Tibetan
་པ་གཉིས་ཏེ། ནད་པ་དྲི་བ་དང༌། བདེ་བ་དྲི་བའོ། །དེ་ལ་ནད་པ་དྲི་བ་ནི་ཅི་ཁྱོད་ཚོར་བ་དུབ་པས་བཟོད་པར་གྱུར་ཏམ་ཞེས་བྱ་བ་དང༌། སྲོག་དང་མཐུན་པའི་ཕྱིར་སྡོད་པ་དང༌། ཅི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་ཚོར་བ་ཤས་ཆེ་བར་མ་གྱུར་ཏམ། རྒྱུན་ཆགས་པར་མ་གྱུར་ཏམ། མི་སྡུག་པའི་འདུས་ཏེ་རེག་པ་དང༌། ཡིད་དང་མི་མཐུན་པ་རྣམས་ལུས་སུ་ཞུགས་པར་མ་གྱུར་ཏམ། ཞུགས་པ་ལས་ཀྱང་མེད་པར་སོང་ངམ་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་ལ་བདེ་བ་དྲི་བ་ནི་འདི་ལྟར་འདི་ན་ཁ་ཅིག་ཁ་ཅིག་ལ་ནད་ཀྱིས་ཉོན་མོངས་པར་མ་གུར་པའི་ཕྱིར་གནོད་པ་ཆུང་ངམ་ཞེས་དྲི་བའོ། །ཕྱི་རོལ་གྱི་གནོད་པ་མེད་པ་དང་ཡང་ཡམས་ཀྱི་ནད་ལས་གྱུར་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཉམ་ང་བ་ཉུང་བའོ། །མཚན་མོ་བདེ་བར་གཉིད་ཀྱིས་ལོག་པ་དང༌། ཁས་ཟས་བདེ་བར་ཞུ་བར་གྱུར་པའི་ཕྱིར་ བསྐྱོད་པ་ཡང་བའོ། །འཚོ་བ་དང༌། སྟོབས་དང༌། བདེ་བ་དང༌། ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་མེད་པ་དང༌། བདེ་བ་རེག་པར་གནས་པར་གནས་པའི་རྣམ་གྲངས་རྣམས་ཀྱི་དབྱེ་བ་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ། ཉན་ཐོས་ཀྱི་ས་ལས་ཟས་ཀྱི་ཚོད་རིག་པར་བྱ་བ་ལས་བརྩམས་པ་བཞིན་ནོ། །དྲི་བ་དེ་ཡང་གནས་སྐབས་རྣམ་པ་བཞིར་གཏོགས་པར་རིག་པར་བྱ་སྟེ། ནང་གི་གནོད་པར་གཏོགས་པ་དང༌། ཕྱི་རོལ་གྱི་གནོད་པར་གཏོགས་པ་དང༌། མཚན་མོ་གནས་པར་གཏོགས་པ་དང༌། ཉིན་མོ་གནས་པར་གཏོགས་པའོ། །དགྲ་བཅོམ་པ་ཚེ་འདི་ཉིད་ལ་ཁ་ཟས་དང་ཐ་སྙད་དང༌། ཕུང་པོ་དང༌། ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་རྣམས་ལ་ཉེ་བར་མི་འགྲོ་བ་དང་བྲལ་བ་མ་ཡིན་པ་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རབ་ཏུ་མ་ཤེས་ནས་དགྲ་བཅོམ་པ་ནི་ཉེ་བར་མི་འགྲོ་བའོ། །དགྲ་བཅོམ་པ་ནི་ཉེ་བར་མི་འགྲོ་བའོ་ཞེས་བྱ་བ་ཚུལ་བཞིན་མ་ཡིན་པར་རྟོག་པར་བྱེད་དེ། དགྲ་བཅོམ་པ་ནི་ཚེ་འདི་ལ་ཉེ་བར་མི་འགྲོ་བ་མ་ཡིན་ཏེ་འདི་ལྟ་སྟེ་དེ་ནི་ཁ་ཟས་དང༌། ཐ་སྙད་དང༌། ཕུང་པོ་དང༌། ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་རྣམས་ལ་ཡང་དག་པར་སྣང་བས་ན། དེའི་ཕྱིར་དགྲ་བཅོམ་པ་ནི་ཤི་བའི་འོག་ཏུ་གདོད་ཉེ་བར་མི་འགྲོ་སྟེ། དགྲ་བཅོམ་པ་ནི་འདུ་བྱེད་རྣམས་ཁས་མི་ལེན་ཞིང་ཉེ་བར་མི་འགྲོའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དགོངས་ཏེ་གསུངས་པ་གོར་མ་ཆགས་གོ་སྙམ་སྟེ། དེ་ནི་དམ་པའི་ཆོས་ལྟར་བཅོས་པ་དང་ལྟ་བར་གྱུར་པར་རིག་པར་བྱའོ། །ཚངས་པ་མཚུངས་པར་སྤྱོད་པའམ་ཉན་ཐོས་ཆེན་པོ་ནི་དམ་པའི་ཆོས་ལྟར་འཆོས་པ་དེ་ལྟར་བུར་གྱུར་པ་སྤངས་པའི་ཕྱིར་དོན་གྱི་དབང་རྣམ་པ་གཉིས་ལ་བརྟེན་ནས་ཤིན་ཏུ་འབད་པར་བྱེད་དེ། གང་ཟད་དེ་དག་ཉིད་ཀྱིས་འདོད་པའམ་
Chinese
