Tibetan
།དེ་ལ་ལྟ་བ་དང་ངའོ་སྙམ་པའི་ང་རྒྱལ་གཉིས་ནི་ཆེ་བ་ཞེས་བྱའོ། །སྲེད་པ་ནི་དུད་པ་ཞེས་བྱའོ།། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འདུ་བྱེད་རྣམས་ལ་ལྟ་བ་དང་ངའོ་སྙམ་པའི་ང་རྒྱལ་གཉིས་ཀྱིས་བསྒྲིབས་པས་འདུ་བྱེད་རྣམས་རང་བཞིན་གྱིས་ཐ་ཆད་ཡིན་པར་མ་ཤེས་ནས་ལྷ་དང་མི་རྣམས་ཀྱི་ནང་དུ་ལུས་དང་ལོངས་སྤྱོད་ཆེ་བར་འདོད་དེ། །དེ་བས་ན་ཆེ་བ་ཞེས་བྱའོ། །དུད་པ་དང་འདྲ་བར་སེམས་ཐ་མལ་པར་གནས་པར་རབ་ཏུ་མི་བྱེད་ཅིང་རྣམ་པར་འཁྲུག་པར་བྱེད་པས་ན་དེའི་ཕྱིར་དུད་པ་ཞེས་བྱའོ། །སྡོམ་ནི། ཉེས་དམིགས་མེད་དང་འདུན་པ་མེད། །འདྲི་བའི་ལན་ལ་ནོར་བ་མེད། །མཚན་ཉིད་དང་ནི་བར་དུ་གཅོད། །ངོ་མཚར་དང་ནི་རྒྱུ་འཇིག་དང༌། །ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་གཅིག་ཏུ་ངེས། །གཉི་ག་ཡང་ནི་ཐ་མ་ཡིན། །འདི་གཉིས་ནི་དད་པ་ཅན་ཡིན་ཡང་དད་པ་དང་འཚམ་པའི་སྤྱོད་པ་དང་ལྡན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གཉིས་གང་ཞེ་ན། ཁྱིམ་པ་དད་པ་ཅན་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་དང༌། འདུ་བྱེད་མི་རྟག་པ་ལ་ནི་དད་པ་ལ་འདུ་བྱེད་རྣམས་ཉེས་དམིགས་སུ་མི་ལྟ་བར་གནས་པ་དང༌། ངེས་པར་འབྱུང་བ་མི་ཤེས་པས་ཡོངས་སུ་སྤྱོད་པ་གང་ཡིན་པ་དང༌། ཁྱིམ་སྤངས་ནས་ཁྱིམ་ནས་ཁྱིམ་མེད་པར་རབ་ཏུ་བྱུང་བ་དད་པ་ཅན་ཡིན་དུ་ཟིན་ཀྱང་མྱ་ངན་ལས་འདའ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་འདུན་པ་དྲག་པོས་གནས་པ་མེད་པ་དང༌། ཚེ་འདི་ཉིད་ལ་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདའ་ བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་འདུན་པ་ལ་བརྟེན་པས་དགེ་བའི་ཆོས་རྣམས་བསྒོམ་པ་ལ་རྟག་ཏུ་སྦྱོར་བར་ཡང་མི་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པའོ། །དེ་ལས་བཟློག་པ་ནི་དད་པ་དང་འཚམ་པའི་སྤྱོད་པ་གཉིས་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ། །འདི་གཉིས་ནི་ཆོས་འདི་པ་མཁས་ཤིང་གསལ་བ་ལ་དད་པ་ཅན་ནམ། མུ་སྟེགས་ཅན་གྱིས་དྲིས་པའི་ལན་འདེབས་པ་ལ་ནོར་བ་མེད་པ་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱ་སྟེ། འདི་ལྟ་སྟེ། དབུ་མའི་ལམ་ལ་བརྟེན་ནས་འདུ་བྱེད་རྣམས་ཀྱི་འབྱུང་བ་དང་འཇིག་པ་ལས་བརྩམས་ཏེ་སེམས་ཅན་དུ་སྒྲོ་མི་འདོགས་པ་དང༌། དངོས་པོ་ཡོད་པ་བདེན་པ་ལ་ཡང་སྐུར་བ་མི་འདེབས་པར་འདུ་བྱེད་ཙམ་ཉི་ཚེ་སྐྱེ་བའམ་འཇིག་པ་ཡོད་པར་སྟོན་པ་དེ་ནི་འདྲི་བའི་ལན་འདེབས་པ་ལ་ནོར་བ་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །སེམས་ཅན་རྣམས་སྐྱེ་བའམ་འཇིག་པ་ཡོད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་སྒྲོ་འདོགས་པའི་མཐའ་སྟེ་མཐའ་གཅིག་གོ །ཅི་ཡང་སྐྱེ་བའམ་འཇིག་པ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྐུར་པ་འདེབས་པའི་མཐའ་སྟེ་གཉིས་པའོ། །འདུ་བྱེད་ཙམ་གྱི་སྐྱེ་བའམ་འཇིག་པ་ཡོད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དབུ་མའི་ལམ་སྟེ་མཐའ་གཉིས་ལས་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་ཡི
Chinese
