Tibetan
ཙམ་གྱིས་ཆོག་པར་མི་འཛིན་པར་གོང་དུ་ཟག་པ་ཟད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་འདུན་པ་བསྐྱེད་ཅིང་ཆེད་དུ་གཏད་ནས་སེམས་སྐྱེད་པར་བྱེད་དེ། འཇིག་རྟེན་པའི་ལམ་དེ་ལ་འདི་ནི་གཏན་དུ་སྡུག་བསྔལ་ལས་ངེས་པར་འབྱུང་བ་མ་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་དེ་ཉིད་ཉེས་དམིགས་སུ་མཐོང་བ་འདི་ནི་བདེ་འགྲོར་འགྲོ་བའི་ལམ་ལས་ཡང་དག་པར་འདའ་བར་བྱ་བའི་ ཕྱིར་སེམས་བསྐྱེད་པའི་རྣམ་གྲངས་དང་པོའོ། །དེས་སེམས་ཆེད་དུ་གཏད་ནས་བདེ་འགྲོའི་སྲིད་པའི་རོ་མྱང་བ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ལ་དེ་ཉིད་ཉེས་དམིགས་སུ་མཐོང་ནས། མུ་སྟེགས་ཡ་ང་ལས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་སེམས་བཟློག་ནས། ཚེ་འདི་ལ་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདའ་བར་བྱ་བ་འབའ་ཞིག་གི་ཕྱིར་ཡང་དག་པར་བརྩོན་ཞིང་ཇི་ལྟར་ཐོབ་པའི་མྱ་ངན་ལས་འདའ་བར་འགྱུར་བའི་ལམ་དེ་འབའ་ཞིག་ལ་ཡང་དག་པར་འཇུག་པ་དེ་ནི་དེའི་ཡང་དག་པར་འདའ་བའི་རྣམ་གྲངས་སོ། །བསྒོམ་པའི་ལམ་དེས་དེ་མཐར་གྱིས་སྐྱོ་བར་འགྱུར་བས་ན་སྲིད་པའི་རྩེ་མོ་མན་ཆད་དུ་སྙོམས་པར་འཇུག་གོ །དེ་གལ་ཏེ་བཏང་སྙོམས་ཀྱི་མཆོག་དེ་རོ་མྱོང་བར་བྱེད་ན་ནི་བག་མེད་པའི་རྒྱུས་དེ་ཚེ་འདི་ལ་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདའ་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། ཕྱིར་མི་འོང་བར་འགྱུར་བ་འདི་ནི་དེའི་ཕྱི་མ་ལ་གོང་དུ་འགྲོ་བའི་རྣམ་གྲངས་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལ་ཡང་དེ་ཉིད་ཉེས་དམིགས་ཡིན་པར་ཡང་དག་པར་མཐོང་ནས་བཏང་སྙོམས་དེ་རོ་མྱོང་བར་མི་བྱེད་ན་ནི་དེ་ཚེ་འདི་ལ་ཀུན་ཤེས་པའི་ཕུང་པོའི་ལྷག་མ་དང་བཅས་པ་ལ་བརྟེན་ནས། ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་བར་འགྱུར་བ་འདི་ནི། དེའི་མྱ་ངན་ལས་འདའ་བའི་རྣམ་གྲངས་ཡིན་ཏེ། རྣམ་གྲངས་དེས་ནི་རང་གི་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་བདེ་འགྲོར་འགྲོ་བའི་ལམ་ལས་ཡང་དག་པར་འདས་པ་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཡོངས་སུ་ཤེས་ལ་སངས་རྒྱས་དང༌། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཉན་ཐོས་གཞན་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་དེའི་ཡང་དག་པར་མཁྱེན་ཏོ། །དེ་ལ་གསལ་བའི་རྣམ་གྲངས་སྔ་མ་ཤོས་ཀྱིས་ནི་ངན་འགྲོར་འགྲོ་བའི་ལམ་ལས་ཡང་དག་པར་འདའ་བར་རིག་པར་བྱའོ། །ཕྱི་མ་སེམས་བསྐྱེད་པ་དང༌། ཡང་དག་པར་འདའ་བ་དང༌། གོང་དུ་འགྲོ་བ་དང༌། མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་རྣམ་གྲངས་བཞིས་ནི་བདེ་འགྲོར་འགྲོ་བའི་ལམ་ལས་ཡང་དག་པར་འདའ་བར་རིག་པར་བྱའོ།། །། རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པའི་ས་ལས་གཞི་བསྡུ་བ། བམ་པོ་ཉི་ཤུ་པ། འདི་གཉིས་ནི་འཕགས་པ་ཉན་ཐོས་བཞི་མཐོང་བ་འདོད་པ་རྣམས་ལས་འདོད་ཆགས་དང་མ་བྲལ་བའི་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་ཡིན་ཏེ། འདོད་པའི་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་དང༌། ཡང་སྲིད་པར་སྐྱེ་བའི་ཀུན་ནས་ཉོན་ མོངས་པ་སྟེ། དེ་དག་གཉིས་ལས་འཕགས་པ་ཉན་ཐོས་ཀྱིས་སེམས་ཡོངས་སུ་དག་པར་བྱའོ། །དེ་ལ་འཕགས་པ་ཉན་ཐོས་ནི་འདོད་པའི་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་སྤང་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བརྩོན་པ་ན་མཐར་གྱིས་མི་གཡོ་བར་འགྲོ་བ་དང༌། ཅི་ཡང་མེད་པའི་སྐྱེ་མཆེད་དུ་འགྲོ་བ་དང༌། འདུ་ཤེས་མེད་འདུ་ཤེས་མེད་མིན་སྐྱེ་མཆེད་དུ་འགྲོ་བའི་ལམ་གསུམ་ལ་བརྟེན་ནས་མི་གཡོ་བ་དང༌། ཅི་ཡང་མེད་པ་དང༌། འདུ་ཤེས་མེད་འདུ་ཤེས་མེད་མིན་སྐྱེ་མཆེད་ལ་སྙོམས་པར་འཇུག་སྟེ། དེ་ནི་སྤོང་བའི་གཉེན་པོ་དང༌། ཐག་བསྲིང་བའི་གཉེན་པོའི་སྒོ་ནས་འདོད་པའི་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་ལས་ཡང་དག་པར་འདའ་བར་འགྱུར་རོ། །ཡང་སྲིད་པར་སྐྱེ་བའི་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་སྤོང་བའི་ཕྱིར་བརྩོན་པར་བྱེད་པ་ན་ནི་འདོད་པ་རྣམས་ལས་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བར་གྱུར་ལ། གཟུགས་རྣམས་ལས་འདོད་ཆགས་དང་མ་བྲལ་ཏེ། བདག་མ་གྱུར་ཅིག་བདག་གིར་ཡང་མ་གྱུར་ཅིག །བདག་ནི་མི་འགྱུར་རོ། །བདག་གིས་མི་འགྱུར་རོ་སྙམ་སྟེ། ཅི་ཡོད་པ་དང༌། ཅི་འབྱུང་བ་དེ་ཡང་སྤོང་བར་བྱའོ་སྙམ་ནས། ཕྱིར་ཡང་སྲིད་པར་སྐྱེ་བའི་གཉེན་པོའི་ལམ་བསྒོམས་པས་གཟུགས་ཀྱི་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བར་བྱས་ནས། འདུ་ཤེས་མེད་འདུ་ཤེས་མེད་མིན་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་བར་དུ་སྙོམས་པར་འཇུག་སྟེ། དེ་གལ་ཏེ་ཚེ་འདི་ལ་བཏང་སྙོམས་དེའི་རོ་མྱོང་བར་བྱེད་ན་ནི་ཚེ་འདི་ལ་ཡང་སྲིད་པར་སྐྱེ་བའི་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་ལས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐམས་ཅད་དུ་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་མི་འདའ་བར་ཡོངས་སུ་གྲོལ་བར་མི་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་རོ་མྱོང་བར་མི་བྱེད་ན་ནི་དེ་ཚེ་འདི་ལ་ཡང་སྲིད་པར་སྐྱེ་བའི་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་ལས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐམས་ཅད་དུ་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདའ་བར་ཡང་འགྱུར་ལ་ཡོངས་སུ་གྲོལ་བར་ཡང་འགྱུར་རོ། །དེ་ལ་འདོད་པའི་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པའི་གཉེན་པོའི་སྒོ་ནས་ལམ་སྒོམ་པར་བྱེད་ཅིང་མཐར་གྱིས་སྲིད་པའི་རྩེ་མོའི་བར་དུ་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་གང་ཡིན་པ་དང༌། ཡང་སྲིད་པར་སྐྱེ་བའི་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པའི་གཉེན་པོའི་སྒོ་ནས་ལམ་སྒོམ་པར་བྱེད་ཅིང་མཐར་གྱིས་དེ་ལྟར་སྲིད་པའི་རྩེ་མོའི་བར་དུ་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་གང་ཡིན་པ་འདི་ནི་ཐུན་མོང་བའི་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་སྟེ། དེ་ལ་འཕགས་པ་རྣམས་དང་འཕགས་པ་མ་ཡིན་པ་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་རྣམས་ཀྱི་གོ་སྐབས་ཡོད་པ་དེའི་ཕྱིར། དེ་ལ་འཕགས་པའི་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་ཞེས་མི་བྱའོ། །སྲིད་པའི་རྩེ་མོ་མན་ཆད་ཀྱི་འཇིག་ཚོགས་ཐམས་ཅད་ནི
Chinese