有两种，即询问病情和询问安乐。其中，询问病情是这样问：您是否因感受疲惫而难以忍受？是否为了与生命相符而停留？痛苦的感受是否变得更加强烈？是否变得持续不断？不悦意的聚集接触以及与心不符的事物是否进入了身体？进入之后是否消失了？这就是询问病情。询问安乐是这样问：这里是否有人未被疾病所困扰，因此损害较小？由于没有外在的损害，也没有因瘟疫疾病而引起的损害，所以恐惧较少？夜晚安稳入睡，饮食顺利消化，因此行动也轻松？寿命、力量、安乐、无罪以及安乐的触感安住的各种名相的差别是这样的：就像从声闻地开始，关于食物的节量应该了解一样。要知道，这种提问也属于四种情况：属于内在的损害，属于外在的损害，属于夜晚的安住，属于白天的安住。阿罗汉如果不能如实了知，在此生中，对于食物、言语、蕴、界和处不接近和分离，就认为阿罗汉是不接近的。认为“阿罗汉是不接近的”是不如理作意。阿罗汉不是在此生中不接近，因为他如实显现食物、言语、蕴、界和处。因此，阿罗汉在死后才真正不接近，因为阿罗汉不接受诸行，也不接近。世尊认为并说“阿罗汉不接受诸行，也不接近”，这似乎是确定的。要知道，这是对圣法的篡改和歪曲。梵行者或大声闻因为舍弃了对圣法的篡改，所以依靠两种意义的力量而精进努力，即那些人自己所希望的。
English
There are two types: asking about illness and asking about well-being. Among them, asking about illness is like this: Are you able to endure the fatigue of feeling? Are you staying because it is in accordance with life? Has the feeling of suffering become more intense? Has it become continuous? Have unpleasant gatherings of contact and things that are not in accordance with the mind entered the body? After entering, have they disappeared? This is asking about illness. Asking about well-being is like this: Is there anyone here who is not troubled by illness, so the harm is small? Because there is no external harm, and no harm caused by epidemic diseases, is there less fear? Do you sleep soundly at night, and is food digested smoothly, so actions are also easy? The distinctions of the various terms for life, strength, well-being, innocence, and the abiding of pleasant touch are like this: just as one should understand the moderation of food from the Hearer's Ground. It should be known that this question also belongs to four situations: belonging to internal harm, belonging to external harm, belonging to dwelling at night, and belonging to dwelling during the day. If an Arhat does not truly know that in this life, he does not approach or separate from food, speech, aggregates, realms, and sources, then he thinks that the Arhat does not approach. Thinking "the Arhat does not approach" is not right thinking. The Arhat does not not approach in this life, because he truly sees food, speech, aggregates, realms, and sources. Therefore, the Arhat truly does not approach after death, because the Arhat does not accept actions, nor does he approach. The Blessed One thought and said, "The Arhat does not accept actions, nor does he approach," which seems certain. It should be known that this is a distortion and perversion of the holy Dharma. Because the Brahmacharin or great Hearer has abandoned the distortion of the holy Dharma, he strives diligently relying on the power of two meanings, namely what those people themselves desire.