因此，执著见和“我是”的慢心二者被称为“大”。贪爱被称为“烟”。为什么呢？因为对诸行，被执著见和“我是”的慢心二者遮蔽，不了解诸行自性低劣，所以在天和人之中，认为身体和受用是大的。因此称为“大”。如同烟一样，不能很好地安住于平常心，而是扰乱，因此称为“烟”。总而言之：没有过患和没有欲望，回答问题没有错误，体性和间隔，惊奇和因灭，完全被烦恼所决定，二者都不是最后的。这二者即使是具有信心，也不具备与信心相应的行为。哪二者呢？在家信徒证得涅槃，以及对诸行无常具有信心，却安住于不把诸行视为过患，因为不了解出离而完全享用。舍弃家庭，从家到无家出家的信徒，即使具有信心，也没有为了证得涅槃而以强烈的欲望安住，也没有依靠欲望为了在此生证得涅槃，而恒常勤奋地修习善法。与此相反，则应知是与信心相应的二种行为。这二者对于精通和明晰此法，具有信心的，或者外道所提出的问题，回答时没有错误。例如，依靠中观之道，从诸行的生起和灭亡出发，不执著于众生，也不否认事物存在的真理，而是仅仅显示诸行刹那生灭的存在，这就是回答问题时没有错误。说众生有生灭，这是执著的边，即一边。说什么也没有生灭，这是否认的边，即第二边。说仅仅是诸行的生灭存在，这是中观之道，是从二边中解脱出来的。
English
Therefore, the two, clinging to views and the pride of "I am," are called "great." Craving is called "smoke." Why is that? Because regarding conditioned phenomena, being obscured by the two, clinging to views and the pride of "I am," not understanding that the nature of conditioned phenomena is inferior, therefore, among gods and humans, they desire the body and enjoyment to be great. Therefore, it is called "great." Like smoke, it does not well abide in the ordinary mind, but rather disturbs it, therefore it is called "smoke." In summary: without fault and without desire, in answering questions there is no error, characteristic and interval, wonder and the cause of destruction, completely determined by defilements, neither of the two is ultimate. These two, even if they have faith, do not possess conduct that accords with faith. Which two? The faithful householder who attains nirvana, and those who have faith in the impermanence of conditioned phenomena, but abide without regarding conditioned phenomena as faults, and because they do not understand renunciation, they completely indulge in enjoyment. The faithful renunciate who has left home and gone forth from home to homelessness, even if they have faith, does not abide with a strong desire to attain nirvana, nor do they rely on desire to constantly engage in cultivating virtuous dharmas in order to attain nirvana in this very life. The opposite of this should be understood as the two kinds of conduct that accord with faith. These two, for those who are faithful in being skilled and clear in this Dharma, or in answering questions posed by non-Buddhists, there is no error. For example, relying on the Middle Way, starting from the arising and ceasing of conditioned phenomena, not clinging to sentient beings, nor denying the truth of the existence of things, but merely showing the momentary arising and ceasing of conditioned phenomena, that is without error in answering questions. Saying that sentient beings have arising and ceasing, this is the extreme of clinging, that is, one extreme. Saying that nothing arises or ceases, this is the extreme of denial, that is, the second extreme. Saying that there is only the arising or ceasing of conditioned phenomena, this is the Middle Way, which is liberated from the two extremes.