不以仅仅如此为满足，为了进一步断尽烦恼，生起希求之心并专注，从而发起菩提心。对于世间道，认为这并非是永远脱离痛苦的途径，而是将其视为过患，这是为了从善趣道中彻底超越而生起菩提心的第一种方式。他专注地将心投入，对于所有享受善趣存在滋味的事物，都将其视为过患。像从令人恐惧的外道中一样，将心从轮回中调转过来，为了在此生中完全从痛苦中解脱而精进，并正确地进入能够获得解脱的唯一道路，这就是他彻底超越的方式。通过禅修之道，他逐渐对轮回感到厌倦，因此进入到有顶以下的所有禅定境界。如果他体验到那种舍受的极致，那么由于放逸的缘故，他将无法在此生中完全从痛苦中解脱，而会成为不还者，这是他来世更进一步的方式。如果他对此也正确地视为过患，并且不体验那种舍受，那么他将在此生中依赖于具有一切知觉蕴的残余，从而获得完全的解脱，这就是他从痛苦中解脱的方式。通过这种方式，他如实地完全了解自己从善趣道中彻底超越的解脱，诸佛以及其他佛陀的声闻弟子们也如实地了解这一点。其中，最开始的清晰方式是，应当理解为从恶趣道中彻底超越。后面的发起菩提心、彻底超越、更进一步以及从痛苦中解脱这四种方式，应当理解为从善趣道中彻底超越。 《瑜伽师地论》之摄事品，第二十卷。这两者是希求证得四种圣者果位的声闻弟子们，尚未脱离贪欲的烦恼，即欲界的烦恼和再次投生。
English
Not being content with just that, in order to further exhaust the defilements, one generates aspiration and focuses, thereby generating bodhicitta. Regarding the worldly path, thinking that this is not a way to definitively escape suffering forever, but rather seeing it as a fault, this is the first way of generating bodhicitta in order to completely transcend the path to good rebirths. He attentively directs his mind, and for all those things that savor the existence of good rebirths, he sees them as faults. Like turning the mind away from terrifying non-Buddhists, he strives diligently to completely liberate himself from suffering in this life, and correctly enters the one path that can attain liberation, that is his way of completely transcending. Through the path of meditation, he gradually becomes weary of samsara, and therefore enters into all the meditative states below the peak of existence. If he experiences that ultimate equanimity, then due to carelessness, he will not be able to completely liberate himself from suffering in this life, but will become a non-returner, this is his way of going further in the next life. If he also correctly sees that as a fault, and does not experience that equanimity, then in this life he will rely on the remaining aggregates of complete knowledge, thereby attaining complete liberation, that is his way of liberating from suffering. Through that way, he truly and completely understands his own liberation from completely transcending the path to good rebirths, and the Buddhas and other Shravakas of the Buddha also truly understand that. Among them, the very first clear way is to be understood as completely transcending the path to bad rebirths. The latter four ways of generating bodhicitta, completely transcending, going further, and liberating from suffering, are to be understood as completely transcending the path to good rebirths. From the Compendium of Matters in the "Yogacarabhumi-sastra", the twentieth fascicle. These two are the defilements of those noble Shravakas who desire to see the four fruits, who have not yet separated from desire, namely the defilements of desire and rebirth.
