Tibetan
ཆོས་སྟོན་པ་དང་འཚམ་པའི་སྤྱོད་ལམ་མཛད་པ་དང༌། གསུང་སེལ་བ་དང༌། སུ་ལ་ཆོས་སྟོན་པར་བཞེད་པ་དེའི་གདོང་དུ་གླང་པོ་ཆེའི་ལྟ་སྟངས་ཀྱིས་གཟིགས་པའོ། །ཉན་ཐོས་འགལ་བ་བྱེད་བྱེད་པ་ནི་ངོ་ཚ་བའི་གནས་གསུམ་ལ་གནས་ནས་སྟོན་པའི་ཆད་དུ་འགྲོ་སྟེ། འདི་ལྟ་སྟེ། བདག་གིས་འགལ་བར་བྱས་པར་རྟོགས་པའི་དབང་གིས་བྱུང་བ་དང༌། སྟོན་པ་མ་མཉེས་པར་བྱས་པའི་དབང་གིས་བྱུང་བ་དང༌། སྤྱོད་ལམ་དུལ་བས་སྟོན་པ་མཉེས་པར་མ་བྱས་པ་ན་ཐང་དུ་འགྲོ་བའི་ཚུལ་གྱིས་ངོ་ཚ་བའོ། །སྟོན་པ་ནི་ཉན་ཐོས་འགལ་བར་བྱེད་བྱེད་པ་ལ་རྣམ་པ་གསུམ་གྱི་སྒོ་ནས་ཡང་དག་པར་གླེང་བར་མཛད་དེ། འདི་ལྟ་སྟེ། འཚོ་བ་ངན་པ་ཁས་བླངས་པ་དང༌། བསམ་པ་ཐག་པ་དང༌། འཚོ་བའི་བསམ་ པ་འཚམ་པ་མ་ཡིན་པ་བསྒྲུབ་པའོ། །ལེགས་པར་གསུངས་པའི་ཆོས་འདུལ་བ་ལ་སོགས་པར་སྒྲུབ་པ་ནི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་རྣམ་པ་དྲུག་ཡོད་པར་རིག་པར་བྱ་སྟེ། འདི་ལྟ་སྟེ། ཀུན་དུ་སྤྱོད་པའི་ཉེས་པ་དང༌། བསམ་པའི་ཉེས་པ་དང༌། སྦྱོར་བའི་ཉེས་པ་དང༌། ཤེས་པའི་ཉེས་པ་དང༌། རྟོག་པའི་ཉེས་པ་དང༌། རྟེན་གྱི་ཉེས་པའོ། །དེ་ལ་འདོད་ཆགས་ཀྱི་ཀུན་ནས་དཀྲིས་པས་ཆགས་པ་དང༌། ཞེ་སྡང་གི་ཀུན་ནས་དཀྲིས་པས་སྡང་བ་ནི་ཀུན་ཏུ་སྤྱོད་པའི་ཉེས་པའོ། །འདོད་ཆགས་ཤས་ཆེ་བ་དང༌། ཞེ་སྡང་ཤས་ཆེ་བ་དེས་ངོ་ཚ་མེད་པ་དང༌། ངོ་ཚ་བ་མེད་པས་དང་དུ་ལེན་པར་བྱེད་པ་ནི་བསམ་པའི་ཉེས་པ་ཡིན་ཏེ། ཆགས་པ་བས་ནི་ཆགས་པའི་བསམ་པ་ཐ་ཆད་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་སྡང་བས་ནི་ཞེ་སྡང་གི་བསམ་པ་ཐ་ཆད་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་སྦྱོར་བའི་ཉེས་པ་ནི་བརྩོན་འགྲུས་མི་རྩོམ་པའམ། ཡང་ན་བརྩོན་འགྲུས་ལྷོད་པའོ། །དེ་ལ་ཤེས་པའི་ཉེས་པ་ནི་ཐོས་པ་དང་བསམས་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཤེས་རབ་ལ་བརྗེད་བས་ཤིང་ཡིད་མི་གཞུངས་པར་གནས་ལ། བསྒོམས་པ་ལས་བྱུང་བ་ལ་ནི་མཉམ་པར་མ་བཞག་པའོ། །དེ་ལ་རྟོག་པའི་ཉེས་པ་ནི་ཁྱིམ་པ་དང་མཐུན་པའི་སྡིག་པ་མི་དགེ་བའི་རྟོག་པ་ཆོས་འདུལ་བ་འདི་ལས་སེམས་འཁྲུལ་པར་བྱེད་པ་ལ་མང་དུ་རྟོག་པའོ། །དེ་ལ་རྟེན་གྱི་ཉེས་པ་ནི་དེའི་རྟེན་སྔོན་གྱི་རྒྱུས་ཡང་དག་པར་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཡང་དག་པར་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་པ་དེའི་རྒྱུས་དད་པ་ཕལ་བ་ཆུང་ངུ་དང་ལྡན་ཞིང་ཚུལ་ཁྲིམས་རྣམས་ལ་གུས་པར་འདོང་པ་ཆུང་དུ་དང༌། དྲན་པ་ཆུང་ངུ་དང༌། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་ཤེས་རབ་ཆུང་ངུ་ཕལ་པ་དང་ལྡན་པའོ། །བསྟན་པ་ལ་འཇུག་པ་ནི་རྣམ་པ་བཞིས་ལོག་པར་བསྒྲུབ་པར་འགྱུར་ཏེ། འདི་ལྟ་སྟེ། ཡིད་རྟུལ་བ་དང༌
Chinese
行持与教法相符之行，言辞清晰，以及以大象之姿注视欲教法者之面容。若有声闻行违背之事，则安住于三种羞愧之处，成为导师之惩罚，即：因知晓自己所为之违背而生，因令导师不悦而生，以及因行为不调柔而未能令导师喜悦，以落入低谷之态而羞愧。导师以三种方式对声闻之违背行进行如实之责难，即：承认恶劣之生活，心怀不满，以及证实生活之想法不相符。于善说之法与律藏等之修习，应知悉其在一切方面皆有六种过患，即：行为之过患，意乐之过患，加行之过患，了知之过患，分别之过患，以及所依之过患。其中，贪欲之缠缚而生贪恋，嗔恨之缠缚而生憎恨，此乃行为之过患。贪欲炽盛与嗔恨炽盛，由此而无惭无愧，无惭无愧则会接受，此乃意乐之过患，贪恋之意乐实为下劣。如是，憎恨之意乐亦为下劣。其中，加行之过患即不勤奋，或勤奋懈怠。其中，了知之过患即忘失由听闻与思维所生之智慧，心不住于正念，对于由禅修所生之智慧则不能安住于等持。其中，分别之过患即多番分别与在家者相符之罪恶不善分别，令心迷乱于此法与律藏。其中，所依之过患即彼之所依非由宿世之因如实成就，由不如实成就之因，具足微小之庸常信心，对诸戒律之恭敬亦微小，正念微小，以及具足微小庸常之俱生智慧。进入教法将以四种方式被颠倒修习，即：心意迟钝。
