Tibetan
སྒོམ་པའི་མཐའ་ནི་སྐྱེ་མཆེད་དེ་ལ་ཐུག་གོ །ཟག་པ་མེད་པའི་ལམ་དེ་ལ་ཡང་འདུ་ཤེས་ཀྱི་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་བཞིན་དུ་གོང་ན་ཡོད་པ་དང༌། གོང་ན་མེད་པ་ཡོད་དོ། །དེ་ལ་གོང་ན་ཡོད་པ་ནི་མི་རྟག་པའི་རྣམ་པར་དང་ལྡན་པའོ། །གོང་ན་མེད་པ་ནི་བདག་མེད་པའི་རྣམ་པ་དང་ལྡན་པའོ། །དེ་ལ་གོང་ན་ཡོད་པའི་རྣམ་པས་ནི་ས་འོག་མ་སུན་ཕུང་ནས་དེའི་སྐྱེ་མཆེད་ལ་སྙོམས་པར་འཇུག་གོ །གོང་ན་མེད་པའི་རྣམ་པས་ནི་འོག་མ་དང༌། གོང་མ་དང༌། དེ་ཉིད་དང༌། ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་བདག་མེད་པར་ཡིད་ལ་བྱེད་པས་ཟག་པ་མེད་པའི་ཅི་ཡང་མེད་པའི་སྐྱེ་མཆེད་ལ་སྙོམས་པར་འཇུག་སྟེ། གོང་ན་མེད་པའི་རྣམ་པ་དེ་ནི་ལམ་གཉིས་པ་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ། །ལམ་གཉིས་པ་དེ་ཡང་རྣམ་པ་གཉིས་སུ་དབྱེ་བས་རྣམ་པ་གཉིས་སུ་རྣམ་པར་གཞག་པར་བྱ་སྟེ། གཉིས་གང་ཞེ་ན། འདི་ལྟ་སྟེ། བརྟེན་པ་དང༌། རྟེན་གྱི་ཤེས་བྱའི་བྱེ་བྲག་གོ །དེ་ལ་བརྟེན་པའི་བདག་མེད་པའི་ཤེས་པ་ནི་སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་གང་ཡང་རུང་བ་དང༌། བདག་གང་ཡིན་པ་འདི་ལ་བདག་གི་ཡུལ་ག་གེ་མོ་དང༌། སེམས་ཅན་ཆེ་གེ་མོ་དང༌། ཕའམ། མའམ། གྲོགས་སམ། རྗེ་བོ་ལ་སོགས་པ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་པའོ། །ཇི་ལྟར་བདག་གི་ག་གེ་མོ་དང༌། ཆེ་གེ་མོ་དང༌། ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་པ་དེ་བཞིན་དུ་བདག་ཀྱང་དེ་རྣམས་ཀྱི་ག་གེ་མོ་དང༌། ཆེ་གེ་ མོ་དང། ཅུང་ཟད་ཀྱང་མ་ཡིན་པའོ། །རྟེན་གྱི་བདག་མེད་པའི་ཤེས་པ་ནི་རྟག་པ་དང༌། བདག་དང་བདག་གིས་འཇིག་རྟེན་སྟོང་སྟེ། འདི་ལ་རྟག་པའམ་བདག་གམ་བདག་གི་ཅི་ཡང་མེད་དེ། ཆོས་ཙམ་དུ་ཟད་དོ། །དེ་ལྟར་འཇིག་རྟེན་སྟོང་པ་ཡིན་ན། འདི་ལ་གང་ན་སུ་ཞིག་ཅི་ཞིག་ག་ལ་ཡོད་དེ། དེ་བས་ན་ཤེས་པ་སྔ་མ་ནི་བརྟེན་པ་ཡིན་ལ་ཕྱི་མ་ནི་རྟེན་དུ་གྱུར་བར་བལྟ་བར་བྱའོ། །འདུ་ཤེས་མེད་འདུ་ཤེས་མེད་མིན་སྐྱེ་མཆེད་ལ་ནི་ཟག་པ་མེད་པའི་ལམ་མེད་དེ། དེ་བས་ན་ཅི་ཡང་མེད་པའི་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་འདུ་ཤེས་སུན་ཕྱུང་ནས་དེའི་སྐྱེ་མཆེད་ལ་སྙོམས་པར་འཇུག་སྟེ། དེ་ལ་ནི་ལམ་དེ་གཅིག་པུ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་བདག་མ་གྱུར་ཅིག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་སྐྱེ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་སྡུག་བསྔལ་ལོ། །བདག་གིར་ཡང་མ་གྱུར་ཅིག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་སྐྱེ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྡུག་བསྔལ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་བུའི་རྣམ་པར་འདུན་པ་བསྐྱེད་ནས་བརྩོན་པར་བྱེད་དོ། །ཡང་དག་པར་བརྩོན་ན་སྔ་ཕྱིར་ཁྱད་པར་ཤེས་ནས་ངེས་པར་འཐོབ་པར་འགྱུར་ཏེ་བདག་མི་འགྱུར་རོ། །བདག་གིར་མི་འགྱུར་རོ་སྙམ་མོ། །དེ་བས་ན་ད་ལྟར་གྱི
Chinese