Tibetan
གཞན་དག་ལ་ཡང་སྟོན་པར་བྱེད་པའི་རྒྱུ་འདིས་འགྲོ་བ་ངན་པར་སྐྱེ་བར་གྱུར་ན་མི་རུང་ངོ་སྙམ་པ་དང༌། བསྟན་པ་ལ་དགའ་བའི་སྒོ་ནས་དམ་པའི་ཆོས་ལྟར་བཅོས་པ་ལ་བརྟེན་པས་བསྟན་པ་ནུབ་པར་འགྱུར་ན་མི་རུང་ངོ་སྙམ་པའོ། །དམ་པའི་ཆོས་ལྟར་བཅོས་པ་དེ་སྐྱེ་བ་ལ་ནི་རྒྱུ་གཉིས་ཡོད་དེ། ནང་གི་འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ་མ་སྤངས་པ་དང༌། དེ་ལ་བརྟེན་པས་འཇུག་པ་དང་ལྡོག་པའི་སྐྱེས་བུར་རྟོག་པའོ། །རྒྱུ་རྣམ་པ་དེ་གཉིས་སྤང་པ་ལ་ནི་གཉེན་པོ་དམ་པའི་ཆོས་བསྟན་པ་རྣམ་ པ་གཉིས་ཡོད་དེ། འདུ་བྱེད་རྣམས་ལ་མི་རྟག་པ་ཉིད་ཀྱི་གོ་རིམས་ཀྱིས་བདག་མེད་པར་བསྟན་པ་དང༌། བསྒྱུར་བ་བཞིས་འཇུག་པ་དང་ལྡོག་པའི་སྐྱེས་བུ་མི་དམིགས་པ་སྟེ། འདི་ལྟ་སྟེ། འདུས་བྱས་སམ་འདུས་མ་བྱས་ཀྱི་སྒོ་ནས་ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་དང༌། སངས་རྒྱས་ཀྱི་བདག་ནི་དེ་བཞིན་འོངས་པ་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་ཡང་རྣམ་པ་གཉིས་སུ་འདོགས་ཏེ་ཕུང་པོའི་ལྷག་མ་དང་བཅས་པ་ལ་ནི་འདུས་བྱས་སུ་འདོགས་སོ། །ཕུང་པོའི་ལྷག་མ་མེད་པ་ལ་ནི་འདུས་མ་བྱས་སུ་འདོགས་སོ། །དོན་དམ་པར་ནི་འདུས་བྱས་ལ་ཡང་འདུས་བྱས་ཀྱིས་གདགས་སུ་མེད་དོ། །འདུས་མ་བྱས་ལ་ཡང་འདུས་མ་བྱས་ཀྱིས་གདགས་སུ་མེད་དོ། །དམ་པའི་ཆོས་བསྟན་པ་དེས་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་རྣམ་པ་དྲུག་བསྐྱེད་ན་དམ་པའི་ཆོས་ལྟར་བཅོས་པ་སྤངས་པར་རིག་པར་བྱ་སྟེ། འདི་ལྟ་སྟེ། དགྲ་བཅོམ་པ་དེའི་ཕུང་པོར་བསྡུས་པའི་འདུ་བྱེད་དུ་གཏོགས་པ་འཇིག་པའི་ཆོས་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མི་རྟག་པར་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་དང༌། ཚེ་འདི་ལ་ན་བ་དང༌། རྒ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་བའི་གནས་སུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་སྡུག་བསྔལ་བ་ཉིད་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་དང༌། རང་གི་ངང་གིས་འགག་པ་དང༌། སྤོང་པའི་ཁམས་དང། འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བའི་ཁམས་དང༌། འགོག་པའི་ཁས་ལ་འགོག་པ་དང༌། རྣམ་པར་ཞི་བ་དང༌། བསིལ་བ་དང༌། ནུས་པར་ཁོང་དུ་ཆུད་པའོ། །དེ་ལྟར་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་དེ་ལ་ནི་ལོག་པའི་མངོན་པའི་ང་རྒྱལ་དང་ལྡན་པའི་དགྲ་བཅོམ་པའི་འདུ་ཤེས་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང་མི་འབྱུང་ན་ཤི་བའི་འོག་ཏུ་དེ་ཉེ་བར་འགྲོ་བ་དང༌། ཉེ་བར་མི་འགྲོ་བར་ལྟ་སྤྲོས་པར་ག་ལ་བྱེད། འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ་མ་སྤངས་པ་ལ་ནི་ཉེས་དམིགས་གཉིས་ཡོད་པར་རིག་པར་བྱ་སྟེ། གསོད་པ་པོ་བཞིན་དུ་སྡུག་བསྔལ་བར་བྱེད་པའི་འདུ་བྱེད་རྣམས་ལ་བདག་གམ་བདག་གིར་ཁས་ལེན་པ་ནི་དེ་དག་གིས་དེ་འཁོར་བ་ན་སྡུག་བསྔལ་བར་བྱེད་པར་འགྱུར་བ་དང༌། ཚེ་འདི་ལ་ཡང་འཕགས་པའི་ཤེས་རབ་བླ་ན་མེད་པའི་སྲོག་
Chinese
想到如果因为这种教导其他人的原因而堕入恶趣，那就不好了；又想到因为以喜爱佛法的心态而伪装成真正的佛法，导致佛法衰败，那就不好了。这种伪装成真正佛法的行为产生的原因有两个：一是没有舍弃内在的坏聚见，二是依赖它而执着于进入和退出的补特伽罗。为了舍弃这两种原因，对治的方法有两种：一是通过不恒常的次第来揭示诸行的无我性；二是通过四种转化，使进入和退出的补特伽罗不可得。例如，通过有为或无为的方式，声闻、独觉和佛的自性被称为如来。这又分为两种：有蕴余者被称为有为，无蕴余者被称为无为。但在胜义谛中，有为法不能以有为法来安立，无为法也不能以无为法来安立。如果通过对真正佛法的教导而生起六种领悟，就应知已舍弃了伪装成真正佛法的行为。例如，领悟到阿罗汉的蕴所摄的诸行属于坏灭之法，因此是无常的；领悟到此生是生病、衰老和痛苦的处所，因此是痛苦的；领悟到自性寂灭、舍弃之界、离欲之界、灭尽之界中的灭尽、寂静、清凉和能力。如果对这样的领悟，不生起与邪妄增上慢相应的阿罗汉之想，那么死后又怎么会去或不去进行观点上的戏论呢？应知没有舍弃坏聚见有两方面的过患：一是像刽子手一样，执着于带来痛苦的诸行为我或我所，这些行为将在轮回中使他遭受痛苦；二是在此生中，也会夺走无上的圣慧之命。