English
Conducting oneself in accordance with the teachings, speaking clearly, and gazing upon the face of the person to whom one wishes to teach the Dharma with the demeanor of an elephant. If a Shravaka commits acts of transgression, they dwell in three states of shame, becoming a punishment to the teacher, namely: arising from the realization of one's own transgression, arising from displeasing the teacher, and being ashamed in a state of falling into decline because one's behavior is not tamed and one has failed to please the teacher. The teacher thoroughly rebukes the transgressions of the Shravakas in three ways, namely: admitting to a bad livelihood, being discontented, and proving that the intention of one's livelihood is not in accordance. The practice of the well-spoken Dharma and Vinaya, etc., should be understood to have six faults in all aspects, namely: faults of conduct, faults of intention, faults of action, faults of knowledge, faults of discrimination, and faults of basis. Among these, attachment arises from the entanglement of desire, and hatred arises from the entanglement of anger, which are faults of conduct. Intense desire and intense anger lead to shamelessness, and shamelessness leads to acceptance, which is a fault of intention, the intention of attachment being truly inferior. Similarly, the intention of hatred is also inferior. Among these, the fault of action is either not being diligent or being lax in diligence. Among these, the fault of knowledge is forgetting the wisdom arising from hearing and thinking, and the mind not abiding in mindfulness, and not being able to abide in equanimity with the wisdom arising from meditation. Among these, the fault of discrimination is repeatedly discriminating sinful and unwholesome discriminations that are in accordance with householders, causing the mind to be confused by this Dharma and Vinaya. Among these, the fault of basis is that its basis is not truly established by the cause of previous lives, and by the cause of not being truly established, it possesses small ordinary faith, little respect for the precepts, little mindfulness, and possesses small ordinary innate wisdom. Entering the teachings will be perversely practiced in four ways, namely: with a dull mind.