禅修的终点在于生处。对于无漏道来说，也如意识的等持一样，有上方和无上方。其中，上方是与无常的行相相应的。无上方是与无我之行相相应的。其中，以与上方相应的行相，破除下方的地，而入于其生处。以与无上方相应的行相，对下方、上方、其本身和一切法都作无我之意念，从而入于无漏的无所有处生处。要知道，这与无上方相应的行相是第二道。这第二道也分为两种，应安立为两种。哪两种呢？即是所依和依之所知差别。其中，所依的无我之识，对于任何有情界，以及任何我来说，没有我的某处、某有情、父亲、母亲、朋友、主人等等。正如没有我的某处、某物一样，我也不是他们的某处、某物。依的无我之识，是常、我、我所使世界空虚。此中没有常、我、我所，唯有法而已。如果世界是空虚的，那么此中何处有谁、何物、何在呢？因此，应视前者之识为所依，后者为所依处。对于非想非非想处生处来说，没有无漏道。因此，破除无所有处生处的意识，而入于其生处。对于它来说，唯有那一条道。其中，所谓“不要成为我”，是生等痛苦之痛苦。所谓“也不要成为我的”，是生等痛苦。生起如此之意乐，而精进。如果如实精进，则能知晓先后差别，必定能获得，即不会成为我，也不会成为我的。是这样想的。因此，现在的。
English
The end of meditation lies in that realm of birth. For the undefiled path, just like the samadhi of consciousness, there are higher and non-higher states. Among them, the higher state is associated with the aspect of impermanence. The non-higher state is associated with the aspect of selflessness. Among them, with the aspect corresponding to the higher state, one destroys the lower ground and enters into its realm of birth. With the aspect corresponding to the non-higher state, one contemplates selflessness on the lower, higher, itself, and all phenomena, thereby entering into the undefiled realm of nothingness. It should be known that this aspect corresponding to the non-higher state is the second path. This second path is also divided into two types, and should be established as two types. What are the two? They are the dependent and the difference of the knowable of the dependent. Among them, the knowledge of selflessness that depends, for any sentient being realm, and for any self, there is no such thing as my place, such and such sentient being, father, mother, friend, master, and so on. Just as there is no such thing as my place, my thing, so too, I am not their place, their thing. The knowledge of selflessness of the dependent is that permanence, self, and what is mine make the world empty. There is no permanence, self, or what is mine in this, only dharma. If the world is empty, then where is who, what, where? Therefore, the former knowledge should be seen as the dependent, and the latter as the place of dependence. For the realm of neither perception nor non-perception, there is no undefiled path. Therefore, destroying the consciousness of the realm of nothingness, one enters into its realm of birth. For it, there is only that one path. Among them, the so-called "do not become me" is the suffering of suffering of birth and so on. The so-called "do not become mine either" is the suffering of birth and so on. Generate such aspiration and strive. If one strives truthfully, one will know the difference between before and after, and will surely be able to obtain, that is, one will not become me, nor will one become mine. That is what one thinks. Therefore, the present.