Tibetan
ན་ནོ། །དེ་བས་ན་དེས་ལན་འདེབས་པ་ནི་ལན་གདབ་པ་ལ་ལེགས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་བསྟོད་པ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ན་ཅིའི་ཕྱིར་དགེ་སྦྱོང་གཽ་ཏ་མའི་ཐད་དུ་ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་ཉམས་སུ་ལེན་པར་བྱེད་ཅེས་དྲིས་ན་སྔ་མ་བཞིན་དུ་སྒྲོ་འདོགས་པ་དང༌། སྐུར་བ་འདེབས་པའི་མཐའ་གཉིས་སྤངས་པའི་དབུ་མའི་ལམ་གྱིས་ལན་འདེབས་པ་ནི་ལན་འདེབས་པ་ལ་ནོར་པ་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །སེམས་ཅན་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་རྣམས་རྣམ་པར་བྱང་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཉམས་སུ་ལེན་ཏོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་མཐའ་གཅིག་གོ །ཅིའི་དོན་གྱི་ཕྱིར་ཡང་ཉམས་སུ་ལེན་པ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་མཐའ་གཉིས་པའོ། །འདུ་བྱེད་རྣམས་ལ་སྐྱོ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དང༌། འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དང༌། འགོག་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཉམས་སུ་ལེན་ཏོ་ཞེས་བྱ་བའི་འདི་ནི་དབུ་མའི་ལམ་སྟེ། དེ་བས་ན་དེས་ལན་འདེབས་པ་ནི་མ་ནོར་ཞིང་ལེགས་པར་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་བསྔགས་པ་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ། །འདི་གཉིས་ནི་འདུས་བྱས་དང༌། འདུས་མ་ བྱས་པ་སྟེ། དེ་ལ་འདུས་བྱས་ཀྱི་མི་རྟག་པ་ནི་འདུས་བྱས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་གསུམ་གྱིས་ཤེས་པར་འགྱུར་ཏེ། འདི་ལྟ་སྟེ། སྐྱེ་བ་དང་འཇིག་པ་དང་གནས་པ་ལས་གཞན་དུ་འགྱུར་བའོ། །མཚན་ཉིད་གསུམ་པོ་དེ་དག་ཀྱང་འདུ་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུན་གཉིས་ལ་བརྟེན་ནས་ཤེས་པར་འགྱུར་ཏེ། འདི་ལྟ་སྟེ། ཚེ་རབས་གཅིག་ནས་གཅིག་ཏུ་བརྒྱུད་པའི་རྒྱུན་དང༌། སྐད་ཅིག་པ་གཅིག་ནས་གཅིག་ཏུ་བརྒྱུད་པའི་རྒྱུན་ནོ། །དེ་ལ་རྒྱུན་སྔ་མ་ཤོས་ཀྱི་སེམས་ཅན་གྱི་རིས་དེ་དང་དེར་སྐྱེ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་སྐྱེ་བའོ། །ཐ་མར་འཆི་བ་ནི་འཇིག་པའོ། །ཐོག་མ་དང་ཐ་མའི་བར་གཞོན་ནུ་ལ་སོགས་པའི། གནས་སྐབས་རྣམས་སུ་ནི་གནས་པ་ལས་གཞན་དུ་འགྱུར་པ་སྟེ། ཚེའི་ཚད་ཇི་ཙམ་པར་གནས་པས་ན་གནས་པའོ། །གནས་སྐབས་ཕྱི་མ་ཕྱི་མའི་བྱེ་བྲག་ཡོད་པས་ན་གཞན་དུ་འགྱུར་བའོ། །དེ་ནས་རྒྱུན་ཕྱི་མ་ཤོས་ཀྱི་སྐད་ཅིག་སྐད་ཅིག་ལ་འདུ་བྱེད་རྣམས་སར་པ་སར་པ་སྐྱེ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་སྐྱེ་བའོ། །སྐྱེ་བའི་སྐད་ཅིག་པ་དེ་ལས་ལྷག་པར་མི་གནས་པར་ནི་འཇིག་པའོ། །སྐྱེ་བའི་སྐད་ཅིག་པ་ཙམ་ལ་གནས་པ་ནི་གནས་པའོ། །གཞན་དུ་འགྱུར་བ་ནི་གཉིས་ཏེ། ཐ་དད་པའི་གཞན་དུ་འགྱུར་བ་དང༌། ཐ་དད་པར་འགྱུར་བའི་གཞན་དུ་འགྱུར་བའོ། །དེ་ལ་ཐ་དད་པའི་གཞན་དུ་འགྱུར་བ་ནི་འདུ་བྱེད་རྒྱུན་འདྲ་བར་འཇིག་པ་གང་ཡིན་པའོ། །ཐ་དད་པར་འགྱུར་བའི་གཞན་དུ་འགྱུར་བ་ནི་རྒྱུན་མི་འདྲ་བ
Chinese