Tibetan
། བསམ་པ་མ་དག་པ་སྟེ། ཆོས་ལ་རྐུ་བའི་ཕྱིར་གླགས་ལྟ་བ་དང༌། ཟས་དང་སྐོམ་དང་གོས་དང་འཚོ་བའི་ཕྱིར་དང༌། རྒྱལ་པོ་དང་ཆོམ་རྐུན་གྱིས་ངེས་པར་བྱས་པ་དང༌། བུ་ལོན་དང་འཇིགས་པས་གཟིར་བའོ། །དེ་ལྟར་ལོག་པར་སྒྲུབ་པ་ཡང་སླུ་བ་རྣམ་པ་གཉིས་ཀྱིས་བསླུས་ཏེ་ཁྱིམ་གྱི་ རང་གི་དོན་ལས་ཉམས་པས་བསྡུས་པ་དང༌། རབ་ཏུ་བྱུང་བའི་རང་གི་དོན་ལས་ཉམས་པས་བསླུས་པའོ། །ལོག་པར་བསྒྲུབ་པ་དེ་ལ་ཡང་རྒྱུ་རྣམ་པ་གཉིས་ཡོད་དེ། འདི་ལྟ་སྟེ། དངོས་པོ་གསུམ་གྱི་རྟོག་པ་ངན་པ་དང༌། དེའི་སྔོན་དུ་འགྲོ་བའི་འདུ་ཤེས་ངན་པའོ།། དངོས་པོ་གསུམ་ནི་སྔ་མ་བཞིན་དུ་རིག་པར་བྱ་སྟེ། དེ་དག་ལ་འདུ་ཤེས་ངན་པས་མཚན་མ་དང་མངོན་རྟགས་སུ་འཛིན་པའོ། །དེའི་འོག་ཏུ་དེ་དང་མཐུན་པའི་ཆོས་ལ་མང་དུ་རྗེས་སུ་རྟོག་ཅིང་རྗེས་སུ་དཔྱོད་པར་བྱེད་དོ། །ལོག་པར་སྒྲུབ་པའི་རྒྱུ་དེ་སྤང་བ་ལ་ཡང་གཉེན་པོ་རྣམ་པ་གཉིས་ཁོ་ན་ཡོད་པར་རིག་པར་བྱ་སྟེ། རྟོག་པ་སྤང་བའི་ཕྱིར་ནི་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་དང་རྒྱུན་མི་འཆད་པ་གཉིས་ཀྱིས་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་རྣམས་ལ་སེམས་ལེགས་པར་གནས་པའོ། །འདུ་ཤེས་སྤངས་པའི་ཕྱིར་ནི་མཚན་མ་མེད་པའི་སེམས་ཀྱིས་ཏིང་ངེ་འཛིན་བསྒོམ་པའོ། །གཉེན་པོ་སྒོམ་པ་དེ་ཡང་གཉེན་པོ་བསྒོམ་པ་ལ་འདུན་པ་དྲག་པོར་བྱེད་པས་འགྲུབ་པར་གྱུར་གྱི་འདུན་པ་དྲག་པོ་མེད་པས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འདུན་པ་དྲག་པོ་དེ་ཡང་རྒྱུ་རྣམ་པ་གཉིས་ལས་འབྱུང་སྟེ། གཉེན་པོ་དེ་ཉིད་ཀྱི་འབྲས་བུ་ཆེ་བའི་ཕྱིར་དང༌། འདི་ལས་ཕྱི་རོལ་པ་རྣམས་དང་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་འབྲས་བུ་ཆེ་བ་ནི་མཚན་མ་མེད་པའི་སེམས་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་གོམས་པར་བྱེད་པ་ན་ཁམས་གཉིས་ཀྱི་བདུད་རྩིའི་སྒོ་རྙེད་ནས་འདུག་སྟེ། འདི་ལྟ་སྟེ། སྤོང་བའི་ཁམས་དང༌། འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བའི་ཁམས་ཏེ། ཕུང་པོའི་ལྷག་མ་དང་བཅས་པ་དང་ཕུང་པོའི་ལྷག་མ་མེད་པའོ། །དེ་ལ་གནས་པའི་དྲུང་ན་ནི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་རྣམ་པ་གཉིས་འདུག་ལ་ད་དུང་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐམས་ཅད་དུ་ཐོབ་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། འདི་ལས་ཕྱི་རོལ་པ་རྣམས་ལ་ནི་མཚན་མ་མེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་མེད་ལ་ཆོས་འདི་པ་རྣམས་ལ་ནི་ཡོད་དེ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་དག་ནི་གང་ལ་དམིགས་པ་དེ་ལ་སྒྲོ་འདོགས་པར་བྱེད་ཀྱི། དེ་ཉི་ཚེ་ཙམ་དུ་མཐོང་བ་མ་ཡིན་པ་དང༌། གང་མི་དམིགས་པ་དེ་ལ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པར་བྱེད་དེ། བདག་ཏུ་བལྟས་པ་དེས་འདུ་ བྱེད་རྣ
Chinese