English
Thinking that it would be bad if one were to be born in a bad rebirth due to this cause of teaching others; and thinking that it would be bad if the teachings were to decline due to relying on pretending to be the true Dharma with a mind of fondness for the teachings. There are two causes for the arising of this pretending to be the true Dharma: one is not abandoning the view of the inner aggregates, and the other is relying on it and clinging to the individual who enters and exits. To abandon these two causes, there are two antidotes: one is to reveal the selflessness of all phenomena through the order of impermanence itself; and the other is to make the individual who enters and exits unobservable through the four transformations. For example, through the means of conditioned or unconditioned, the self of the Hearer, Solitary Buddha, and Buddha is called the Thus-Gone One. This is also designated in two ways: that which has a remainder of aggregates is designated as conditioned, and that which has no remainder of aggregates is designated as unconditioned. But in the ultimate sense, the conditioned cannot be designated by the conditioned, nor can the unconditioned be designated by the unconditioned. If six kinds of understanding arise through the teaching of the true Dharma, then one should know that the pretending to be the true Dharma has been abandoned. For example, understanding that the aggregates of the Arhat, which are included in the conditioned, are of the nature of destruction, and therefore are impermanent; understanding that this life is a place of sickness, old age, and suffering, and therefore is of the nature of suffering; and understanding cessation, abandonment, the realm of detachment, cessation in the realm of cessation, peace, coolness, and power. If, with such understanding, the thought of an Arhat with false pride does not arise, then how could one engage in elaborations of views about whether one goes or does not go near after death? One should know that there are two faults in not abandoning the view of the aggregates: one is that, like a murderer, clinging to the aggregates that cause suffering as self or belonging to self, these will cause him to suffer in samsara; and the other is that in this life also, it will take away the life of the supreme noble wisdom.