Tibetan
་ཚེ་འདི་ལ་གསར་དུ་ལས་བྱས་ཤིང་བསགས་པ་ཅི་ཡོད་པ་དང༌། ལས་རྙིང་ཅི་བྱུང་བ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྣམ་པར་སྨིན་པ་མི་འདོད་དེ། མི་ལྟ་བའི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་སྤོང་བའོ། །སྡོམ་ནི། རྣམ་པར་གཞག་དང་མཐར་ཐུག་དང༌། །མ་འདྲེས་པ་དང་ཚུལ་བཞིན་དང༌། །རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་དང༌། །བསྒོམ་དང་དུས་དང་བར་དུ་གཅོད། །རང་བཞིན་བསྟན་དང་སྤོང་བའི་ཕྱིར། །རྩོམ་དང་སྒོམ་པ་ཐ་མ་ཡིན། །དེ་ལ་རྣམ་པར་གཞག་པ་ནི་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་ལ་སོགས་པ་ནས། ལམ་གྱི་ཡན་ལག་ལ་ཐུག་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་དང་མཐུན་པའི་ཆོས་སུམ་ཅུ་རྩ་བདུན་གྱི་མདོ་དང་རྒྱས་པ་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱ་སྟེ། འདི་ལྟ་སྟེ། ཉན་ཐོས་ཀྱི་ས་ལས་འབྱུང་བ་བཞིན་ནོ། །ཤེས་བྱའི་གཞི་ཐམས་ཅད་ནི་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་བཞི་མཐར་ཐུག་པར་རིག་པར་བྱའོ། །ཤེས་བྱའི་གཞིའི་མཐར་ཐུག་པས་ནི་ཤེས་བྱའི་གཞི་མཐར་ཐུག་པར་རིག་པར་བྱའོ། །འདུན་པ་དང་བརྩོན་འགྲུས་ལ་སོགས་པ་བསྒོམ་པ་ལ་སྦྱོར་བ་ནི་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་བཞི་འགྲུབ་པར་བྱ་བའི་ ཕྱིར་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ། །དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་བཞི་མ་གཏོགས་པར་དེ་དང་མི་འདྲ་བའི་ལམ་མམ། དམིགས་པ་གང་ལ་བརྟེན་ན་ཟག་པ་ཟད་པར་འགྱུར་ཞིང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་འཐོབ་པར་འགྱུར་བའི་ལམ་དང༌། དམིགས་པ་གཞན་མེད་པའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་དག་པའི་ལམ་འདི་ཟླ་མེད་པ་ཡིན་པས་ན། ལམ་འདི་ནི་བགྲོད་པ་གཅིག་པ་ཞེས་བྱའོ། །བགྲོད་པ་གཅིག་པའི་ལམ་དེས་ཀྱང་རྒྱུ་གཉིས་ཀྱིས་སེམས་ཅན་རྣམས་རྣམ་པར་དག་པར་བྱེད་དེ། སོ་སོར་བརྟགས་པའི་སྟོབས་དང༌། བསྒོམས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་སོ། །མྱ་ངན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་གྱི་ཡིད་མི་བདེ་བའོ། །དྲོད་མི་ཐུབ་ཅེས་བྱ་བ་ནི་རྒོད་པར་གཏོགས་པ་སྟེ། འདོད་པ་ན་སྤྱོད་པའི་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་གྱི་ཡིད་མི་བདེ་བའོ། །མྱ་ངན་གྱི་གནས་ནི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཆོས་བཞིའོ། །དྲོད་མི་ཐུབ་པའི་གནས་ནི་གཞན་བཞི་པོ་ཉིད་དོ། །དེ་ལ་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་བཞི་ལ་བརྩོན་པ་ནི་སོ་སོར་བརྟགས་པའི་སྟོབས་ལ་བརྟེན་པས་མྱ་ངན་དང་དྲོད་མི་ཐུབ་པ་ལས་ཡང་དག་པར་འདའ་བར་འགྱུར་རོ། །འཇིག་རྟེན་པའི་བསྒོམས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་འདོད་པའི་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་ཐོབ་པས་ནི་སྡུག་བསྔལ་བ་དང༌། ཡིད་མི་བདེ་བ་སྤོང་བར་འགྱུར་རོ། །འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་བསྒོམས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་འཇིག་ཚོགས་ཐམས་ཅད་ལས་ཡང་དག་པར་འདས་པས་ནི་འཕགས་པའི་ལམ་ཡན་ལག་བརྒྱད་པ་དང༌། ལམ་གྱི་འབྲས་བུ་རིག་པ་དང་ཆོས་རྟོགས་པར
Chinese