Chinese
是对于有中产生的诸烦恼。从这二者中，声闻圣者应使心完全清净。其中，声闻圣者为了断除欲的诸烦恼而精进时，最终依靠无动行、无所有处行、非想非非想处行这三种道，而入于无动、无所有、非想非非想处，这是以断除的对治和延缓的对治之门，从而从欲的诸烦恼中完全解脱。又，在为了断除有中产生的诸烦恼而精进时，就从诸欲中离贪，但对于诸色尚未离贪，心想：我不要变成，我也不要成为我的。我不会改变，我也不会被改变。凡是存在的和将要产生的，我也要断除。于是，再次修持有中产生的对治道，从而脱离了对色的贪欲，并入于非想非非想处。如果他在今生体验到那种舍受的滋味，那么他在今生也不会从有中产生的诸烦恼中完全解脱，不会完全获得解脱。如果他不体验那种滋味，那么他在今生也会从有中产生的诸烦恼中完全解脱，也会完全获得解脱。其中，以欲的诸烦恼的对治之门修道，并最终入于有顶，以及以有中产生的诸烦恼的对治之门修道，并最终如此入于有顶，这是共同的解脱。 因此，圣者们和非圣者的各个补特伽罗都有机会，因此，这不被称为圣者的解脱。有顶以下的所有的世间
English
These are the afflictions arising from existence. From these two, the noble Śrāvakas should purify their minds completely. Among them, when the noble Śrāvakas strive to abandon the afflictions of desire, they ultimately rely on the three paths of going to immovability, going to the realm of nothingness, and going to the realm of neither perception nor non-perception, and enter into immovability, nothingness, and the realm of neither perception nor non-perception. This is through the door of the antidote of abandonment and the antidote of postponement, thereby completely liberating from the afflictions of desire. Furthermore, when striving to abandon the afflictions arising from existence, one becomes detached from desires, but not yet detached from forms, thinking: "May I not become, may I not become mine. I will not change, nor will I be changed." Whatever exists and whatever will arise, I will also abandon. Then, again cultivating the antidote path arising from existence, thereby detaching from the desire for form, and entering into the realm of neither perception nor non-perception. If he experiences the taste of that equanimity in this life, then in this life he will not completely liberate from the afflictions arising from existence, and will not be completely liberated. If he does not experience that taste, then in this life he will also completely liberate from the afflictions arising from existence, and will also be completely liberated. Among them, cultivating the path through the door of the antidote to the afflictions of desire, and ultimately entering into the peak of existence, and also cultivating the path through the door of the antidote to the afflictions arising from existence, and ultimately entering into the peak of existence in this way, this is the common liberation. Therefore, because there is opportunity for both noble ones and non-noble individual beings, it is not called the liberation of the noble ones. All the aggregates below the peak of existence