Tibetan
འི་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་བཞི་ནི་རྒྱུ་ གཉིས་ཀྱིས་བརྩམས་པ་དང༌། རབ་ཏུ་བརྩམས་པར་འགྱུར་ཏེ། ཚུལ་བཞིན་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཤེས་པ་དང༌། ཏིང་ངེ་འཛིན་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཤེས་པའི་ཕྱིར་དེ། དེའི་འོག་ཏུ་ཤེས་རབ་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཤེས་པས་མཐར་ཐུག་པར་འགྱུར་རོ། །གང་གི་ཕྱིར་དགེ་སློང་ནི་གཉེན་པོ་རྣམ་པ་གསུམ་ལ་ཇི་ལྟར་འདོད་པ་བཞིན་ཐོབ་པ་དང༌། ཚེགས་མེད་པར་ཐོབ་པ་དང༌། དཀའ་བ་མེད་པར་ཐོབ་པར་འགྱུར་ཏེ། འདི་ལྟ་སྟེ། མི་རྟག་པའི་འདུ་ཤེས་དང༌། བྱམས་པ་དང༌། མཚན་མ་མེད་པའོ། །དེ་ཡང་གཉེན་པོ་རྣམ་པ་གསུམ་པོ་དེས་ཅི་རིགས་པར་སྔ་མ་བཞིན་དུ་ཡིད་དུ་འོང་བ་ལ་སོགས་པའི་ལུས་ལ་སོགས་པ་ལ་མི་མཐུན་པའི་འདུ་ཤེས་དང༌། མི་མཐུན་པ་མེད་པའི་འདུ་ཤེས་དང༌། དེ་གཉིས་ཀ་ངེས་པར་སྤངས་ནས། བཏང་སྙོམས་དང༌། དྲན་པ་དང༌། ཤེས་བཞིན་གྱི་གནས་ཏེ། དེས་ནི་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་བསྒོམས་པར་རིག་པར་བྱའོ། །སྡོམ་ནི། རྩ་བ་ལ་སོགས་རོ་མྱང་བ། །སྔ་མ་ཕྱི་མའི་ཁྱད་པར་དང༌། །མཚན་མར་འཛིན་དང་ཀུན་ནས་དཀྲིས། །འབྲས་བུ་ཡང་ནི་ཐ་མ་ཡིན། །རྩ་བ་གསུམ་པོ་འདི་དག་ནི་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་དགེ་བའི་ཚོགས་ཀྱི་བགེགས་ཀྱི་གནས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མི་དགེ་བའི་ཚོགས་སུ་གྱུར་བ་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ། །གསུམ་གང་ཞེ་ན། ཕྱི་མ་ལ་ངན་སོང་གི་སྡུག་བསྔལ་ལ་གནས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཉེས་པར་སྤྱོད་པའི་རྩ་བ་དང༌། ཚེ་འདི་ལ་སྡུག་བསྔལ་ལ་གནས་པའི་ཕྱིར་རྟོག་པའི་རྩ་བ་དང༌། རྩ་བའི་རྩ་བ་སྟེ། ཉེས་པར་སྤྱོད་པའི་རྩ་བ་དེ་དང༌། རྟོག་པའི་རྩ་བ་དེའི་རྩ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་རྩ་བའི་རྩ་བ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ལ་ཆགས་པ་ལ་སོགས་པ་མི་དགེ་བའི་རྩ་བ་གསུམ་པོ་རྣམས་ནི་ལུས་ལ་སོགས་པའི་ཉེས་པར་སྤྱོད་པའི་རྩ་བའོ། །འདོད་པ་ལ་སོགས་པའི་འདུ་ཤེས་གསུམ་ནི་འདོད་པ་ལ་སོགས་པའི་རྟོག་པའི་རྩ་བའོ། །འདོད་པ་ལ་སོགས་པའི་ཁམས་གསུམ་ནི་ཆགས་པ་ལ་སོགས་པ་རྩ་བ་གསུམ་དང༌། འདོད་པའི་འདུ་ཤེས་ལ་སོགས་པའི་རྩ་བ་གསུམ་གྱི་རྩ་བ་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ། །དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་རྣམས་ལ་བརྩོན་པའི་དགེ་སློང་ནི་འཇིག་རྟེན་པའི་ལམ་གྱིས་ འདོད་པ་རྣམས་ལས་དབེན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནས་རྒྱས་པར་སྲིད་པའི་རྩེ་མོའི་སྙོམས་པར་འཇུག་པའི་བར་དུ་བསྒྲུབས་ཏེ་གནས་སོ། །དེས་དེའི་རོ་མྱོང་བར་བྱང་ཅིང༌། དེ་ཙམ་གྱིས་ཆོག་པར་འཛིན་ཏེ། མ་ཐོབ་པར་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་གོང་དུ་རྩོལ་བར་ཡང་མི་བྱེད་པ་དེ་ནི་འཕགས་པའི་ཆོས་འདུལ་བ་ལ་སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོ་ཞེས་མི་བྱའོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། སེམས་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལས་བཟློག་པ་ནི་སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོ་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ། །འདི་ལ་དགེ་སློང་ལུས་ལ་སོགས་པ་ལ་ལུས་ཀྱི་རྗེས་སུ་ལྟ་ཞིང་གནས་པ་ནི་ནང་དུ་སེམས་གནས་པ་རྣམ་པ་དགུས་སེམས་རྣམ་པར་སྡུད་པར་བྱེད་མོད་ཀྱི། དེའི་སེམས་དེ་ཡང་ཞི་གནས་ཀྱི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལུས་དང་སེམས་ཀྱི་རྨུགས་པ་དང་ཞུམ་པ་ལས་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པར་གྲོལ་བར་མ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་མངོན་པར་བསྡུས་པའི་སེམས་ལ། ལུས་ཀྱི་རྨུགས་པ་དང་སེམས་ཀྱི་ཞུམ་པ་ཡང་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་རྣམས་ལ་སེམས་ཤིན་ཏུ་བརྟན་པར་གནས་པས་ཉེ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་སྐྱས་པར་རིག་ནས། ནང་དུ་མངོན་པར་བསྡུས་པ་དེ་ལས་སེམས་དེ་བཏང་སྟེ། ཕྱི་རོལ་གྱི་དགའ་བར་འགྱུར་བའི་སྡུག་པའི་སྡུག་པའི་མཚན་མ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཡོན་ཏན་གྱི་རྣམ་པའི་དམིགས་པ་ལ་སེམས་གཏོད་པར་བྱེད་དེ། དེ་དམིགས་པ་དེས་མཆོག་ཏུ་དགའ་བ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བ་ནས། རྒྱས་པར་རབ་ཏུ་འཛིན་པའི་སྒོ་ནས་དེ་ལ་དམིགས་པའི་སེམས་མཉམ་པར་འཇོག་ལ་ཉེ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་ཞི་གནས་ཀྱི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་དེ་ལས་ཀྱང་རྣམ་པར་གྲོལ་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་ནས་ཉེ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་དེ་ལས་སེམས་རྣམ་པར་གྲོལ་བར་རིག་ནས། གང་གི་དོན་དུ་ཕྱི་རོལ་དུ་ཆེད་དུ་གཏད་པའི་དོན་དེ་ཐོབ་པས་ན། ཕྱིར་ཡང་སྔ་མ་བཞིན་དུ་མངོན་པར་སྡུད་པར་བྱེད་དེ། ཕྱིས་ཉེ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་དེས་ཉེ་བར་ཉོན་མོངས་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དེས་མངོན་པར་བསྡུས་ནས། ཕྱི་རོལ་དུ་ཆེད་དུ་མ་གཏད་པར་ཡང་བདག་ནི་རྣམ་པར་གྲོལ་ལོ་སྙམ་དུ་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རབ་ཏུ་ཤེས་ལ། ཕྱི་རོལ་དུ་དམིགས་པ་རྣམ་པ་ལ་ཡོངས་སུ་རྟོག་པ། འབད་པ་དང་བཅས་ པ། མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་དང་བཅས་པའི་སྡུག་བསྔལ་འབྱུང་བ་དེ་དག་ལས་དབེན་པ་དང༌། བཏང་སྙོམས་དང༌། བདེ་བར་གནས་པ་དང༌། ཞི་གནས་ཡོངས་སུ་འགྲུབ་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལྟར་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་བཞི་ལས་སེམས་ཤིན་ཏུ་བརྟན་པར་གནས་པ་དེས་ནི་སྔ་མ་ལས་ཕྱི་མ་ཁྱད་པར་དུ་གྱུར་པར་ཤེས་ཏེ་གང་ཟག་དེ་ནི་སྔར་ལྷག་མཐོང་སྤྱད་ནས་ལྷག་མཐོང་ལ་བརྟེན་ཏེ། ཞི་གནས་ལ་སྦྱོར་བར་བྱེད་པ་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ། །དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་ལ་བརྩོན་པའི་དགེ་སློང་ལྷག་མཐོང་ལ་བརྟེན་ནས་ཞི་གནས་ལ
Chinese
四念住是由两种原因所造作，并且是极善造作的：为了如实知晓如理作意，以及如实知晓正定。在那之后，通过如实知晓正慧而达到究竟。因此，比丘对于三种对治法，能够如意获得、毫不费力获得、毫无困难获得，即：无常之想、慈爱、以及无相。通过这三种对治法，根据情况，如先前一样，对于悦意的身体等，产生不合意的想法，以及不产生不合意的想法，并且彻底断除两者，安住于舍、念、以及正知。因此，应当了知他修习了四念住。归纳：品尝根等之味，前后差别，执著于相和全面缠绕，果也是最后的。这三个根是四念住善法之聚的障碍之处，因此应当了知它们已转变为不善之聚。哪三个呢？为了以后会处于恶趣的痛苦之中，造作恶行的根；为了今生会处于痛苦之中，思虑的根；以及根之根，即恶行之根和思虑之根的根源，被称为根之根。其中，贪欲等不善之根是身体等恶行的根源。欲望等三种想是欲望等思虑的根源。欲望等三界应当了知是贪欲等三个根，以及欲望之想等三个根的根源。对于念住精进的比丘，通过世间道，从名为远离诸欲之处，乃至广至有顶的等持之间，修习而住。他精通于品尝它的味道，并且以此为满足，不再为了获得未获得之物而向上努力。
English
The four mindfulnesses are created by two causes, and are excellently created: in order to truly know the proper way of attending, and to truly know the correct samadhi. After that, it culminates in truly knowing the correct wisdom. Therefore, a monk is able to obtain the three antidotes as desired, effortlessly, and without difficulty, namely: the perception of impermanence, loving-kindness, and the absence of signs. Through these three antidotes, according to the situation, as before, for the pleasing body and so on, generating the thought of disagreeableness, and not generating the thought of disagreeableness, and completely abandoning both, abiding in equanimity, mindfulness, and awareness. Therefore, it should be known that he has cultivated the four mindfulnesses. Summary: Tasting the flavor of roots and so on, the difference between before and after, clinging to signs and being completely entangled, the result is also the last. These three roots are the place of obstacles to the accumulation of virtue of the four mindfulnesses, therefore it should be known that they have been transformed into an accumulation of non-virtue. Which three? The root of misconduct, because in the future it will abide in the suffering of the lower realms; the root of thought, because in this life it will abide in suffering; and the root of the root, that is, the root of