对于此生新造作和积累的业，以及过去所造作的业，所有这些都不希望成熟，因为不去看，所以全部舍弃。总而言之：安立和究竟，不杂染和如理，缘起和禅修，时间和间隔，显示自性和为了舍弃，造作和禅修不是最后的。其中，安立是指从念住等开始，到道的支分，与菩提分法相应的三十七道的经和广说，应当了知，就像声闻地中所说的那样。所有所知的基础，应当了知四念住是究竟。以所知的基础的究竟，应当了知所知的基础是究竟。欲和精进等与禅修相结合，应当了知是为了成就四念住。除了四念住之外，没有与此不同的道，或者依靠任何所缘，能使烦恼灭尽并获得涅槃的道和所缘，因为没有其他的清净道，所以此道是无与伦比的，因此，此道被称为一乘道。那一乘道也以两种因使众生清净，即个别观察的力量和禅修的力量。所谓忧恼，是指有烦恼的不悦意。所谓热恼，是指属于掉举，是在欲界中行走的有烦恼的不悦意。忧恼的处所是世间八法。热恼的处所就是另外的四法。其中，努力于四念住，依靠个别观察的力量，就能从忧恼和热恼中完全解脱。以世间禅修的力量，获得远离欲界的贪欲，就能舍弃痛苦和不悦意。以出世间禅修的力量，从所有蕴中完全解脱，就能证得八正道和道的果，以及智慧和法。
English
Whatever new actions have been done and accumulated in this life, and whatever old actions have occurred, one does not wish for the maturation of all of those, because one does not look at them, therefore one abandons all. In summary: establishment and ultimate, unmixed and proper, dependent arising and meditation, time and interruption, showing nature and for the sake of abandonment, composition and meditation are not the last. Among these, establishment refers to the sutras and extensive explanations of the thirty-seven dharmas that are in accordance with the aspects of enlightenment, from the mindfulnesses and so forth to the limbs of the path, and should be understood as it appears in the Hearer's Ground. All bases of knowledge should be understood as the four mindfulnesses being ultimate. By the ultimate of the bases of knowledge, the bases of knowledge should be understood as ultimate. Applying aspiration and diligence and so forth to meditation should be understood as being for the purpose of accomplishing the four mindfulnesses. Apart from the four mindfulnesses, there is no path that is different from them, or any object of focus that, when relied upon, will cause defilements to be exhausted and nirvana to be attained, and because there is no other pure path, this path is unparalleled, therefore, this path is called the one vehicle. That one vehicle also purifies beings by means of two causes: the power of individual investigation and the power of meditation. What is called sorrow is the unpleasantness of a mind afflicted by afflictions. What is called heat is that which belongs to excitement, the unpleasantness of a mind afflicted by afflictions that engages in desire. The place of sorrow is the four worldly dharmas. The place of heat is those other four themselves. Therein, striving in the four mindfulnesses, by relying on the power of individual investigation, one will become completely liberated from sorrow and heat. By the power of worldly meditation, having attained separation from desire for desire, one will abandon suffering and unpleasantness. By the power of transcendental meditation, having completely passed beyond all aggregates, one will realize the eightfold noble path and the fruit of the path, as well as wisdom and dharma.