是啊。因此，以其回答，是回答中最好的，是如来所赞叹的。或者，如果问：为了什么，要在沙门乔达摩处修持梵行？如先前一样，以舍弃增益和诽谤二边的中道来回答，是回答中没有错误的。为了使一切有情从烦恼中解脱而修持，这是一种边见。为了什么目的也不修持，这是第二种边见。为了厌恶诸行，为了离欲，为了止息而修持，这是中道。因此，以其回答，是没有错误的，是最好的。应当了知这是如来所赞叹的。这二者是有为法和无为法。其中，有为法的无常，可以通过有为法的三相来了解，即生、灭和住异。这三个相，也可以依靠二种有为法的相续来了解，即从一生到一生的相续，和从一刹那到一刹那的相续。其中，在最先的相续中，在那个和那个有情的类别中，所产生的生，就是生。最后死亡就是灭。最初和最后之间，在年轻等等的状态中，就是住异，因为寿命的量有多少就安住多少，所以是住。因为后后状态的差别存在，所以是变异。然后，在最后的相续中，刹那刹那诸行各自产生的生，就是生。从生的刹那起不再停留，就是灭。仅仅停留在生的刹那，就是住。变异有两种，即他体的变异和变成他体的变异。其中，他体的变异，就是诸行在相似的相续中坏灭。变成他体的变异，就是相续不相似
English
Yes. Therefore, answering with that is the best of answers, it is praised by the Thus-Gone One. Or, if asked: For what reason does one practice brahmacharya in the presence of the ascetic Gautama? As before, answering with the Middle Way that abandons the two extremes of imputation and defamation is an answer without error. 'One practices in order to purify all sentient beings from their afflictions' - this is one extreme. 'For what purpose does one not practice?' - this is the second extreme. 'One practices in order to be disgusted with conditioned phenomena, in order to be free from desire, and in order to cease' - this is the Middle Way. Therefore, answering with that is without error and is excellent. It should be known that it is praised by the Thus-Gone One. These two are conditioned and unconditioned phenomena. Among them, the impermanence of conditioned phenomena can be known by the three characteristics of conditioned phenomena, namely, arising, ceasing, and changing from abiding. Those three characteristics can also be known by relying on the two continuities of conditioned phenomena, namely, the continuity that passes from one lifetime to another, and the continuity that passes from one moment to another. Among them, in the earliest continuity, the birth that occurs in this and that class of sentient beings is arising. Finally, death is ceasing. Between the beginning and the end, in the states of youth and so on, is changing from abiding, because it abides for as long as the duration of life. Because there is a difference in each later state, it is change. Then, in the latest continuity, the arising of each conditioned phenomenon in each moment is arising. Not remaining beyond that moment of arising is ceasing. Remaining only for the moment of arising is abiding. Change is of two types: change of otherness and change into otherness. Among them, change of otherness is the destruction of conditioned phenomena in a similar continuity. Change into otherness is a dissimilar continuity.