misconduct and the root of the root of thought, is called the root of the root. Among them, the three roots of non-virtue such as attachment are the roots of misconduct of the body and so on. The three perceptions such as desire are the roots of thought of desire and so on. The three realms such as desire should be known as the three roots such as attachment, and the root of the three roots such as the thought of desire. A monk who strives for mindfulness abides by cultivating the worldly path, from what is called being separated from desires, and extensively up to the absorption of the peak of existence. He becomes proficient in tasting its flavor, and is content with that, and no longer strives upwards in order to obtain what has not been obtained.
Chinese
具有这种行为的人，在圣者的律藏中，不应被称为大丈夫。那是什么缘故呢？因为他的心不是完全解脱的缘故。与此相反的人，应当知为大丈夫。在此，比丘对身体等，以随观身体而住的方式，虽然以九种方式在内收摄心，但他的心，也未从止住的违品，即身体和心的昏沉与萎靡中解脱。因为没有解脱，所以对于这样明显收摄的心，身体的昏沉和心的萎靡也会生起。如果认识到在四念住中，心极稳固安住，生起了近分的烦恼，就从内收摄的心中放出心，将心专注于外境的喜乐，如来等的功德相状的目标上，由于那个目标生起极大的喜悦，从增长广大执着的角度，将心专注于此，使心平等安住，也就能从近分的烦恼，止住的违品中解脱。之后，认识到心从近分的烦恼中解脱，因为得到了为了什么而特意投向外境的目的，所以又如先前一样进行收摄，之后近分的烦恼不会使他接近烦恼。他收摄之后，即使不特意投向外境，也能如实了知“我已解脱”，远离对外境的各种分别念，以及伴随精勤和作意的痛苦生起，获得舍，安乐住，止住圆满成就。因此，从四念住中，认识到心极稳固安住，后者胜于前者，要知道那个人先前修习胜观，依靠胜观，而与止住相结合。勤修念住的比丘，依靠胜观而与止住相结合
English
One who acts in this way should not be called a great person in the Vinaya of the Noble Ones. Why is that? Because his mind is not completely liberated. One who is the opposite of this should be known as a great person. Here, a bhikshu, dwelling in the contemplation of the body, etc., although he gathers his mind inward in nine ways, his mind is not liberated from the opposing factors of calm abiding, namely, the dullness and languor of body and mind. Because he is not liberated, dullness of body and languor of mind will arise even in a mind that is so clearly gathered. If he recognizes that the mind is extremely stable in the four mindfulnesses, and that the afflictions of proximity have arisen, he releases the mind from that inwardly gathered state and directs it to an object of external joy, such as the qualities of the Tathagata, etc. Because that object gives rise to great joy, he focuses his mind on it from the perspective of increasing and expanding attachment, making the mind dwell in equanimity, and he will also be liberated from the afflictions of proximity, the opposing factors of calm abiding. Then, recognizing that the mind is liberated from the afflictions of proximity, because he has attained the purpose for which he intentionally directed it outward, he gathers it inward again as before, and the afflictions of proximity will no longer cause him to approach affliction. After he has gathered it, even without intentionally directing it outward, he will truly know, as it is, "I am liberated," and he will be separated from the arising of suffering that accompanies the various conceptualizations of external objects, as well as exertion and effort. He will attain equanimity, dwell in bliss, and perfectly accomplish calm abiding. Therefore, from the four mindfulnesses, recognizing that the mind dwells extremely stably, and that the latter is superior to the former, one should know that that person previously practiced vipashyana, relied on vipashyana, and joined it with calm abiding. A bhikshu who diligently practices mindfulness, relying on vipashyana, joins it with calm abiding.