不纯净的意乐是指：为了偷盗佛法而寻找机会；为了饮食、衣服和生活；被国王和盗贼所逼迫；被债务和恐惧所折磨。如此邪行，也被两种欺骗所迷惑：一是被在家人因自己的事情而懈怠所迷惑；二是为出家人因自己的事情而懈怠所迷惑。对于邪行，也有两种原因：即对三种事物的恶分别念，以及先于此的恶执着。三种事物应如前了解，即以恶执着将它们执为相和显现。之后，对与之相应的法进行大量的随念和随观。对于断除邪行的原因，应知只有两种对治：为了断除分别念，以不颠倒和不间断二者，使正念近住者心善安住。为了断除执着，以无相之心修习三摩地。修习对治，也只有对修习对治生起强烈意乐才能成就，没有强烈意乐则不能成就。强烈的意乐也从两种原因产生：即对治本身具有大的果报，以及它与外道不共。其中，大的果报是指：在串习无相之心的三摩地时，能获得两种界之甘露门，即舍界和离贪欲界，包括有余依和无余依。安住于此附近，则有二种涅槃，但尚未完全获得一切。其中，不共之处在于：外道没有无相三摩地，而佛教徒则有。为什么呢？因为他们对所缘境进行增益，而不能仅仅片刻见到它；对于非所缘境则进行分别，以我见来造作诸
English
Impure intention means: looking for opportunities to steal the Dharma; for the sake of food, drink, clothing, and livelihood; being compelled by kings and thieves; being tormented by debt and fear. Such wrong practice is also deceived by two kinds of deception: one is being deceived by householders who are negligent in their own affairs; the other is being deceived by renunciates who are negligent in their own affairs. There are also two causes for wrong practice: namely, bad conceptualization of the three objects, and bad clinging that precedes it. The three objects should be understood as before, namely, clinging to them as signs and appearances with bad clinging. After that, one engages in much recollection and contemplation of the Dharma that corresponds to it. Regarding the abandonment of the cause of wrong practice, it should be known that there are only two antidotes: in order to abandon conceptualization, the mind of those who maintain mindfulness well abides through the two, non-inversion and non-interruption. In order to abandon clinging, one cultivates samadhi with a signless mind. The cultivation of the antidote is only accomplished by generating a strong desire to cultivate the antidote; it is not accomplished without a strong desire. That strong desire also arises from two causes: namely, the antidote itself has a great result, and it is uncommon with outsiders. Among them, the great result is: when one becomes accustomed to the samadhi of the signless mind, one finds the door to the nectar of the two realms, namely, the realm of abandonment and the realm of detachment from desire, including that with remainder and that without remainder. Near the place where one abides, there are two kinds of nirvana, but one has not yet completely attained everything in every way. Among them, the uncommon thing is that outsiders do not have signless samadhi, but Buddhists do. Why? Because they impute to what is objectified, and they do not see it for even a moment; and they conceptualize what is not objectified, creating all through the view of self.