进，称为于诸行灭尽而精进。为令心解脱而精进，有两种次第：知之次第和知之果之次第。何为知之次第？最初，以辨别诸行生灭之方式，生起无常之知。其后，凡是具有生灭之行，皆是生法、老法乃至不悦意和扰乱之法，是苦，如是依于先前的无常之知，后生起知为痛苦之知。凡是生法乃至扰乱之法的行，皆是死……
English
That is the realm of Nirvana. Among them, because all formations to be abandoned by seeing are abandoned, it is called the realm of abandonment. Because all formations to be abandoned by meditation are abandoned, it is called the realm of detachment from desire. Because only aggregates remain, it is called the realm of Nirvana with remainder of aggregates. The cessation of its aggregates is the realm of cessation and the realm of Nirvana without remainder of aggregates. Because all formations are pacified, these five realms are called the pacification of formations. Because of being free from self-grasping, grasping as mine, the pride of "I am," manifest clinging, and latent tendencies, it is called emptiness. Because it is free from its characteristics, it is called signlessness. In the realm of abandonment, because craving for all contaminated dharmas is exhausted, it is called the exhaustion of craving. In the realm of detachment from desire, because there is no desire, it is called detachment from desire. The realm of cessation, Nirvana with remainder of aggregates and without remainder of aggregates, are respectively called cessation and Nirvana. Among them, striving to attain the unattained realm of abandonment is called striving to be disgusted with formations. Striving to attain the unattained realm of detachment from desire is called striving to be detached from formations. Striving to attain the unattained realm of cessation is called striving to cease formations. There are two orders of striving to liberate the mind: the order of knowledge and the order of the fruit of knowledge. What is the order of knowledge? Initially, by distinguishing the arising and ceasing of formations, the knowledge of impermanence arises. After that, whatever formations have arising and ceasing are of the nature of arising, aging, and even unpleasantness and disturbance, are suffering. Thus, relying on the previous knowledge of impermanence, the subsequent knowledge of suffering arises. Whatever formations are of the nature of arising, up to the nature of disturbance, are death...